از مجموعهٔ داستان مادرمان حوا (مجموعه کامل شد) · درس 22 از 27

داستان مادرمان حوا | قسمت (22) | ای حوا تو را به بدبختی دعوت می کنند

◉ 161 بازدید ⏱ 8:22 صدای ترجمه‌شده — فارسی
0:000:00

متن کامل

ترجمهٔ ماشینی — ممکن است خطا داشته باشد
0:00 بسم الله الرحمن الرحیم
0:03 داستان مادرمان حوّا
0:08 ای حوّا
0:09 آنان تو را به سوی شقاوت فرا می‌خوانند
0:14 ای حوّا
0:16 تو در نعمتی بزرگ زندگی می‌کنی
0:19 هنگامی که به شریعت پروردگار جهانیان چنگ می‌زنی
0:23 نعمتی بزرگ
0:25 که همان بهشت دنیاست
0:27 و پاداش آن بهشت آخرت است
0:30 پس تو با هدایت و پایداری‌ات بر حق
0:34 در دو بهشت زندگی می‌کنی
0:36 بهشت نخست، آن است که دلت بیش از هر چیز آن را احساس می‌کند
0:40 و جانت از آن شاد می‌گردد
0:42 هرچند بدنت رنج ببیند
0:44 و بهشت دوم، نعمتی است که توصیف نمی‌شود و پایان نمی‌پذیرد
0:49 و جز کسی که به حق، بهشت نخست را زیسته باشد، از آن بهره نمی‌برد
0:54 با پایداری و آرامش
0:57 اما نعمتی که تو در آن به سر می‌بری
1:01 دشمنانت را که در شقاوت روانی زندگی می‌کنند خوش نمی‌آید
1:06 و کسانی را که معنای خوشبختی را نمی‌شناسند
1:09 و معنای زیبایی زیستن با خداوند رحمان را درک نمی‌کنند
1:13 آنان که برای الله سجده نمی‌کنند
1:16 و خویشتن را در برابر فرمان‌های الله فروتن نمی‌سازند
1:19 بندگان هوای نفس و شیطان‌اند
1:22 از این رو، نعمتی که تو در آنی، آنان را آزرده می‌سازد
1:26 و پاکدامنی‌ای که تو از آن بهره‌مندی، خشمشان را برمی‌انگیزد
1:30 پس در پی نابودی زندگی تو خواهند کوشید
1:33 و خوشبختی‌ات را پایان خواهند داد
1:35 با افکندن تو در شقاوت
1:37 با دروغ‌ها و فریب‌کاری‌هایشان
1:40 و دگرگون ساختن حقایق
1:42 همان‌گونه که بزرگشان ابلیس چنین کرد
1:46 خداوند متعال فرموده است
1:47 پس گفتیم: ای آدم، این (ابلیس) دشمن توست و دشمن همسرت.
1:55 مبادا شما دو نفر را از بهشت بیرون کند.
2:00 که آنگاه به رنج می‌افتی
2:01 همانا برای تو (این است) که در آن گرسنه نمی‌شوی و برهنه نمی‌مانی.
2:07 و اینکه در آن تشنه نمی‌شوی و آفتاب‌زده نمی‌گردی.
2:12 پس شیطان او را وسوسه کرد
2:15 (ابلیس) گفت: ای آدم، آیا تو را به درخت جاودانگی راهنمایی کنم؟
2:20 و فرمانروایی که کهنه نمی‌شود؟
2:23 طاهر بن عاشور رحمه‌الله گفته است
2:27 پس [خداوند] با یاد کردن از آنچه دشمنی [شیطان] به آدم مربوط است آغاز فرمود
2:31 زیرا آدم است که دشمنی شیطان را به سبب حسادتش پدید آورد
2:36 سپس به یاد کردن همسرش پرداخت
2:38 چرا که دشمنی او با حوّا تابع دشمنی‌اش با همسرش آدم است
2:44 و دشمنی او با هر دوی ایشان مرتبط بود
2:48 زیرا علت دشمنی یکی است
2:51 و آن حسادت او نسبت به آن دو است بر آنچه الله از علم اسماء به ایشان بخشیده بود
2:56 که نشانهٔ اندیشه‌ای است که به هدایت می‌رساند
3:00 و نشانهٔ بیان ضمیر است که به ارشاد منجر می‌شود
3:05 و همهٔ این‌ها عمل شیطان را باطل می‌سازد
3:09 و بر او دشوار می‌آید که آن دو و فرزندانشان را فریفته سازد
3:14 و از آنجا که شیطان خویشتن را سزاوارتر به برتری بر آدم می‌دید
3:19 پس چون فرمان یافت که بر آدم سجده کند، خشمگین شد
3:24 آری ای حوّا
3:26 این همان حسدی است که دل‌هایشان را پاره کرده است
3:30 و از رحمت الله عزوجل بر تو آن است که دشمنت را به تو شناساند
3:34 تا فریب او را نخوری
3:37 و در دامش نیفتی، در حالی که نمی‌فهمی
3:41 سید قطب رحمه‌الله گفته است
3:44 و این، مراقبت و عنایت خداوند بود
3:48 که آدم را به دشمنش آگاه سازد و از فریب او برحذر دارد
3:52 پس از سرکشی و نافرمانی‌اش
3:55 و از سجده نکردن بر آدم، چنان‌که پروردگارش فرمانش داده بود
4:00 ای حوّا، آنان
4:02 به چهرهٔ خیرخواهی برایت و دفاع از حقوقت نزد تو می‌آیند
4:07 و جست‌وجوی آزادی‌ات را بهانه می‌کنند
4:09 حال آنکه در حقیقت دروغگویانی حسودند
4:13 راه بزرگشان ابلیس را می‌پیمایند
4:16 همان که فساد در زمین و دگرگون ساختن حقایق را به ایشان آموخت
4:19 و دگرگون ساختن حقایق
4:22 (ابلیس) گفت: ای آدم، آیا تو را به درخت جاودانگی و پادشاهی که کهنه نمی‌شود راهنمایی کنم؟
4:28 سعدی رحمه‌الله گفته است
4:31 پس به صورت یک پندهندهٔ خیرخواه نزد او آمد
4:34 و با سخنانی نرم با او رفتار کرد
4:36 پس آدم فریفته‌اش شد
4:38 و از آن درخت خورد
4:40 پس [پشیمانی] بر دست‌هایشان افتاد
4:43 و لباسشان از تنشان فرو افتاد
4:45 و نافرمانی‌شان آشکار شد
4:47 و عورت یکدیگر برایشان نمایان گشت
4:50 پس از آنکه پوشیده بودند
4:53 و شروع کردند به چسباندن برگ‌های درختان بهشت بر خود تا بدین وسیله خویشتن را بپوشانند
5:00 و از شرم آنچه خداوند بدان داناتر است به ایشان رسید
5:05 و الله عزوجل
5:07 پدرمان آدم و مادرمان حوّا را از فرمانبرداری شیطان که به شقاوت می‌انجامد برحذر داشت
5:14 پس فرمود
5:15 همانا این (ابلیس) دشمن توست و دشمن همسرت.
5:18 مبادا شما دو نفر را از بهشت بیرون کند، که به رنج می‌افتی.
5:23 سپس الله عزوجل بیان فرمود که آن شقاوتی که به ایشان خواهد رسید چیست
5:29 اگر از بهشت بیرون شوند
5:31 پس فرمود
5:33 همانا برای تو (این است) که در آن گرسنه نمی‌شوی و برهنه نمی‌مانی.
5:37 و تشنه نشوی و در آفتاب نسوزی
5:41 طاهر بن عاشور رحمه‌الله گفته است
5:44 و جملهٔ «همانا برای تو است که در آن گرسنه نشوی و برهنه نمانی»
5:49 بیان علت شقاوتی است که بر خروج از بهشت، که از آن نهی شده بود، مترتب می‌شود
5:55 زیرا چون در بهشت از رفاه زندگی برخوردار بود
6:00 امکانات زندگی از خوراک و پوشاک و نوشیدنی و هوای معتدل و مناسب با حال و طبع.
6:06 خروج از آن (بهشت) مستلزم از دست رفتن همهٔ آن بود.
6:10 و شنقیطی رحمه‌الله گفته است:
6:13 در سخن او درباره این آیهٔ کریمه،
6:16 «فتشقی» (تا رنج بکشی)؛
6:18 یعنی در طلب معاش با تلاش و کسب به رنج بیفتی.
6:23 اما تو، ای حوا، بیندیش:
6:26 الله عزوجل رنج و سختی را فقط به آدم نسبت داده است،
6:31 و آن را به حوا نسبت نداده است.
6:33 پس راز این کار چیست؟
6:36 طاهر بن عاشور رحمه‌الله گفته است:
6:39 نسبت دادن پیامدِ رنج به آدم به‌ویژه، نه به همسرش، از باب ایجاز است،
6:46 زیرا رنج یکی از دو همسر، مستلزم رنج دیگری است،
6:50 چون این دو در هستی با یکدیگر پیوسته‌اند؛
6:52 و در این اشاره است که رنج مرد، اصلِ رنج زن است.
6:57 همچنین، آنچه در دنیا از آدم خواسته شده این است که
7:01 برای حوا تلاش کند،
7:03 و خوراک و پوشاک و نوشیدنی و مسکن او را فراهم سازد.
7:09 ای حوا، همانا الله
7:11 تو را گرامی داشت و منزلتت را بالا برد،
7:14 بدین‌سان که بر آدم واجب کرد که بر تو خرج کند و برای تو تلاش کند و رنج ببرد.
7:20 و تو در خانه‌ات عزیز و گرامی هستی.
7:24 اما این وضعیت دشمنانت را خوش نمی‌آید،
7:27 پس می‌کوشند تو را از خانه‌ات بیرون برانند تا در دنیای آنان به رنج بیفتی،
7:32 سپس رسیدن به تو برایشان آسان شود.
7:36 پس به خواسته‌هایشان پاسخ مده،
7:38 و از بهشتت به دوزخ آنان بیرون مرو.
7:42 و نیز شرایط زندگی تو را ناچار کند که برای تلاش و جستن روزی بیرون روی،
7:47 پس از کرامت و بزرگی و دینت بیرون مرو،
7:51 زیرا آنچه نزد الله است، با نافرمانی الله به دست نمی‌آید.
7:56 در دیداری دیگر، اگر الله بخواهد، ادامه می‌دهیم.
7:59 و ستایش از آنِ الله، پروردگار جهانیان است.
8:05 داستان مادرمان حوا.