از مجموعهٔ نسیم سحر (مجموعه کامل شد)
· درس 14 از 30
نسیم سحر و جادو | قسمت (14) | در فراموشی راحتی وجود دارد
0:000:00
متن کامل
ترجمهٔ ماشینی — ممکن است خطا داشته باشد
0:02
نسیم سحر
0:08
در فراموشی آسایش است
0:10
این زندگی از تو اندکی غفلت مثبت میطلبد
0:17
از آنچه یادآوریاش برای جان اندوه است
0:21
زیرا مرور دوباره آن خاطرات دردناک هیچ سودی ندارد
0:26
تا آنکه دوست بداری آنها را به حضور ذهنی بازگردانی
0:31
بلکه چیزهایی هست که به زمان حال نزدیکاند
0:34
پسندیده است که آنها را از خاطر بزدایی
0:37
تا چهرهٔ خوشبختی انسان ترش نشود
0:42
پس گذشتهٔ اندوهبار را از خاطرت فراموش کن
0:47
و پس از مرگش، زنده کردنش را مخواه
0:50
زیرا بیرون کشیدنش از گور گذشته
0:53
جانهای برتر را زنده میکند و صفای آنها را تیره میسازد
0:57
و زمان حالشان را تباه میکند
1:00
پس اندوه، که از واقعیت جدا شده بود، دوباره به آن پیوند میخورد
1:05
اندوه کهنه را برمیانگیز، زیرا آن
1:08
بر جان، افسردگی و تیرگی میافکند
1:12
«چه بد است روز آدمی هنگامی که [گرمای] حسرتی را که سوزش آن فرو نشسته به یادآورد
1:16
حسرتی که گرمایش به یاد آمد و حال آنکه [آتش آن] خاموش شده بود»
1:20
و احسان خود را به مردم فراموش کن
1:23
زیرا گاهی آنها را میبینی که آن را انکار میکنند یا از یاد میبرند
1:27
بلکه ممکن است با تو همچون دشمن خود رفتار کنند
1:31
آنگاه اندوهی سخت خواهی داشت
1:34
از اینکه نیکی تو به ایشان را یاد نکردهاند
1:38
از این رو، کار خیر را برای مردم انجام ده
1:42
و پاداش را تنها از الله انتظار بکش
1:45
الله تعالی فرموده است:
1:48
همانا ما شما را تنها برای رضای الله اطعام میکنیم.
1:51
از شما نه پاداشی میخواهیم و نه سپاسی.
1:57
پس برتریات بر ایشان را فراموش کن
2:00
و از آنان پاداش آن را انتظار مدار
2:03
و از ناسپاسی ایشان در امان مباش
2:06
و آن را بر ایشان منت مگذار
2:08
تا بر کار خیر اندوهگین نشوی
2:11
و نفس نیکوکار خود را سرزنش نکنی
2:15
و حکیمان و شاعران، کار نیک و فراموش کردن آن را ستودهاند
2:18
[...]
2:20
شاعر گفته است:
2:22
نیکی تو نزد من بزرگتر شد
2:25
چون که نزد تو پنهان و ناچیز است
2:28
آن را چنان فراموش میکنی که گویی انجام ندادهای
2:31
و حال آنکه نزد مردم آشکار و بزرگ است
2:35
دیگری گفته است:
2:37
هرگاه دشمنی کنند آشکار میسازند
2:40
و اگر نیکی کنند پنهان میدارند
2:44
میپنداری که با از دست دادنت، ارجنهادنشان است
2:47
که نعمت دادهاند، حال آنکه نمیدانند
2:50
مقصود
2:52
اینکه به نیکی و احسانشان اعتنا نمیکنند
2:55
گویی از آن آگاه نیستند
2:58
به سبب فراموشی و غفلتشان از آن
3:02
و همچنین فراموش کن و نادیده بگیر
3:04
کوتاهی مردم در ادای حقت را
3:07
اگر تو را فضیلتی بر ایشان باشد
3:10
به دانش یا دعوت
3:12
چه بسا معلّم ایشان باشی
3:14
و دعوتکنندهای در میان آنان
3:16
و بسا که الله به واسطهٔ تو بهرهمندشان کرده است
3:19
جز آنکه از برخیشان
3:21
بزرگداشت و احترام نمیبینی
3:23
و سپاس آن فضل بزرگ را
3:26
پس اگر این را در نفس خود بیندیشی
3:29
شاید تو را اندوهگین و پشیمان کند
3:31
از آنچه برایشان پیش فرستادهای
3:33
و این راه ورود شیطان است
3:35
برای تباه ساختن عمل
3:37
و بازداشتن نفس از ادامهٔ کار خیر
3:40
پس بیاموز و برای رضای الله دعوت کن
3:43
و از مردم پاداشی انتظار مدار
3:46
چه محسوس و چه معنوی
3:49
و اگر میخواهی خود نیز آسوده شوی
3:52
دشمنیهای گذشته را فراموش کن
3:55
و بازگشت به پروندههای گذشته را مطلب
3:58
که از دشمنی خویشان و بیگانگان انباشته است
4:02
کسانی که با دشمنیشان به تو بدی کردهاند
4:05
و بدرفتاریشان
4:07
بلکه آن را به خاک بسپار
4:09
و اگر چیزی از آن به خاطرت خطور کرد
4:12
آن را از خود دور کن و ذهنت را به چیز دیگری مشغول ساز
4:16
زیرا الله در گذر زمان
4:18
چیزی نهاده که گرمای دشمنیها را تخفیف میدهد
4:21
تا آنکه جانها آرام گیرند
4:24
و اگر جان بر همان حال میماند
4:26
در زمانی که آتش دشمنی برافروخته میشود
4:29
زندگی را تاب نمیآوردیم
4:31
پس از این رو مکوش که بار دیگر بازگردی
4:35
به عذاب جان
4:37
و چه نیکوست این فراموشی
4:40
در حق برادران و برادر دینی
4:43
که از ایشان نشانهای از دشمنی سر زده
4:46
و به دوستی پیشین بیاعتنایی کردهاند
4:49
و چه بزرگ است آنکه آن را فراموش کند
4:52
و بر دوستی و برادری خود پایدار بماند
4:55
اَصمعی از برخی اعراب حکایت کرده که گفت:
4:59
بدیهای برادران را فراموش کن
5:02
تا دوستیشان برای تو پایدار بماند
5:04
یکی از ادیبان به برادر خود سفارش کرد و گفت:
5:07
[...]
5:08
دوستی را همهجا نگهدار
5:10
اگرچه نگهدارندهای نیابی
5:13
و برای دوست، پیوستهای جستم
5:15
و اگر پیوندی نیافتم
5:19
ماوردی گفته است:
5:21
و از دختر عبدالله بن مطیع روایت شده
5:24
که به شوهرش گفت:
5:26
طلحة بن عبدالرحمن بن عوف زهری،
5:29
و او در روزگار خود بخشندهترین قریش بود،
5:33
«هیچ قومی را فرومایهتر از برادرانت ندیدهام.»
5:37
گفت: «آرام باش، چرا چنین میگویی؟»
5:40
گفت: «میبینم که هرگاه توانگر باشی به تو میچسبند،
5:44
و چون تنگدست شوی تو را رها میکنند.»
5:47
گفت: «به خدا سوگند، این از بخشندگی ایشان است؛
5:50
به هنگام توانمندی ما نزد ایشان میآیند، و ما بر آنان برتری داریم،
5:54
و به هنگام ناتوانی ما را رها میکنند، و ما از آنان بینیازیم.»
5:58
پس بنگر که او با بخشندگی خویش این گونه تأویل کرد
6:03
تا آنجا که کار زشت ایشان را نیک شمرد،
6:06
و ظاهر نیرنگشان را وفاداری دانست.
6:09
و این خالص بخشندگی و مغز فضیلت است.
6:13
و همانند این، بر خردمندان با فضیلت لازم است
6:16
که لغزشهای برادرانشان را تأویل کنند.
6:20
و شافعی گفت:
6:22
«چون بخشیدم و بر هیچ کس کینه نورزیدم،
6:26
خود را از اندوه دشمنیها آسوده ساختم.»
6:32
نسیم سحرگاهی در شادمان ساختن انسانها.