از مجموعهٔ مشک خطاب (مجموعه کامل شد)
· درس 14 از 38
مشک الخطاب | قسمت (16) | کاش می توانستم آن سر را ببوسم
0:000:00
متن کامل
ترجمهٔ ماشینی — ممکن است خطا داشته باشد
0:00
بسم الله الرحمن الرحیم
0:15
جامع محمد بن عبدالعزیز الموسی
0:18
با بدیع (نام کتاب/اثر) تقدیم میشود
0:21
مسک الخطاب
0:24
از شیخ اسامه بحر
0:26
حفظه الله
0:31
که در شیرینترین احساسها آب میشود
0:34
امّا من این سر را میبوسم
0:37
پایبندی به اصول
0:44
امری است که در آن هیچ چانهزنی راه ندارد
0:47
پس چگونه است اگر آن اصول، اصول اسلام باشد
0:50
که هیچ مسلمانی نمیتواند از آن دست بکشد
0:53
در هیچ شرایطی
0:55
همانگونه که نمیتواند تحت تأثیر هیچ موانعی قرار گیرد
0:58
یا سختیهایی
1:00
زیرا این اصول در دلها تا ریشهها کاشته شدهاند
1:03
و هرگز متزلزل نمیشوند
1:06
و از جمله مواقفی که در برابرشان با بزرگداشت و هیبت میایستیم
1:09
آن موقفِ سرشار از عزت و شرافت است
1:13
که مربوط به سرورمان عبدالله بن حذافه رضیاللهعنه است
1:17
آنگاه که عمر بن خطاب رضیاللهعنه لشکری به سوی روم فرستاد
1:22
عبدالله بن حذافه نیز در میان آنان بود
1:25
و او از اصحاب رسول الله صلیاللهعلیهوسلم بود
1:29
رومیان او را اسیر کردند
1:31
و او را نزد پادشاهشان بردند
1:33
و گفتند این مردی از یاران محمد است
1:37
پس پادشاه به او گفت
1:39
آیا میخواهی مسیحی شوی تا تو را در پادشاهی و قدرتم شریک گردانم؟
1:43
عبدالله پاسخ داد
1:45
حتی اگر تمام آنچه داری و تمام آنچه عرب مالک آن شده را به من بدهی
1:50
به شرط آنکه یک چشم به هم زدن از دین محمد بازگردم، هرگز چنین نخواهم کرد
1:55
پادشاه ستمگر گفت
1:57
پس تو را میکشم
1:59
ای عبدالله، تو و آن
2:02
پس دستور داد او را به دار آویختند
2:04
و به تیراندازان گفت
2:05
نزدیک دستها و پاهایش تیر بیندازید
2:08
و این برای ترساندن او بود
2:10
در حالی که مسیحیت را بر او عرضه میکرد
2:13
و او را به کشتن تهدید مینمود
2:15
امّا او امتناع میورزید
2:17
سپس دستور داد او را پایین آوردند
2:19
آنگاه دیگی را که در آن روغن بود طلب کرد
2:22
و آتش را زیر آن برافروخت
2:24
سپس دو اسیر از مسلمانان را فراخواند
2:27
دستور داد آن دو را در آن افکندند
2:30
و عبدالله نگاه میکرد
2:32
و پادشاه ستمگر همچنان مسیحیت را بر او عرضه میکرد
2:35
امّا او امتناع میورزید
2:37
سپس پادشاه دستور داد عبدالله را در دیگ بیندازند
2:41
چون او را به سوی دیگ بردند، گریست
2:44
به پادشاه گفته شد که او گریه کرده است
2:47
او گمان کرد که از ترس گریسته است
2:49
پس پادشاه گفت او را بازگردانید
2:52
و بار دوم مسیحیت را بر او عرضه کرد
2:55
امّا او نپذیرفت
2:56
پس به او گفت
2:57
پس چه چیز تو را به گریه انداخت؟
2:59
عبدالله گفت
3:02
گریهام از آن بود که با خود گفتم
3:05
هماکنون در این دیگ افکنده میشوم و نابود میگردم
3:09
و آرزو میکردم که
3:11
به تعداد هر موی بدنم
3:14
جانی باشد که در راه خدا افکنده شود
3:16
پس پادشاه ستمگر به او گفت
3:19
آیا حاضری سرم را ببوسی
3:21
و تو را آزاد کنم؟
3:23
عبدالله گفت
3:25
و آیا همه اسیران مسلمان نیز آزاد میشوند؟
3:28
پادشاه گفت
3:29
آری
3:30
و همه اسیران مسلمانان
3:33
عبدالله گفت
3:34
با خود گفتم
3:36
این دشمنی از دشمنان خداست
3:38
سرش را میبوسم
3:40
و مرا و اسیران مسلمانان را آزاد میکند
3:43
باکی ندارم
3:44
پس به او نزدیک شد و سرش را بوسید
3:47
آنگاه اسیران را به او تحویل دادند
3:49
و راه آنان را باز گذاشتند
3:51
چون عبدالله بازگشت
3:53
اسیران مسلمان به او گفتند
3:55
نزد عمر بن خطاب برو
3:57
و خبر ماجرایش را با پادشاه ستمگر به او بازگو کن
4:00
عمر گفت
4:01
بر هر مسلمانی حق است
4:03
که سر عبدالله بن حذافه را ببوسد
4:06
و من آغاز میکنم
4:08
پس عمر برخاست
4:09
و سر عبدالله را بوسید
4:11
آن سری که عمر بوسید
4:14
ای کاش من نیز آن را میبوسیدم
4:16
زیرا صاحب آن در موقعیتها استوار بود
4:19
با وجود وسوسهها و با وجود ترساندنها
4:23
آگاه باشید که جانهایی که بر پایداری در سختیها پرورش یافتهاند
4:27
سزاوارند که سرهایشان بوسیده شود
4:30
در میهمانیهای الهی، شادی در دلها جاری میشود
4:39
از خداوند رحمان نزدیکی بیشتری بیفزای
4:43
تا شادمانی تو را در بر گیرد
4:47
روحت به پروردگارت آویخته باد
4:51
و پر کند فضاها را نور
4:55
برای کسی که از الله اطاعت کند، در شیرینیها و روغنهای گوارا گداخته میشود
5:02
پس تاریکی، سپس نور
5:06
و زندگی پس از آن
5:10
هرگاه الله چیزی را اراده کند، به آن میگوید: «باش» و آن میشود