از مجموعهٔ داستان مادرمان حوا (مجموعه کامل شد)
· درس 21 از 27
داستان مادرمان حوا | قسمت (21) | ای حوا عهد خدا را یاد کن
صوت ترجمهشده برای این درس هنوز در دسترس نیست — ضبط اصلی عربی پخش میشود. متن زیر بهطور کامل ترجمه شده است.
0:000:00
متن کامل
ترجمهٔ ماشینی — ممکن است خطا داشته باشد
0:00
بسم الله الرحمن الرحیم
0:03
داستان مادرمان حوّاء
0:08
ای حوّاء، پیمان الله را به یاد آور
0:14
ای حوّاء
0:16
این سومین موضعی است که در آن داستان مادرمان حوّاء یادآوری میشود
0:21
نخستین آن در سوره بقره است
0:24
و دومین در سوره اعراف
0:26
و سومین در سوره طه
0:30
و خواست الله چنین شد که سخن درباره بخش سوم باشد
0:34
در آغاز ده شب پایانی
0:36
که همان یکسوم سوم رمضان است
0:39
و همینگونه روزها
0:41
بیآنکه ما احساس کنیم، شتابان میگذرند
0:45
و خوشبخت کسی است که آنها را به آنچه الله تعالی را خشنود میسازد، غنیمت شمارد
0:49
الله من و تو را ای حوّاء از خوشبختان قرار دهد
0:54
الله تعالی فرمود
0:57
و به یقین، با آدم پیشتر پیمان بستیم،
1:04
اما او فراموش کرد و برای او عزمی ندیدیم.
1:08
«و آنگاه که به فرشتگان گفتیم
1:12
برای آدم سجده کنید، پس سجده کردند
1:15
جز ابلیس که [سجده نکرد]، او از جنّیان بود»
1:22
«پس گفتیم ای آدم
1:25
این، دشمنی برای توست و برای همسرت،
1:29
پس شما را از بهشت بیرون نکند که به رنج میافتی.
1:35
برای تو این است که در آن گرسنه نمیمانی و برهنه نمیشوی،
1:41
و در آنجا تشنه نشوی و آفتابزده نگردی»
1:46
«پس شیطان او را وسوسه کرد
1:49
گفت: ای آدم، آیا تو را به درخت جاودانگی راهنمایی کنم؟
1:54
«...»
1:57
«پس از آن خوردند، آنگاه شرمگاههایشان بر آنها آشکار شد»
2:02
«و شروع کردند به چسباندن [برگها] بر خویش»
2:09
«از برگهای بهشت»
2:12
و آدم با پروردگارش نافرمانی کرد و گمراه شد.
2:17
«سپس پروردگارش او را برگزید و توبهاش را پذیرفت و هدایت کرد»
2:23
فرمود: هر دو، همگی از آن فرود آیید.
2:27
برخی دشمن برخی دیگرید
2:30
پس اگر از جانب من هدایتی به سوی شما آمد
2:37
هر که از هدایت من پیروی کند
2:42
پس نه گمراه میشود و نه به رنج میافتد.
2:45
و هر که از یاد من روی بگرداند،
2:49
پس برای او زندگی تنگ خواهد بود،
3:00
و روز قیامت او را نابینا محشور میکنیم.
3:04
«میگوید: پروردگارا، چرا مرا نابینا برانگیختی
3:09
با آنکه بینا بودم؟»
3:12
فرمود: اینگونه آیات ما به سوی تو آمد،
3:16
پس آنها را فراموش کردی
3:18
و همانگونه امروز فراموش شدهای»
3:22
و اینگونه کسی را که اسراف کند جزا میدهیم،
3:25
و به آیات پروردگارش ایمان نیاورد،
3:29
و قطعاً عذاب آخرت سختتر و پایندهتر است.
3:35
و در آغاز این بخش
3:37
از داستان مادرمان حوّاء
3:39
پروردگار ما سبحانه و تعالی پیمانی را که به آدم داد یادآوری میکند
3:45
و حوّاء نیز تابع او بود
3:47
و فراموشی آدم از این پیمان
3:50
و پیامد این فراموشی
3:54
این پیمانی که الله با آدم بست چه بود؟
3:59
طاهر بن عاشور رحمهالله فرمود
4:02
و این پیمان همان است که آیه با گفتار خود آن را بیان میکند
4:06
پس گفتیم: ای آدم، این دشمنی برای توست و برای همسرت،
4:12
و این پیمان پس از آن بود که ابلیس از سجده بر آدم سر باز زد
4:16
و پیش از ورود آدم به بهشت
4:20
ابوزهره رحمهالله فرمود
4:22
معنا این است که الله تعالی پیش از آنکه شیطان او را وسوسه کند، با آدم پیمان بست
4:29
و این پیمان همان فرمان و تکلیف الهی است
4:33
اگرچه [آن زمان] خانه تکلیف نبود
4:36
و هر فرمانی از جانب الله تعالی، پیمانی است میان بنده و پروردگارش
4:42
آری ای حوّاء
4:44
هر فرمان الله تعالی پیمانی است میان بنده و پروردگارش
4:49
پس هر که به فرمانهای الله عزّ و جلّ پایبند باشد، به پیمانش وفا کرده است
4:54
و هر که در آنها کوتاهی کند، در پیمان کوتاهی کرده است
4:58
و نخستین گام در حفظ پیمان، عزم قلب است
5:03
پس اگر تو ای حوّاء واقعاً از ژرفای دلت مصمم باشی
5:07
این عزم در پایبندی تو به فرمانهای پروردگارت آشکار خواهد شد
5:13
ابن جریر طبری رحمهالله فرمود
5:16
ریشه «عزم» اعتقاد قلب به چیزی است
5:20
گفته میشود: فلانی بر فلان کار عزم کرد، یعنی بر آن اعتقاد جزم یافت و آن را نیت کرد
5:27
و از اعتقاد قلب، نگه داشتن چیز است و از همین است شکیبایی بر چیزی
5:33
زیرا بیتابی نمیکند جز کسی که دلش سست و ناتوان باشد
5:38
چون چنین است
5:41
پس برای این معنا، بلیغتر از آنچه الله تبارک و تعالی بیان فرموده، چیزی نیست
5:46
و آن گفته اوست: «و برای او عزمی نیافتیم» که تأویلش این است
5:52
یعنی عزم قلب بر وفای به پیمان الله را در او نیافتیم
5:57
و نه بر نگه داشتن آنچه به او سپرده شد
6:01
و عزم حقیقی، جزم بر کار و نبودن تردید در آن است
6:07
پس عزم خود را در برابر فرمانهای الله چگونه مییابی؟
6:12
ای حوّاء، این سخن به این معنا نیست
6:16
که تو به فرشتهای بدل میشوی که هرگز خطا نمیکند
6:20
بلکه مقصود این است که عزم دلت درست باشد
6:25
و چون در فراموشی افتادی که سرشت انسان است
6:29
پس شتابان به طلب عفو و آمرزش بپرداز
6:32
همانگونه که مادرت حوّاء با پدرمان آدم چنین کرد
6:37
سعدی رحمهالله فرمود
6:40
«و به یقین آدم را سفارش کردیم و به او فرمان دادیم
6:43
و با او پیمانی بستیم تا بدان قیام کند
6:46
پس آن را پذیرفت و فرمان برد و تسلیم شد
6:49
و بر انجام آن عزم کرد
6:52
با این همه، آنچه را به آن فرمان داده شده بود فراموش کرد
6:55
و عزم استوارش گسست
6:58
پس بر او آنچه گذشت، گذشت»
7:00
و (آدم) پس عبرتی برای فرزندانش شد.
7:03
و سرشتهایشان همانند سرشت او گشت.
7:06
آدم فراموش کرد، پس فرزندانش نیز فراموش کردند.
7:09
او خطا کرد، پس آنان نیز خطا کردند.
7:12
و بر عزم استوار و مؤکد پایدار نماند.
7:14
و آنان نیز چنیناند.
7:16
و از گناهش به توبه شتافت.
7:19
و به آن نزدیک شد و اعتراف کرد.
7:21
پس (الله) او را آمرزید.
7:23
و هرکس همانند پدرش باشد، ستم نکرده است.
7:27
و ای حوا، آگاه باش
7:29
که معنای فراموشی در اینجا
7:31
فراموشی عهد است،
7:33
و نه فراموشی فطری
7:35
که همان گم شدن چیزی از حافظه است.
7:39
و تفاوت آن است که فراموش کردن عهد الله
7:42
تو را عمداً به گناه میافکند،
7:45
و بر آن کیفر میبینی.
7:47
اما فراموشی فطری،
7:49
انسان بر آن کیفر داده نمیشود.
7:52
و طاهر بن عاشور رحمهالله گفت:
7:56
و فراموشی
7:57
در اینجا بر رها کردن عمل
8:00
به عهد، از روی عمد، اطلاق شده است.
8:02
پس آنچه از تو خواسته شده، ای حوا،
8:05
تربیت نفس است بر چنگ زدن به عهد الله،
8:08
و پایبندی به فرمانهای او،
8:11
و مهار کردن خواستهها و شهوات نفس
8:14
با ضوابط عهد ربانی.
8:17
سید قطب رحمهالله گفت:
8:20
و عهد الله با آدم
8:22
همانا خوردن از همه میوهها بود،
8:24
جز یک درخت،
8:27
که نماد ممنوعی بود که ناگزیر بود،
8:30
برای پرورش اراده و استوار ساختن شخصیت،
8:33
و رهایی از خواستهها و شهوات نفس
8:37
به اندازهای که برای روح انسانی
8:40
آزادیای فراهم آورد که از ضرورتها برهد،
8:43
هر زمان که بخواهد،
8:45
تا خواستهها او را به بردگی نکشند و مقهورش نسازند.
8:49
و این همان معیاری است که در سنجش
8:52
پیشرفت بشری خطا نمیکند.
8:54
پس هرچه نفس در مهار خواستههایش توانمندتر
8:59
و در کنترل آنها و چیره شدن بر آنها برتر باشد،
9:02
در نردبان پیشرفت بشری بالاتر خواهد بود.
9:06
و هرچه در برابر خواهش ناتوان شود و فرو ریزد،
9:10
به حیوانیت و به مراتب نخستین نزدیکتر خواهد بود.
9:15
و این همان پیشرفتی است که ما تو را به سوی آن فرا میخوانیم،
9:19
نه پیشرفت دروغینی که گناهکاران و فاجران از آن سخن میگویند،
9:24
یعنی صاحبان شکست روانی،
9:26
کسانی که در پی تقلید و دنبالهروی از غرب کافر میروند،
9:31
و بر فرمان الله سرکشی میکنند.
9:35
در دیدار آینده، اگر الله بخواهد، ادامه میدهیم.
9:39
و ستایش برای الله، پروردگار جهانیان است.
9:43
داستان مادرمان حوا.