خلاصه مفاهیم اهل سنت
آموزش با تنبیه
مجازات فی نفسه نه مذموم است و نه حرام
برای موجودیت فرد یا کودک مضر نیست
همانطور که برخی از آموزه های تعلیم و تربیت در دوران پیش از اسلام معاصر ادعا می کنند
پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله دستور داد تا کودک را به دلیل ترک نماز تأدیب کنند.
و او گفت
فرزندان خود را به نماز خواندن هفت سال تشویق کنید
و آنها را ده تا بزن
اما آنچه باید تصمیم بگیریم و تاکید کنیم موارد زیر است
اولا
مجازات نباید هم جسمی و هم اخلاقی باشد
اولین چیزی که مربی به آن متوسل می شود
بلکه باید با پاداش شروع شود
اما او آن را مفید می داند
برو سراغ مجازات
با اخلاق قبل از حس شروع می شود
دوما
تفاوت های فردی بین یک کودک و کودک دیگر در نظر گرفته می شود
نوع مجازات و دوز لازم آن عاقلانه تصمیم گیری می شود
کودکی وجود دارد که روی گردانی از آن را مجازاتی بازدارنده می داند که بر وجدان او تأثیر می گذارد
بر آن مجازات غلبه می کند و به سراغ دیگری می رود
در واقع، اگر اندکی از آن کافی بود، علائم زیاد دوام نمی آورد
کودک دیگری جز از طریق تنبیه حسی اهمیتی نمی دهد
این شخص از آنچه برایش سودمند است استفاده می کند
سوم
مربی باید توجه داشته باشد که مجازات از نظر کمی نیز متناسب با جرم است
او دوز ثابتی از تنبیه ندارد که برای هر مورد به طور یکسان استفاده کند
این باعث می شود کودک با ارتکاب یک تخلف بزرگ اشتباه بگیرد
تا زمانی که مجازات او مانند مجازات صغیر باشد
چهارم
به همین ترتیب، اولین مورد تهدید به مجازات است تا تحمیل واقعی آن
زیرا این ترس دائمی او را در روح کودک حفظ می کند
علاوه بر ریتم بالایش
که ممکن است باعث شود کودک به آن عادت کند و از آن نترسد