بسم الله الرحمن الرحیم
زندگی پیشینیان بین گفتار و کردار
از زبان خود در برابر صحبت های زیاد محافظت کنید
صحبت بیهوده ای است
عمر بن خطاب رضی الله عنه گفت
رحمت خدا بر زنی که دارای فضیلت گفتار بود
او برای کار اعتبار قائل شد
عبدالله بن مسعود رضی الله عنه گفت
و خداوند کسی است که جز او معبودی نیست
هیچ چیز در روی زمین بیشتر از زبان محتاج حبس طولانی نیست
ابودردا رضی الله عنه گفت
گوش و احشای تو را عدالت خواهم کرد
او به شما دو گوش و یک دهان داده است
برای شنیدن بیشتر از آنچه می گویید
علی بن و ابوطالب رضی الله عنه فرمودند
زبان قوت بدن است
اگر زبان صاف باشد، اندام ها صاف می شوند
اگر زبان آشفته باشد، کسی نمی تواند به آن کمک کند
از مطرف بن شاخیر رحمه الله می فرماید:
هر که در عملش پاک باشد زبانش پاک است
هر که گیج کند او را گیج می کند
وهیب بن الورد رحمه الله گفت
هر که گفتارش را جزء کردارش حساب کند، گفتارش کمتر می شود
ایشان هم فرمودند خدا رحمتش کند
پزشکان به اتفاق آرا قبول دارند که رأس پزشکی رژیم غذایی است
خردمندان پذیرفتند که آغاز حکمت سکوت است
او همچنین به آن مرد گفت که ساکت شود
و دلش به سوی او جمع می شود
مردی مرد دیگری را تحسین کرد
برخی از پیشینیان به او گفتند
و آنچه او به شما آموخت
گفت: دیدم در منطقش محافظه کار است
از ابراهیم التیمی رحمه الله می فرماید:
اگر مؤمنی بخواهد صحبت کند، نگاه می کند
اگر حرفش برای خودش باشد، حرف می زند
اگر مکلف است از آن خودداری کند
در منثور الحکم آمده است
اگر ذهن کامل باشد، گفتار کاهش می یابد
از یحیی بن ابی کثیر رحمه الله می فرماید:
دو خصلت را اگر در یک مرد ببینید
می دانست آنچه پشت سر آنهاست بهتر از آنهاست
اگر زبانش را نگه دارد
نمازش را حفظ می کند
یونس بن عبید رحمه الله گفت
دو فضیلت اگر از بنده صالح باشد
همه چیزهای دیگر را آشتی دهید
نمازش و زبانش
برخی از پیشینیان گفتند
زبان من هفت است
اگر او را می فرستادم، می ترسیدم مرا بخورد
و گفته شد
زیاد حرف زدن وقار را از بین می برد
فدیل بن ایاض و بن مبارک رحمه الله فرمودند.
پرهیزگارترین زبان
عمر بن عبدالعزیز رحمه الله گفت
من زیاد حرف نمیزنم
ترس از خودنمایی
ایشان هم فرمودند خدا رحمتش کند
اگر مردی را دیدی که سکوت را طولانی کرد
و از مردم فرار می کند
پس به او نزدیک شدند
حکمت می بخشد
به سفیان الثوری رحمه الله گفته شد
اگر شروع به صحبت کنی فعال می شوم و تو را تکذیب می کنم
و اگر صحبت نمی کنید
انگار مرده ای
فرمود: آیا نمی دانستی که گفتار وسوسه است؟
گفت خدا رحمتش کند
گفته شد
سکوت دنیا را زینت می دهد و نادان را می پوشاند
برخی از آنها گفتند
در صورت وجود آفات مضر در چشم
خطاهای یکسانی در بلاغت وجود دارد
حاتمنی الاسام رحمه الله گفت
اگر یک خبرگزار با شما نشست تا حرف های شما را بنویسد
حتما مراقبش بودم
سخنان شما تقدیم خداوند متعال است
مواظب نباش
به ابراهیم بن ادهم رحمه الله گفته شد
فلانی یادگیری گرامر است
او گفت که باید سکوت را بیاموزد
ابوبکر بن عیاش رحمه الله گفت
کمترین فایده سکوت ایمنی است
ایمنی و سلامت کافی
کمترین ضرر تلفظ شهرت است
شهرت یک نفرین کافی است
برخی از سخنوران گفتند
برای شما کلاس و عشق به ارمغان می آورد
و شما را از بدشانسی محافظت می کند
و جامه وقار به تو می پوشاند
همین که عذرخواهی کنی کافی است
امام ما بود
امام احمد رحمه الله
از بدر مغازیلی رحمه الله تعجب می کند
می گوید کیست مثل بدر؟
او بر زبان خود مسلط شده است
حمدان بن ذنون گفت
چشم من مانند احمد بن حنبل رحمه الله ندیده است
در تقوای او و نگهبانی از زبانش
عطاء بن ابی رباح رحمه الله گفت
کسانی که قبل از شما بودند
از پرحرفی متنفر بودند
آیا منکر داشتن سرپرست هستید؟
هیچ کدومتون خجالت نمیکشید؟
اگر روزنامه او روز او را منتشر می کرد، امیدوار بود
بیشتر آن مربوط به دین و دنیای او نبود
برخی از خردمندان گفتند
ذهن آدمی زیر زبانش پنهان است
ابن دقیق عید رحمه الله می فرمود:
نه حرفی زدم نه کاری کردم
مگر اینکه به دست خداوند متعال برای او پاسخی آماده کردم
حفظ زبان از غیبت
لغزش‌ها، لغزش‌ها و لغزش‌ها را دنبال کنید
عمر بن خطاب رضی الله عنه می گفت
به ذکر مردم مباش که این مصیبت است
و باید خدا را یاد کنید که او را رحمت می کند
عمر بن العاص رضی الله عنه از کنار قاطری مرده گذشت
گفت یکی از شما گوشت این قاطر را بخورد
تا شکمش پر شود
برای او بهتر از خوردن گوشت مرد مسلمان است
از ابن عباس رضی الله عنه می فرماید:
اگر می خواهید ایرادات دوستتان را بیان کنید، ایرادات خود را ذکر کنید
از عون بن عبدالله رحمه الله فرمود:
من فکر نمی‌کنم کسی به عیوب مردم پایبند باشد
جز غفلت خودش
به ربیع بن خثیم رحمه الله گفته شد
به مردم یادآوری نمی کنید؟
گفت: از خودم راضی نیستم
بنابراین تا زمانی که مردم را توهین نکنم از توهین او دست می کشم
مردم به خاطر گناهان مردم از خدا می ترسیدند
او را از گناهان خود حفظ کردند
از اوزائی رحمه الله می فرماید:
شنیدم که یحیی بن ابی کثیر رحمه الله می گفت
درباره بنده در روز قیامت گفته شده است
نزد فلانی برو و حق خود را از او بگیر
می گوید: پروردگارا من نمی دانم که بر او حقی دارم.
گفته می شود: آری فلان روز را به شما یادآوری کرد
در فلان روز
العوزعی گفت
آیا کسی را نصیحت کنم که فردا حسناتش را پس بدهد؟
او تحقیر شده و متواضع به نظر می رسد
ای کاش بین او و برادر خدا فاصله بود
از مجاهد رحمه الله فرمود:
کفاره خوردن گوشت برادرت
او را ستایش کنند و برای سلامتی او دعا کنند
سفیان بن حسین گفت
مرد بدی را نزد ایاس بن معاویه رحمه الله ذکر کردم
به صورتم نگاه کرد و گفت
من به رومیان حمله کردم
گفتم نه
گفت: سند و هند و ترک
گفتم نه
گفت: آیا روم و سند و هند و ترک از دست شما در امان هستند؟
و برادر مسلمانت از تو دریغ نماند
گفت: بعد از آن دیگر برنگشتم.
هر گاه نزد محمد بن سیرین رحمه الله از مردی یاد کردند که مرتکب کار بدی شد.
محمد از او به بهترین وجهی که می دانست یاد کرد
از ابن سیرین رحمه الله می فرماید:
بر برادرت بی انصافی است که بدترین چیزی را که از او می دانی ذکر کنی
و خوبی های خود را پنهان می کند
بکر الموزنی رحمه الله گفت
اگر دیدی مردی به عیب های مردم سپرده شده، عیب های خود را فراموش کرده است
می دانستند که او را فریب داده است
فدیل بن ایاد رحمه الله گفت
شاید آن مرد گفته است
خدایی جز خدا نیست
یا منزه است خدا، پس برای او از آتش دوزخ می ترسم
گفته شد چطور؟
می گفت جلوی او غیبت می کند و خوشش می آید
می گوید خدایی جز خدا نیست
این جا نیست
جای این است که او را در خودش نصیحت کند و به او بگوید
از خدا بترسید
به امام احمد رحمه الله گفت
مردی را اسحاق بن ابراهیم به هزار درهم اجازه داد
گفت اسم ما را نبر
گفت خدا رحمتش کند
هیچکس با مردم صحبت نکرد
اما او زمین خورد و سخنش از بین رفت
مردی در بصره بود به نام الافتاس
از الامش و مردم روایت می کرد
شوراهایی داشت
حدیث صحیح است
با این حال هیچ کس از سخنان او در امان نبود
پس صحبت و ذکر او از بین رفت
موفق بن قدامه رحمه الله از یکی از علمای زمان خود می فرماید:
کسانی که مبتلا به ردیابی عیب مردم هستند
مخصوصاً افراد آگاه و صالح
فکر می کردم در فتوا به پدرش و دیگران مقدم می شود
تا اینکه فتاوای دیگری از ایشان دیدم که در آنها جواب بهتر و صحیح تری وجود داشت
فکر می کردم او به آن مبتلا شده است
به خاطر عشق او، مردم اشتباه می کنند
و پیروان او عیب های خود را دارند
دور از ذهن نیست که خداوند بنده را به خاطر گناهش مجازات کند
او بیشتر وقت خود را به پاسخگویی به نظرات مردم اختصاص داد
آنچه را از گناهانشان پوشیده است، آشکار کن
و دوست دارند به کاستی های آنها اشاره کنند
بنده به حقیقت ایمان نمی رسد
به طوری که برای مردم همان چیزی را دوست دارد که برای خود دوست دارد
به نظر شما بعد از مرگش برای خودش دوست دارد؟
چه کسی می ایستد تا شکست های خود را آشکار کند؟
و طبقه بندی هایش ناقص است و اشتباهاتش برملا می شود
و او آن را برای خودش دوست ندارد
او نباید آن را برای دیگری دوست داشته باشد
مخصوصاً برای امامان پیشرفته
و علمای برجسته
خداوند متعال در خروج او از حق نشانه ای به او نشان داد
در چیزهایی که برای کسانی که پایین تر از او ظاهر می شوند
یک زندگی صلح آمیز بین حرف و عمل