داستان های پیامبران | قسمت (28) | داستان داوود علیه السلام

◉ 516 بازدید ⏱ 24:49 صدای ترجمه‌شده — فارسی
0:000:00

متن کامل

ترجمهٔ ماشینی — ممکن است خطا داشته باشد
0:00 قصص الأنبیاء
0:02 داستان‌های پیامبران
0:05 (علیهم السلام)
0:07 درود الله
0:09 پس از آن
0:11 و سلام
0:13 بر بهترین آفریدگان
0:15 همگی
0:17 پیامبران اولوالعزم
0:20 در برابر آنان
0:22 والامقام
0:24 داستان داوود
0:26 (علیه السلام)
0:28 بسم الله الرحمن الرحیم
0:32 الحمد لله رب العالمین
0:34 و درود و سلام
0:36 بر پیامبرمان محمد
0:38 و بر آل و یاران او
0:40 همگی
0:42 اما بعد
0:44 بنی‌اسرائیل
0:46 مدتی بر راه استقامت باقی ماندند
0:48 مدتی از زمان
0:50 سپس آنان
0:52 پس از آن حوادثی پدید آوردند
0:54 و منکرات را انجام دادند
0:56 و برخی از ایشان بت‌ها را می‌پرستیدند
0:58 و همواره در میان
1:00 آنان پیامبرانی بودند
1:02 که ایشان را به معروف فرمان می‌دادند
1:04 و از منکر بازشان می‌داشتند
1:06 و آنان را بر تورات استوار می‌داشتند
1:08 تا آنکه آنچه را انجام دادند انجام دادند
1:10 از گناهان مهلک
1:12 پس الله دشمنانشان را بر ایشان مسلط کرد
1:14 و آنان در میانشان کشتاری
1:16 بزرگ کردند
1:18 و گروه بسیاری را به اسارت بردند
1:20 و بخشی از سرزمین‌هایشان را
1:22 بسیار گرفتند
1:24 بلکه تابوت را از ایشان ربودند
1:26 که میراث به‌جامانده بود
1:28 و بندگان الله (علیه السلام)
1:30 و تورات را از دستانشان گرفتند
1:32 و کسی که آن را حفظ کند باقی نماند
1:34 در میانشان جز اندکی
1:36 و پس از زمانی طولانی
1:40 در میانشان
1:42 عقیده دوباره برانگیخته شد
1:44 پس از پیامبری از خودشان خواستند
1:46 که نامش شموئیل بود
1:48 که برایشان پادشاهی را برگزیند
1:50 که در نبرد کرامت ایشان را رهبری کند
1:52 با دشمنان
1:54 که پادشاهی و
1:56 اموال و خانه‌هایشان را از ایشان ربودند
1:58 چون پیامبرشان خواست
2:00 از درستی عزم ایشان بر جنگ
2:02 اطمینان یابد
2:04 به ایشان گفت
2:06 می‌ترسم اگر جنگ بر شما مقرر شود
2:08 که نجنگید
2:10 و در سخنتان بازگردید
2:12 این سخن را بر او ناپسند شمردند
2:14 و شور و حماسه‌شان
2:16 به اوج رسید و می‌گفتند
2:18 «و چرا ما در راه الله نجنگیم؟»
2:20 در راه الله
2:22 «و حال آنکه از خانه‌هایمان بیرون رانده شده‌ایم»
2:24 و فرزندانمان
2:26 پیامبرشان آن عزم را در ایشان دید
2:28 و الله تعالی را خواند
2:30 برای ایشان
2:32 پس چون الله جنگ را بر ایشان مقرر کرد
2:34 پشت کردند
2:36 جز اندکی از ایشان
2:38 چنان‌که شیوه
2:40 بنی‌اسرائیل در شکستن پیمان بود
2:42 و عقب‌نشینی از وعده
2:44 و پراکندگی در
2:46 نیمه راه
2:50 الله برای بنی‌اسرائیل
2:52 پادشاهی برگزید که طالوت نام داشت
2:54 او آب‌کش بود
2:56 و گفته شده است
2:58 دباغ بود
3:00 و در میان ایشان معروف بود
3:02 که نبوت در
3:04 سبط لاوی است
3:06 و پادشاهی در سبط یهودا است
3:08 پس چون الله
3:10 طالوت را پادشاه ایشان گردانید
3:12 که از سبط بنیامین بود
3:14 از او رمیدند
3:16 و در فرمانروایی‌اش طعنه زدند
3:18 و گفتند ما به پادشاهی
3:20 از او سزاوارتریم
3:22 و یادآور شدند که او تهیدست است
3:24 گفتم به او از مال
3:26 پیامبرشان به ایشان گفت
3:28 «همانا الله او را بر شما برگزید»
3:30 و او را در دانش و تن برتری و گستردگی بخشید
3:32 در دانش
3:34 تا بدان بتواند
3:36 امور سیاست و جنگ‌آوری را بشناسد
3:38 و نبردها را اداره کند
3:40 و گستردگی‌ای در جسم
3:42 تا خطر و تأثیرش در دل‌ها و نبردها بزرگ شود
3:44 در دل‌ها و نبردها
3:46 پس به پیامبرشان گفتند
3:48 اگر راست می‌گویی
3:50 پس برای ما نشانه‌ای بیاور
3:52 گفتند: این‌که او پادشاه است
3:54 پیامبرشان به آنان اختیار داد
3:56 چه نشانه‌ای می‌خواهند
3:58 پس گفتند
4:00 که تابوت را به ما بازگردانی
4:02 و آن صندوقی است که بر آن
4:04 صفحاتی از طلا است
4:06 و در آن آرامش و وقار است
4:08 و در آن بقیه‌ای است
4:10 از آثار موسی و هارون
4:12 علیهما السلام
4:14 و آن عصای موسی و جامه‌های او است
4:16 و برخی از الواحی که
4:18 در آن‌ها تورات نوشته شده بود
4:20 پس فرشتگان آمدند و آن را حمل کردند
4:22 تابوت را میان آسمان و زمین
4:24 تا آن را
4:26 در برابر طالوت نهادند
4:28 و مردم می‌نگریستند
4:30 پس به نبوت شمویل ایمان آوردند
4:32 و از طالوت اطاعت کردند
4:38 طالوت با سپاهی که شمارش هشتاد
4:40 هزار نفر بود بیرون رفت
4:42 اما او به یقین دانست
4:44 که با سپاهی انبوه روبه‌رو خواهد شد
4:46 که از نظر شمار بر آنان برتری دارد
4:48 و از نظر عدد بیشتر است
4:50 در آن مردانی نیرومند و توانا هستند
4:54 و طالوت همچنین دانست
4:56 که سپاهش از امتی
4:58 شکست‌خورده است که شکست و خواری را
5:00 دیرگاهی طولانی در تاریخ شناخته‌اند
5:02 طولانی
5:04 پس خواست پیش از رسیدن
5:06 به سرزمین نبرد، ایشان را بیازماید
5:08 پس به آنان گفت
5:10 که الله شما را با نهری می‌آزماید
5:12 پس هر که از آن بنوشد
5:14 از من نیست
5:16 یعنی همراه من نخواهد بود
5:18 «و هر که از آن نچشد، پس او از من نیست»
5:20 مگر آن‌که
5:22 با دست خود یک کف بردارد
5:24 یعنی بر او باکی نیست
5:26 پس جز اندکی از آنان
5:28 از آن نوشیدند
5:30 و در این‌جا صف به هم می‌خورد
5:32 دوباره
5:34 و از آن هزاران هزار بیرون می‌آیند
5:36 اگر به پشت سر خود برگشتند
5:38 ابن عباس گفت
5:40 رضی‌الله‌عنهما
5:42 هر که با دست خود کف برداشت
5:44 سیراب شد و هر که
5:46 از آن نوشید، سیراب نشد
5:48 پس هفتاد و شش هزار نفر نوشیدند
5:50 و باقی ماندند
5:52 با او چهار هزار نفر
5:54 پس چون بیرون آمدند
5:57 به میدان نبرد
5:59 و برای جنگ آماده شدند
6:01 دشمنانشان را دیدند
6:03 مردانی نیرومند
6:05 که از نظر آمادگی بر آنان برتری داشتند
6:07 و از نظر شمار بر آنان فزونی داشتند
6:09 و جالوت دلاورشان
6:11 و فرمانده‌شان و سردار
6:13 دسته‌شان می‌تاخت
6:15 و می‌گشت
6:17 پس یاران طالوت به دو گروه تقسیم شدند
6:19 گروهی از ایشان
6:21 عزمشان سست شد
6:23 و دل‌هایشان لرزید
6:25 و نیرویشان ناتوان گشت
6:27 و گفتند: امروز ما را توان
6:29 مقابله با جالوت و سپاهیانش نیست
6:31 و از سپاه مؤمن
6:33 این‌ها جدا شدند
6:35 و گروهی دیگر از ایشان
6:37 روحیه‌شان پایدار ماند
6:39 صبور و استوار
6:41 و آنان کسانی هستند که ایمان در دلشان ریشه دوانده بود
6:43 و محبت الله تعالی در آنان نفوذ کرده بود
6:45 و آماده شدند
6:47 برای مرگ
6:49 و فزونی دشمنانشان آنان را نترساند
6:51 و کمی شمارشان آنان را باز نداشت
6:53 کمی شمارشان
6:55 سپس بر (گروه) سیصد و چند نفر صف‌آرایی کردند،
6:57 و ده‌ها مرد (دیگر) —
6:59 (یکی از آنان) گفت: «اینان (چه‌اند)؟»
7:01 «چه بسیار گروه‌های اندکی که»
7:03 [که] گروه بسیاری بر گروه (دیگر) چیره گشت —
7:05 به اذن الله،
7:07 و الله با شکیبایان است».
7:09 و چون (در برابر) جالوت و سپاهیانش ظاهر شدند،
7:12 ——
7:14 گفتند: «پروردگارا، بر ما شکیبایی فرو ریز،
7:16 (و) بر ما صبر ارزانی دار،
7:18 و گام‌هایمان را استوار گردان،
7:20 «و ما را بر گروه کافران پیروز گردان»
7:22 این گروه،
7:24 که به الله پیوسته است،
7:26 همان است که سرنوشت
7:28 نبرد را رقم می‌زند، پس از آنکه
7:30 پیمان خود را با الله تجدید کرده،
7:32 و دل‌هایشان را به سوی او متوجه ساخته،
7:34 و از او یاری می‌جویند،
7:36 تنها از او.
7:38 و این (گروه) تنها در برابر آن
7:40 موقعیت هولناکی ایستاده است.
7:43 از پیروان طالوت، جوانی بود
7:45 نوجوان،
7:47 که هفده سال از عمرش می‌گذشت،
7:49 نامش داوود بود.
7:51 او گوسفندان خانواده‌اش را می‌چرانید.
7:53 همراه
7:55 برادران بزرگ‌ترش
7:57 برای نبرد با سپاه جالوت (بیرون) رفته بود.
7:59 چون دو لشکر در برابر هم صف کشیدند،
8:01 جالوت بیرون آمد،
8:03 میان دو صف خودنمایی‌کنان گام برمی‌داشت.
8:05 او از عمالقه
8:07 و جباران بود،
8:09 و سواری دلیر بود
8:11 که هیچ‌کس در برابرش نمی‌ایستاد.
8:13 پس (از سپاه طالوت) مبارزه طلبید،
8:15 و مردم از او هراس کردند،
8:17 و از مبارزه با او سر باز زدند،
8:19 تا آنجا که طالوت گفت:
8:21 «هر که به سوی او برود
8:23 و او را بکشد، دخترم را به همسری او درمی‌آورم، و پادشاهی پس از من از آنِ او خواهد بود».
8:25 ——
8:27 ——
8:29 پس داوود آمد
8:31 و گفت: «من به سوی او خواهم رفت».
8:33 طالوت چون او را دید، به خاطر کمی سن
8:35 و کوتاهی قامتش، او را خوار شمرد.
8:37 ——
8:39 سپس (طالوت) بار دیگر و بار سوم ندا داد،
8:41 ——
8:43 اما هیچ‌کس بیرون نیامد.
8:45 آنگاه داوود نزد او آمد و گفت:
8:47 «من به سوی او می‌روم
8:49 و اگر الله بخواهد او را خواهم کشت».
8:51 پس طالوت به او اجازه داد.
8:53 داوود فرود آمد و
8:55 سلاح خود و فلاخنش را برگرفت،
8:57 و به سوی جالوت رفت.
8:59 چون (جالوت) او را دید،
9:01 او را خوار شمرد و به او گفت:
9:03 «ای جوان، آیا تو به سوی من بیرون آمده‌ای؟»
9:05 ——
9:07 داوود گفت: «آری»
9:09 «و من تو را خواهم کشت».
9:11 جالوت خشمگین شد
9:13 و خواست با شمشیرش بر داوود بزند،
9:15 اما داوود از ضربت او
9:17 خودداری کرد.
9:19 سپس با فلاخن به او سنگ انداخت
9:21 و نام الله را برد،
9:23 و (سنگ) به سر جالوت خورد
9:25 و او را به زمین افکند.
9:27 سپس سرش را بُرید و آن را
9:30 به سوی سپاهش افکند.
9:32 پس مردم درهم آمیختند،
9:34 و شکست بر (سپاه جالوت) قطعی شد.
9:36 و الله
9:38 تبارک و تعالی به بنده‌اش داوود
9:40 فرمانروایی بنی
9:42 اسرائیل را پس از طالوت عطا فرمود،
9:44 و نبوت را به او بخشید،
9:46 که از پادشاهی شریف‌تر است،
9:48 پس از شموئیل،
9:50 علیه‌السلام،
9:52 برای ارتقای مقام او
9:54 در درجات شرف و کمال.
9:56 و پیش از او، پادشاهی و نبوت
9:58 در بنی‌اسرائیل برای هیچ‌کس گرد نیامده بود،
10:00 ——
10:02 و از اینجا
10:04 ستاره نبی‌الله
10:06 داوود علیه‌السلام درخشید.
10:08 و الله
10:11 بر داوود علیه‌السلام
10:13 به امور (بسیاری) منت نهاد و به او
10:15 اموری آموخت که او را از دیگران ویژه ساخت،
10:17 و او را ستود.
10:19 با صفاتی که او را از دیگر انسان‌ها متمایز کرد
10:21 از دیگران
10:23 از جمله آن
10:25 این است که الله سبحانه و تعالی
10:27 قدرت و توانایی‌ای به او بخشید
10:29 به این‌که برای او
10:31 در دل‌های مردم
10:33 هیبت قرار داد؛ پس او قدرتمندترین پادشاه روی زمین شد
10:35 و سلطنتی داشت
10:37 و محراب او را هر شب
10:39 سی و شش هزار
10:41 مرد نگهبانی می‌کرد
10:43 که نوبت‌شان به آنان بازنمی‌گشت
10:45 تا سال آینده
10:47 و داوود علیه‌السلام
10:49 چهل سال حکومت کرد
10:51 و در دوران حکومتش
10:53 هیچ مخالفتی
10:55 با او مشاهده نشد
10:59 و الله حکمت را به او عطا فرمود
11:01 و آن نبوت است
11:03 و الله فصل‌الخطاب را به او عطا فرمود
11:05 که همان فهم قوی
11:07 و نافذ در مرافعات است
11:09 و داوری استوار
11:11 که در منازعات نافذ است
11:13 و او همچنین سخن نیکو
11:15 و بلاغت کلام داشت
11:17 او نخستین کسی بود که گفت
11:19 «اما بعد»
11:21 هرگاه که می‌خواست به سخن دیگری آغاز کند
11:23 و همانا الله
11:26 زبور را به داوود علیه‌السلام عطا فرمود
11:28 و آن کتابی است
11:30 از جانب الله
11:32 که بر یکصد و پنجاه سوره مشتمل است
11:34 که همه‌اش دعا
11:36 و تمجید و ثنا است
11:38 بر الله عزّ وجلّ
11:40 در آن حرام و حلالی نیست
11:42 و واجبات
11:44 و حدودی نیست
11:46 و خواندنش را بر او سبک گردانید
11:48 پس او دستور می‌داد که مرکبش را
11:50 زین کنند
11:52 و زبور را تماماً می‌خواند
11:54 پیش از آن‌که از زین کردن مرکبش فارغ شود
11:56 و از جمله آنچه در آن نوشته شده
11:58 «که زمین را بندگان شایسته‌اش به میراث می‌برند»
12:00 شایسته الله به ارث می‌برند
12:02 و آنان محمد
12:04 صلی‌الله‌علیه‌وسلم و امت او هستند
12:06 و الله به او
12:09 نیز صدای نیکو و خوش‌آهنگ عطا فرمود
12:11 که آن صدا بود
12:13 هرگاه تسبیح می‌گفت
12:15 کوه‌های استوار با او تسبیح می‌گفتند
12:17 کوه‌های سخت و سر به فلک کشیده
12:19 و پرندگان برای او می‌ایستادند
12:21 که صبح و شام پرواز می‌کنند
12:23 و در حال بازگشت
12:25 و با انواع زبان‌ها با او هم‌آوازی می‌کردند
12:27 و هر که صدایش را می‌شنید به وجد می‌آمد
12:29 از انس و جن
12:31 و پرندگان و کوه‌ها
12:33 پس به دنبال او تسبیح الله را می‌گفتند
12:35 و او اجر
12:37 تسبیح آن‌ها را دریافت می‌کرد
12:39 زیرا او سبب آن بود
12:41 و در صحیح (بخاری و مسلم) آمده است
12:43 که رسول الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم
12:45 صدای ابوموسی
12:47 اشعری رضی‌الله‌عنه را شنید
12:49 که در شب قرائت می‌کرد
12:51 پس ایستاد و گوش فرا داد
12:53 به قرائت او
12:55 و فرمود
12:57 «به این شخص مزمار (نی‌ای خوش‌آواز)
12:59 از مزامیر آل داوود داده شده است»
13:01 و الله
13:04 تعالی، داوود علیه‌السلام را توصیف فرموده
13:06 که او «أواب» است
13:08 یعنی بسیار بازگشت‌کننده
13:10 به سوی الله با توبه و انابه
13:12 و این‌که او «ذوالأید» است
13:14 یعنی
13:16 صاحب قوت و پایداری در طاعت
13:18 و عبادت است
13:20 و در صحیحین از رسول الله
13:22 صلی‌الله‌علیه‌وسلم روایت شده که
13:24 فرمود:
13:26 محبوب‌ترین نماز نزد الله
13:28 نماز داوود است
13:30 و محبوب‌ترین روزه نزد الله
13:32 روزه داوود است
13:34 او نصف شب می‌خوابید
13:36 و یک سوم شب را برمی‌خاست
13:38 و یک ششم شب را می‌خوابید
13:40 و یک روز روزه می‌گرفت
13:42 و یک روز افطار می‌کرد
13:44 و نمی‌گریزد هنگامی که (با دشمن) روبه‌رو شود،
13:47 و الله داوود را ستود
13:49 — درود و سلام بر او — به صبر،
13:51 و پیامبر ما ﷺ
13:53 به صبر بر آزار قوم (مشرکان) سفارش فرمود،
13:55 و او را یادآور می‌شد
13:57 که صبر داوود، درود و سلام بر او،
13:59 تا به او اقتدا کند،
14:01 پس الله تعالی فرمود:
14:03 «بر آنچه می‌گویند شکیبا باش»
14:06 و یاد کن
14:08 بنده‌مان داوود را،
14:10 آن صاحب دست‌توانا؛ به‌راستی او
14:12 بسیار بازگشت‌کننده (به سوی الله) است.
14:14 ما
14:16 کوه‌ها را با او رام کردیم،
14:18 که شامگاهان و بامدادان تسبیح می‌گفتند،
14:20 و (نیز) پرندگان را که گرد آمده بودند؛
14:22 همه برای او بازگشت‌کننده (به تسبیح) بودند.
14:24 (همه) برای او
14:26 بازگشت‌کننده بودند.
14:28 و پادشاهی‌اش را استوار کردیم،
14:30 و به او حکمت دادیم
14:32 و فصل خطاب (سخن فیصله‌بخش)،»
14:34 و به‌راستی الله سبحانه و تعالی
14:38 داوود، درود و سلام بر او، را به امری
14:40 ویژه کرد که
14:42 پیش از او به هیچ‌کس
14:44 و پس از او (نیز) داده نشد،
14:46 و آن نرم کردن آهن برای او بود،
14:48 پس آهن در دستش
14:50 مانند موم و خمیر می‌شد،
14:52 هر چه می‌خواست از آن می‌ساخت
14:54 بی‌آنکه آتش یا کوبیدن با پتک لازم باشد.
14:56 —
14:58 روایت شده که داوود، درود و سلام بر او،
15:00 ناشناس بیرون می‌رفت
15:02 و از مردم دربارهٔ پادشاهی
15:04 داوود و سیرهٔ او می‌پرسید،
15:06 و از هیچ‌کس نمی‌پرسید
15:08 مگر آنکه او را به نیکی می‌ستود.
15:10 پس الله
15:12 فرشته‌ای را در هیئت مردی فرستاد،
15:14 و داوود او را دید
15:16 و همان‌گونه که از دیگران می‌پرسید از او پرسید.
15:18 —
15:20 گفت: او بهترین مردم است
15:22 برای خود و امتش،
15:24 جز اینکه در او خصلتی است
15:26 که اگر در او نبود
15:28 کامل می‌بود.
15:30 گفت: آن چیست؟
15:32 گفت: می‌خورد
15:34 و عیالش را اطعام می‌کند
15:36 از بیت‌المال مسلمانان.
15:38 پس در آن هنگام داوود، درود و سلام بر او،
15:40 —
15:42 به درگاه پروردگارش به دعا روی آورد
15:44 و از او خواست که کاری به او بیاموزد
15:46 که با آن بی‌نیاز شود و دیگران را بی‌نیاز کند
15:48 و عیالش را اطعام نماید.
15:51 پس الله آهن را برای او نرم کرد
15:53 و ساختن زره‌ها را به او آموخت،
15:55 و او نخستین کسی است که آن‌ها را ساخت.
15:57 و الله او را راهنمایی کرد
15:59 که زره‌هایی کامل بسازد
16:01 که تمام بدن را بپوشاند،
16:03 و اینکه در
16:05 بافتن حلقه‌های آن اندازه‌گیری کند،
16:07 تا (حلقه‌ها) خیلی کوچک نباشند
16:09 که (زره) جنگاوران را سوراخ کند،
16:11 و خیلی گشاد نباشند
16:13 که نیزه‌ها از میان آن بگذرند
16:15 و شمشیرها آن را ببرند،
16:17 بلکه میان این دو باشد.
16:19 الله تعالی فرمود:
16:21 «و به‌راستی به داوود
16:23 از جانب خود فضلی عطا کردیم:
16:25 «ای کوه‌ها، با او هم‌آواز شوید،
16:27 و (ای) پرندگان (نیز)؛»
16:29 و آهن را برای او نرم کردیم،
16:31 (که گفتیم:)
16:33 «زره‌های کامل بساز،
16:37 و در بافتن حلقه‌ها اندازه نگه دار،
16:39 و کارِ شایسته کنید،
16:41 که من به آنچه انجام می‌دهید بینایم.»
16:43 —
16:45 —
16:50 پس داوود، درود و سلام بر او،
16:52 با دست خود زره می‌ساخت
16:54 و آن را می‌فروخت،
16:56 و از بهای آن می‌خورد
16:58 و صدقه می‌داد.
17:00 او با آنکه پادشاه بود،
17:02 الله او را در زمین تمکین داده بود،
17:04 با این همه جز از کار دست خود
17:06 نمی‌خورد.
17:08 روزی
17:11 و در حالی که داوود، درود و سلام بر او،
17:13 با خود تنها بود
17:15 در محراب خود به عبادت مشغول بود
17:17 درِ (محراب) را بر خود بسته بود
17:19 ناگهان با گروهی روبه‌رو شد
17:21 که از بالای دیوار محراب بالا آمده بودند
17:23 از ایشان هراسان شد
17:25 از آن‌رو که بر او وارد شده بودند
17:27 در وقتی که معمول نبود
17:29 و بی‌اجازه‌خواستن
17:31 و چگونه توانسته بودند
17:33 از همهٔ نگهبانان بگذرند
17:35 و به او رسیده بودند
17:37 و در حقیقت
17:39 این‌ها جز
17:41 فرشتگان نبودند
17:43 پس به او گفتند
17:45 نترس
17:48 ما دو دادخواه هستیم که میان ما اختلاف افتاده است
17:50 میان خودمان
17:52 و آمده‌ایم تا میان ما
17:54 به حق داوری کنی
17:56 پس از حق دور مشو و به یکی از دو طرف متمایل مباش
17:58 (و میل مکن) به یکی از دو طرف
18:00 آنگاه یکی از آن دو گفت
18:02 این برادر من است
18:04 «او را نود و نه میش است»
18:06 و من تنها یک میش دارم
18:08 پس آن را هم از من خواسته است
18:10 تا آن را به میش‌های خود بیفزاید
18:12 و در این کار بر من اصرار کرد
18:14 و در سخن گفتن بر من چیره شد
18:16 زیرا او نیرومندتر است
18:18 و از من فصیح‌تر است
18:20 و در برابر این ماجرا
18:22 که روشن‌المعالم است
18:24 و برادرش به سخنش اعتراضی نکرد
18:26 (جز این که) بر گفتارش
18:28 هنوز دیری نگذشته بود که داوود
18:30 علیه‌السلام در داوری‌اش گفت
18:32 «به راستی که او با درخواست میش تو به تو ستم کرده است»
18:34 تا آن را به میش‌های خود بیفزاید
18:36 و این پیش از آن بود که سخن طرف دیگر را بشنود
18:38 از طرف دیگر
18:40 پس آن دو ناپدید شدند
18:42 و داوود
18:44 علیه‌السلام به خطای خود پی برد
18:46 و دانست که این
18:48 آزمونی از جانب الله برای او بوده است
18:50 و بر او واجب بود
18:52 که سخن هر دو طرف را بشنود
18:54 پیش از صدور حکم
18:56 از این رو به سجده افتاد
18:58 در برابر الله تعالی سجده‌کنان
19:00 و توبه کرد
19:03 الله تعالی فرمود
19:05 «و آیا خبر دو دادخواه به تو رسیده است
19:07 آنگاه که از دیوار محراب بالا آمدند؛
19:09 (محراب)
19:11 «هنگامی که بر داوود وارد شدند»
19:13 پس از ایشان هراسان شد
19:15 گفتند: «نترس،
19:17 ما دو دادخواهیم که یکی بر دیگری ستم کرده است
19:19 پس میان ما به حق داوری کن
19:21 و از حق دور مشو
19:23 به حق
19:25 پس میان ما به حق داوری کن
19:27 و از حق دور مشو
19:29 و ما را به راه راست هدایت کن»
19:31 «راه راست
19:33 همانا این
19:35 برادر من است، او را نود و نه میش است
19:37 میش
19:39 و مرا یک میش است
19:41 و مرا یک میش است»
19:43 «پس گفت:
19:45 آن را هم به من واگذار
19:47 و در سخن بر من چیره شد»
19:49 (داوود) گفت: «به یقین
19:51 او با درخواست میش تو به تو ستم کرده است
19:53 تا آن را به میش‌های خود بیفزاید»
19:55 «و بسیاری
19:57 از شریکان
19:59 ستم می‌کنند
20:01 بعضی بر بعض دیگر
20:03 ستم می‌کنند بعضی
20:05 بر بعض دیگر
20:07 مگر کسانی که ایمان آوردند
20:09 و کارهای شایسته کردند
20:11 و ایشان اندک‌اند»
20:13 و داوود گمان برد
20:15 که ما او را آزموده‌ایم
20:17 پس از پروردگارش آمرزش خواست
20:19 پروردگارش
20:21 پس از پروردگارش آمرزش خواست
20:23 و به رکوع افتاد و توبه کرد
20:25 و توبه کرد
20:27 پس ما آن را بر او بخشیدیم
20:29 و همانا او را
20:31 نزد ما
20:33 مقامی
20:35 و بازگشتی نیک است
20:37 ای داوود،
20:39 ما تو را خلیفه‌ای در زمین قرار دادیم،
20:41 پس میان مردم به حق داوری کن،
20:43 پس میان مردم داوری کن
20:45 به حق،
20:47 پس میان مردم داوری کن
20:49 به حق،
20:51 و از هوای نفس پیروی مکن،
20:53 که تو را از راه الله گمراه می‌سازد.
20:55 الله…
20:57 کسانی که از راه الله گمراه می‌شوند،
20:59 از راه الله (گمراه می‌شوند)،
21:01 برای آنان عذابی
21:03 سخت است،
21:05 برای آنان عذابی
21:07 سخت است،
21:09 به سبب آنکه روز حساب را فراموش کردند.
21:13 حساب…
21:15 ای برادران گرامی،
21:17 نبی الله
21:19 داوود علیه‌السلام
21:21 در قرآن شانزده بار یاد شده است.
21:23 و از داستان او
21:25 درس‌ها و عبرت‌های بسیاری می‌آموزیم،
21:27 و عبرت‌ها…
21:29 از جمله آنکه الله
21:31 در میان آفریدگانش (چنین) عمل کرده است:
21:33 که قائد عمالیق، جالوت را
21:35 با فلاخن داوود
21:37 علیه‌السلام (هلاک کرد)
21:39 و قوم او را که صاحب شمار و ساز و برگ بودند (هلاک کرد)،
21:41 و ساز و برگ…
21:43 با دویست و سیزده (نفر)،
21:45 مردی مؤمن به الله…
21:48 مقام‌ها و منصب‌ها، حال انسان را دگرگون نمی‌کنند
21:50 از حال شخص…
21:52 پس داوود علیه‌السلام
21:54 با همه‌ی آنچه از پادشاهی و توانگری داشت،
21:56 جز این نبود که آهنگر بود
21:58 و از دسترنج خویش می‌خورد.
22:00 و بسیار روزه‌دار و شب‌زنده‌دار بود،
22:02 بسیار یاد الله و تسبیح او می‌کرد،
22:04 تعالی…
22:06 فضل الله تعالی
22:09 بر داوود علیه‌السلام (بود).
22:11 آدم علیه‌السلام او را دید
22:13 در عالم ذر،
22:15 از میان فرزندانش،
22:17 و میان دو چشمش
22:19 درخشش نوری بود.
22:21 از او پرسید
22:23 پس الله فرمود:
22:25 این بنده‌ای صالح است
22:27 از آخرین فرزندان تو،
22:29 الله تعالی…
22:32 ستایش و دوستی (او را) می‌کند
22:34 نیرو در طاعت او را،
22:36 نیروی دل و تن (را).
22:38 زیرا از آن (نیرو)
22:40 آثار طاعت و نیکوی آن،
22:42 و فراوانی آن حاصل می‌شود،
22:44 که با سستی و نبود نیرو حاصل نمی‌شود،
22:46 و نبود نیرو…
22:48 و بنده را شایسته است که به اسباب آن بپردازد،
22:50 اسباب آن…
22:52 و به تنبلی و بیکاری که به نیرو زیان می‌رساند تکیه نکند،
22:54 که به نیرو زیان می‌زند،
22:56 که جان را ناتوان می‌کند.
22:59 اعتنای الله تعالی
23:01 به پیامبران و برگزیدگانش،
23:03 هنگامی که از ایشان برخی لغزش‌ها روی می‌دهد،
23:05 با آزمایش خویش،
23:07 آنان را و با سختی‌هایشان (آزمایش می‌کند)،
23:09 تا آنچه موجب هلاکت است از ایشان زایل شود،
23:11 و بازگردند
23:13 به حالتی کامل‌تر از حال نخستین خویش.
23:15 کمال بردباری
23:18 داوود علیه‌السلام،
23:20 که بر آن دو خشم نگرفت
23:22 هنگامی که بدون اجازه نزد او آمدند،
23:24 و او پادشاه بود،
23:26 و آن دو را سرزنش و توبیخ نکرد.
23:28 و توبیخ…
23:31 بر بنده شایسته است که پند و اندرز دهد،
23:33 (و) موعظه و نصیحت (کند)،
23:35 هرچند قدر و منزلتش بزرگ
23:37 و دانشش والا باشد.
23:39 پس هرگاه کسی او را موعظه یا نصیحت کند،
23:41 خشمگین نشود و رمیده نگردد،
23:43 بلکه به پذیرش و سپاس بشتابد،
23:45 و سپاس…
23:47 زیرا آن دو خصم، داوود را نصیحت کردند
23:49 علیه‌السلام،
23:51 پس نه رمید و نه خشم گرفت.
23:54 آمیزش میان
23:56 خویشان و یاران
23:58 و اینکه دیدارهای دنیوی و مالی
24:00 میان ایشان،
24:02 موجب دشمنی میان آنان است
24:04 و ستم برخی از ایشان بر برخی.
24:06 بر بعضی (از آنان)
24:08 و اینکه از این (امر) بازداشته نمی‌شود
24:10 مگر با به‌کار بستن تقوای الله
24:12 و صبر بر امور (ناگوار)
24:14 با ایمان و عمل صالح
24:16 و اینکه این (سخن) از کم‌ترین
24:18 چیزی است در میان مردم
24:23 سخن (دیگری) برای گفتن باقی است
24:25 ان‌شاءالله
24:27 و الله اعلم
24:29 و درود الله و سلام او (بر پیامبر)
24:31 بر پیامبرمان محمد (ﷺ)
24:33 و بر آل او
24:35 و یاران او همگی
24:37 با یکدیگر بودید در داستان‌های
24:40 پیامبران