از مجموعهٔ داستان مادرمان حوا (مجموعه کامل شد) · درس 21 از 27

داستان مادرمان حوا | قسمت (21) | ای حوا عهد خدا را یاد کن

◉ 152 بازدید ⏱ 10:04 صدای اصلی (عربی)
صوت ترجمه‌شده برای این درس هنوز در دسترس نیست — ضبط اصلی عربی پخش می‌شود. متن زیر به‌طور کامل ترجمه شده است.
0:000:00

متن کامل

ترجمهٔ ماشینی — ممکن است خطا داشته باشد
0:00 بسم الله الرحمن الرحیم
0:03 داستان مادرمان حوّاء
0:08 ای حوّاء، پیمان الله را به یاد آور
0:14 ای حوّاء
0:16 این سومین موضعی است که در آن داستان مادرمان حوّاء یادآوری می‌شود
0:21 نخستین آن در سوره بقره است
0:24 و دومین در سوره اعراف
0:26 و سومین در سوره طه
0:30 و خواست الله چنین شد که سخن درباره بخش سوم باشد
0:34 در آغاز ده شب پایانی
0:36 که همان یک‌سوم سوم رمضان است
0:39 و همین‌گونه روزها
0:41 بی‌آن‌که ما احساس کنیم، شتابان می‌گذرند
0:45 و خوشبخت کسی است که آن‌ها را به آنچه الله تعالی را خشنود می‌سازد، غنیمت شمارد
0:49 الله من و تو را ای حوّاء از خوشبختان قرار دهد
0:54 الله تعالی فرمود
0:57 و به یقین، با آدم پیش‌تر پیمان بستیم،
1:04 اما او فراموش کرد و برای او عزمی ندیدیم.
1:08 «و آنگاه که به فرشتگان گفتیم
1:12 برای آدم سجده کنید، پس سجده کردند
1:15 جز ابلیس که [سجده نکرد]، او از جنّیان بود»
1:22 «پس گفتیم ای آدم
1:25 این، دشمنی برای توست و برای همسرت،
1:29 پس شما را از بهشت بیرون نکند که به رنج می‌افتی.
1:35 برای تو این است که در آن گرسنه نمی‌مانی و برهنه نمی‌شوی،
1:41 و در آنجا تشنه نشوی و آفتاب‌زده نگردی»
1:46 «پس شیطان او را وسوسه کرد
1:49 گفت: ای آدم، آیا تو را به درخت جاودانگی راهنمایی کنم؟
1:54 «...»
1:57 «پس از آن خوردند، آنگاه شرمگاه‌هایشان بر آن‌ها آشکار شد»
2:02 «و شروع کردند به چسباندن [برگ‌ها] بر خویش»
2:09 «از برگ‌های بهشت»
2:12 و آدم با پروردگارش نافرمانی کرد و گمراه شد.
2:17 «سپس پروردگارش او را برگزید و توبه‌اش را پذیرفت و هدایت کرد»
2:23 فرمود: هر دو، همگی از آن فرود آیید.
2:27 برخی دشمن برخی دیگرید
2:30 پس اگر از جانب من هدایتی به سوی شما آمد
2:37 هر که از هدایت من پیروی کند
2:42 پس نه گمراه می‌شود و نه به رنج می‌افتد.
2:45 و هر که از یاد من روی بگرداند،
2:49 پس برای او زندگی تنگ خواهد بود،
3:00 و روز قیامت او را نابینا محشور می‌کنیم.
3:04 «می‌گوید: پروردگارا، چرا مرا نابینا برانگیختی
3:09 با آنکه بینا بودم؟»
3:12 فرمود: این‌گونه آیات ما به سوی تو آمد،
3:16 پس آن‌ها را فراموش کردی
3:18 و همان‌گونه امروز فراموش شده‌ای»
3:22 و این‌گونه کسی را که اسراف کند جزا می‌دهیم،
3:25 و به آیات پروردگارش ایمان نیاورد،
3:29 و قطعاً عذاب آخرت سخت‌تر و پاینده‌تر است.
3:35 و در آغاز این بخش
3:37 از داستان مادرمان حوّاء
3:39 پروردگار ما سبحانه و تعالی پیمانی را که به آدم داد یادآوری می‌کند
3:45 و حوّاء نیز تابع او بود
3:47 و فراموشی آدم از این پیمان
3:50 و پیامد این فراموشی
3:54 این پیمانی که الله با آدم بست چه بود؟
3:59 طاهر بن عاشور رحمه‌الله فرمود
4:02 و این پیمان همان است که آیه با گفتار خود آن را بیان می‌کند
4:06 پس گفتیم: ای آدم، این دشمنی برای توست و برای همسرت،
4:12 و این پیمان پس از آن بود که ابلیس از سجده بر آدم سر باز زد
4:16 و پیش از ورود آدم به بهشت
4:20 ابوزهره رحمه‌الله فرمود
4:22 معنا این است که الله تعالی پیش از آنکه شیطان او را وسوسه کند، با آدم پیمان بست
4:29 و این پیمان همان فرمان و تکلیف الهی است
4:33 اگرچه [آن زمان] خانه تکلیف نبود
4:36 و هر فرمانی از جانب الله تعالی، پیمانی است میان بنده و پروردگارش
4:42 آری ای حوّاء
4:44 هر فرمان الله تعالی پیمانی است میان بنده و پروردگارش
4:49 پس هر که به فرمان‌های الله عزّ و جلّ پایبند باشد، به پیمانش وفا کرده است
4:54 و هر که در آن‌ها کوتاهی کند، در پیمان کوتاهی کرده است
4:58 و نخستین گام در حفظ پیمان، عزم قلب است
5:03 پس اگر تو ای حوّاء واقعاً از ژرفای دلت مصمم باشی
5:07 این عزم در پایبندی تو به فرمان‌های پروردگارت آشکار خواهد شد
5:13 ابن جریر طبری رحمه‌الله فرمود
5:16 ریشه «عزم» اعتقاد قلب به چیزی است
5:20 گفته می‌شود: فلانی بر فلان کار عزم کرد، یعنی بر آن اعتقاد جزم یافت و آن را نیت کرد
5:27 و از اعتقاد قلب، نگه داشتن چیز است و از همین است شکیبایی بر چیزی
5:33 زیرا بی‌تابی نمی‌کند جز کسی که دلش سست و ناتوان باشد
5:38 چون چنین است
5:41 پس برای این معنا، بلیغ‌تر از آنچه الله تبارک و تعالی بیان فرموده، چیزی نیست
5:46 و آن گفته اوست: «و برای او عزمی نیافتیم» که تأویلش این است
5:52 یعنی عزم قلب بر وفای به پیمان الله را در او نیافتیم
5:57 و نه بر نگه داشتن آنچه به او سپرده شد
6:01 و عزم حقیقی، جزم بر کار و نبودن تردید در آن است
6:07 پس عزم خود را در برابر فرمان‌های الله چگونه می‌یابی؟
6:12 ای حوّاء، این سخن به این معنا نیست
6:16 که تو به فرشته‌ای بدل می‌شوی که هرگز خطا نمی‌کند
6:20 بلکه مقصود این است که عزم دلت درست باشد
6:25 و چون در فراموشی افتادی که سرشت انسان است
6:29 پس شتابان به طلب عفو و آمرزش بپرداز
6:32 همان‌گونه که مادرت حوّاء با پدرمان آدم چنین کرد
6:37 سعدی رحمه‌الله فرمود
6:40 «و به یقین آدم را سفارش کردیم و به او فرمان دادیم
6:43 و با او پیمانی بستیم تا بدان قیام کند
6:46 پس آن را پذیرفت و فرمان برد و تسلیم شد
6:49 و بر انجام آن عزم کرد
6:52 با این همه، آنچه را به آن فرمان داده شده بود فراموش کرد
6:55 و عزم استوارش گسست
6:58 پس بر او آنچه گذشت، گذشت»
7:00 و (آدم) پس عبرتی برای فرزندانش شد.
7:03 و سرشت‌هایشان همانند سرشت او گشت.
7:06 آدم فراموش کرد، پس فرزندانش نیز فراموش کردند.
7:09 او خطا کرد، پس آنان نیز خطا کردند.
7:12 و بر عزم استوار و مؤکد پایدار نماند.
7:14 و آنان نیز چنین‌اند.
7:16 و از گناهش به توبه شتافت.
7:19 و به آن نزدیک شد و اعتراف کرد.
7:21 پس (الله) او را آمرزید.
7:23 و هرکس همانند پدرش باشد، ستم نکرده است.
7:27 و ای حوا، آگاه باش
7:29 که معنای فراموشی در اینجا
7:31 فراموشی عهد است،
7:33 و نه فراموشی فطری
7:35 که همان گم شدن چیزی از حافظه است.
7:39 و تفاوت آن است که فراموش کردن عهد الله
7:42 تو را عمداً به گناه می‌افکند،
7:45 و بر آن کیفر می‌بینی.
7:47 اما فراموشی فطری،
7:49 انسان بر آن کیفر داده نمی‌شود.
7:52 و طاهر بن عاشور رحمه‌الله گفت:
7:56 و فراموشی
7:57 در اینجا بر رها کردن عمل
8:00 به عهد، از روی عمد، اطلاق شده است.
8:02 پس آنچه از تو خواسته شده، ای حوا،
8:05 تربیت نفس است بر چنگ زدن به عهد الله،
8:08 و پایبندی به فرمان‌های او،
8:11 و مهار کردن خواسته‌ها و شهوات نفس
8:14 با ضوابط عهد ربانی.
8:17 سید قطب رحمه‌الله گفت:
8:20 و عهد الله با آدم
8:22 همانا خوردن از همه میوه‌ها بود،
8:24 جز یک درخت،
8:27 که نماد ممنوعی بود که ناگزیر بود،
8:30 برای پرورش اراده و استوار ساختن شخصیت،
8:33 و رهایی از خواسته‌ها و شهوات نفس
8:37 به اندازه‌ای که برای روح انسانی
8:40 آزادی‌ای فراهم آورد که از ضرورت‌ها برهد،
8:43 هر زمان که بخواهد،
8:45 تا خواسته‌ها او را به بردگی نکشند و مقهورش نسازند.
8:49 و این همان معیاری است که در سنجش
8:52 پیشرفت بشری خطا نمی‌کند.
8:54 پس هرچه نفس در مهار خواسته‌هایش توانمندتر
8:59 و در کنترل آن‌ها و چیره شدن بر آن‌ها برتر باشد،
9:02 در نردبان پیشرفت بشری بالاتر خواهد بود.
9:06 و هرچه در برابر خواهش ناتوان شود و فرو ریزد،
9:10 به حیوانیت و به مراتب نخستین نزدیک‌تر خواهد بود.
9:15 و این همان پیشرفتی است که ما تو را به سوی آن فرا می‌خوانیم،
9:19 نه پیشرفت دروغینی که گناهکاران و فاجران از آن سخن می‌گویند،
9:24 یعنی صاحبان شکست روانی،
9:26 کسانی که در پی تقلید و دنباله‌روی از غرب کافر می‌روند،
9:31 و بر فرمان الله سرکشی می‌کنند.
9:35 در دیدار آینده، اگر الله بخواهد، ادامه می‌دهیم.
9:39 و ستایش برای الله، پروردگار جهانیان است.
9:43 داستان مادرمان حوا.