بسم الله الرحمن الرحیم
خلاصه کتاب
وقایع و درس های ماه مبارک رمضان
امام احمد بن حنبل از زندان آزاد شد
زمان آن بیست و پنجم ماه رمضان است
در سال دویست و بیست و یک هجری قمری
او رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم بود
و یارانش و صالحان پس از آنان
در مورد دکترین صحیح و ناب
که هیچ شک و شبهه ای مزاحمش نبود
آنها به خدا و کتاب او ایمان دارند
آنچه خداوند درباره خود و کتابش گفته است
بدون توسل به تحریف یا تفسیر
یا قیاس یا خلل
تا اینکه شروع به دور شدن از آن دکترین صحیح کرد
کم کم در سراسر کشور پخش می شود
یکی از منابع آن المرواق است
در مورد آن رویکرد ناب
جهل به حقیقت دین مبین اسلام
عربی زبان قرآن است
آن زمان بود که اسلام آورد
برخی از غیر عرب ها مانند موالی
آنها باقی مانده های اعتقادات قبلی خود را دارند
الجاد بن درهم و شاگردش جهم بن صفوان
او یک وفادار بود
پس در میان مسلمانان بدی و بدی بیاور
اشاعه برخی افکار انحرافی
ایمان صحیح مسلمانان
مانند بدعتی که می گویند قرآن مخلوق است
بعضی ها جلوی آنها را می گیرند
سپس ترجمه کتاب های یونانی و یونانی آمد
رومی ها، ایرانی ها و هندوستان
این وضعیت را بدتر کرد و بیماری به یک مشکل تبدیل شد
این رخنه گسترش یافت و باورهای انحرافی در سراسر کشور گسترش یافت
چه چیزی آن را در برخی از اذهان مستحکم تر کرد
برخی از خلفای عباسی آن را پذیرفتند
و رهبرانش را به هم نزدیک کنید و مردم را از طریق آن بیازمایید
این یکی از آن باورهایی بود که از حقیقت منحرف شد
گفتن قرآن آفریده شده است
که معتزله آن را به عنوان عقیده خود پذیرفتند
و به مردم اعلام کردند
سپس خلیفه عباسی مأمون آمد
سپس قاضی ابن ابی دواد نشست
پس این فکر را داشت که بگوید قرآن مخلوق است
او پیروز شد و آن را با قدرت و شدت گسترش داد
و مردم توسط آن مورد آزمایش قرار گرفتند
هنگامی که مأمون از دنیا رفت
او به برادرش معتصم توصیه کرد که با ابن ابی دواد همراهی کند
بنابراین به پذیرش این ایده ادامه دهید
پس از معتصم پسرش الواثق آمد
بنابراین وضعیت به همین شکل باقی ماند
تا اینکه در زمان حکومت متوکل پایان یافت
او از علمایی بود که از پاسخگویی به این سه خلیفه خودداری کرد
در اتخاذ بیانیه در مورد خلقت قرآن
احمد بن حنبین الشیبانی رحمه الله
به همین دلیل او را زندانی کردند و با شلاق زدند
در بیست و پنجم ماه مبارک رمضان
از سال دویست و بیست و یک هجری قمری
از زندان خارج شد
روز بزرگی بود که مسلمانان در آن به شدت شادی کردند
امام احمد بن حنبل
و چیزی از زندگینامه معطر او
نام و نسب و ولادتش رحمه الله
او احمد بن محمد بن حنبل بن هلال است
ابن اسد الشیبانی
ابوعبدالله المروزی سپس البغدادی
یکی از امامان برجسته
در بهار در بغداد به دنیا آمد
در سال یکصد و شصت و چهارم هجری قمری
من او را یتیم بزرگ کردم
پدرش او را در حالی که حامله بود از مرو آورد
پس مادرش او را در بغداد به دنیا آورد
پدرش در سه سالگی فوت کرد
بنابراین مادرش از او حمایت کرد
او را بیاموز و حفظش کن، رحمتش کند
امام احمد رحمه الله کوهی از حفظ بود
و دریایی از دانش
خداوند قدرت حفظ را با کیفیت درک برای او آمیخت
شناخت اهداف و معانی متون
او حافظ، راوی حدیث و فقیه بود
عبدالله بن احمد گفت
ابوزراء به من گفت
پدرت هزار حدیث حفظ کرد
عبدالله نیز گفت
پدرم به من گفت
هر کتابی را، در صورت تمایل، از همه کتاب ها و کتاب ها بردارید
در صورت تمایل می توانید در مورد سخنرانی از من بپرسید
تا زمانی که انتساب را به شما بگویم
اگر می خواهید انتساب ارائه کنید، می توانم به شما بگویم
دارم حرف میزنم
ادب و زهدش رحمه الله
علم و فقه احمد بود
و با علمش این کار را کرد
تأثیر خوب او بر اعمال، گفتار و شرایط او
زهد و ادب و تقوا و هدايت نيكو در او ظاهر شد
او کسی می شود که از او علم شنیده نمی شود
کافی است او را ببیند و با او بنشیند
و در آن اتفاقات خوبی رخ می دهد
مروضی گفت
اباعبدالله به من گفت
من هرگز چیزی ننوشته ام مگر اینکه به آن عمل کرده باشم
تا اینکه برای من اتفاق افتاد که پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم حجامت کردند
ابوطیبه د نره را داد
بنابراین او را حجامت کردم و دستگاه حجامت را به او دادم
از حسین بن اسماعیل از پدرش می‌گوید:
تقریباً پنج هزار نفر یا بیشتر در شورای احمد جمع شدند
حدود پانصد بنویس
بقیه از او خوش اخلاقی و خوش اخلاقی را یاد می گیرند
علما او را می ستایند
برای علم و فقاهت و تقوای امام احمد
حسنات او و قوت او در حق و پایداری او در آن
او جایگاه برجسته ای در دل مردم داشت
پس او را دوست داشتند، او را تجلیل کردند، و او را با قدرت تجلیل کردند
به خوبی از او تعریف کردند
این شامل علما اعم از شیوخ، همتایان و شاگردان او می شود
هر که از او شنیده یا او را ملاقات کرده است
زبانشان مملو از مدح و ثنای او بود
عبدالرزاق گفت
من داناتر و باتقواتر از او ندیدم
یحیی بن معین گفت
اگر به مدح او نشستیم
ما فضایل او را با کمال کامل ذکر نکرده ایم
شافعی گفت
من بغداد را ترک کردم
من مردی بهتر و داناتر و داناتر و پرهیزگارتر از خود باقی نگذاشته ام
از احمد بن حنبل
به دست معتصم
وقتی امام احمد آمد
در زندان مستقر شد
چند بار جلوی معتصم بیرون رفتم
تا با نظر او موافقت شود و گفته خود را پس بگیرد
قرآن کلام مخلوق خداوند است
او در این جلسه با معتصم شرکت کرد
معاون بغداد
اسحاق بن ابراهیم
و قاضی ابن ابی دواد
و عصمت فقها و قضا
کسانی که به خلق قرآن ایمان دارند
ریاست آنها بر عهده ابن ابی دواد بود
امام احمد را به گمراهی و ضلالت و کفر متهم می کنند
آنها معتصم را تشویق کردند که اباعبدالله را شکنجه و بکشد
و ضمانت حمل خون او بر گردن آنان به دست خدا
و می گفتند
ای امیرالمومنین!
او گمراه، گمراه و کافر است
برخی از آنها گفتند
ای امیرالمومنین!
خونش روی گردنم است
او را بکش
ابن سماعه گفت
ای امیرالمومنین!
گردنش را بفشار
و خونش بر گردن من است
کک گفت
ای امیرالمومنین!
او کافری است که خونش حلال است
گردنش را بفشار
و خونش بر گردن من است
شعیب هم همینطور گفت
اباعبدالله گفت
هیچ کس در میان مردم به من کافرتر از آنها نبود
اما معتصم به همه اینها توجه نکرد
معتصم و همراهانش از اباعبدالله کمک خواستند
سه راه برای تغییر نظر او در آن شوراها وجود دارد
اولین
روش مناظره و اقناع ذهنی
احمد آنها را شکست داد
دوم
روش اغوا کننده
تا اینکه معتصم به او گفت
آه احمد
اینو جوابمو بده
تا زمانی که تو را مال خودم کنم
و چه کسی پا بر فرش من خواهد گذاشت؟
احمد می گوید
ای امیرالمومنین!
آیه ای از کتاب خدا برایم می آورند
از رسول خدا صلی الله علیه و آله سنت گرفتند
بنابراین من می توانم به آنها پاسخ دهم
سوم
روشهای ارعاب و شکنجه
این آخرین روشی است که معتصم با احمد به آن متوسل شد
زمانی که دو روش اول برای او جواب نداد
احمد در دستان معتصم مورد تازیانه شدید قرار گرفت
تا اینکه بیهوش شد
تا اینکه خونش جاری شد و پوستش پاره شد
و در مورد شدت شلاقی که به او وارد شد
توبه کننده شعبانی می گوید
احمد بن حنبل را هشتاد ضربه شلاق زدند
اگر یک فیل را بزنی او را آرام می کند
روز بیرون آمدن
وقتی معتصم این استواری عظیم را از احمد دید
که او را به وحشت انداخت
ابن عابد معتصم این توصیه را کرده بود
وقتی شنید که عده ای از مردم خواستند او را بکشند و خونش را تحمل کنند
آنجا که فرمود نه امیرالمؤمنین این کار را نکن.
اگر او در خانه شما کشته شود یا بمیرد
مردم گفتند او تا کشته شدنش صبور بود
پس مردم او را به امامت گرفتند
همان طور که بودند ماندند
اما در همان ساعت آن را آزاد کرد
اگر بیرون از خانه شما بمیرد
مردم به او شک کردند
احمد گفت پس من آزاد شدم
فقط احساس می کردم در اتاقی از خانه هستم
زنجیر از پاهایم رها شد
این در روز بیست و پنجم ماه مبارک رمضان بود
از سال دویست و بیست و یکم
سپس خلیفه دستور داد که او را نزد خانواده اش آزاد کنند
معتصم عموی احمد را وداع گفت
سپس به افرادی که او را می شناسید گفت
گفتند بله او احمد بن حنبل است
گفت: او را نگاه کن.
آیا او بدن سالمی نیست؟
گفتند بله
و هنگامی که گفت: او را به سلامتی به شما تحویل دادم.
مردم آرام شدند و آرام شدند
الذهبی گفت
او با وجود تسلط بر خلافت و شجاعتش این را نگفته است
به جز یه چیز بزرگ
انگار می ترسید از کتک خوردن بمیرد
بنابراین مردم به او اعتراض می کنند
حتی اگر مردم بغداد بر ضد او بروند
شاید او آنها را شکست داد
موقعیت یک انسان بزرگ
بعد از این همه امتحان بزرگ که امام احمد با آن روبرو شد
این همان بدرفتاری بزرگی است که او از معتصم و یارانش کرد
او اخلاق بزرگسالان را نشان می دهد
و مؤمنان راستین و صالح
آنهایی که برای خودشان نمی ایستند
سپس عفو عمومی معتصم را صادر کرد
به خاطر خدماتی که به اسلام کرد
احمد بن سنان گفت
به من خبر داده اند که احمد بن حنبل
معتصم راه حلی ارائه کرد
روزی که سرمایه شما باز شد
و آن را میخکوب کرد
یا در فتح آموریا
و او گفت
او از زدن من آزاد است
و شنیدم که گفت
هرکس به من یادآوری کرد راه حلی دارد
جز یک مبتکر
من پدر اسحاق را قرار دادم
معتصم یعنی راه حلی هست
و خدا را دیدم که گفت
بگذار عفو کند و ببخشد
آیا دوست ندارید خدا شما را ببخشد؟
پیامبر صلی الله علیه و آله دستور داد
ابوبکر عفو کرد
در یک داستان صاف
اباعبدالله گفت
اگر خدا تو را عذاب کند هیچ سودی برای تو ندارد
برادر مسلمان شما به شما توهین می کند
خداوند اباعبدالله را رحمت کند
او صبورترین و قوی ترین بود
در سمت راست و شلاق زدن او
بزرگترین بخشش و گذشت او چه بود؟
بعد از هر اتفاقی که برایش افتاد
رحلتش رحمت خدا بر او باد
پس از یک زندگی پر از خوبی های بزرگ
و پایداری عظیم در حق
و گسترش علم و سنت
اباعبدالله این زندگی را وداع گفت
در کنار پروردگارش
پسرش عبدالله گفت
شنیدم پدرم گفت
او هفتاد و هفت سال را تمام کرد
و من وارد هشت شدم
زغال از شب او
روز دهم درگذشت
پسرش صالح گفت
زمانی که اوایل ماه ربیع الاول بود
از سال دویست و چهل و یک هجری
مادرشوهر پدرم شب چهارم
با تب خوابید
او به شدت نفس می کشد
و دلیل آن را می دانستم
وقتی مریض می شد به او دلداری می دادم
پس به او گفتم پدر
چقدر دیروز افطار کردم
گفت: مقداری آب برای من باقی مانده است
گفت و من با او ملاقات کردم
درد حبس و موارد دیگر
ذهنش ثابت ماند
وقتی جمعه بود
دوازده روز ربیع الاول
برای دو ساعت از روز
وقایع و درس های ماه مبارک رمضان