از مجموعهٔ نسیم سحر (مجموعه کامل شد)
· درس 15 از 30
نسیم سحر و جادو | قسمت (15) | یک کلمه خوش بینانه بگویید حتی اگر در اعماق ناامیدی هستید
صوت ترجمهشده برای این درس هنوز در دسترس نیست — ضبط اصلی عربی پخش میشود. متن زیر بهطور کامل ترجمه شده است.
0:000:00
متن کامل
ترجمهٔ ماشینی — ممکن است خطا داشته باشد
0:02
نسیم سحر
0:04
نسیم سحر
0:08
کلمهٔ خوشبینی بگو
0:10
اگرچه در ژرفای ناامیدی باشی
0:17
کلمهٔ انسان اثری دارد، یا به سود او یا به زیان او
0:21
پس هنگامی که آن را میگوید،
0:23
تأثیرش بر خود او بازمیگردد
0:25
چه نیکی باشد و چه بدی،
0:27
چه خوشبینی و چه ناامیدی،
0:29
چه خوشبختی و چه بدبختی،
0:31
چه استواری و چه سستی.
0:35
از همین رو، دین حنیف ما به ما آموخته است
0:37
که همواره سخن نیک بر زبان آوریم،
0:39
و از جمله آن است
0:41
که در حال سختی آن را بگوییم،
0:43
برای انسان،
0:45
آنگاه که ممکن است به
0:47
مرحلهای دشوار برسد
0:49
از ناامیدی و تیرگی خاطر
0:51
و آشفتگی جان.
0:53
از جمله دلیل بر گفتن سخن نیک
0:55
در هنگام زیان و سختی
0:57
آن است که از ابن عباس
0:59
رضیاللهعنهما روایت شده
1:01
که پیامبر (صلیاللهعلیهوسلم)
1:03
بر مردی بادیهنشین وارد شد
1:05
تا از او عیادت کند.
1:07
و پیامبر (صلیاللهعلیهوسلم) چنین بود
1:09
که چون وارد میشد
1:11
بر بیماری که عیادتش میکرد،
1:13
به او میفرمود: «لا بأس»؛ (ناراحتی نیست)
1:15
«طهور إن شاء الله»؛ (پاککننده است، انشاءالله).
1:17
مرد بادیهنشین گفت:
1:19
«گفتم: طهور؛»
1:21
«نه،
1:23
بلکه تب است که میجوشد،
1:25
یا شعلهور میشود
1:27
بر پیرمردی بزرگسال
1:29
که گورستان او را زیارت خواهد کرد.»
1:31
پس آری،
1:33
پس آری.
1:35
و معمر روایت کرده است
1:37
از زید بن اسلم
1:39
که آن مرد بادیهنشین در همان بیماری درگذشت.
1:41
(...)
1:44
ابن هبیره گفت:
1:46
در این حدیث دلیلی است بر اینکه
1:48
چون مسلمان به او برادرش
1:50
مسلمان سخنی خوشیمن بگوید
1:52
و حال او را بر بهترین حمل کند،
1:54
شایسته است که آن را بپذیرد
1:56
و آن را (بپذیرد)،
1:58
و بر این باور باشد که الله تعالی
2:00
گوینده (آن سخن) است.
2:02
و از جابر بن عبدالله رضیالله
2:04
عنهما روایت است
2:06
که رسول الله (صلیاللهعلیهوسلم)
2:08
بر ام السائب یا ام المسیب وارد شد،
2:10
(...)
2:12
پس فرمود:
2:14
«چه شده است ای ام السائب
2:16
یا ای ام المسیب،
2:18
که میلرزی؟»
2:20
گفت: «تب است،
2:22
الله آن را برکت ندهد.»
2:24
پس فرمود:
2:26
«تب را دشنام مده،
2:28
که او گناهان فرزندان آدم را میبرد،
2:30
همانگونه که کوره
2:32
زنگار آهن را میبرد.»
2:34
و همچنین در هر
2:36
سختیای، شایسته است برای خردمند
2:38
که در آن، زبان خود را عادت دهد
2:40
به گفتن کلمات خوشبینی،
2:42
تا بدان، بار
2:44
گرمای بلای خود را بر خود سبک کند،
2:46
و از الله با آن
2:48
زوال سختیاش را امید دارد.
2:50
شاعر گفته است:
2:52
«به آنچه دوست داری خوشبین باش تا آنگونه شوی،
2:54
زیرا چیزی که (بسیار) گفته شود،
2:56
گاه میشود که
2:58
تحقق یابد.»
3:01
و در روز خندق،
3:03
که مسلمانان در آن
3:05
به زیانهایی رسیدند که الله با سخن خود از آن تعبیر کرده است:
3:07
«آنگاه که از فراز سرتان
3:09
و از فرودست شما آمدند،
3:11
(...)
3:14
(...)
3:16
(...)
3:18
و آنگاه که دیدگان خیره شد،
3:20
و دلها به گلوگاهها رسید،
3:22
و به الله گمانهای گوناگون میبردید.»
3:24
(...)
3:26
(...)
3:28
(...)
3:30
(...)
3:32
(...)
3:34
در اینجا آزمایش شدند.
3:36
مؤمنون و زلزل
3:38
زلزالاً
3:40
شدیداً
3:42
براء گفت
3:44
هنگامی که روز خندق بود
3:46
در برخی از موارد برای ما عرضه شد
3:48
خندق صخرهای است که (نمیشکند / لا…)
3:50
از آن کلنگها و بیلها را برمیدارد
3:53
پس این را به رسول الله (ﷺ) شکایت کردیم
3:55
پیامبر (صلیاللهعلیهوسلم)
3:57
پس [ناگهان] به سراغش آمد
3:59
و تبر را برداشت و گفت
4:01
بسم الله الرحمن الرحیم
4:03
سپس ضربهای زد
4:05
و الله اکبر گفت
4:07
کلیدها به من داده شد
4:09
به خدا سوگند شام
4:11
من به کاخهای آن (بهشت) مینگرم.
4:13
حمر، ساعت، سپس
4:15
ضربهٔ دوم را زد و قطع کرد
4:17
آخر فقال
4:19
الله أکبر
4:21
به فارس داده شد، والله.
4:23
من قصر مدائن را میبینم.
4:25
سفید، اکنون
4:27
سپس ضربهی سوم را زد
4:29
فرمود: بسم الله
4:31
و بقیهٔ سنگ را برید
4:33
پس گفت
4:35
الله أکبر
4:37
کلیدهای یمن به من داده شد
4:39
به الله سوگند که من میبینم
4:41
درهای صنعاء از جایگاه من
4:43
و پیش از آن
4:45
در مکه و مسلمانان
4:47
در نهایت تنگی و عذاب
4:49
حسی و معنوی
4:51
خباب بن ارت میگوید
4:53
و از کسانی بود که شکنجه میشد
4:55
در مکه
4:57
از پیامبر (ﷺ) شکایت کردیم
4:59
پیامبر (صلیاللهعلیهوسلم)
5:01
و او در حالی که بُردهای را بالش خود کرده بود
5:03
در سایهی کعبه
5:05
به او گفتیم
5:07
آیا برای ما یاری نمیخواهی؟
5:09
آیا برای ما از الله دعا نمیکنی؟
5:11
گفت
5:13
مردی از امتهای پیش از شما بود
5:15
برایش در زمین گور کَنده میشود
5:17
در آن قرار میدهد
5:19
او را با اره میبرند و اره را بر سرش میگذارند
5:21
به دو تکه شکافته میشود.
5:23
و آنچه که آن را باز میدارد، آن است.
5:25
از دینش
5:27
و با شانههای آهنین شانه میشود
5:29
آنچه زیر گوشتش از استخوان است
5:31
یا عصب
5:33
و آنچه او را از دینش باز ندارد
5:35
بهخدا قسم که حتماً تمام خواهد شد
5:37
این امر
5:39
تا آنکه سوار (مسافر سواره) راه بپیماید
5:41
از صنعاء تا حضرموت
5:43
جز از الله نمیترسد
5:45
یا گرگ بر گوسفندان او
5:47
ولی شما شتاب میکنید
5:49
کلمهٔ طیّبه
5:52
که با آن سخن میگوید
5:54
انسان خوشبین
5:56
ممکن است در آینده تحقق یابد
5:58
پس حسان نیکفال گرفت.
6:00
زید بن ثابت رضیاللهعنه
6:02
برای پیامبر (صلیاللهعلیهوسلم)
6:04
فتح مکه
6:06
او در سخن معروف خود فرمود
6:08
با این خطاب
6:10
مشرکان اهل مکه
6:12
و آنان را تهدید میکند.
6:14
اسبهایمان را از دست دادیم
6:16
و چون روز فتح فرا رسید
6:18
زنان روی آوردند و (بر سر و روی خود) دست میکشیدند.
6:20
وجوه الخیل
6:22
و غبار را از آنها میافشانند.
6:24
بخمره
6:26
پس گویندهای گفت
6:28
الله دَرِّ حسان! (ماشاءالله بر حسان!)
6:30
ومسحن
6:32
ومسحن
6:34
ومسحن
6:36
«ومسحن» — واژهٔ ناقص و نامفهوم از پیادهسازی ASR؛ معنای مطمئنی از آن استخراج نمیشود.
6:38
ومسحن
6:40
«ومسحن» بیمعنا و ناقص است؛ احتمالاً خطای پیادهسازی گفتار است، از این رو ترجمهای قطعی ارائه نمیشود.
6:42
ومسحن
6:44
لله درّ حسان
6:46
آنگاه که میفرماید
6:48
و ابیات را سرود
6:50
قومی (را) وارد شدند
6:52
اینکه مردم فرمان یافتند که به سوی فلان جا حرکت کنند
6:54
به امید خیر، به این بیت.
6:56
تا درست باشد
6:58
همانگونه شد که گفت.
7:00
و سخن شر
7:02
که گویندهاش به زبان میآورد،
7:04
گاهی نیز روی میدهد
7:06
و برای خودِ گوینده زیانبار میشود.
7:08
و در گفتن سخن نیک،
7:10
یا سکوت،
7:12
از این باب است.
7:14
ابو عبیدالله
7:16
نویسندهٔ مهدی گفته است:
7:18
«برای جستن بهره (شانس) خوش، به سکوت کردن حریصتر باش
7:20
از آنکه تو بر جستن (آن) به
7:22
سخن گفتن (حریص باشی).
7:24
بیتردید بلا به
7:26
منطق (سخن) واگذار شده است.»
7:29
و یاد میشود که عبید بن شریه
7:31
در تشییع جنازهای بود از مردی
7:33
از بنی عُذره.
7:35
چون او را در گورش نهادند،
7:37
به گوشهای کناره گرفت،
7:39
در حالی که چشمانش اشک میریخت،
7:41
و خویشاوندِ میت،
7:43
پلکش تر نمیشد،
7:45
یعنی گریه نمیکرد
7:47
بر خویشاوند درگذشتهاش.
7:49
پس به چند بیت شعر تمثل جست
7:51
که آن را روایت میکرد،
7:53
که در پایانش (آمده است):
7:55
«بر او گریه میکند بیگانهای
7:57
که او را نمیشناسد،
7:59
و خویشاوندش در قبیله
8:01
شادمان است.»
8:03
مردی از بنی عُذره که
8:05
در کنارش بود، به او گفت:
8:07
«آیا گوینده این ابیات را میشناسی؟»
8:09
گفت: «نه، به خدا سوگند.»
8:11
گفت: «بیگمان
8:13
گوینده آن همین مرد دفنشده است،
8:15
جبلة بن حُریث،
8:17
و تو همان بیگانهای
8:19
که بر او گریه میکنی،
8:21
و این مرد خویشاوند اوست،
8:23
که به مرگ او شادمان است.»
8:25
عبید در شگفت شد و گفت:
8:27
«بیتردید بلا
8:29
به منطق (سخن) واگذار شده است.»
8:32
و نعمان بن منذر
8:34
در تپهای فرود آمد.
8:36
مردی به او گفت:
8:38
«خون (کشتهشدگان) تا به کدام نقطه
8:40
از
8:42
این تپه میرسد؟»
8:44
نعمان گفت:
8:46
«به خدا سوگند، تو همان ذبحشدهای،
8:48
و ما خواهیم دید که خون تو
8:50
تا به کجا میرسد.»
8:52
یکی از حاضران گفت:
8:54
«چه بسا سخنی که به گویندهاش میگوید:
8:56
«مرا رها کن!»
8:59
ای انسان خردمند،
9:01
زبانت را در کوشش
9:03
بر گفتن سخن نیک
9:05
همواره به کار گیر،
9:07
و جز سخن خیر به زبان نیاور،
9:09
حتی اگر در تنگترین
9:11
احوال و دشوارترین حوادث باشی،
9:13
و بپرهیز از آنکه
9:15
کلمات ناامیدی
9:17
و شر را بر زبان آوری،
9:19
که جسم و جانت شدت مصیبت را در خود جای داده است؛
9:21
آیا زبانت گنجایش پایبندی
9:23
به سخن پاکیزه را ندارد؟
9:25
و چنان مباش که
9:27
حال اطمینانیافتگان باشی،
9:29
آنان که با زبان حالشان میگویند:
9:31
«
9:33
با وجود زخمها و با وجود
9:35
سیاهی (ظلم) که (بر ما) تسلط یافته،
9:37
ما خوشبینیم.
9:39
با وجود تاریکیها
9:41
که کنارههای افق ما را فرا گرفته،
9:43
ما به آنچه
9:45
تاریکی ستم را برطرف میکند، خوشبینیم.
9:47
با وجود مصیبتها و اندوهها،
9:49
ما
9:51
به سپیدهدم آسانی (گشایش) خوشبینیم
9:53
که بر قلهها (طلوع میکند).
9:55
هرگز سست نمیشویم و رام نمیگردیم،
9:57
زخم ما هرگز (ما را از پای درنمیآورد)،
9:59
زیرا در ما روح روزگاری است
10:01
از همتها.
10:03
ما به توبهٔ پذیرفته خوشبینیم
10:05
که مرکب ما را
10:07
به باغی از نعمتها میرساند.
10:09
ما خوشبینیم،
10:11
به پروردگارمان،
10:13
ما به صبرمان خوشبینیم،
10:15
ما بیهیچ ملالی خوشبینیم
10:17
به نسیم سحرگاهی
10:20
در شادمان کردن انسانها.»