از مجموعهٔ تصاویری از زندگی صحابیات (مجموعه کامل شد)
· درس 1 از 8
تصاویری از زندگی اصحاب زن - قسمت (1) - حلیمه السعدیه رضی الله عنه
0:000:00
متن کامل
ترجمهٔ ماشینی — ممکن است خطا داشته باشد
0:00
بسم الله الرحمن الرحیم
0:15
جمعیت مودت مفتخر است
0:18
که صورتهایی از زندگی صحابیات را به شما تقدیم کند
0:23
از سوی دکتر عبدالرحمن رأفت الباشا
0:27
رحمت الله
0:28
حلیمه سعدیه
0:34
رضیاللهعنها
0:49
این بانوی باوقار و متین
0:55
نزد هر مسلمانی عزیز و محبوب است
0:58
و بر هر مؤمنی گرامی است
1:01
پس از پستانهای پاک او
1:03
کودک خوشبخت، محمد بن عبدالله، شیر نوشید
1:06
درود و سلام الله بر او باد
1:09
و بر سینهٔ پر از محبت او آرمید
1:12
و در آغوش لبریز از مهربانی او بزرگ شد
1:16
و از فصاحت او و فصاحت قومش، بنی سعد، بهرهمند شد
1:21
پس از کسانی شد که سخنشان آمیخته به ادب بود
1:24
و فصیحترین فصیحان در گفتار گردید
1:27
او بانوی بزرگوار، حلیمه سعدیه است
1:31
مادر شیری پیامبر ما محمد، درود و سلام الله بر او باد
1:37
و دایهٔ کودک مبارک، یعنی سیده سعدیه، بوده است
1:41
کودکی که دنیا را از نیکی و مهربانی انباشت
1:44
و آن را از خیر و هدایت لبریز ساخت
1:47
و با اخلاق و فضیلت خود آن را زینت بخشید
1:49
داستانی از شگفتترین داستانها است
1:52
که حلیمه سعدیه با بیان روشن، زیبا و جذاب خود آن را بازگو کرده است
1:57
و با شیوهای درخشان، رسا و دلنشین
2:01
پس بیایید به سخنش گوش فرا دهیم
2:03
او از پیامبر کریم، صلیاللهعلیهوسلم، خبر میدهد
2:08
از شگفتترین اخبار
2:10
حلیمه سعدیه گفت:
2:12
از خانههایمان بیرون آمدیم
2:14
من و شوهرم و فرزند کوچکمان
2:17
در جستجوی دایگی در مکه
2:20
و با ما زنانی از قوم بنی سعد بودند
2:23
که برای همان هدفی بیرون آمده بودیم که من بیرون آمدم
2:26
و آن در سالی خشک و قحطیزده بود
2:30
سالی که کشت را نابود و چارپایان را هلاک کرده بود
2:33
و چیزی برای ما باقی نگذاشته بود
2:35
با ما دو الاغ لاغر و فرسوده بود
2:39
که حتی قطرهای شیر نمیدادند
2:42
من و کودک کوچکی بر یکی از آن دو سوار شدیم
2:46
و شوهرم بر دیگری سوار شد
2:48
شتری که شوهرم داشت پیرتر و سختتر بود
2:52
به خدا سوگند، ما تمام شب را نخوابیدیم
2:57
از شدت گریهٔ کودکمان از گرسنگی
3:00
زیرا در پستانم آنچه او را سیر کند نبود
3:03
و در پستان شتر ما هم آنچه او را تغذیه کند نبود
3:07
و کاروانمان را کند کردیم
3:09
به سبب لاغری و ضعف الاغمان
3:12
همراهانمان از ما ملول شدند
3:14
و آزردگیشان به خاطر ما بر آنان دشوار بود
3:17
وقتی به مکه رسیدیم
3:19
و به جستجوی دایه پرداختیم
3:20
با موضوعی روبهرو شدم که به حساب نمیآمد
3:24
زیرا هیچ زنی نماند مگر آنکه کودک کوچک محمد بن عبدالله بر او عرضه شد
3:28
کودک کوچک، محمد بن عبدالله
3:31
ما از او دوری میکردیم زیرا یتیم بود
3:34
و میگفتیم
3:36
مادر کودکی که پدر ندارد چه سودی به ما میرساند
3:39
و جدّش برای ما چه کاری میتواند انجام دهد
3:42
سپس جز دو روز بر ما نگذشت
3:46
تا آنکه هر زنی از همراهان ما دایهای یافت
3:50
اما من
3:52
کسی را نیافتم
3:54
وقتی تصمیم به بازگشت گرفتیم، به شوهرم گفتم
3:57
من دوست ندارم با دستی خالی به خانههایمان بازگردم
4:00
و با قوم خود روبهرو شوم
4:04
بیآنکه کودک شیرخوارهای گرفته باشم
4:06
زیرا در میان آن زنان هیچکس نماند مگر آنکه کودک شیرخوارهای همراه داشت
4:10
به خدا سوگند، نزد آن یتیم میروم
4:13
و او را میگیرم
4:15
شوهرش به او گفت
4:17
اشکالی ندارد
4:18
او را بگیر
4:20
امید است الله در او خیری قرار دهد
4:23
پس نزد مادرش رفتم و او را گرفتم
4:25
و به خدا سوگند، مرا به گرفتنش وادار نکرد
4:28
جز اینکه کودک دیگری نیافتم
4:32
وقتی او را به کجاوهام بازگرداندم
4:35
او را در دامن خود نهادم
4:37
و پستانم را به دهانش گذاشتم
4:39
پس شیر در پستانم جاری شد، به اندازهای که الله خواست جاری شود
4:43
پس از آنکه خالی و تهی بود
4:46
کودک نوشید تا سیراب شد
4:49
برادرش هم نوشید تا سیراب شد
4:52
سپس هر دو خوابیدند
4:54
من و شوهرم هم در کنار آن دو دراز کشیدیم تا بخوابیم
4:57
در حالی که پیش از آن جز اندکی خواب نصیبمان نمیشد
5:01
به سبب کودک کوچکمان
5:03
سپس شوهرم نگاهی به شتر پیر و لاغرمان انداخت
5:08
دیدم پستانهایش پر و لبریز شدهاند
5:11
با حیرت به سوی آن رفت
5:14
در حالی که چشمانش را باور نمیکرد
5:16
از آن دوشید و نوشید
5:17
سپس برای من دوشید و من هم با او نوشیدم
5:20
تا آنکه از شادابی و سیری سرشار شدیم
5:23
و آن شب را بهترین شب یافتیم
5:25
وقتی صبح شد، شوهرم به من گفت
5:28
آیا میدانی ای حلیمه که کودک مبارکی به دست آوردهای؟
5:33
به او گفتم: این برای تو همانگونه است،
5:36
و من بهراستی از او امید خیر فراوان دارم.
5:39
سپس از مکه بیرون آمدیم،
5:42
و من بر الاغ مادهی پیر و کمتوان خویش سوار شدم،
5:44
و او را با خود بر آن سوار کردم.
5:45
آنگاه آن الاغ چابک شد و از همهی چارپایان آن گروه پیشی گرفت،
5:50
بهگونهای که هیچیک از چارپایانشان به او نمیرسید.
5:54
همراهانم به من میگفتند،
5:57
و دختر ابو ذؤیب را خطاب قرار میدادند:
5:59
«کمی آهستهتر بران، بر ما سبقت مگیر!»
6:01
«آیا این همان الاغ مادهی پیر تو نیست که با آن بیرون آمدید؟»
6:05
و من به آنان پاسخ میدادم،
6:07
«آری، به الله سوگند که همان است.»
6:09
آنان میگفتند:
6:11
«به الله سوگند که این الاغ را شأنی است!»
6:12
سپس به منزلگاههای خود در سرزمین بنی سعد رسیدیم،
6:16
و من هیچ سرزمینی از سرزمینهای الله را سراغ ندارم که از آن خشکسالتر و بیبارشتر باشد.
6:22
اما گوسفندان ما هر صبح به آنجا میرفتند،
6:27
در آن میچریدند و سپس شامگاهان بازمیگشتند.
6:31
ما از شیر آنان هرچه الله میخواست میدوشیدیم،
6:34
و از شیرشان هرچه برایمان گوارا بود مینوشیدیم،
6:38
در حالی که هیچکس دیگری از گوسفندان خود قطرهای نمیدوشید.
6:42
قوم من به چوپانان خود میگفتند:
6:46
«وای بر شما!»
6:48
«گوسفندان خود را به همانجایی ببرید که چوپان دختر ابو ذؤیب میبرد.»
6:52
آنان نیز گوسفندان خود را پشت سر گوسفندان ما به چرا میبردند،
6:56
جز آنکه شامگاهان با گوسفندانی گرسنه بازمیگشتند و برایشان حتی قطرهای شیر نبود.
7:02
ما همواره از الله برکت و خیر دریافت میکردیم،
7:06
تا آنکه دو سال شیرخوارگی کودک به پایان رسید
7:09
و از شیر گرفته شد.
7:10
او در این دو سال،
7:13
رشدی میکرد که به رشد کودکان همسنوسالش شباهت نداشت.
7:16
او پیش از آنکه دو سالگیاش را نزد ما کامل کند،
7:19
پسری نیرومند و تنومند شد.
7:23
در آن هنگام او را نزد مادرش بردیم،
7:26
در حالی که بیش از هر چیز حریص بودیم که او نزد ما بماند
7:30
و در میان ما بماند،
7:32
زیرا برکت او را در وجود خود میدیدیم.
7:34
چون با مادرش دیدار کردم، خاطرش را از بابت او آسوده ساختم و گفتم:
7:37
«ای کاش فرزندم را نزد من بگذاری
7:40
تا فزونی یابد و نیرومندتر شود،
7:43
زیرا من از بیماریهای مکه بر او بیمناکم.»
7:46
همچنان با او سخن گفتم و او را قانع کردم و ترغیب نمودم،
7:49
تا آنکه او را با ما بازفرستاد.
7:51
پس با شادی و خرسندی او را با خود بازگرداندیم.
7:54
اما پس از بازگشت آن کودک به نزد ما، جز چند ماه معدود نگذشت
8:00
که برای او حادثهای رخ داد که ما را ترساند و نگران کرد و سخت متزلزل نمود.
8:05
او یک روز صبح همراه برادرش به دنبال گوسفندان اندکی که متعلق به ما بود، و پشت خانههایمان میچرانیدند، بیرون رفت.
8:12
اندکی بیش نگذشت
8:14
که برادرش شتابان نزد ما آمد
8:17
و گفت:
8:19
«به دنبال برادرم قرشی برو،
8:21
زیرا دو مرد که جامههای سفید بر تن داشتند او را گرفتند، بر زمین خواباندند
8:25
و شکمش را شکافتند.»
8:27
من و شوهرم به سوی کودک دویدیم،
8:30
و او را دیدیم که رنگپریده و لرزان است.
8:32
شوهرم او را در آغوش گرفت و من او را به سینهام فشردم،
8:36
و گفتم: «فرزندم، تو را چه شده است؟»
8:39
او گفت:
8:41
«دو مرد که جامههای سفید بر تن داشتند نزد من آمدند،
8:44
مرا خواباندند و شکمم را شکافتند،
8:47
و در آن چیزی جستجو کردند که نمیدانم چه بود.
8:51
سپس مرا رها کردند و رفتند.»
8:54
پس ما آن کودک را در حالی که میان بیم و امید بود به خانه بازگردانیدیم.
8:57
چون به خیمهگاه خود رسیدیم،
8:59
شوهرم به من روی کرد، در حالی که چشمانش اشکآلود بود،
9:03
و گفت:
9:05
«من میترسم که این کودک مبارک
9:08
به حادثهای دچار شده باشد که ما را توان دفع آن نیست.
9:12
پس او را به خانوادهاش بازگردان،
9:14
زیرا آنان نسبت به ما بر این کار تواناترند.»
9:17
پس کودک را برداشتیم و با او رفتیم تا به مکه رسیدیم،
9:21
و به خانهی مادرش درآمدیم.
9:23
چون مادرش ما را دید، در چهرهی فرزندش خیره شد
9:26
و سپس با شتاب به من گفت:
9:29
«ای حلیمه، محمد را چرا برگردانیدی،
9:32
در حالی که تو خود بسیار بر او حریص بودی
9:34
و سخت مشتاق بودی که او نزد تو بماند؟»
9:37
گفتم: «او نیرومند شد
9:40
و جوانیاش کامل گردید،
9:42
و آنچه بر عهدهی من بود نسبت به او ادا کردم،
9:45
و از حوادث بر او بیمناک شدم،
9:47
پس او را نزد تو بازگردانیدم.»
9:49
او گفت: «راست بگو، ماجرا چه بود؟»
9:52
زیرا تو از کسی نیستی که بهخاطر آنچه گفتی از کودک روی برگردانی.
9:56
سپس پیوسته بر من اصرار میکرد
9:59
و رهایم نمیساخت تا آنکه ماجرایی را که برای او رخ داده بود به او گفتم.
10:03
آنگاه آرام گرفت و گفت:
10:05
«آیا از شیطان بر او بیمناک شدی، ای حلیمه؟»
10:09
گفتم: «آری.»
10:11
گفت: «نه،
10:13
به الله سوگند که شیطان را بر او هیچ راهی نیست،
10:16
و فرزند من شأنی دارد.
10:18
آیا تو را از ماجرای او آگاه سازم؟»
10:20
گفتم: «بگو.»
10:22
گفت: «هنگامی که او را باردار بودم دیدم
10:25
که از من نوری بیرون شد،
10:26
نوری که کاخهای بُصرای سرزمین شام را برایم روشن کرد.
10:30
سپس چون او را به دنیا آوردم، در حالی که دستهایش را بر زمین نهاده بود فرود آمد،
10:34
و سرش را به سوی آسمان بلند کرده بود.»
10:36
سپس گفت:
10:38
او را رها کن و راحت برو، ای راشده.
10:41
و از جانب ما و از جانب او پاداش نیک بگیری.
10:44
پس من و همسرم با اندوهی بسیار شدید از جدایی او رفتیم.
10:49
و پسرمان نیز در اندوه از دست دادن او کمتر از ما نبود.
10:53
و حسرت و سوز فراق او در دلهایمان بود.
10:56
و اما بعد:
10:58
حلیمه سعدیه چنان زیست تا آنکه از پیری به درماندگی رسید.
11:03
سپس آن کودک یتیمی را دید که به او شیر داده بود.
11:06
او برای عرب سرور شده بود،
11:08
و برای انسانیت راهنما،
11:10
و برای بشریت پیامبر.
11:13
و حلیمه پس از آنکه به او ایمان آورده بود، نزد او آمد
11:16
و کتابی را که بر او نازل شده بود تصدیق کرد.
11:19
پس همین که او را دید،
11:21
از شادی او را در آغوش گرفت،
11:24
و آغاز کرد به گفتن:
11:26
«مادرم!»
11:28
سپس ردای خود را بر او افکند و زیر پای او گسترد،
11:31
و با کمال احترام از او پذیرایی کرد.
11:34
و چشمان یاران به او و به حلیمه در شادمانی و بزرگداشت دوخته بود.
11:39
درود و سلام الله بر محمد، آن نیکوکار وفادار،
11:44
صاحب خوی نیکو،
11:46
و خشنودی الله بر بانو حلیمه سعدیه،
11:51
دایه پیامبر بزرگ (صلیاللهعلیهوسلم)،
11:55
حلیمه سعدیه رضیاللهعنها،
12:04
مادر رسول بزرگوار (صلیاللهعلیهوسلم) از روی رضایت.