از مجموعهٔ چهل حدیث نووی
· درس 43 از 43
چهل هسته ای | حدیث شماره (42) / فراوانی لطف و مغفرت خداوند متعال
0:000:00
متن کامل
ترجمهٔ ماشینی — ممکن است خطا داشته باشد
0:00
اربعون نوویه
0:04
از انس رضیاللهعنه روایت است که گفت:
0:09
از رسول الله (ﷺ) شنیدم که میفرمود:
0:14
الله تعالی فرمود:
0:16
«ای فرزند آدم،
0:18
تا زمانی که مرا بخوانی و به من امید داشته باشی،
0:21
آنچه از تو سر زده، بر تو میبخشم و باکی ندارم.
0:26
ای فرزند آدم،
0:28
اگر گناهانت به اوج آسمان برسد،
0:31
سپس از من آمرزش بخواهی،
0:33
تو را میبخشم.
0:35
ای فرزند آدم،
0:37
اگر با زمین پر از خطا نزد من آیی،
0:41
در حالی که چیزی را با من شریک نگردانیده باشی،
0:45
با زمینی پر از آمرزش به سویت میآیم.»
0:49
این حدیث را ترمذی روایت کرده است.
0:52
و گفته است: حدیث حسن است.
0:54
این حدیث تأکید میکند که درِ توبه همواره باز است،
1:01
و اینکه الله تعالی همه گناهان را میبخشد
1:05
برای کسی که با دعا و امید صادقانه به او روی آورد،
1:09
تا زمانی که به شرک گرفتار نشده باشد.
1:11
این حدیث در دل امید میکارد و از ناامیدی از رحمت الله باز میدارد،
1:16
هرچند گناهان بزرگ باشند.
1:18
همچنین مسلمان را به روی آوردن به الله در هر حال
1:23
و بسیار استغفار کردن ترغیب میکند،
1:26
و به این باور که رحمت الله از هر خطا و گناهی گستردهتر است.
1:31
پس این حدیث پیامی بزرگ از آرامش و اطمینان است،
1:35
مبنی بر اینکه بازگشت به سوی الله
1:37
راه آمرزش و رستگاری است.