تصاویری از زندگی اصحاب زن - قسمت (4) - اسماء بنت ابی بکر رضی الله عنه

◉ 37526 بازدید ⏱ 12:25 صدای اصلی (عربی)
صوت ترجمه‌شده برای این درس هنوز در دسترس نیست — ضبط اصلی عربی پخش می‌شود. متن زیر به‌طور کامل ترجمه شده است.
0:000:00

متن کامل

ترجمهٔ ماشینی — ممکن است خطا داشته باشد
0:00 بسم الله الرحمن الرحیم
0:15 انجمن مودت افتخار دارد که
0:17 برای شما تقدیم کند
0:19 نمونه‌هایی از زندگی صحابیات
0:22 نوشتهٔ دکتر عبدالرحمن رأفت الباشا
0:26 رحمه‌الله
0:28 اسماء دختر ابوبکر
0:34 رضی‌الله‌عنهما
0:48 این صحابیه‌ی ما مجد را از همهٔ اطرافش گرد آورده است
0:57 پدرش صحابی است
0:59 جدش صحابی است
1:01 خواهرش صحابیه است
1:03 شوهرش صحابی است
1:05 و پسرش صحابی است
1:07 و همین برای او مایهٔ شرف و افتخار است
1:09 اما پدرش
1:11 پس صدیق، دوست صمیمی رسول کریم در زندگی‌اش بود
1:15 و جانشین او پس از وفاتش
1:17 و اما جدش
1:19 پس ابوعتیق، پدر ابوبکر است
1:21 و اما خواهرش
1:23 پس ام‌المؤمنین عایشه است
1:25 پاک و مبرّا
1:27 و اما شوهرش
1:29 پس حواری رسول الله است
1:31 زبیر بن عوام
1:33 و اما پسرش
1:35 پس عبدالله بن زبیر است
1:37 رضی‌الله‌عنه و عنهم اجمعین
1:39 به اختصار بگویم
1:41 اسماء دختر ابوبکر صدیق، و همین کافی است
1:45 اسماء از پیشگامان در پذیرش اسلام بود
1:49 زیرا در این فضیلت بزرگ کسی بر او پیشی نگرفت
1:53 جز هفده تن از مردان و زنان
1:57 و او به «ذات النطاقین» ملقب شد
1:59 زیرا برای رسول خدا، صلوات الله و سلامه علیه، کمربندی ساخت
2:03 در آن روز، بزرگان مدینه برای پدرش توشه‌ای آماده کردند
2:07 و او مشکی آب برایشان آماده کرد
2:09 پس چون چیزی نیافت که آن دو را با آن ببندد
2:11 روسری‌اش را دو نیم کرد
2:13 و با یک نیمه توشه‌دان و با نیمهٔ دیگر مشک آب را بست
2:17 پس پیامبر، علیه الصلاة والسلام، برایش دعا کرد
2:21 که خداوند در بهشت، به جای آن دو، دو روسری به او دهد
2:25 از این رو به «ذات النطاقین» ملقب گشت
2:27 زبیر بن عوام با او ازدواج کرد
2:31 و او جوانی بیوه بود
2:33 نه خدمتکاری داشت که کارهایش را انجام دهد
2:36 و نه مالی که بر خانواده‌اش گشاده دستی کند
2:39 جز اسبی که نگهداری می‌کرد
2:41 پس او برای وی همسری شایسته و نیکو بود
2:44 به خدمتش می‌پرداخت و اسبش را رام می‌کرد
2:46 و از او پرستاری می‌کرد و هسته‌ها را برای علف اسب آسیاب می‌نمود
2:49 تا آنکه خداوند بر او گشایش داد
2:51 و از ثروتمندترین صحابه شد
2:54 و چون فرصت هجرت به مدینه برایش فراهم شد
2:58 برای حفظ دین خود به سوی الله و رسولش گریخت
3:00 در حالی که حملش با پسرش عبدالله بن زبیر تمام شده بود
3:04 اما این امر مانع از تحمل سختی‌های سفر طولانی نشد
3:08 پس همین که به قبا رسید، فرزندش را به دنیا آورد
3:12 مسلمانان تکبیر گفتند و تهلیل سر دادند
3:15 زیرا او نخستین فرزندی بود که در مدینه برای مهاجران متولد می‌شد
3:20 او را نزد رسول الله صلی الله علیه وسلم برد
3:24 و در دامان آن حضرت گذاشت
3:26 پس پیامبر مقداری از آب دهان خود را گرفت و در کام کودک نهاد
3:30 سپس او را تحنیک کرد و برایش دعا نمود
3:32 پس نخستین چیزی که به درون جوفش رسید، آب دهان رسول الله صلی الله علیه وسلم بود
3:38 و در اسماء دختر ابوبکر، خصلت‌های نیکی گرد آمده بود
3:43 و صفات بزرگوارانه و خرد وزین
3:46 که جز در اندکی از مردان نادر گرد نمی‌آید
3:50 او در بخشندگی چنان بود
3:52 که جودش به مثل زده می‌شد
3:55 فرزندش عبدالله گفت
3:58 هرگز دو زنی را ندیدم
4:00 که بخشنده‌تر از خاله‌ام عایشه و مادرم اسماء باشند
4:03 اما بخشش آن دو متفاوت بود
4:06 خاله‌ام چیزی را روی چیز دیگر گرد می‌آورد
4:10 تا آنکه آنچه کفایت می‌کرد نزدش جمع می‌شد، آن‌گاه میان نیازمندان تقسیم می‌کرد
4:15 اما مادرم چیزی را تا فردا نگاه نمی‌داشت
4:19 و اسماء افزون بر این، خردمند بود و در موقعیت‌های دشوار، تدبیر نیکو داشت
4:25 از جمله آنکه چون صدیق همراه رسول خدا به هجرت بیرون رفت
4:30 تمام مال خود را، به مقدار شش هزار درهم، با خود برد
4:35 و چیزی برای خانواده‌اش باقی نگذاشت
4:38 پس چون ابوقحافه از رفتن او آگاه شد
4:41 و هنوز مشرک بود
4:44 نزد خانه آمد و به اسماء گفت
4:47 به خدا سوگند، می‌بینم که او شما را با مالش نیز داغدار کرده است
4:50 پس از آنکه شما را با جانش داغدار کرد
4:52 اسماء به او گفت
4:53 نه، ای پدرجان
4:55 او مال فراوانی برای ما باقی گذاشته است
4:58 سپس سنگ‌ریزه‌هایی برداشت
5:00 و آنها را در طاقچه‌ای که مال را در آن می‌نهادند گذاشت
5:04 و بر آن جامه‌ای افکند
5:06 سپس دست جدش را گرفت
5:08 و او نابینا بود
5:10 و گفت
5:11 ای پدرجان
5:12 ببین چقدر مال برای ما باقی گذاشته است
5:15 پس او دست بر آن نهاد و گفت
5:17 اشکالی ندارد
5:18 اگر او همه‌ی این‌ها را برای شما گذاشته است، پس نیکو کرده است.
5:22 و او با این کار می‌خواست دل شیخ را آرام کند
5:26 و نگذارد که او چیزی از مال خود را برای وی خرج کند.
5:29 زیرا او دوست نداشت که برای مشرکی بر خود منّتی قرار دهد،
5:33 حتی اگر آن مشرک جدّ او باشد.
5:36 و اگر تاریخ مواضع اسماء دختر ابوبکر را فراموش کند، همه‌ی آن‌ها را،
5:41 هرگز فراموش نخواهد کرد خِرَد استوار و شدت عزم و استواری او را
5:45 و قوّت ایمان او را.
5:47 و او با فرزندش عبدالله دیدار واپسین را داشت،
5:51 زیرا پسرش عبدالله بن زبیر
5:54 پس از مرگ یزید بن معاویه، با خلافت بیعت شد
5:58 و حجاز و یمن و عراق
6:01 و خراسان و بیشتر سرزمین‌های شام، از او فرمان بردند.
6:04 اما بنی امیّه بی‌درنگ لشکری انبوه برای جنگ با او فرستادند
6:09 به فرماندهی حجاج بن یوسف ثقفی.
6:12 و میان دو گروه نبردهای سخت درگرفت،
6:15 و ابن زبیر در آن نبردها از دلاوری‌هایی آشکار کرد که شایسته‌ی مردی چون او بود،
6:21 اما یاورانش کم‌کم یکی پس از دیگری از او جدا شدند.
6:26 پس به خانه‌ی خدا، مسجدالحرام، پناه برد،
6:28 و او و همراهانش در حریم کعبه‌ی بزرگ پناه گرفتند.
6:32 و چند ساعت پیش از کشته شدنش،
6:35 بر مادرش اسماء وارد شد،
6:37 و او پیرزنی فرتوت بود که بینایی‌اش را از دست داده بود.
6:41 گفت: سلام بر تو ای مادر، و رحمت و برکات خدا بر تو باد.
6:46 گفت: و بر تو سلام باد ای عبدالله.
6:50 چه چیز تو را در این ساعت به اینجا آورده است،
6:53 با آن که سنگ‌هایی که از منجنیق‌های حجاج بر سپاهیانت در حرم پرتاب می‌شود،
6:58 خانه‌های مکه را به لرزه درمی‌آورد؟
7:00 گفت: آمده‌ام تا با تو مشورت کنم.
7:04 گفت: در چه چیزی با من مشورت می‌کنی؟
7:08 گفت: مردم مرا تنها گذاشته‌اند
7:11 و از من کناره گرفته‌اند، یا از ترس حجاج،
7:14 یا از طمع به آنچه نزد اوست،
7:16 حتی فرزندان و خاندانم نیز از من جدا شدند،
7:19 و جز شمار اندکی از مردانم با من نمانده است،
7:23 و ایشان هر قدر هم که پایداری‌شان بزرگ باشد،
7:25 جز یک یا دو ساعت صبر نخواهند کرد.
7:29 و فرستادگان بنی امیّه با من مذاکره می‌کنند،
7:31 بر این شرط که هر چه از دنیا بخواهم به من بدهند،
7:34 به شرط آنکه سلاح بر زمین بگذارم
7:36 و با عبدالملک بن مروان بیعت کنم.
7:39 نظر تو چیست؟
7:40 پس با صدای بلند گفت
7:42 کار، کار توست ای عبدالله،
7:45 و تو خود به خویشتن آگاه‌تری.
7:47 اگر معتقدی که بر حق هستی،
7:50 و به حق فرا می‌خوانی،
7:52 پس پایداری کن و بجنگ، همان‌گونه که یارانت که زیر پرچمت کشته شدند، پایداری کردند.
7:57 و اگر تنها دنیا را خواسته‌ای،
7:59 پس چه بنده‌ی بدی هستی،
8:01 خود را هلاک کردی و مردانت را نیز هلاک کردی.
8:04 گفت:
8:05 اما امروز بی‌هیچ تردیدی کشته خواهم شد.
8:08 گفت:
8:09 آن برای تو بهتر است از آنکه خود را با اختیار به دست حجاج بسپاری،
8:14 تا غلامان بنی امیّه سر تو را به بازی گیرند.
8:17 گفت:
8:18 من از کشته شدن نمی‌ترسم،
8:20 بلکه می‌ترسم که با من مُثله کنند.
8:23 گفت:
8:24 پس از کشته شدن، چیزی نیست که آدمی از آن بترسد؛
8:27 گوسفند ذبح‌شده را پوست کندن درد نمی‌آورد.
8:30 پس چهره‌اش درخشید و گفت:
8:33 خجسته باد بر تو ای مادر،
8:35 و خجسته باد فضایل بزرگوارت.
8:38 من در این ساعت نزد تو نیامده‌ام
8:41 مگر آنکه از تو آنچه را شنیدم بشنوم.
8:44 خداوند می‌داند که من سست نشده‌ام و ضعیف نگشته‌ام،
8:47 و او بر من گواه است،
8:49 که آنچه کردم، از دوستی دنیا و زیورهای آن نبوده است،
8:54 بلکه برای خشم در راه خدا بود، که حرمت‌های او پایمال شود.
8:58 و اکنون به سوی آنچه دوست داری می‌روم.
9:01 پس اگر کشته شدم،
9:03 بر من اندوه مخور،
9:05 و کار خود را به خدا واگذار.
9:07 گفت:
9:08 من تنها اگر تو به ناحق کشته شوی اندوهگین می‌شوم.
9:13 گفت:
9:14 مطمئن باش که پسرت هرگز عمداً به کار ناپسند دست نزده است،
9:19 و هرگز به کار زشت نپرداخته است،
9:21 و در حکم خدا ستم نکرده است،
9:23 و در امان دادن خیانت نورزیده است،
9:25 و عمداً به مسلمان یا هم‌پیمان ستم نکرده است،
9:28 و هیچ چیز نزد او محبوب‌تر از خشنودی خداوند عزّوجلّ نبوده است.
9:33 این را برای ستودن خود نمی‌گویم،
9:36 زیرا خداوند از من به خودم آگاه‌تر است،
9:38 بلکه گفتم تا دل تو را تسلّی دهم.
9:42 پس گفت:
9:43 ستایش خدای را که تو را بر آنچه او دوست دارد و تو دوست داری قرار داد.
9:48 ای فرزندم، به من نزدیک شو،
9:50 تا بوی تو را ببویم و پیکرت را لمس کنم،
9:53 زیرا شاید این آخرین دیدار با تو باشد.
9:56 پس عبدالله بر دست‌ها و پاهای او افتاد و آن‌ها را بسیار بوسید.
10:01 و او بینی‌اش را در سر و چهره و گردن او چرخاند،
10:05 و بویید و بوسید.
10:07 و دست‌هایش را گشود تا پیکرش را لمس کند،
10:10 سپس اندکی بعد آن‌ها را عقب کشید و گفت:
10:14 این چیست که می‌پوشی ای عبدالله؟
10:17 گفت:
10:18 زره من است.
10:20 مادرش گفت:
10:21 این چیست ای پسرم؟ این لباس کسی است که شهادت می‌خواهد!
10:24 (عبدالله) گفت:
10:25 من این را فقط پوشیدم تا دلت آرام شود و قلبت ساکن گردد.
10:30 مادرش گفت:
10:31 آن را از خود بیرون کن.
10:33 زیرا این کار برای گوشت بدنت سخت‌تر است،
10:35 و پایداری و استواری‌ات را کاهش می‌دهد،
10:37 و حرکتت را سبک‌تر می‌کند.
10:39 بلکه به جای آن شلوار دوتایی بپوش،
10:42 تا هنگامی که به زمین افتادی، عورتت آشکار نشود.
10:45 عبدالله بن زبیر زره‌اش را بیرون آورد،
10:48 و شلوارش را محکم بست،
10:50 و برای ادامه جنگ، در حالی که حرمت را حفظ می‌کرد، (به میدان) بازگشت و می‌گفت:
10:54 از دعا کردن برای من غافل مشو، ای مادر!
10:57 پس مادرش دستانش را به سوی آسمان بلند کرد و می‌گفت:
11:01 بارالها، طولانی بودن قیامش (در نماز) و شدت گریه‌اش را در سیاهی شب، در حالی که مردم خوابیده بودند، ببخش.
11:06 (بارالها، این را بپذیر)
11:08 بارالها، گرسنگی و تشنگی‌اش را در گرمای ظهر مدینه و مکه، در حالی که روزه‌دار بود، ببخش.
11:14 بارالها، نیکی‌اش به پدر و مادرش را ببخش.
11:17 بارالها، من او را به فرمان تو تسلیم کردم،
11:20 و به آنچه برایش مقدر کرده‌ای راضی هستم،
11:23 پس پاداش صابران را به او عطا فرما.
11:26 آفتاب آن روز غروب نکرد
11:29 مگر آنکه عبدالله بن زبیر به جوار پروردگارش پیوسته بود،
11:33 و از کشته شدنش جز ده و چند روز نگذشته بود
11:37 مگر آنکه مادرش اسماء دختر ابوبکر نیز به او پیوست،
11:41 در حالی که به صد سال عمر رسیده بود،
11:44 و نه دندانی از او افتاده بود و نه آسیایی،
11:47 و چیزی از عقلش غایب نشده بود.
11:50 اسماء صد سال عمر کرد،
11:56 و نه دندانی از او افتاده بود و نه آسیایی،
11:59 و چیزی از عقلش غایب نشده بود.
12:02 مورخان
12:17 و نه دندانی از او افتاده بود