از مجموعهٔ چهل حدیث نووی · درس 43 از 43

چهل هسته ای | حدیث شماره (42) / فراوانی لطف و مغفرت خداوند متعال

◉ 139 بازدید ⏱ 1:47 صدای ترجمه‌شده — فارسی
0:000:00

متن کامل

ترجمهٔ ماشینی — ممکن است خطا داشته باشد
0:00 اربعون نوویه
0:04 از انس رضی‌الله‌عنه روایت است که گفت:
0:09 از رسول الله (ﷺ) شنیدم که می‌فرمود:
0:14 الله تعالی فرمود:
0:16 «ای فرزند آدم،
0:18 تا زمانی که مرا بخوانی و به من امید داشته باشی،
0:21 آنچه از تو سر زده، بر تو می‌بخشم و باکی ندارم.
0:26 ای فرزند آدم،
0:28 اگر گناهانت به اوج آسمان برسد،
0:31 سپس از من آمرزش بخواهی،
0:33 تو را می‌بخشم.
0:35 ای فرزند آدم،
0:37 اگر با زمین پر از خطا نزد من آیی،
0:41 در حالی که چیزی را با من شریک نگردانیده باشی،
0:45 با زمینی پر از آمرزش به سویت می‌آیم.»
0:49 این حدیث را ترمذی روایت کرده است.
0:52 و گفته است: حدیث حسن است.
0:54 این حدیث تأکید می‌کند که درِ توبه همواره باز است،
1:01 و اینکه الله تعالی همه گناهان را می‌بخشد
1:05 برای کسی که با دعا و امید صادقانه به او روی آورد،
1:09 تا زمانی که به شرک گرفتار نشده باشد.
1:11 این حدیث در دل امید می‌کارد و از ناامیدی از رحمت الله باز می‌دارد،
1:16 هرچند گناهان بزرگ باشند.
1:18 همچنین مسلمان را به روی آوردن به الله در هر حال
1:23 و بسیار استغفار کردن ترغیب می‌کند،
1:26 و به این باور که رحمت الله از هر خطا و گناهی گسترده‌تر است.
1:31 پس این حدیث پیامی بزرگ از آرامش و اطمینان است،
1:35 مبنی بر اینکه بازگشت به سوی الله
1:37 راه آمرزش و رستگاری است.