از مجموعهٔ نسیم سحر (مجموعه کامل شد) · درس 15 از 30

نسیم سحر و جادو | قسمت (15) | یک کلمه خوش بینانه بگویید حتی اگر در اعماق ناامیدی هستید

◉ 243 بازدید ⏱ 10:34 صدای اصلی (عربی)
صوت ترجمه‌شده برای این درس هنوز در دسترس نیست — ضبط اصلی عربی پخش می‌شود. متن زیر به‌طور کامل ترجمه شده است.
0:000:00

متن کامل

ترجمهٔ ماشینی — ممکن است خطا داشته باشد
0:02 نسیم سحر
0:04 نسیم سحر
0:08 کلمهٔ خوش‌بینی بگو
0:10 اگرچه در ژرفای ناامیدی باشی
0:17 کلمهٔ انسان اثری دارد، یا به سود او یا به زیان او
0:21 پس هنگامی که آن را می‌گوید،
0:23 تأثیرش بر خود او بازمی‌گردد
0:25 چه نیکی باشد و چه بدی،
0:27 چه خوش‌بینی و چه ناامیدی،
0:29 چه خوشبختی و چه بدبختی،
0:31 چه استواری و چه سستی.
0:35 از همین رو، دین حنیف ما به ما آموخته است
0:37 که همواره سخن نیک بر زبان آوریم،
0:39 و از جمله آن است
0:41 که در حال سختی آن را بگوییم،
0:43 برای انسان،
0:45 آن‌گاه که ممکن است به
0:47 مرحله‌ای دشوار برسد
0:49 از ناامیدی و تیرگی خاطر
0:51 و آشفتگی جان.
0:53 از جمله دلیل بر گفتن سخن نیک
0:55 در هنگام زیان و سختی
0:57 آن است که از ابن عباس
0:59 رضی‌الله‌عنهما روایت شده
1:01 که پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
1:03 بر مردی بادیه‌نشین وارد شد
1:05 تا از او عیادت کند.
1:07 و پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) چنین بود
1:09 که چون وارد می‌شد
1:11 بر بیماری که عیادتش می‌کرد،
1:13 به او می‌فرمود: «لا بأس»؛ (ناراحتی نیست)
1:15 «طهور إن شاء الله»؛ (پاک‌کننده است، ان‌شاءالله).
1:17 مرد بادیه‌نشین گفت:
1:19 «گفتم: طهور؛»
1:21 «نه،
1:23 بلکه تب است که می‌جوشد،
1:25 یا شعله‌ور می‌شود
1:27 بر پیرمردی بزرگ‌سال
1:29 که گورستان او را زیارت خواهد کرد.»
1:31 پس آری،
1:33 پس آری.
1:35 و معمر روایت کرده است
1:37 از زید بن اسلم
1:39 که آن مرد بادیه‌نشین در همان بیماری درگذشت.
1:41 (...)
1:44 ابن هبیره گفت:
1:46 در این حدیث دلیلی است بر اینکه
1:48 چون مسلمان به او برادرش
1:50 مسلمان سخنی خوش‌یمن بگوید
1:52 و حال او را بر بهترین حمل کند،
1:54 شایسته است که آن را بپذیرد
1:56 و آن را (بپذیرد)،
1:58 و بر این باور باشد که الله تعالی
2:00 گوینده (آن سخن) است.
2:02 و از جابر بن عبدالله رضی‌الله
2:04 عنهما روایت است
2:06 که رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
2:08 بر ام السائب یا ام المسیب وارد شد،
2:10 (...)
2:12 پس فرمود:
2:14 «چه شده است ای ام السائب
2:16 یا ای ام المسیب،
2:18 که می‌لرزی؟»
2:20 گفت: «تب است،
2:22 الله آن را برکت ندهد.»
2:24 پس فرمود:
2:26 «تب را دشنام مده،
2:28 که او گناهان فرزندان آدم را می‌برد،
2:30 همان‌گونه که کوره
2:32 زنگار آهن را می‌برد.»
2:34 و همچنین در هر
2:36 سختی‌ای، شایسته است برای خردمند
2:38 که در آن، زبان خود را عادت دهد
2:40 به گفتن کلمات خوش‌بینی،
2:42 تا بدان، بار
2:44 گرمای بلای خود را بر خود سبک کند،
2:46 و از الله با آن
2:48 زوال سختی‌اش را امید دارد.
2:50 شاعر گفته است:
2:52 «به آنچه دوست داری خوش‌بین باش تا آن‌گونه شوی،
2:54 زیرا چیزی که (بسیار) گفته شود،
2:56 گاه می‌شود که
2:58 تحقق یابد.»
3:01 و در روز خندق،
3:03 که مسلمانان در آن
3:05 به زیان‌هایی رسیدند که الله با سخن خود از آن تعبیر کرده است:
3:07 «آنگاه که از فراز سرتان
3:09 و از فرودست شما آمدند،
3:11 (...)
3:14 (...)
3:16 (...)
3:18 و آنگاه که دیدگان خیره شد،
3:20 و دل‌ها به گلوگاه‌ها رسید،
3:22 و به الله گمان‌های گوناگون می‌بردید.»
3:24 (...)
3:26 (...)
3:28 (...)
3:30 (...)
3:32 (...)
3:34 در اینجا آزمایش شدند.
3:36 مؤمنون و زلزل
3:38 زلزالاً
3:40 شدیداً
3:42 براء گفت
3:44 هنگامی که روز خندق بود
3:46 در برخی از موارد برای ما عرضه شد
3:48 خندق صخره‌ای است که (نمی‌شکند / لا…)
3:50 از آن کلنگ‌ها و بیل‌ها را برمی‌دارد
3:53 پس این را به رسول الله (ﷺ) شکایت کردیم
3:55 پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
3:57 پس [ناگهان] به سراغش آمد
3:59 و تبر را برداشت و گفت
4:01 بسم الله الرحمن الرحیم
4:03 سپس ضربه‌ای زد
4:05 و الله اکبر گفت
4:07 کلیدها به من داده شد
4:09 به خدا سوگند شام
4:11 من به کاخ‌های آن (بهشت) می‌نگرم.
4:13 حمر، ساعت، سپس
4:15 ضربهٔ دوم را زد و قطع کرد
4:17 آخر فقال
4:19 الله أکبر
4:21 به فارس داده شد، والله.
4:23 من قصر مدائن را می‌بینم.
4:25 سفید، اکنون
4:27 سپس ضربه‌ی سوم را زد
4:29 فرمود: بسم الله
4:31 و بقیهٔ سنگ را برید
4:33 پس گفت
4:35 الله أکبر
4:37 کلیدهای یمن به من داده شد
4:39 به الله سوگند که من می‌بینم
4:41 درهای صنعاء از جایگاه من
4:43 و پیش از آن
4:45 در مکه و مسلمانان
4:47 در نهایت تنگی و عذاب
4:49 حسی و معنوی
4:51 خباب بن ارت می‌گوید
4:53 و از کسانی بود که شکنجه می‌شد
4:55 در مکه
4:57 از پیامبر (ﷺ) شکایت کردیم
4:59 پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
5:01 و او در حالی که بُرده‌ای را بالش خود کرده بود
5:03 در سایه‌ی کعبه
5:05 به او گفتیم
5:07 آیا برای ما یاری نمی‌خواهی؟
5:09 آیا برای ما از الله دعا نمی‌کنی؟
5:11 گفت
5:13 مردی از امت‌های پیش از شما بود
5:15 برایش در زمین گور کَنده می‌شود
5:17 در آن قرار می‌دهد
5:19 او را با اره می‌برند و اره را بر سرش می‌گذارند
5:21 به دو تکه شکافته می‌شود.
5:23 و آنچه که آن را باز می‌دارد، آن است.
5:25 از دینش
5:27 و با شانه‌های آهنین شانه می‌شود
5:29 آنچه زیر گوشتش از استخوان است
5:31 یا عصب
5:33 و آنچه او را از دینش باز ندارد
5:35 به‌خدا قسم که حتماً تمام خواهد شد
5:37 این امر
5:39 تا آنکه سوار (مسافر سواره) راه بپیماید
5:41 از صنعاء تا حضرموت
5:43 جز از الله نمی‌ترسد
5:45 یا گرگ بر گوسفندان او
5:47 ولی شما شتاب می‌کنید
5:49 کلمهٔ طیّبه
5:52 که با آن سخن می‌گوید
5:54 انسان خوش‌بین
5:56 ممکن است در آینده تحقق یابد
5:58 پس حسان نیک‌فال گرفت.
6:00 زید بن ثابت رضی‌الله‌عنه
6:02 برای پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
6:04 فتح مکه
6:06 او در سخن معروف خود فرمود
6:08 با این خطاب
6:10 مشرکان اهل مکه
6:12 و آنان را تهدید می‌کند.
6:14 اسب‌هایمان را از دست دادیم
6:16 و چون روز فتح فرا رسید
6:18 زنان روی آوردند و (بر سر و روی خود) دست می‌کشیدند.
6:20 وجوه الخیل
6:22 و غبار را از آن‌ها می‌افشانند.
6:24 بخمره
6:26 پس گوینده‌ای گفت
6:28 الله دَرِّ حسان! (ماشاءالله بر حسان!)
6:30 ومسحن
6:32 ومسحن
6:34 ومسحن
6:36 «ومسحن» — واژهٔ ناقص و نامفهوم از پیاده‌سازی ASR؛ معنای مطمئنی از آن استخراج نمی‌شود.
6:38 ومسحن
6:40 «ومسحن» بی‌معنا و ناقص است؛ احتمالاً خطای پیاده‌سازی گفتار است، از این رو ترجمه‌ای قطعی ارائه نمی‌شود.
6:42 ومسحن
6:44 لله درّ حسان
6:46 آنگاه که می‌فرماید
6:48 و ابیات را سرود
6:50 قومی (را) وارد شدند
6:52 این‌که مردم فرمان یافتند که به سوی فلان جا حرکت کنند
6:54 به امید خیر، به این بیت.
6:56 تا درست باشد
6:58 همان‌گونه شد که گفت.
7:00 و سخن شر
7:02 که گوینده‌اش به زبان می‌آورد،
7:04 گاهی نیز روی می‌دهد
7:06 و برای خودِ گوینده زیان‌بار می‌شود.
7:08 و در گفتن سخن نیک،
7:10 یا سکوت،
7:12 از این باب است.
7:14 ابو عبیدالله
7:16 نویسندهٔ مهدی گفته است:
7:18 «برای جستن بهره (شانس) خوش، به سکوت کردن حریص‌تر باش
7:20 از آنکه تو بر جستن (آن) به
7:22 سخن گفتن (حریص باشی).
7:24 بی‌تردید بلا به
7:26 منطق (سخن) واگذار شده است.»
7:29 و یاد می‌شود که عبید بن شریه
7:31 در تشییع جنازه‌ای بود از مردی
7:33 از بنی عُذره.
7:35 چون او را در گورش نهادند،
7:37 به گوشه‌ای کناره گرفت،
7:39 در حالی که چشمانش اشک می‌ریخت،
7:41 و خویشاوندِ میت،
7:43 پلکش تر نمی‌شد،
7:45 یعنی گریه نمی‌کرد
7:47 بر خویشاوند درگذشته‌اش.
7:49 پس به چند بیت شعر تمثل جست
7:51 که آن را روایت می‌کرد،
7:53 که در پایانش (آمده است):
7:55 «بر او گریه می‌کند بیگانه‌ای
7:57 که او را نمی‌شناسد،
7:59 و خویشاوندش در قبیله
8:01 شادمان است.»
8:03 مردی از بنی عُذره که
8:05 در کنارش بود، به او گفت:
8:07 «آیا گوینده این ابیات را می‌شناسی؟»
8:09 گفت: «نه، به خدا سوگند.»
8:11 گفت: «بی‌گمان
8:13 گوینده آن همین مرد دفن‌شده است،
8:15 جبلة بن حُریث،
8:17 و تو همان بیگانه‌ای
8:19 که بر او گریه می‌کنی،
8:21 و این مرد خویشاوند اوست،
8:23 که به مرگ او شادمان است.»
8:25 عبید در شگفت شد و گفت:
8:27 «بی‌تردید بلا
8:29 به منطق (سخن) واگذار شده است.»
8:32 و نعمان بن منذر
8:34 در تپه‌ای فرود آمد.
8:36 مردی به او گفت:
8:38 «خون (کشته‌شدگان) تا به کدام نقطه
8:40 از
8:42 این تپه می‌رسد؟»
8:44 نعمان گفت:
8:46 «به خدا سوگند، تو همان ذبح‌شده‌ای،
8:48 و ما خواهیم دید که خون تو
8:50 تا به کجا می‌رسد.»
8:52 یکی از حاضران گفت:
8:54 «چه بسا سخنی که به گوینده‌اش می‌گوید:
8:56 «مرا رها کن!»
8:59 ای انسان خردمند،
9:01 زبانت را در کوشش
9:03 بر گفتن سخن نیک
9:05 همواره به کار گیر،
9:07 و جز سخن خیر به زبان نیاور،
9:09 حتی اگر در تنگ‌ترین
9:11 احوال و دشوارترین حوادث باشی،
9:13 و بپرهیز از آنکه
9:15 کلمات ناامیدی
9:17 و شر را بر زبان آوری،
9:19 که جسم و جانت شدت مصیبت را در خود جای داده است؛
9:21 آیا زبانت گنجایش پایبندی
9:23 به سخن پاکیزه را ندارد؟
9:25 و چنان مباش که
9:27 حال اطمینان‌یافتگان باشی،
9:29 آنان که با زبان حالشان می‌گویند:
9:31 «
9:33 با وجود زخم‌ها و با وجود
9:35 سیاهی (ظلم) که (بر ما) تسلط یافته،
9:37 ما خوش‌بینیم.
9:39 با وجود تاریکی‌ها
9:41 که کناره‌های افق ما را فرا گرفته،
9:43 ما به آنچه
9:45 تاریکی ستم را برطرف می‌کند، خوش‌بینیم.
9:47 با وجود مصیبت‌ها و اندوه‌ها،
9:49 ما
9:51 به سپیده‌دم آسانی (گشایش) خوش‌بینیم
9:53 که بر قله‌ها (طلوع می‌کند).
9:55 هرگز سست نمی‌شویم و رام نمی‌گردیم،
9:57 زخم ما هرگز (ما را از پای درنمی‌آورد)،
9:59 زیرا در ما روح روزگاری است
10:01 از همت‌ها.
10:03 ما به توبهٔ پذیرفته خوش‌بینیم
10:05 که مرکب ما را
10:07 به باغی از نعمت‌ها می‌رساند.
10:09 ما خوش‌بینیم،
10:11 به پروردگارمان،
10:13 ما به صبرمان خوش‌بینیم،
10:15 ما بی‌هیچ ملالی خوش‌بینیم
10:17 به نسیم سحرگاهی
10:20 در شادمان کردن انسان‌ها.»