از مجموعهٔ نسیم سحر (مجموعه کامل شد)
· درس 21 از 30
نسیم سحر و جادو | قسمت (21) | خداوند برای هر چیزی که از دست رفته است، جبرانی ندارد (2)
0:000:00
متن کامل
ترجمهٔ ماشینی — ممکن است خطا داشته باشد
0:02
نسیم سحر
0:04
نسیم سحر
0:08
آنچه نزد الله است، جایگزین هر آنچه از دست رفته باشد.
0:12
آنچه الله بر بندهاش مقدّر کرده است
0:18
هیچکس نمیتواند آن را برگرداند یا به تأخیر اندازد
0:21
یا تغییر دادن آن یا افزودن چیزی بر آن
0:24
یا کاستی از آن
0:26
فرمود سبحانه و تعالی
0:28
و الله بر کار خود چیره است
0:30
ولی بیشتر مردم نمیدانند
0:35
مرگ از جمله اموری است که الله سبحانه و تعالی میان بندگانش مقرر میفرماید.
0:39
پس هر که اجلش را به پایان برد
0:41
و روزی او را فراگرفت
0:43
رسولِ مرگ بر او نازل شد
0:45
آن را به سوی سرای آخرت میراند.
0:48
فرمود سبحانه و تعالی
0:50
و الله هرگز کسی را، چون اجلش فرا رسد، به تأخیر نمیاندازد
0:55
و الله به آنچه انجام میدهید آگاه است
0:58
و این زندگی
1:00
ما ولدنا إلیها
1:02
جز اینکه با مرگ از آن منتقل شویم
1:05
و روزهای ما در آن (دنیا) افزوده نشد.
1:07
جز اینکه بهرهی ما از آن کاسته شود
1:11
ای شگفت از این زندگی!
1:14
هر آنچه به ما داد، از ما گرفت
1:17
و هر چه در آن افزودیم، کاستیم.
1:21
هر آنچه ما را گرد هم آورد، ما را جدا کرد.
1:24
و پروردگار (خدایی) که در آن بامدادان عزت میدهد
1:28
فردا عصر (در حدّ تشخیص) — معذرتخواهی یا تردید؛ ترجمه ناقص است، اما با توجه به جملهٔ «غدا معزا به مساء» به معنای «فردا، عصر» است.
1:31
من به تو تسلیت میگویم، نه از روی اطمینان و یقین.
1:35
از خلود، اما سنت دین
1:39
پس بزِ (گوسفند) پس از مرگش باقی نمیماند.
1:43
و نه بز، هرچند تا مدتی زنده بماند.
1:48
مرگ در این زندگی بر همهی ساکنانش فرا میرسد.
1:53
میان کوچک و بزرگ فرق نمیگذارد
1:56
مأمور و امیر
1:58
و محبوب و مکروه
2:00
نیکوکار و بدکار
2:02
و مرید مرگ و کارِه الله (کسی که مرگ را میخواهد و از الله کراهت دارد)
2:06
و آنکه امروز تیر مرگ به او نخورد
2:09
فردا به او میرسد
2:11
هنگامی که پسری از عمر بن عبدالعزیز درگذشت
2:16
عمر مردم را خطبه داد و گفت
2:19
ستایش مخصوص الله است که مرگ را حتمی قرار داد.
2:22
بر بندگانش واجب است
2:24
در آن میان، توانمند و ناتوانشان را برابر قرار داد.
2:28
و بلندمرتبه و فروتر آنان
2:31
پس فرمود تبارک و تعالی
2:34
هر جانی چشنده مرگ است
2:37
پس خردمندِ آنان باید بداند
2:40
اینکه ایشان به سوی قبرهایشان بازگشت خواهند کرد.
2:43
مفردون بأعمالهم
2:47
برادر مسلمانم
2:49
انسان با زندگی کردن با کسی که دوستش دارد، خوشبخت است
2:52
با وجود ایشان، شیرینی و سرور آن را میچشد
2:55
و به بقای آنان شادمانی میبیند.
2:58
هنگامی که با مرگ فرود میآید
3:01
روح فرزند از میان پدر و مادرش قبض میشود
3:04
یا مادری یا پدری
3:07
از میان فرزندانش
3:09
یا شوهر از همسرش
3:11
یا نزدیک از خویشاوند نزدیکش
3:14
یا حبیب، از حبیبش
3:17
و در آنجا (آرامش) بر دل مصیبتزدهات فرود میآید؛ همان دل پریشانی که تو را به خود میخواند
3:20
تائب الأحزان
3:22
پس دنیای او با وسعتی که داشت، تنگ میشود.
3:26
و پیش رویش تاریک میشود، پس از آنکه روشناییاش (از آن) رفته است.
3:29
و صفایش تیره میشود
3:32
پس از صفای آن
3:34
و در این حال میگوییم
3:37
ای کسی که به از دست دادن عزیزی یا خویشاوندی دچار شدهای
3:41
دلت را با اندوه بر آنچه گذشته مشغول مکن
3:45
اما او را با آمادهشدن برای آنچه خواهد آمد، مشغول کن
3:49
بدان که محبت تو به عزیز از دسترفتهات
3:52
تو را پایدار نخواهد گذاشت
3:54
و اینکه اندوهت بر او، او را به سوی تو بازنمیگرداند.
3:58
و اینکه اشکهای پیوستهات، آن را با آب حیات سیراب نخواهد کرد
4:03
تا دوباره به آن بازگردد
4:06
تو میدانی که تنها کسی نیستی که (الله را) دوست میداری
4:11
کسی که محبوبش با فرا رسیدن اجل از او جدا شده است
4:15
چه بسیار کسانی را میشناسی که از آنان که دوستشان داری جدا شدند
4:19
در احوالی که به آن (نسبت به آن) بخل میورزیدند
4:23
چهبسیار کسانی که پیامبر ما (صلیاللهعلیهوسلم) را ترک کردند
4:27
در زندگیاش از خویشان و دوستانش
4:32
مادرش درگذشت و او شش ساله بود
4:36
و جدّ مهربانش عبدالمطلب درگذشت
4:39
و او هشت ساله بود
4:42
و همسر وفادارش درگذشت.
4:45
و عمویش، ابوطالب رحیم (مهربان)
4:48
در یک سال
4:50
همه فرزندان او، پسران و دخترانش، در زمان حیات خودش از دنیا رفتند.
4:54
فاطمه رضیاللهعنها
4:57
و با کشته شدن عمویش حمزه و یارانش در احد داغدار شد
5:02
و همچنین به حادثهٔ اهل رجیع و چاه معونه دچار شد.
5:07
و با همهی این دردها
5:10
دنیا همواره در برابر چشمان پیامبر (ﷺ) درخشان بود
5:15
با نگاه خوشبینانهاش به آن
5:18
و نفس او که به قضا و قدر الله خشنود است
5:23
بله، او روزهای زیادی گریست.
5:26
و در اشک، هیچ سرزنشی نیست
5:29
بلکه پیامبر (صلیاللهعلیهوسلم) پس از درگذشت فرزندش ابراهیم فرمود:
5:33
«چشم اشک میریزد و دل اندوهگین است،
5:37
و جز آنچه پروردگارمان را خشنود کند نمیگوییم،
5:41
و ای ابراهیم، که به فراق تو سخت اندوهگینیم.»
5:46
پس آن اشکها فرود آمدند،
5:49
و شعلهی دل دردمند را فرو نشاندند،
5:52
و اینگونه است که اشک از انسان راضی و شکیبا جاری میشود،
5:57
شاید که ریزش اشک پس از آن آرامشی به دنبال آورد،
6:01
یا از شوق و سوز، دل اندوهگین را شفا بخشد.
6:05
آگاه باش که مصیبت تو به مرگ دوست باایمانی بر تو گوارا باد،
6:11
زیرا آنچه نزد الله است، برای او بهتر است از آنچه نزد توست،
6:16
و شاید پاداشی که در برابر این مصیبت از آن تو باشد،
6:21
تو را در مصیبتت تسلی دهد،
6:24
پس چرا اندوه و بیتابیات طولانی شود،
6:27
اگر چه مصیبت تو مرگ فرزندی باشد،
6:30
پس اندوهت به درازا نکشد،
6:33
زیرا او به بهشت خواهد رفت،
6:36
و در روز قیامت شفیع پدر و مادرش خواهد بود،
6:40
و همین بس که او از رنج دنیا و تکلیفهای آن آسوده شد.
6:45
رسول الله (صلیاللهعلیهوسلم) فرمود:
6:50
«هرگاه فرزند بنده بمیرد،
6:53
الله به فرشتگان خود میفرماید:
6:55
آیا فرزند بندهی مرا قبض کردید؟
6:58
آنان میگویند: آری.
7:00
میفرماید:
7:02
آیا میوهی دل او را قبض کردید؟
7:05
میگویند: آری.
7:07
میفرماید:
7:08
بندهی من چه گفت؟
7:10
میگویند:
7:12
تو را حمد گفت و «إنا لله و إنا إلیه راجعون» گفت.
7:14
آنگاه الله میفرماید:
7:16
برای بندهی من در بهشت خانهای بسازید،
7:19
و آن را «بیت الحمد» نام نهید.»
7:22
عربی بیمار شد و به او گفته شد:
7:26
تو خواهی مرد.
7:28
او گفت:
7:30
مرا به کجا میبرند؟
7:32
گفتند:
7:33
به سوی الله.
7:34
گفت:
7:36
پس چرا ناخوشایند باشد که به سوی کسی بروم که خیر را جز از او نمیبیند،
7:40
و خیر جز از او نیست.
7:43
و اگر گرمای مصیبت
7:45
در نزدیکی وقوع آن بر تو سخت باشد،
7:48
پس آرام باش،
7:50
زیرا با گذشت روزگار سبک خواهد شد،
7:53
و برای رسیدن به تسلی یاری بجوی
7:56
با سوار شدن بر کشتی شکیبایی نیکو،
7:59
و اندیشه در پاداش فراوان،
8:02
و تأمل در اندک سودِ اندوه طولانی.
8:06
تو بر کسی که به او مصیبت رسیده بسیار دلسوز بودی،
8:10
و آرام گرفتی آنگاه که روزگار گذشت،
8:13
و بهترین بهرهات در مصیبت آن است که
8:17
به هنگام فرود آمدن آن، شکیبایی به دیدارت آید.