از مجموعهٔ مشک خطاب (مجموعه کامل شد)
· درس 29 از 38
مشک الخطاب | قسمت (40) | ملت من صبور باش
0:000:00
متن کامل
ترجمهٔ ماشینی — ممکن است خطا داشته باشد
0:00
بسم الله الرحمن الرحیم
0:03
عروه پسر زبیر دچار بیماریای در پایش شد
0:05
او برادر خلیفه عبدالله پسر زبیر است
0:08
که در پایش به بیماریای دچار شد
0:10
و پزشکان از هر جا برای درمان او گرد آوردند
0:13
تا او را از این درد
0:15
که به پایش رسیده بود، درمان کنند
0:17
و پزشکان بیرون آمدند
0:19
و تصمیم گرفتند که ناگزیر باید پایش را قطع کنند
0:22
و تاریخ این عملیات را برای ما شرح میدهد
0:25
که هزار و سیصد سال پیش انجام شد
0:29
آنان شراب را به او پیشنهاد کردند تا او را مست کنند
0:31
تا درد بریدن را احساس نکند
0:33
او نپذیرفت و گفت
0:35
از قدر الهی با نافرمانی الله یاری نمیجویم
0:40
پس خواستند داروی خوابآور به او بنوشانند
0:42
یعنی بنگ (داروی بیهوشی)
0:43
اما گفت: نه
0:45
من دوست ندارم که عضوی از اعضایم از من گرفته شود
0:48
و من دردی را که نزد الله آن را به حساب آورم، نمییابم
0:52
گفتند
0:54
چگونه بریدن را تحمل میکنی در حالی که هوشیار و آگاهی؟
0:57
به آنان گفت
0:59
من به یاد الله فرو خواهم رفت
1:01
پس هرگاه دیدید که در یاد الله غرق شدهام
1:04
هرچه میخواهید با آن (پا) بکنید
1:06
و او با زبان و دل و اعضای بدنش به یاد الله آغاز کرد
1:11
در حالی که در شوق یاد (الهی) غرق بود
1:14
چون دیدند که او در یاد (الهی) غرق شده است
1:17
عملیات آغاز شد
1:19
و گوشت را با چاقوی گرمشده در آتش بریدند
1:22
تا آنکه به استخوان رسیدند و آن را با اره بریدند
1:26
و او تهلیل و تکبیر میگفت
1:29
و عرق او را فرا گرفته بود
1:31
سپس روغن زیتون آوردند
1:33
و با آن (زخم) را داغ کردند و او بیهوش شد
1:36
و چون به هوش آمد
1:38
پای خود را گرفت
1:39
که اکنون تکهای از گوشت و استخوان شده بود
1:42
و آن را میبوسید و میگفت
1:45
سوگند به کسی که تو را به من داد
1:47
او میداند که من هرگز تو را به سوی نافرمانی نبردم
1:53
و در حالی که او در این اندوه بود
1:56
ناگهان صدایی ندا داد
1:58
که پسرش محمد را اسبی لگد زد و به فلسطبل رساند
2:02
و همان لحظه درگذشت
2:04
اینگونه مصیبتها پی در پی میآیند
2:07
از یک لحظه پایش بریده شد
2:10
و اکنون فرزندش و نور چشمش را برای او خبر مرگ میآورند
2:14
این چه مصیبتهایی است
2:17
اما عروه پسر زبیر به امید پاداش گفت
2:20
خدایا اگر یک عضو مرا گرفتی
2:23
همانا اعضای دیگر را باقی گذاشتی
2:26
و اگر فرزندی را گرفتی
2:28
همانا فرزندان دیگر را باقی گذاشتی
2:30
پس تو را سپاس بر آنچه دادی و آنچه گرفتی
2:34
در برابر این درس بزرگ در صبر
2:37
فراخوانی به صبر و رضا است
2:40
با وجود آنچه بر امت اسلامی فرود میآید
2:42
از محنتها و آزمونها و تجاوز
2:45
و اشغال و نابودی و هتک حرمتها
2:50
پس ای امت من، صبر کنید
2:52
که شما بر حق هستید