بسم الله الرحمن الرحیم
بهترین نمونه ها و موضع گیری های قرن ها
اگر پیغمبر می‌خواست یا می‌گفت، از پیامبر پیروی می‌کرد
انجمن مواضع
پیشبرد
تصاویری از زندگی فالوورها
نوشته دکتر عبدالرحمن رأفت الباشا
خدا رحمتش کند
یاس بن معاویه الموزنی
خدا رحمتش کند
امیرالمؤمنین عمر بن عبدالعزیز
آن شب راحت خوابید
پلک هم نمی زد
او در کنارش اطمینان نداشت
او را در آن شب سرد مشغول نگه داشت
از شب های دمشق
دستور انتخاب قاضی برای بصره
او ترازوی عدالت را در بین مردم برقرار می کند
آنها را بر اساس آنچه خداوند نازل کرده قضاوت می کند
از روی ترس یا میل حقیقت را در آغوش نگیرید
او دو مرد را انتخاب کرد
کفر سیرهان بودند
فقه در دین و استحکام در حق
روشنایی در اندیشه و حفره در دید
هرگاه در یکی از آنها مزیتی یافت
آن را روی صاحبش بچرخانید
آلفا در نهایت با این مزیت مطابقت دارد
صبح ولي خود را به عراق فرا خواند
عدی بن ارطه
در آن زمان در دمشق با او بود
و به او گفت
ای عدی، ایاس بن معاویه المذنی را جمع کن
و القاسم بن ربیعه الحارثی
او در مورد قضایای بصره با آنها صحبت کرد
یکی از آنها به عهده گرفت
گفت: بشنو و اطاعت کن یا امیرالمؤمنین.
گردآوری شده توسط ادی بن ارطه، تبین ایاس و القاسم
گفت امیرالمؤمنین که خداوند به او عمر طولانی عنایت فرماید
او به من دستور داد که یکی از شما را به عنوان قاضی بصره تعیین کنم
پس چی میبینی؟
هر کدام از طرف دوستش گفتند
او بیش از او شایسته این مقام است
از فضل و علم و فقاهت او یاد کرد
هر چه خدا می خواهد ذکر کند
عدی گفت
شما از این شورا بیرون نمی آیید
تا زمانی که این موضوع را حل نکنید
ایاس به او گفت
شاهزاده
سالانی و القاسم، فقیه عراقی
الحسن البصری و محمد بن سیرین
آنها افرادی هستند که به بهترین نحو می توانند بین ما تمایز قائل شوند
قاسم به دیدار آنها می رفت و آنها به دیدار او می رفتند
ایاس هیچ ارتباطی با آنها ندارد
القاسم می دانست که ایاسا می خواهد او را درگیر کند
و اگر شاهزاده با آنها مشورت کند
بدون صاحبش به آن اشاره کرد
تنها کاری که باید می کرد این بود که رو به شاهزاده کرد و گفت:
ای شاهزاده از کسی در مورد من و او نپرس
به خدا سوگند خدایی جز او نیست
ایاسا از من به دین خدا داناتر است
و من قوه قضائیه را می شناسم
اگر در این سوگند دروغ می گویم
جایز نیست من را به عنوان قاضی تعیین کنید
و من مقصر دروغگویی هستم
حتی اگر صادق باشید
برای شما جایز نیست که از نیکوکار به نیکوکار تبدیل شوید
ایاس رو به شاهزاده کرد و گفت:
شاهزاده
مردی را آوردی و او را به عدالت فرا خواندی
بنابراین من او را در لبه جهنم متوقف کردم
با سوگند دروغ خود را از آن نجات داد
به زودی از او طلب آمرزش می کند
او خود را از آنچه می ترسد نجات می دهد
عدی به او گفت
کی مثل تو میفهمه
او شایسته قضاوت است
سپس او را به قاضی بصره منصوب کرد
این کیست که خلیفه الزاهد انتخاب کرد؟
عمر بن عبدالعزیز
قاضی او در بصره
کسی که تحت تاثیر هوش و ذکاوتش قرار گرفت
و شهود او ضرب المثل است
جواد حاتم الطایی نیز ضرب المثل هایی آورده است
و خواب الاحنف بن قیس
و شجاعت عمر بن معادی
تا اینکه ابوتمام در مدح احمد بن معتصم گفت
شجاعت عمر در حضرت حاتم
در خواب از ایاس باهوش تر بودم
بیایید داستان زندگی مرد را از ابتدا شروع کنیم
مرد زندگینامه هیجان انگیزی دارد که یکی از شاهکارهای زندگینامه است
عیاس بن معاویه بن قره الموزنی متولد شد
در سال 46 هـ
در منطقه الیمامه در نجد
او با خانواده اش به بصره نقل مکان کرد
در آنجا بزرگ شد و آموخت
او در جوانی از دمشق دیدن کرد
آن را از بازماندگان صحابه بزرگواری که آن را شناختند، گرفت
درود بر پیروان
روی پسر بالغ ظاهر شد
نشانه های پاکی و نشانه های هوش از سنین پایین
او مردم را وادار کرد اخبار و حکایاتش را به اشتراک بگذارند
او هنوز یک پسر جوان است
نقل شده است که او حساب را از کتاب مردی یهودی از اهل ذمه می آموخت.
پس دوستان یهودی او نزد معلم جمع شدند
و شروع به صحبت در مورد مسائل دینی کرد
از جایی که نمی دانند به آنها گوش می دهد
معلم به دوستانش گفت
آیا از مسلمانان تعجب نمی کنید؟
آنها ادعا می کنند که در بهشت ​​غذا می خورند و مدفوع نمی کنند
ایاس رو به او کرد و گفت
آیا اجازه می دهید، استاد، در مورد آنچه شما در حال بحث هستید صحبت کنم؟
معلم گفت بله
پسر گفت
خوردن هر چه در این دنیا خورده شود به صورت فضولات خارج می شود
معلم گفت نه
پسر گفت
اونی که بیرون نمیاد کجا میره؟
معلم گفت: "این به تغذیه بدن می رود."
پسر گفت
اعتراض شما چیست؟
اگر مقداری از آنچه در این دنیا می خوریم به عنوان غذا از بین برود
این همه به بهشت غذا می رود
پس معلم دستش را تکان داد و به او گفت
خدا بکشت پسر
پسر سال به سال بزرگتر می شود
اخبار هوش او هر جا می رود با او می آید
نقل شده است که در سنین کودکی وارد دمشق شد
او در مورد یکی از حقوق خود با شیخی از دمشق اختلاف نظر داشت
وقتی از قانع کردن او با استدلال ناامید شد، او را به دادگاه فراخواند
وقتی در دست قاضی بود
ایاس عصبانی شد و صدای خود را بر ضد حریف بلند کرد
قاضی به او گفت
صداتو کم کن پسر
حریف شما پیرمردی با سن و سال و قدرت بالاست
ایاس گفت
اما حقیقت از او بزرگتر است
قاضی عصبانی شد و گفت:
خفه شو
پسر گفت
اگر من سکوت کنم چه کسی استدلال من را بیان می کند؟
قاضی عصبانی تر شد و گفت:
چیزی که من از زمانی که وارد شورای قضایی شده اید می بینم که می گویید دروغی بیش نیست
ایاس گفت
هیچ معبودی جز خدای یکتا و بدون شریک نیست
آیا این درست است یا نادرست؟
قاضی آرام گرفت و گفت
حق است و پروردگار کعبه حق است
پسر الموزنی در غل و زنجیر علم بود
آنچه را خدا خواست از او گرفت
تا اینکه به یک مقدار رسید
بزرگان را تسلیم خود کرد
و آن را دنبال می کنند
و از او یاد می گیرند
با وجود سن کمش
در همان سال
عبدالملک بن مروان از بصره دیدن کرد
قبل از اینکه خلافت در پی داشته باشد
او آیاسا را دید که در آن زمان پسر جوانی بود
هنوز سبیلش را بلند نکرده است
پشت سرش چهار قاری ریشو دید
با لباس سبزشان
او از آنها جلوتر است
عبدالملک گفت
لعنت به اونایی که این ریش ها رو دارن
در میان آنها شیخی است که بر آنها پیشی گرفته است
پس این پسر را معرفی کردند
سپس رو به ایاس کرد و گفت
چند سالته پسر
ایاس گفت
سنی، خداوند عمر امیر را طولانی کند
مانند عصر اسامه بن زید
وقتی رسول خدا صلی الله علیه و آله او را تعیین کرد
لشکری شامل ابوبکر و عمر
عبدالملک به او گفت
برو دختر برو جلو خدا خیرت بده
و در همان سال
مردم به دنبال هلال ماه رمضان بیرون رفتند
و در رأس آنها همنشین بزرگ است
انس بن مالک انصاری
در آن زمان او یک پیرمرد نزدیک به صد ساله بود
بنابراین مردم به آسمان نگاه کردند
چیزی ندیدند
اما انس بن مالک
او را وادار کرد به آسمان خیره شود و بگوید
هلال ماه را دیدم
او اینجاست
با دست شروع کرد به او اشاره کرد
کسی او را ندید
سپس ایاس به انس رضی الله عنه نگاه کرد
بعد موهای بلندی را در ابرویش دید
خم شد تا رو به چشمش بود
مودبانه از او اجازه بگیرید
دستش را به سمت موها دراز کرد
پس آن را پاک کرد و عوض کرد
سپس به او گفت
الان هم هلال ماه را می بینی ای دوست رسول خدا؟
پس انس نگاه کرد و گفت:
نه چیزی که میبینم
خبر اطلاعات ایاس پخش و پخش شد
مردم از هر طرف به سمت او آمدند
هر مشکلی را که در علم و دین پیش می‌آیند، پیش خود می‌اندازند
برخی از آنها دانش می خواهند
برخی دیگر به دنبال ناتوانی هستند و دروغ می گویند
از این جا نقل شده است که دهقنا به ملاقات او آمد و گفت:
ای ابوویله از مسکرات چه می گویی؟
گفت حرام است
فرمود: دلیل تحریم آن چیست؟
چیزی نیست جز میوه و آبی که روی آتش می جوشد
همه اینها جایز است و اشکالی ندارد
گفت: سخنت را تمام کردی دهقان.
هنوز حرفی برای گفتن دارم
او گفت: «بلکه کارم تمام شد.»
گفت: اگر یک مشت آب بردارم و تو را بزنم
به دردت میخوره؟
گفت نه
گفت: حتی اگر یک مشت خاک بردارم و تو را بزنم.
به دردت میخوره؟
گفت نه
و او گفت
اگر یک مشت نی بردارم و با آن به تو بزنم به دردت می خورد؟
گفت: نه. پس گفت: اگر خاک را گرفتم و کاه را بر آن انداختم و آب بر آنها ریختم و آن را به همان اندازه مخلوط کردم.
سپس بلوک را در آفتاب قرار دادم تا خشک شود، سپس با آن به تو زدم. به دردت خورد؟
گفت: آری و ممکن است مرا بکشی. گفت: شراب همین است. وقتی اجزای آن جمع شد و شراب حرام شد، حرام شد.
وقتی ایاسون قاضی شد، موقعیت هایی در او ظاهر شد که نشان از هوش فوق العاده، تدبیر و توانایی استثنایی او در افشای حقایق داشت.
از این رو دو مرد از او شکایت کردند و یکی از آنها مدعی شد که نزد دوستش پول واریز کرده است
وقتی از او درخواست کرد، انکار کرد، بنابراین عیاسنی از متهم در مورد ودیعه سؤال کرد، اما او رد کرد و گفت: اگر دوستم دلیلی دارد بیاورد وگرنه فقط بر من قسم دارد.
هنگامی که ایاس ترسید آن مرد پول را با دست راست خود بخورد، رو به سپرده گذار کرد و به او گفت: پول را کجا سپرده ای؟
گفت: در فلان جا. گفت: در آن مکان چیست؟ گفت: درخت بزرگی که زیر آن نشستیم و از میوه آن با هم غذا خوردیم.
وقتی می خواستیم برویم، پول را به او دادم و ایاس به او گفت: برو به جایی که درخت است، شاید وقتی به آن می آیی به تو یادآوری کند که پولت را کجا گذاشته ای.
من به تو هشدار دادم که با او چه کردی، سپس نزد من بازگرد تا آنچه را دیدی به من بگو. مرد به محل رفت و ایاس به متهم گفت: بنشین تا دوستت بیاید.
پس نشست، سپس ایاس رو به اصحاب دعوا کرد و در حالی که مرد را از جانب پنهانی زیر نظر داشت، شروع به قضاوت کرد، تا وقتی دید که آرام شده و اطمینان یافت، رو به او کرد و با عجله گفت:
آیا فکر می کنید دوستتان به جایی رسیده است که پول را نزد شما واریز کرده است؟ مرد بدون اینکه بگوید گفت: نه، او از اینجا دور است. ایاس به او گفت: ای دشمن، به خدا سوگند پول را انکار می کنی و می دانی کجا آن را گرفته ای، به خدا سوگند تو احمقی.
آن مرد متحیر شد و به خیانت خود اعتراف کرد، پس او را زندانی کرد تا اینکه دوستش آمد و دستور داد وثیقه خود را به او برگرداند. همچنین نقل شده است که دو مرد با او بر سر دو چیز مخملی که بر سر گذاشته و بر دوش می‌کشند، اختلاف کردند.
یکی از آنها سبز نو و گران قیمت بود و دیگری قرمز فرسوده. شاکی گفت: برای شستن به داخل حوض رفتم و مخمل سبز را با لباسم روی لبه حوض گذاشتم و حریفم آمد و مخمل قرمزش را کنار من گذاشت و به سمت حوض رفت.
جلوتر از من بیرون رفت و لباسش را پوشید و مخملم را گرفت و روی سر و شانه و روی آن انداخت. پس به دنبال او بیرون رفتم و به دنبال او رفتم و مخمل خود را طلب کردم و او ادعا کرد که مال اوست.
ایاس به مرد متهم گفت: چه می گویی؟ گفت: مخمل من است و در دست من است. ایاس به متهم گفت: آیا دلیلی بر آن داری؟ گفت: نه، پس با آن به حاجی گفت: برایم شانه بیاور تا او را بیاورم.
پس موی سر آن دو نفر را شانه کرد و از سر یکی از آن دو کرک قرمز از پشم مخمل بیرون آمد و از سر دیگری کرک سبز بیرون آمد، پس حکم کرد که مخمل سرخ به آن که کرک قرمز دارد و مخمل سبز به آن که کرک سبز دارد داده شود.
از اخبار تیزهوشی و هوش او این است که مردی در کوفه مردم را به نیکی نشان می داد و به آنان تقوا و تقوا نشان می داد تا آنجا که بسیار مورد تمجید قرار می گرفت و عده ای او را امانت دار خود می گرفتند و در سفر پول خود را به او می سپردند و هنگامی که احساس می کردند آخرالزمان نزدیک است او را سرپرست فرزندان خود می کردند.
پس مردی نزد او آمد و پولی نزد او گذاشت. هنگامی که آن مرد به پول خود نیاز داشت، آن را از او خواست، اما او آن را رد کرد. پس نزد ایاس رفت و آن مرد از او شکایت کرد. او به شاکی گفت: به دوستت بگو که می‌خواهی پیش من بیایی؟ گفت نه
به او گفت: اگر خرج کرد، فردا نزد من بازگرد. سپس ایاس را نزد آن امین فرستاد و به او گفت: برای یتیمانی که ضامن ندارند، مال زیادی جمع کرده ام و تصمیم گرفتم آن را نزد تو ودیعه کنم و تو را وصی آنها کنم، آیا خانه تو امن و وقتت کافی است؟
گفت: بله قاضی. گفت: پس فردا نزد من بيا و جايى براى پول آماده كن و باربرانى را با خود بياور تا آن را ببرند. روز بعد مرد شاکی آمد و ایاس به او گفت: برو پیش دوستت و از او پول بخواه.
اگر انکار کرد، به او بگویید: «من شکایتم را نزد قاضی تقدیم می کنم». مرد نزد او آمد و از او پول خواست، اما او از دادن آن امتناع ورزید و نپذیرفت. به او گفت: اگر شکایتم را نزد قاضی تقدیم کنم. چون از او شنید، پول را به او داد و دلش شاد شد.
پس آن مرد نزد ایاس بازگشت و گفت: دوستم حق مرا به من داده است و خداوند به تو جزای خیر بدهد. آنگاه آن امین در وقت خود نزد ایاس آمد و دربانان همراه او بودند و او را سرزنش و بدنام کرد و به او گفت: ای دشمن خدا تو چه بدبختی، دین را دام دنیا قرار دادی.
اما ایاسا، علیرغم هوش زیاد، قوت شخصیت و تیز هوشی که داشت، ممکن است با کسی روبرو شده باشد که او را به چالش بکشد، استدلالی برای استدلال کند و او را از وسایل گفتار کوتاه کند و به او تهمت بزند. از خود روایت کرده که فرمود: «هیچ کس جز یک مرد مرا شکست نداده است».
زیرا در بصره در شورای قضایی بودم و مردی نزد من آمد و برایم شهادت داد که فلان باغ مال فلانی است و آن را برای من شناسایی کرد. پس خواستم شهادت او را بیازمایم، به او گفتم: «در باغ چند درخت است؟» پس کمی در زد.
آنگاه سرش را بلند کرد و گفت: آقا قاضی ما تا کی در این مجلس حکم می کند؟ گفتم: «سالهای زیادی.» گفت: سقف این شورا چند چوب است؟ من نمی دانستم و گفتم: "حق با شماست." بعد شهادتش را تایید کردم.
هنگامی که ایاس بن معاویه به هفتاد و شش سالگی رسید، خود و پدرش را در خواب دید که بر دو اسب سوارند، پس با هم دویدند، ولی او بر پدرش سبقت نگرفت و پدرش بر او سبقت نگرفت و پدرش در هفتاد و شش سالگی از دنیا رفته بود.
یک شب ایاس به رختخواب رفت و به خانواده اش گفت: می دانید این چه شبی است؟ گفتند: نه. گفت: در این شب پدرم عمر خود را تمام کرد. وقتی بیدار شدند، او را مرده دیدند.
خداوند ایاساء القادی را بیامرزد که از نظر تیزبینی و شعور و جستجوی حق و رسیدن به آن نادر روزگار و شگفتی زمان بود.
شجاعت عمر در حضرت حاتم در خواب احنفه در هوش ایاسی ابوتمام.
رفتند و سوالی در ذهنم ایجاد کردند: آیا ستاره ای مانند آنها در آسمان و تپه ها وجود دارد؟
زندگی خود را پر از غرور به مال خود کردند و دنیای خودخواهی آنان را زینت داد