از مجموعهٔ نسیم سحر (مجموعه کامل شد) · درس 21 از 30

نسیم سحر و جادو | قسمت (21) | خداوند برای هر چیزی که از دست رفته است، جبرانی ندارد (2)

◉ 275 بازدید ⏱ 8:38 صدای ترجمه‌شده — فارسی
0:000:00

متن کامل

ترجمهٔ ماشینی — ممکن است خطا داشته باشد
0:02 نسیم سحر
0:04 نسیم سحر
0:08 آنچه نزد الله است، جایگزین هر آنچه از دست رفته باشد.
0:12 آنچه الله بر بنده‌اش مقدّر کرده است
0:18 هیچ‌کس نمی‌تواند آن را برگرداند یا به تأخیر اندازد
0:21 یا تغییر دادن آن یا افزودن چیزی بر آن
0:24 یا کاستی از آن
0:26 فرمود سبحانه و تعالی
0:28 و الله بر کار خود چیره است
0:30 ولی بیشتر مردم نمی‌دانند
0:35 مرگ از جمله اموری است که الله سبحانه و تعالی میان بندگانش مقرر می‌فرماید.
0:39 پس هر که اجلش را به پایان برد
0:41 و روزی او را فراگرفت
0:43 رسولِ مرگ بر او نازل شد
0:45 آن را به سوی سرای آخرت می‌راند.
0:48 فرمود سبحانه و تعالی
0:50 و الله هرگز کسی را، چون اجلش فرا رسد، به تأخیر نمی‌اندازد
0:55 و الله به آنچه انجام می‌دهید آگاه است
0:58 و این زندگی
1:00 ما ولدنا إلیها
1:02 جز این‌که با مرگ از آن منتقل شویم
1:05 و روزهای ما در آن (دنیا) افزوده نشد.
1:07 جز اینکه بهره‌ی ما از آن کاسته شود
1:11 ای شگفت از این زندگی!
1:14 هر آنچه به ما داد، از ما گرفت
1:17 و هر چه در آن افزودیم، کاستیم.
1:21 هر آنچه ما را گرد هم آورد، ما را جدا کرد.
1:24 و پروردگار (خدایی) که در آن بامدادان عزت می‌دهد
1:28 فردا عصر (در حدّ تشخیص) — معذرت‌خواهی یا تردید؛ ترجمه ناقص است، اما با توجه به جملهٔ «غدا معزا به مساء» به معنای «فردا، عصر» است.
1:31 من به تو تسلیت می‌گویم، نه از روی اطمینان و یقین.
1:35 از خلود، اما سنت دین
1:39 پس بزِ (گوسفند) پس از مرگش باقی نمی‌ماند.
1:43 و نه بز، هرچند تا مدتی زنده بماند.
1:48 مرگ در این زندگی بر همه‌ی ساکنانش فرا می‌رسد.
1:53 میان کوچک و بزرگ فرق نمی‌گذارد
1:56 مأمور و امیر
1:58 و محبوب و مکروه
2:00 نیکوکار و بدکار
2:02 و مرید مرگ و کارِه الله (کسی که مرگ را می‌خواهد و از الله کراهت دارد)
2:06 و آن‌که امروز تیر مرگ به او نخورد
2:09 فردا به او می‌رسد
2:11 هنگامی که پسری از عمر بن عبدالعزیز درگذشت
2:16 عمر مردم را خطبه داد و گفت
2:19 ستایش مخصوص الله است که مرگ را حتمی قرار داد.
2:22 بر بندگانش واجب است
2:24 در آن میان، توانمند و ناتوانشان را برابر قرار داد.
2:28 و بلندمرتبه و فروتر آنان
2:31 پس فرمود تبارک و تعالی
2:34 هر جانی چشنده مرگ است
2:37 پس خردمندِ آنان باید بداند
2:40 این‌که ایشان به سوی قبرهایشان بازگشت خواهند کرد.
2:43 مفردون بأعمالهم
2:47 برادر مسلمانم
2:49 انسان با زندگی کردن با کسی که دوستش دارد، خوشبخت است
2:52 با وجود ایشان، شیرینی و سرور آن را می‌چشد
2:55 و به بقای آنان شادمانی می‌بیند.
2:58 هنگامی که با مرگ فرود می‌آید
3:01 روح فرزند از میان پدر و مادرش قبض می‌شود
3:04 یا مادری یا پدری
3:07 از میان فرزندانش
3:09 یا شوهر از همسرش
3:11 یا نزدیک از خویشاوند نزدیکش
3:14 یا حبیب، از حبیبش
3:17 و در آنجا (آرامش) بر دل مصیبت‌زده‌ات فرود می‌آید؛ همان دل پریشانی که تو را به خود می‌خواند
3:20 تائب الأحزان
3:22 پس دنیای او با وسعتی که داشت، تنگ می‌شود.
3:26 و پیش رویش تاریک می‌شود، پس از آنکه روشنایی‌اش (از آن) رفته است.
3:29 و صفایش تیره می‌شود
3:32 پس از صفای آن
3:34 و در این حال می‌گوییم
3:37 ای کسی که به از دست دادن عزیزی یا خویشاوندی دچار شده‌ای
3:41 دلت را با اندوه بر آنچه گذشته مشغول مکن
3:45 اما او را با آماده‌شدن برای آنچه خواهد آمد، مشغول کن
3:49 بدان که محبت تو به عزیز از دست‌رفته‌ات
3:52 تو را پایدار نخواهد گذاشت
3:54 و اینکه اندوهت بر او، او را به سوی تو بازنمی‌گرداند.
3:58 و اینکه اشک‌های پیوسته‌ات، آن را با آب حیات سیراب نخواهد کرد
4:03 تا دوباره به آن بازگردد
4:06 تو می‌دانی که تنها کسی نیستی که (الله را) دوست می‌داری
4:11 کسی که محبوبش با فرا رسیدن اجل از او جدا شده است
4:15 چه بسیار کسانی را می‌شناسی که از آنان که دوستشان داری جدا شدند
4:19 در احوالی که به آن (نسبت به آن) بخل می‌ورزیدند
4:23 چه‌بسیار کسانی که پیامبر ما (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) را ترک کردند
4:27 در زندگی‌اش از خویشان و دوستانش
4:32 مادرش درگذشت و او شش ساله بود
4:36 و جدّ مهربانش عبدالمطلب درگذشت
4:39 و او هشت ساله بود
4:42 و همسر وفادارش درگذشت.
4:45 و عمویش، ابوطالب رحیم (مهربان)
4:48 در یک سال
4:50 همه فرزندان او، پسران و دخترانش، در زمان حیات خودش از دنیا رفتند.
4:54 فاطمه رضی‌الله‌عنها
4:57 و با کشته شدن عمویش حمزه و یارانش در احد داغدار شد
5:02 و همچنین به حادثهٔ اهل رجیع و چاه معونه دچار شد.
5:07 و با همه‌ی این دردها
5:10 دنیا همواره در برابر چشمان پیامبر (ﷺ) درخشان بود
5:15 با نگاه خوش‌بینانه‌اش به آن
5:18 و نفس او که به قضا و قدر الله خشنود است
5:23 بله، او روزهای زیادی گریست.
5:26 و در اشک، هیچ سرزنشی نیست
5:29 بلکه پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) پس از درگذشت فرزندش ابراهیم فرمود:
5:33 «چشم اشک می‌ریزد و دل اندوهگین است،
5:37 و جز آنچه پروردگارمان را خشنود کند نمی‌گوییم،
5:41 و ای ابراهیم، که به فراق تو سخت اندوهگینیم.»
5:46 پس آن اشک‌ها فرود آمدند،
5:49 و شعله‌ی دل دردمند را فرو نشاندند،
5:52 و این‌گونه است که اشک از انسان راضی و شکیبا جاری می‌شود،
5:57 شاید که ریزش اشک پس از آن آرامشی به دنبال آورد،
6:01 یا از شوق و سوز، دل اندوهگین را شفا بخشد.
6:05 آگاه باش که مصیبت تو به مرگ دوست باایمانی بر تو گوارا باد،
6:11 زیرا آنچه نزد الله است، برای او بهتر است از آنچه نزد توست،
6:16 و شاید پاداشی که در برابر این مصیبت از آن تو باشد،
6:21 تو را در مصیبتت تسلی دهد،
6:24 پس چرا اندوه و بی‌تابی‌ات طولانی شود،
6:27 اگر چه مصیبت تو مرگ فرزندی باشد،
6:30 پس اندوهت به درازا نکشد،
6:33 زیرا او به بهشت خواهد رفت،
6:36 و در روز قیامت شفیع پدر و مادرش خواهد بود،
6:40 و همین بس که او از رنج دنیا و تکلیف‌های آن آسوده شد.
6:45 رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) فرمود:
6:50 «هرگاه فرزند بنده بمیرد،
6:53 الله به فرشتگان خود می‌فرماید:
6:55 آیا فرزند بنده‌ی مرا قبض کردید؟
6:58 آنان می‌گویند: آری.
7:00 می‌فرماید:
7:02 آیا میوه‌ی دل او را قبض کردید؟
7:05 می‌گویند: آری.
7:07 می‌فرماید:
7:08 بنده‌ی من چه گفت؟
7:10 می‌گویند:
7:12 تو را حمد گفت و «إنا لله و إنا إلیه راجعون» گفت.
7:14 آنگاه الله می‌فرماید:
7:16 برای بنده‌ی من در بهشت خانه‌ای بسازید،
7:19 و آن را «بیت الحمد» نام نهید.»
7:22 عربی بیمار شد و به او گفته شد:
7:26 تو خواهی مرد.
7:28 او گفت:
7:30 مرا به کجا می‌برند؟
7:32 گفتند:
7:33 به سوی الله.
7:34 گفت:
7:36 پس چرا ناخوشایند باشد که به سوی کسی بروم که خیر را جز از او نمی‌بیند،
7:40 و خیر جز از او نیست.
7:43 و اگر گرمای مصیبت
7:45 در نزدیکی وقوع آن بر تو سخت باشد،
7:48 پس آرام باش،
7:50 زیرا با گذشت روزگار سبک خواهد شد،
7:53 و برای رسیدن به تسلی یاری بجوی
7:56 با سوار شدن بر کشتی شکیبایی نیکو،
7:59 و اندیشه در پاداش فراوان،
8:02 و تأمل در اندک سودِ اندوه طولانی.
8:06 تو بر کسی که به او مصیبت رسیده بسیار دل‌سوز بودی،
8:10 و آرام گرفتی آنگاه که روزگار گذشت،
8:13 و بهترین بهره‌ات در مصیبت آن است که
8:17 به هنگام فرود آمدن آن، شکیبایی به دیدارت آید.