تصاویری از زندگی اصحاب زن - قسمت (1) - حلیمه السعدیه رضی الله عنه

◉ 91130 بازدید ⏱ 12:32 صدای ترجمه‌شده — فارسی
0:000:00

متن کامل

ترجمهٔ ماشینی — ممکن است خطا داشته باشد
0:00 بسم الله الرحمن الرحیم
0:15 جمعیت مودت مفتخر است
0:18 که صورت‌هایی از زندگی صحابیات را به شما تقدیم کند
0:23 از سوی دکتر عبدالرحمن رأفت الباشا
0:27 رحمت الله
0:28 حلیمه سعدیه
0:34 رضی‌الله‌عنها
0:49 این بانوی باوقار و متین
0:55 نزد هر مسلمانی عزیز و محبوب است
0:58 و بر هر مؤمنی گرامی است
1:01 پس از پستان‌های پاک او
1:03 کودک خوشبخت، محمد بن عبدالله، شیر نوشید
1:06 درود و سلام الله بر او باد
1:09 و بر سینهٔ پر از محبت او آرمید
1:12 و در آغوش لبریز از مهربانی او بزرگ شد
1:16 و از فصاحت او و فصاحت قومش، بنی سعد، بهره‌مند شد
1:21 پس از کسانی شد که سخنشان آمیخته به ادب بود
1:24 و فصیح‌ترین فصیحان در گفتار گردید
1:27 او بانوی بزرگوار، حلیمه سعدیه است
1:31 مادر شیری پیامبر ما محمد، درود و سلام الله بر او باد
1:37 و دایهٔ کودک مبارک، یعنی سیده سعدیه، بوده است
1:41 کودکی که دنیا را از نیکی و مهربانی انباشت
1:44 و آن را از خیر و هدایت لبریز ساخت
1:47 و با اخلاق و فضیلت خود آن را زینت بخشید
1:49 داستانی از شگفت‌ترین داستان‌ها است
1:52 که حلیمه سعدیه با بیان روشن، زیبا و جذاب خود آن را بازگو کرده است
1:57 و با شیوه‌ای درخشان، رسا و دلنشین
2:01 پس بیایید به سخنش گوش فرا دهیم
2:03 او از پیامبر کریم، صلی‌الله‌علیه‌وسلم، خبر می‌دهد
2:08 از شگفت‌ترین اخبار
2:10 حلیمه سعدیه گفت:
2:12 از خانه‌هایمان بیرون آمدیم
2:14 من و شوهرم و فرزند کوچک‌مان
2:17 در جستجوی دایگی در مکه
2:20 و با ما زنانی از قوم بنی سعد بودند
2:23 که برای همان هدفی بیرون آمده بودیم که من بیرون آمدم
2:26 و آن در سالی خشک و قحطی‌زده بود
2:30 سالی که کشت را نابود و چارپایان را هلاک کرده بود
2:33 و چیزی برای ما باقی نگذاشته بود
2:35 با ما دو الاغ لاغر و فرسوده بود
2:39 که حتی قطره‌ای شیر نمی‌دادند
2:42 من و کودک کوچکی بر یکی از آن دو سوار شدیم
2:46 و شوهرم بر دیگری سوار شد
2:48 شتری که شوهرم داشت پیرتر و سخت‌تر بود
2:52 به خدا سوگند، ما تمام شب را نخوابیدیم
2:57 از شدت گریهٔ کودکمان از گرسنگی
3:00 زیرا در پستانم آنچه او را سیر کند نبود
3:03 و در پستان شتر ما هم آنچه او را تغذیه کند نبود
3:07 و کاروانمان را کند کردیم
3:09 به سبب لاغری و ضعف الاغمان
3:12 همراهانمان از ما ملول شدند
3:14 و آزردگی‌شان به خاطر ما بر آنان دشوار بود
3:17 وقتی به مکه رسیدیم
3:19 و به جستجوی دایه پرداختیم
3:20 با موضوعی روبه‌رو شدم که به حساب نمی‌آمد
3:24 زیرا هیچ زنی نماند مگر آنکه کودک کوچک محمد بن عبدالله بر او عرضه شد
3:28 کودک کوچک، محمد بن عبدالله
3:31 ما از او دوری می‌کردیم زیرا یتیم بود
3:34 و می‌گفتیم
3:36 مادر کودکی که پدر ندارد چه سودی به ما می‌رساند
3:39 و جدّش برای ما چه کاری می‌تواند انجام دهد
3:42 سپس جز دو روز بر ما نگذشت
3:46 تا آنکه هر زنی از همراهان ما دایه‌ای یافت
3:50 اما من
3:52 کسی را نیافتم
3:54 وقتی تصمیم به بازگشت گرفتیم، به شوهرم گفتم
3:57 من دوست ندارم با دستی خالی به خانه‌هایمان بازگردم
4:00 و با قوم خود روبه‌رو شوم
4:04 بی‌آنکه کودک شیرخواره‌ای گرفته باشم
4:06 زیرا در میان آن زنان هیچ‌کس نماند مگر آنکه کودک شیرخواره‌ای همراه داشت
4:10 به خدا سوگند، نزد آن یتیم می‌روم
4:13 و او را می‌گیرم
4:15 شوهرش به او گفت
4:17 اشکالی ندارد
4:18 او را بگیر
4:20 امید است الله در او خیری قرار دهد
4:23 پس نزد مادرش رفتم و او را گرفتم
4:25 و به خدا سوگند، مرا به گرفتنش وادار نکرد
4:28 جز اینکه کودک دیگری نیافتم
4:32 وقتی او را به کجاوه‌ام بازگرداندم
4:35 او را در دامن خود نهادم
4:37 و پستانم را به دهانش گذاشتم
4:39 پس شیر در پستانم جاری شد، به اندازه‌ای که الله خواست جاری شود
4:43 پس از آنکه خالی و تهی بود
4:46 کودک نوشید تا سیراب شد
4:49 برادرش هم نوشید تا سیراب شد
4:52 سپس هر دو خوابیدند
4:54 من و شوهرم هم در کنار آن دو دراز کشیدیم تا بخوابیم
4:57 در حالی که پیش از آن جز اندکی خواب نصیبمان نمی‌شد
5:01 به سبب کودک کوچک‌مان
5:03 سپس شوهرم نگاهی به شتر پیر و لاغرمان انداخت
5:08 دیدم پستان‌هایش پر و لبریز شده‌اند
5:11 با حیرت به سوی آن رفت
5:14 در حالی که چشمانش را باور نمی‌کرد
5:16 از آن دوشید و نوشید
5:17 سپس برای من دوشید و من هم با او نوشیدم
5:20 تا آنکه از شادابی و سیری سرشار شدیم
5:23 و آن شب را بهترین شب یافتیم
5:25 وقتی صبح شد، شوهرم به من گفت
5:28 آیا می‌دانی ای حلیمه که کودک مبارکی به دست آورده‌ای؟
5:33 به او گفتم: این برای تو همان‌گونه است،
5:36 و من به‌راستی از او امید خیر فراوان دارم.
5:39 سپس از مکه بیرون آمدیم،
5:42 و من بر الاغ ماده‌ی پیر و کم‌توان خویش سوار شدم،
5:44 و او را با خود بر آن سوار کردم.
5:45 آن‌گاه آن الاغ چابک شد و از همه‌ی چارپایان آن گروه پیشی گرفت،
5:50 به‌گونه‌ای که هیچ‌یک از چارپایانشان به او نمی‌رسید.
5:54 همراهانم به من می‌گفتند،
5:57 و دختر ابو ذؤیب را خطاب قرار می‌دادند:
5:59 «کمی آهسته‌تر بران، بر ما سبقت مگیر!»
6:01 «آیا این همان الاغ ماده‌ی پیر تو نیست که با آن بیرون آمدید؟»
6:05 و من به آنان پاسخ می‌دادم،
6:07 «آری، به الله سوگند که همان است.»
6:09 آنان می‌گفتند:
6:11 «به الله سوگند که این الاغ را شأنی است!»
6:12 سپس به منزلگاه‌های خود در سرزمین بنی سعد رسیدیم،
6:16 و من هیچ سرزمینی از سرزمین‌های الله را سراغ ندارم که از آن خشک‌سال‌تر و بی‌بارش‌تر باشد.
6:22 اما گوسفندان ما هر صبح به آنجا می‌رفتند،
6:27 در آن می‌چریدند و سپس شامگاهان بازمی‌گشتند.
6:31 ما از شیر آنان هرچه الله می‌خواست می‌دوشیدیم،
6:34 و از شیرشان هرچه برایمان گوارا بود می‌نوشیدیم،
6:38 در حالی که هیچ‌کس دیگری از گوسفندان خود قطره‌ای نمی‌دوشید.
6:42 قوم من به چوپانان خود می‌گفتند:
6:46 «وای بر شما!»
6:48 «گوسفندان خود را به همان‌جایی ببرید که چوپان دختر ابو ذؤیب می‌برد.»
6:52 آنان نیز گوسفندان خود را پشت سر گوسفندان ما به چرا می‌بردند،
6:56 جز آنکه شامگاهان با گوسفندانی گرسنه بازمی‌گشتند و برایشان حتی قطره‌ای شیر نبود.
7:02 ما همواره از الله برکت و خیر دریافت می‌کردیم،
7:06 تا آنکه دو سال شیرخوارگی کودک به پایان رسید
7:09 و از شیر گرفته شد.
7:10 او در این دو سال،
7:13 رشدی می‌کرد که به رشد کودکان همسن‌وسالش شباهت نداشت.
7:16 او پیش از آنکه دو سالگی‌اش را نزد ما کامل کند،
7:19 پسری نیرومند و تنومند شد.
7:23 در آن هنگام او را نزد مادرش بردیم،
7:26 در حالی که بیش از هر چیز حریص بودیم که او نزد ما بماند
7:30 و در میان ما بماند،
7:32 زیرا برکت او را در وجود خود می‌دیدیم.
7:34 چون با مادرش دیدار کردم، خاطرش را از بابت او آسوده ساختم و گفتم:
7:37 «ای کاش فرزندم را نزد من بگذاری
7:40 تا فزونی یابد و نیرومندتر شود،
7:43 زیرا من از بیماری‌های مکه بر او بیمناکم.»
7:46 همچنان با او سخن گفتم و او را قانع کردم و ترغیب نمودم،
7:49 تا آنکه او را با ما بازفرستاد.
7:51 پس با شادی و خرسندی او را با خود بازگرداندیم.
7:54 اما پس از بازگشت آن کودک به نزد ما، جز چند ماه معدود نگذشت
8:00 که برای او حادثه‌ای رخ داد که ما را ترساند و نگران کرد و سخت متزلزل نمود.
8:05 او یک روز صبح همراه برادرش به دنبال گوسفندان اندکی که متعلق به ما بود، و پشت خانه‌هایمان می‌چرانیدند، بیرون رفت.
8:12 اندکی بیش نگذشت
8:14 که برادرش شتابان نزد ما آمد
8:17 و گفت:
8:19 «به دنبال برادرم قرشی برو،
8:21 زیرا دو مرد که جامه‌های سفید بر تن داشتند او را گرفتند، بر زمین خواباندند
8:25 و شکمش را شکافتند.»
8:27 من و شوهرم به سوی کودک دویدیم،
8:30 و او را دیدیم که رنگ‌پریده و لرزان است.
8:32 شوهرم او را در آغوش گرفت و من او را به سینه‌ام فشردم،
8:36 و گفتم: «فرزندم، تو را چه شده است؟»
8:39 او گفت:
8:41 «دو مرد که جامه‌های سفید بر تن داشتند نزد من آمدند،
8:44 مرا خواباندند و شکمم را شکافتند،
8:47 و در آن چیزی جستجو کردند که نمی‌دانم چه بود.
8:51 سپس مرا رها کردند و رفتند.»
8:54 پس ما آن کودک را در حالی که میان بیم و امید بود به خانه بازگردانیدیم.
8:57 چون به خیمه‌گاه خود رسیدیم،
8:59 شوهرم به من روی کرد، در حالی که چشمانش اشک‌آلود بود،
9:03 و گفت:
9:05 «من می‌ترسم که این کودک مبارک
9:08 به حادثه‌ای دچار شده باشد که ما را توان دفع آن نیست.
9:12 پس او را به خانواده‌اش بازگردان،
9:14 زیرا آنان نسبت به ما بر این کار تواناترند.»
9:17 پس کودک را برداشتیم و با او رفتیم تا به مکه رسیدیم،
9:21 و به خانه‌ی مادرش درآمدیم.
9:23 چون مادرش ما را دید، در چهره‌ی فرزندش خیره شد
9:26 و سپس با شتاب به من گفت:
9:29 «ای حلیمه، محمد را چرا برگردانیدی،
9:32 در حالی که تو خود بسیار بر او حریص بودی
9:34 و سخت مشتاق بودی که او نزد تو بماند؟»
9:37 گفتم: «او نیرومند شد
9:40 و جوانی‌اش کامل گردید،
9:42 و آنچه بر عهده‌ی من بود نسبت به او ادا کردم،
9:45 و از حوادث بر او بیمناک شدم،
9:47 پس او را نزد تو بازگردانیدم.»
9:49 او گفت: «راست بگو، ماجرا چه بود؟»
9:52 زیرا تو از کسی نیستی که به‌خاطر آنچه گفتی از کودک روی برگردانی.
9:56 سپس پیوسته بر من اصرار می‌کرد
9:59 و رهایم نمی‌ساخت تا آنکه ماجرایی را که برای او رخ داده بود به او گفتم.
10:03 آنگاه آرام گرفت و گفت:
10:05 «آیا از شیطان بر او بیمناک شدی، ای حلیمه؟»
10:09 گفتم: «آری.»
10:11 گفت: «نه،
10:13 به الله سوگند که شیطان را بر او هیچ راهی نیست،
10:16 و فرزند من شأنی دارد.
10:18 آیا تو را از ماجرای او آگاه سازم؟»
10:20 گفتم: «بگو.»
10:22 گفت: «هنگامی که او را باردار بودم دیدم
10:25 که از من نوری بیرون شد،
10:26 نوری که کاخ‌های بُصرای سرزمین شام را برایم روشن کرد.
10:30 سپس چون او را به دنیا آوردم، در حالی که دست‌هایش را بر زمین نهاده بود فرود آمد،
10:34 و سرش را به سوی آسمان بلند کرده بود.»
10:36 سپس گفت:
10:38 او را رها کن و راحت برو، ای راشده.
10:41 و از جانب ما و از جانب او پاداش نیک بگیری.
10:44 پس من و همسرم با اندوهی بسیار شدید از جدایی او رفتیم.
10:49 و پسرمان نیز در اندوه از دست دادن او کمتر از ما نبود.
10:53 و حسرت و سوز فراق او در دل‌هایمان بود.
10:56 و اما بعد:
10:58 حلیمه سعدیه چنان زیست تا آن‌که از پیری به درماندگی رسید.
11:03 سپس آن کودک یتیمی را دید که به او شیر داده بود.
11:06 او برای عرب سرور شده بود،
11:08 و برای انسانیت راهنما،
11:10 و برای بشریت پیامبر.
11:13 و حلیمه پس از آن‌که به او ایمان آورده بود، نزد او آمد
11:16 و کتابی را که بر او نازل شده بود تصدیق کرد.
11:19 پس همین که او را دید،
11:21 از شادی او را در آغوش گرفت،
11:24 و آغاز کرد به گفتن:
11:26 «مادرم!»
11:28 سپس ردای خود را بر او افکند و زیر پای او گسترد،
11:31 و با کمال احترام از او پذیرایی کرد.
11:34 و چشمان یاران به او و به حلیمه در شادمانی و بزرگداشت دوخته بود.
11:39 درود و سلام الله بر محمد، آن نیکوکار وفادار،
11:44 صاحب خوی نیکو،
11:46 و خشنودی الله بر بانو حلیمه سعدیه،
11:51 دایه پیامبر بزرگ (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)،
11:55 حلیمه سعدیه رضی‌الله‌عنها،
12:04 مادر رسول بزرگوار (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) از روی رضایت.