از مجموعهٔ نسیم سحر (مجموعه کامل شد) · درس 14 از 30

نسیم سحر و جادو | قسمت (14) | در فراموشی راحتی وجود دارد

◉ 226 بازدید ⏱ 6:47 صدای ترجمه‌شده — فارسی
0:000:00

متن کامل

ترجمهٔ ماشینی — ممکن است خطا داشته باشد
0:02 نسیم سحر
0:08 در فراموشی آسایش است
0:10 این زندگی از تو اندکی غفلت مثبت می‌طلبد
0:17 از آنچه یادآوری‌اش برای جان اندوه است
0:21 زیرا مرور دوباره آن خاطرات دردناک هیچ سودی ندارد
0:26 تا آن‌که دوست بداری آن‌ها را به حضور ذهنی بازگردانی
0:31 بلکه چیزهایی هست که به زمان حال نزدیک‌اند
0:34 پسندیده است که آن‌ها را از خاطر بزدایی
0:37 تا چهرهٔ خوشبختی انسان ترش نشود
0:42 پس گذشتهٔ اندوهبار را از خاطرت فراموش کن
0:47 و پس از مرگش، زنده کردنش را مخواه
0:50 زیرا بیرون کشیدنش از گور گذشته
0:53 جان‌های برتر را زنده می‌کند و صفای آن‌ها را تیره می‌سازد
0:57 و زمان حالشان را تباه می‌کند
1:00 پس اندوه، که از واقعیت جدا شده بود، دوباره به آن پیوند می‌خورد
1:05 اندوه کهنه را برمیانگیز، زیرا آن
1:08 بر جان، افسردگی و تیرگی می‌افکند
1:12 «چه بد است روز آدمی هنگامی که [گرمای] حسرتی را که سوزش آن فرو نشسته به یادآورد
1:16 حسرتی که گرمایش به یاد آمد و حال آن‌که [آتش آن] خاموش شده بود»
1:20 و احسان خود را به مردم فراموش کن
1:23 زیرا گاهی آن‌ها را می‌بینی که آن را انکار می‌کنند یا از یاد می‌برند
1:27 بلکه ممکن است با تو همچون دشمن خود رفتار کنند
1:31 آن‌گاه اندوهی سخت خواهی داشت
1:34 از این‌که نیکی تو به ایشان را یاد نکرده‌اند
1:38 از این رو، کار خیر را برای مردم انجام ده
1:42 و پاداش را تنها از الله انتظار بکش
1:45 الله تعالی فرموده است:
1:48 همانا ما شما را تنها برای رضای الله اطعام می‌کنیم.
1:51 از شما نه پاداشی می‌خواهیم و نه سپاسی.
1:57 پس برتری‌ات بر ایشان را فراموش کن
2:00 و از آنان پاداش آن را انتظار مدار
2:03 و از ناسپاسی ایشان در امان مباش
2:06 و آن را بر ایشان منت مگذار
2:08 تا بر کار خیر اندوهگین نشوی
2:11 و نفس نیکوکار خود را سرزنش نکنی
2:15 و حکیمان و شاعران، کار نیک و فراموش کردن آن را ستوده‌اند
2:18 [...]
2:20 شاعر گفته است:
2:22 نیکی تو نزد من بزرگ‌تر شد
2:25 چون که نزد تو پنهان و ناچیز است
2:28 آن را چنان فراموش می‌کنی که گویی انجام نداده‌ای
2:31 و حال آن‌که نزد مردم آشکار و بزرگ است
2:35 دیگری گفته است:
2:37 هرگاه دشمنی کنند آشکار می‌سازند
2:40 و اگر نیکی کنند پنهان می‌دارند
2:44 می‌پنداری که با از دست دادنت، ارج‌نهادنشان است
2:47 که نعمت داده‌اند، حال آن‌که نمی‌دانند
2:50 مقصود
2:52 اینکه به نیکی و احسانشان اعتنا نمی‌کنند
2:55 گویی از آن آگاه نیستند
2:58 به سبب فراموشی و غفلتشان از آن
3:02 و همچنین فراموش کن و نادیده بگیر
3:04 کوتاهی مردم در ادای حقت را
3:07 اگر تو را فضیلتی بر ایشان باشد
3:10 به دانش یا دعوت
3:12 چه بسا معلّم ایشان باشی
3:14 و دعوت‌کننده‌ای در میان آنان
3:16 و بسا که الله به واسطهٔ تو بهره‌مندشان کرده است
3:19 جز آن‌که از برخی‌شان
3:21 بزرگداشت و احترام نمی‌بینی
3:23 و سپاس آن فضل بزرگ را
3:26 پس اگر این را در نفس خود بیندیشی
3:29 شاید تو را اندوهگین و پشیمان کند
3:31 از آنچه برایشان پیش فرستاده‌ای
3:33 و این راه ورود شیطان است
3:35 برای تباه ساختن عمل
3:37 و بازداشتن نفس از ادامهٔ کار خیر
3:40 پس بیاموز و برای رضای الله دعوت کن
3:43 و از مردم پاداشی انتظار مدار
3:46 چه محسوس و چه معنوی
3:49 و اگر می‌خواهی خود نیز آسوده شوی
3:52 دشمنی‌های گذشته را فراموش کن
3:55 و بازگشت به پرونده‌های گذشته را مطلب
3:58 که از دشمنی خویشان و بیگانگان انباشته است
4:02 کسانی که با دشمنی‌شان به تو بدی کرده‌اند
4:05 و بدرفتاری‌شان
4:07 بلکه آن را به خاک بسپار
4:09 و اگر چیزی از آن به خاطرت خطور کرد
4:12 آن را از خود دور کن و ذهنت را به چیز دیگری مشغول ساز
4:16 زیرا الله در گذر زمان
4:18 چیزی نهاده که گرمای دشمنی‌ها را تخفیف می‌دهد
4:21 تا آن‌که جان‌ها آرام گیرند
4:24 و اگر جان بر همان حال می‌ماند
4:26 در زمانی که آتش دشمنی برافروخته می‌شود
4:29 زندگی را تاب نمی‌آوردیم
4:31 پس از این رو مکوش که بار دیگر بازگردی
4:35 به عذاب جان
4:37 و چه نیکوست این فراموشی
4:40 در حق برادران و برادر دینی
4:43 که از ایشان نشانه‌ای از دشمنی سر زده
4:46 و به دوستی پیشین بی‌اعتنایی کرده‌اند
4:49 و چه بزرگ است آن‌که آن را فراموش کند
4:52 و بر دوستی و برادری خود پایدار بماند
4:55 اَصمعی از برخی اعراب حکایت کرده که گفت:
4:59 بدی‌های برادران را فراموش کن
5:02 تا دوستی‌شان برای تو پایدار بماند
5:04 یکی از ادیبان به برادر خود سفارش کرد و گفت:
5:07 [...]
5:08 دوستی را همه‌جا نگهدار
5:10 اگرچه نگهدارنده‌ای نیابی
5:13 و برای دوست، پیوسته‌ای جستم
5:15 و اگر پیوندی نیافتم
5:19 ماوردی گفته است:
5:21 و از دختر عبدالله بن مطیع روایت شده
5:24 که به شوهرش گفت:
5:26 طلحة بن عبدالرحمن بن عوف زهری،
5:29 و او در روزگار خود بخشنده‌ترین قریش بود،
5:33 «هیچ قومی را فرومایه‌تر از برادرانت ندیده‌ام.»
5:37 گفت: «آرام باش، چرا چنین می‌گویی؟»
5:40 گفت: «می‌بینم که هرگاه توانگر باشی به تو می‌چسبند،
5:44 و چون تنگدست شوی تو را رها می‌کنند.»
5:47 گفت: «به خدا سوگند، این از بخشندگی ایشان است؛
5:50 به هنگام توانمندی ما نزد ایشان می‌آیند، و ما بر آنان برتری داریم،
5:54 و به هنگام ناتوانی ما را رها می‌کنند، و ما از آنان بی‌نیازیم.»
5:58 پس بنگر که او با بخشندگی خویش این گونه تأویل کرد
6:03 تا آنجا که کار زشت ایشان را نیک شمرد،
6:06 و ظاهر نیرنگشان را وفاداری دانست.
6:09 و این خالص بخشندگی و مغز فضیلت است.
6:13 و همانند این، بر خردمندان با فضیلت لازم است
6:16 که لغزش‌های برادرانشان را تأویل کنند.
6:20 و شافعی گفت:
6:22 «چون بخشیدم و بر هیچ کس کینه نورزیدم،
6:26 خود را از اندوه دشمنی‌ها آسوده ساختم.»
6:32 نسیم سحرگاهی در شادمان ساختن انسان‌ها.