آن ده وعده بهشت را دادند | قسمت (14) | عثمان بن عفان رضی الله عنه (قسمت چهارم)

◉ 3597 بازدید ⏱ 21:38 صدای اصلی (عربی)
صوت ترجمه‌شده برای این درس هنوز در دسترس نیست — ضبط اصلی عربی پخش می‌شود. متن زیر به‌طور کامل ترجمه شده است.
0:000:00

متن کامل

ترجمهٔ ماشینی — ممکن است خطا داشته باشد
0:00 بسم الله الرحمن الرحیم
0:03 جمعیت مودت
0:06 ده تن از مبشّرین به بهشت
0:13 عثمان بن عفان رضی‌الله‌عنه
0:17 دوستی صحابه و خویشاوندان (پیامبر) دو سنت است
0:22 پروردگارم آن را به‌هنگام زنده‌کردنم به من عطا فرمود
0:27 دوستی صحابه و خویشاوندان
0:30 ابوموسی اشعری رضی‌الله‌عنه در خانه‌اش قضاوت کرد
0:34 سپس بیرون رفت و گفت
0:36 حتماً ملازم رسول الله (ﷺ) خواهم شد
0:40 و امروز با او خواهم بود
0:43 پس نزد او آمد و او بر لب چاه اریس نشسته بود
0:47 و ساق‌هایش را برهنه کرده و در چاه آویخته بود
0:51 پس بر او سلام کرد
0:52 سپس بازگشت و نزد در نشست
0:55 و گفت
0:56 امروز حتماً دربان رسول الله (ﷺ) خواهم بود
1:01 پس مردی آمد و اجازهٔ ورود خواست
1:04 پیامبر (ﷺ) به ابوموسی فرمود
1:08 برای او در را باز کن و او را به بهشت مژده بده
1:11 پس برای او در را گشود
1:13 ناگهان ابوبکر بود
1:15 پس او را به آنچه پیامبر (ﷺ) فرموده بود مژده داد
1:19 پس الله را حمد گفت
1:21 سپس داخل شد و در سمت راست رسول الله (ﷺ) نشست
1:26 و پاهایش را در چاه آویخت
1:29 سپس مرد دیگری آمد و اجازهٔ ورود خواست
1:32 پس پیامبر (ﷺ) فرمود
1:35 برای او در را باز کن و او را به بهشت مژده بده
1:38 پس برای او در را گشود
1:40 ناگهان او عمر بود
1:42 پس ابوموسی آنچه را پیامبر (ﷺ) فرموده بود به او خبر داد
1:47 پس الله را حمد گفت
1:48 سپس داخل شد و در سمت چپ رسول الله (ﷺ) نشست
1:53 و پاهایش را در چاه آویخت
1:56 سپس مردی اجازهٔ ورود خواست
1:58 پس پیامبر (ﷺ) فرمود
2:01 برای او در را باز کن و او را به بهشتی که پس از بلایی به او می‌رسد مژده بده
2:06 پس برای او در را گشود
2:08 ناگهان عثمان رضی‌الله‌عنه بود
2:11 پس آنچه را رسول الله (ﷺ) فرموده بود به او خبر داد
2:15 پس الله را حمد گفت
2:17 سپس گفت: «الله المستعان»
2:21 سپس داخل شد و روبروی پیامبر (ﷺ) نشست
2:25 در سوی دیگر چاه
2:29 پس جای آنان را به قبرهایشان تأویل کردند
2:33 روزگار دور خود را می‌گردد
2:36 و سال‌های طولانی می‌گذرد
2:38 آنگاه امیرالمؤمنین عثمان بن عفان رضی‌الله‌عنه
2:43 به همان چاه می‌آید
2:45 در حالی که شش سال از خلافتش گذشته است
2:48 بر لبهٔ آن می‌نشیند
2:51 و در دستش انگشتر پیامبر ﷺ است
2:55 همان انگشتری که تا هنگام وفات در دست پیامبر (ﷺ) بود
3:02 سپس در دست ابوبکر رضی‌الله‌عنه بود
3:06 سپس در دست عمر رضی‌الله‌عنه
3:09 سپس به دست عثمان رضی‌الله‌عنه رسید
3:12 عثمان انگشتر را از دست بیرون آورد و نشست و در آن تأمل کرد
3:17 پس انگشتر از دستش در چاه افتاد
3:20 عثمان دلواپس شد و به جستجوی آن پرداخت
3:23 و مسلمانان همراه او بودند
3:25 جستجو در داخل چاه سه روز ادامه یافت
3:29 تا جایی که تمام آب چاه را بیرون کشیدند
3:32 اما انگشتر را نیافتند
3:34 عثمان و مسلمانان از این امر متأثر شدند
3:37 و این جز به‌خاطر جایگاه بزرگ این انگشتر در دل‌هایشان نبود
3:42 امام نووی رحمه‌الله گفت
3:45 و از زمانی که انگشتر افتاد
3:47 کلمه (اتحاد) میان مسلمانان دچار اختلاف شد
3:50 و انگشتر برای آنان مایهٔ امان بود
3:55 فتنه‌ها در گوشه‌وکنار دولت گستردهٔ اسلامی ریشه دواند
4:00 و شاید از اسباب آن
4:02 بردباری عثمان رضی‌الله‌عنه و نرمی رفتارش باشد
4:06 و در مقابل آن
4:08 تعصب جاهلی وجود داشت
4:11 و طمع برخی قبایل در ریاست
4:14 و نیز گسترش رفاه میان مردم و گرایش آنان به تجمل
4:19 که نتیجه‌اش نسلی از جوانان پرشور بدون دانش کافی شد
4:25 و مهم‌ترین اسباب فتنه را فراموش نمی‌کنیم
4:28 و آن نقش سبائیه است
4:30 پیروان عبدالله بن سبأ یهودی
4:33 در پراکندن شایعات و بافتن توطئه‌ها علیه مسلمانان
4:38 که ابن سبأ و همراهانش اخبار دروغ را میان مردم منتشر می‌کردند
4:43 و سست‌ایمانان آن را می‌پذیرفتند
4:46 و به‌واسطهٔ آن بر امیرالمؤمنین خرده می‌گرفتند
4:49 از جمله آنکه مردی از اهل مصر برای حج خانهٔ خدا آمد
4:54 پس گروهی را نشسته دید و گفت
4:57 این گروه کیستند
4:59 گفتند: اینان گروهی از قریش‌اند
5:02 گفت: پیرمرد در میان آنان کیست
5:05 گفتند: عبدالله بن عمر است
5:08 گفت: ای پسر عمر
5:10 من از تو دربارهٔ چیزی می‌پرسم، پس برایم بازگو کن
5:14 آیا می‌دانی که عثمان روز احد گریخت
5:17 گفت: آری
5:19 گفت: آیا می‌دانی که او از بدر غایب بود و در آن حاضر نشد
5:24 گفت: آری
5:26 گفت
5:27 آیا می‌دانی که او از بیعت رضوان غایب بود و در آن حاضر نشد
5:32 گفت: آری
5:34 مرد گفت:
5:35 الله أکبر — الله اکبر
5:37 ابن عمر گفت:
5:39 بیا تا برایت بگویم.
5:41 اما گریزش در روز احد،
5:43 پس گواهی می‌دهم که الله از او درگذشت و او را بخشید.
5:47 و اما غیبتش از بدر،
5:49 پس همانا همسرش دختر رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) بود،
5:54 و او بیمار بود.
5:56 پس رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) به او فرمود:
6:00 «برای تو پاداش مردی است که در بدر حاضر شده و سهمش را دارد.»
6:04 و اما غیبتش از بیعت رضوان،
6:07 پس اگر کسی در بطن مکه عزیزتر از عثمان بود،
6:11 قطعاً او را به جای خود می‌فرستاد.
6:13 و بیعت رضوان پس از رفتن عثمان به مکه بود.
6:18 پس رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) با دست راست خود فرمود:
6:22 «این دست عثمان است.»
6:25 سپس آن را بر دست دیگرش زد و فرمود:
6:28 «این برای عثمان است.»
6:30 پس ابن عمر به او گفت:
6:32 اکنون آن را با خود ببر.
6:34 از جمله اموری که یاغیان بر عثمان رضی‌الله‌عنه خرده گرفتند،
6:40 گماشتن پنج تن از خویشاوندانش بر ولایت‌ها بود.
6:44 و چه مانعی در این کار هست؟
6:46 به‌ویژه هنگامی که آنان از اهل شایستگی و درایت و حکمت باشند.
6:51 و در روزگار حکومتشان نیز این امر ثابت شد.
6:54 و بر او امور دیگری را خرده گرفتند
6:57 که انگیزه‌اش هوای نفس و وسوسه‌های سبائیه بود.
7:01 پس اهل علم آن‌ها را باطل کردند و بر ایشان رد کردند.
7:04 اهل فتنه از اهل مصر به سوی مدینه نبویه به حرکت درآمدند
7:10 تا با امیرالمؤمنین عثمان بن عفان رضی‌الله‌عنه دیدار کنند.
7:15 پس چون مردم از خروج آنان آگاه شدند،
7:18 نزد حذیفة بن یمان رضی‌الله‌عنه آمدند.
7:21 پس او رضی‌الله‌عنه گفت:
7:23 او صاحب راز رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) است؛ از او می‌پرسند.
7:28 پس گفتند: این گروه به سوی عثمان روان شده‌اند،
7:33 پس تو چه می‌گویی؟
7:35 پس او رضی‌الله‌عنه گفت:
7:37 به خدا سوگند، او را خواهند کشت.
7:39 گفتند: پس او کجاست؟
7:42 گفت: به خدا سوگند، در بهشت است.
7:46 گفتند: و قاتلانش کجایند؟
7:49 گفت: به خدا سوگند، در دوزخ‌اند.
7:52 چون امیرالمؤمنین از آمدن آنان آگاه شد،
7:55 پیش از رسیدنشان به سوی ایشان بیرون رفت
7:58 و در دهکده‌ای بیرون از مدینه با ایشان دیدار کرد.
8:02 و علی بن ابی طالب رضی‌الله‌عنه نیز همراه او حاضر شد.
8:06 پس هر گروهی آنچه در دل داشت را بیان کرد،
8:10 و بر اموری توافق کردند که در آن رضایت دو طرف و مصلحت همگان بود:
8:16 که تبعیدشده به جای خود بازگردد،
8:19 و محروم، آنچه از او دریغ شده به او داده شود،
8:22 و غنیمت (فیء) فراهم گردد،
8:24 و در تقسیم عدالت شود و صاحبان امانت و توان به کار گرفته شوند،
8:28 و ابن عامر به‌عنوان والی بصره بازگردانده شود،
8:32 و ابو موسی اشعری به‌عنوان والی کوفه.
8:35 و بر این امر نامه‌ای نوشتند.
8:38 پس آن قوم خشنود شدند و بازگشتند.
8:42 و پس از آنکه صلح میان امیرالمؤمنین عثمان رضی‌الله‌عنه
8:47 و این یاغیان خارج‌شده برقرار شد،
8:50 عثمان رضی‌الله‌عنه نامه‌ای در این باره به شهرها نوشت.
8:55 پس جان‌ها آرام گرفت و آشوب از میان رفت.
8:58 اما این امر برای برانگیزنده فتنه خوشایند نبود،
9:03 زیرا نقشه‌شان شکست خورده بود
9:05 و اهداف دنیوی‌شان محقق نشده بود.
9:08 از این رو طرحی دیگر ریختند که فتنه را دوباره شعله‌ور کند
9:12 و صلحی را که میان اهل شهرها و امیرالمؤمنین عثمان رضی‌الله‌عنه انجام شده بود، ویران سازد.
9:19 پس نامه‌ای را به زبان امیرالمؤمنین جعل کردند
9:23 و پیش از گروه مصری مردی را با آن فرستادند.
9:27 پس آن مرد نزد ایشان آمد
9:29 و شروع کرد به نزدیکی با ایشان و جلب توجهشان.
9:33 پس به او گفتند: تو را چه شده است؟
9:35 تو را کاری است، ماجرای تو چیست؟
9:38 گفت: من فرستادهٔ امیرالمؤمنین به کارگزارش در مصرم،
9:43 و نامه‌ای از او به همراه دارم برای او.
9:46 پس آن را گرفتند و او را بازرسی کردند،
9:48 و نامه را یافتند.
9:50 و دیدند که به زبان عثمان امیرالمؤمنین رضی‌الله‌عنه است،
9:55 و مهر او بر آن است،
9:57 که در آن به کارگزارش فرمان داده
9:59 که چون گروه به مصر رسیدند،
10:02 آنان را بگیرد و به دار آویزد،
10:04 یا بکشد،
10:06 یا دست و پایشان را ببرد تا بمیرند.
10:10 پس آن قوم خشمگین شدند
10:12 و آن را خیانت از عثمان رضی‌الله‌عنه پنداشتند
10:15 و پیمان را شکستند.
10:17 پس بازگشتند تا به مدینه رسیدند
10:20 و نزد علی رضی‌الله‌عنه آمدند
10:22 و گفتند:
10:24 آیا ندیدی که دشمن خدا
10:26 درباره ما چنین و چنان نوشته است،
10:28 و همانا الله خونش را حلال کرده است؟
10:31 پس با ما نزد او بیا.
10:33 پس علی رضی‌الله‌عنه گفت:
10:35 به خدا سوگند که هرگز درباره شما نامه‌ای ننوشته است،
10:39 و به خدا سوگند که با شما برنمی‌خیزم.
10:42 پس او را رها کردند و نزد عثمان رضی‌الله‌عنه رفتند
10:46 و گفتند:
10:47 تو چنین و چنان نوشتی؟
10:49 پس او رضی‌الله‌عنه فرمود:
10:51 آنها تنها دو راه دارند:
10:53 یا دو شاهد از مسلمانان بیاورید که به این امر بر من گواهی دهند،
10:58 یا به نام الله، که معبودی جز او نیست، از شما سوگند می‌خواهم
11:02 که من ننوشتم، و املا نکردم، و ندانستم
11:06 و شما می‌دانید که نوشته بر زبان مرد نوشته می‌شود
11:11 و انگشتر بر نگین خودش نقش می‌بندد.
11:14 پس گفتند:
11:15 «به خدا سوگند، الله خونت را حلال کرده است.»
11:18 پس پیمان و عهد را شکستند،
11:20 و او را در خانه‌اش محاصره کردند
11:22 و از او خواستند که خود را از خلافت برکنار کند.
11:25 حقیقت آن است که امیرالمؤمنین عثمان بن عفان رضی‌الله‌عنه
11:30 چشم‌به‌راه وقوع فتنه بود،
11:33 زیرا پیامبر (ﷺ) او را از فتنه‌ای که برایش پیش می‌آمد آگاه کرده بود
11:38 و اینکه در آن شهید خواهد شد.
11:41 و او را به این سفارش کرده بود که از خلافت به نفع ستمگران کنار نکشد، و فرموده بود:
11:46 «ای عثمان!»
11:47 «همانا الله پیراهنی بر تن تو کرده است،
11:50 پس اگر خواستند تو را وادار به کنار گذاشتن آن کنند، آن را برای ایشان از تن درنیاور.»
11:54 و عثمان در روزگار آخر
11:58 به مسجد می‌رفت و با مردم نماز می‌گزارد،
12:01 و ستمگران در نظرش از خاک پست‌تر بودند.
12:05 سپس ایشان مانع بیرون رفتنش شدند،
12:08 پس رضی‌الله‌عنه در خانه‌اش نماز می‌گزارد،
12:12 و با کتاب الله با آنان احتجاج می‌کرد و پندشان می‌داد.
12:15 و از جمله آنچه به ایشان گفت این بود:
12:19 «اگر در کتاب الله یافتید
12:22 که پاهایم را در بند کنید، پس آن را در بند کنید.»
12:25 پس رضی‌الله‌عنه ایشان را درمانده کرد،
12:28 و آن به سبب قوت دلیلش بود
12:31 و دانشش به کتاب الله و سنت رسولش (ﷺ).
12:36 سپس شروع کرد به یادآوری بعضی از فضائلش به ایشان،
12:39 تا شاید از الله درباره او بترسند و از ستمگری خود دست بردارند،
12:43 آنگاه بر ایشان مشرف شد و گفت:
12:46 «شما را به الله سوگند می‌دهم،
12:48 آیا می‌دانید که رسول الله (ﷺ)
12:52 وقتی به مدینه آمد، در آنجا آب شیرینی جز چاه رومه نبود
12:55 که از آن آب نوشیدنی گوارا تهیه شود؛
12:58 پس فرمود: چه کسی چاه رومه را می‌خرد
13:01 تا دلوش را با دلوهای مسلمانان یکسان قرار دهد،
13:04 در عوض آن برای او بهتر از آن در بهشت باشد؟
13:07 من آن را از مال خاص خودم خریدم،
13:10 و اکنون شما مرا از نوشیدن از آن بازمی‌دارید.»
13:13 گفتند: «آری، به الله سوگند.»
13:16 گفت: «شما را به الله سوگند می‌دهم،
13:19 آیا می‌دانید که مسجد برای نمازگزارانش تنگ شده بود
13:22 و رسول الله (ﷺ) فرمود:
13:25 چه کسی قطعه زمین خاندان فلان را می‌خرد
13:28 تا آن را به مسجد بیفزاید،
13:31 در عوض آن برای او بهتر از آن در بهشت باشد؟
13:34 من آن را از مال خاص خودم خریدم،
13:37 و اکنون شما مرا از نماز خواندن دو رکعت در آن بازمی‌دارید.»
13:41 گفتند: «آری، به الله سوگند.»
13:44 گفت: «شما را به الله سوگند می‌دهم،
13:47 آیا می‌دانید که من سپاه عسرت را
13:50 از مال خودم تجهیز کردم؟»
13:53 گفتند: «آری، به الله سوگند.»
13:56 گفت: «شما را به الله سوگند می‌دهم،
13:59 آیا می‌دانید که رسول الله (ﷺ)
14:02 بر کوه ثبیر مکه بود
14:05 و ابوبکر و عمر و من همراهش بودیم،
14:08 پس کوه به حرکت درآمد
14:11 تا جایی که سنگ‌هایش در حضیض فرو ریخت؟
14:14 پس پیامبر (ﷺ) با پایش به آن زد و فرمود:
14:17 «ای ثبیر، آرام باش؛ زیرا بر تو جز
14:20 یک پیامبر و یک صدیق و دو شهید نیست.»
14:23 گفتند: «آری، به الله سوگند.»
14:26 گفت: «الله اکبر!
14:29 به پروردگار کعبه سوگند که شما گواهی دادید که من شهیدم.»
14:32 پس ایشان را پند داد و یادآوری کرد.
14:36 ستمگران محاصره را سخت‌تر کردند
14:39 بر امیرالمؤمنین رضی‌الله‌عنه،
14:42 و از ورود خوراک و آشامیدنی
14:45 به نزد او جلوگیری کردند؛ و الله یاری‌دهنده است.
14:48 ام‌المؤمنین صفیه رضی‌الله‌عنها کوشید
14:51 که خوراک را پنهانی به نزد او ببرد،
14:54 اما یکی از ایشان از این موضوع آگاه شد
14:57 و به صورت قاطر او زد تا بازگشت.
15:00 پس او میان خانه‌اش و خانه امیرالمؤمنین چوبی گذاشت،
15:03 و همسایه او بود،
15:06 تا خوراک و آشامیدنی را به او منتقل کند.
15:09 ام‌المؤمنین ام‌حبیبه رضی‌الله‌عنها نیز کوشید
15:12 که خوراک را پنهانی به نزد او برد،
15:15 پس به خانه‌اش آمد،
15:18 گفتند: «این کیست؟»
15:21 گفت: «من مادرتان ام‌حبیبه هستم.»
15:24 گفتند: «به الله سوگند، داخل نخواهی شد.»
15:27 موضع صحابه در مدینه منفعلانه نبود،
15:31 زیرا آمدند و فرزندانشان نیز همراهشان بود
15:34 تا از امیرالمؤمنین دفاع کنند.
15:37 پس عثمان رضی‌الله‌عنه قاطعانه به ایشان دستور داد
15:40 که دست‌هایشان را نگه دارند و شمشیرهایشان را در نیام کنند
15:43 و به خانه‌هایشان بازگردند،
15:46 و به ایشان گفت: «هر کس از شما که بر من حق اطاعت دارد،
15:49 نباید بجنگد.»
15:52 پس پس از آنکه فرزندانشان را به جای خود گذاشتند، بازگشتند.
15:55 و انصار رضوان‌الله‌علیهم نزد او آمدند
15:59 و گفتند: «یاری الله را دو بار می‌کنیم:
16:02 یک بار رسول الله (ﷺ) را یاری کردیم،
16:05 و این بار نیز یاری می‌کنیم.»
16:08 و تو را یاری خواهیم کرد.
16:11 پس فرمود رضی‌الله‌عنه:
16:14 مرا به آن نیازی نیست، بازگردید.
16:17 و آن کار از او، رضی‌الله‌عنه، جز این نبود:
16:20 مگر برای حفظ خون مسلمانان،
16:23 تا به سبب آن خونی ریخته نشود.
16:26 و گفتند: مدینه اندک است در برابر یاغیان،
16:29 که شمارشان افزون بود
16:32 بر هزار جنگجوی سرسخت.
16:35 و نیز عثمان رضی‌الله‌عنه
16:38 تسلیم قضا و قدر الله بود،
16:41 زیرا پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) او را خبر داده بود
16:44 که در این فتنه کشته خواهد شد.
16:47 یاغیان ترسیدند که کار به درازا کشد
16:50 و مردم از حج بازگردند.
16:53 پس هیئت‌های نمایندگان از شهرها گفتند:
16:56 برای یاری امیرالمؤمنین (آمده‌ایم)،
16:59 و سپس بی‌درنگ جنایت خود را اجرا کردند.
17:02 «إنا لله و إنا إلیه راجعون».
17:06 در بامداد روز جمعه،
17:09 دوازدهم ماه ذی‌الحجه،
17:12 در سال سی و پنجم هجرت،
17:15 یاغیان از فرصت بهره بردند
17:18 به سبب اندک بودن مردم و غیبت‌شان در حج،
17:22 و با نگهبانان، از فرزندان صحابه، جنگیدند
17:25 نبردی سخت و تلخ.
17:28 عبدالله بن زبیر زخم‌های سختی برداشت،
17:31 و همچنین حسن بن علی زخمی شد،
17:34 و دیگران، رضی‌الله‌عنهم اجمعین.
17:37 در آن هنگام عثمان به فرزندان صحابه فرمان داد
17:40 که به خانه‌های خود بازگردند،
17:43 و همچنین به زنان و غلامانش فرمان داد
17:46 که از دفاع از او دست بردارند.
17:50 و شلوار خود را محکم بست،
17:53 تا اگر کشته شود، عورتش آشکار نگردد.
17:56 سپس به سوی مصحف خود برخاست،
17:59 آن را پیش روی خود گشود و از آن قرائت کرد.
18:02 و او روزه‌دار بود.
18:05 او پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) را در خواب دید،
18:08 با ابوبکر و عمر رضی‌الله‌عنهما،
18:11 که به او می‌گفتند:
18:14 صبر کن، که امشب نزد ما افطار خواهی کرد.
18:17 مردی از محاصره‌کنندگان بر او وارد شد،
18:20 و چون عثمان رضی‌الله‌عنه او را دید،
18:23 به او گفت: میان من و تو کتاب الله است.
18:26 پس آن مرد شرمنده شد و بازگشت.
18:29 سپس مرد دیگری وارد شد،
18:32 که مردی سیاه‌پوست از اهل مصر بود
18:35 و به او «جبله» می‌گفتند.
18:38 او عثمان رضی‌الله‌عنه را خفه کرد،
18:41 سپس با شمشیر به او زد
18:44 و دستش را برید.
18:47 عثمان رضی‌الله‌عنه گفت:
18:50 به خدا سوگند، این نخستین دستی است که «مفصل» را نوشت،
18:53 زیرا عثمان رضی‌الله‌عنه
18:56 نخستین کسی بود که قرآن را نوشت،
18:59 به املای پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم).
19:02 و چون دستش بریده شد،
19:05 خون بر مصحفی که پیش رویش بود پاشیده شد،
19:08 و بر این آیه از کلام الله تعالی افتاد:
19:11 «فسیکفیکهم الله»
19:14 «و هو السمیع العلیم».
19:17 سپس آن مرد با شمشیر به او حمله کرد و او را کشت.
19:20 و کشته شدن او، رضی‌الله‌عنه، بسیار زشت بود،
19:23 تا آنجا که پدرش، ریرت (؟)، رضی‌الله‌عنه،
19:26 هر گاه یاد آنچه با عثمان کردند می‌کرد،
19:29 چنان می‌گریست که به هق‌هق می‌افتاد و صدایش بلند می‌شد.
19:32 کشته شدن او، رضی‌الله‌عنه،
19:36 مصیبتی بزرگ بر مسلمانان بود،
19:39 و زخمی عمیق بر پیکر امت اسلامی به جای گذاشت
19:42 که تا امروز از آن رنج می‌برد.
19:45 و الله یاری‌دهنده است.
19:48 و الله در دنیا از قاتلان عثمان، رضی‌الله‌عنه، انتقام گرفت،
19:51 زیرا
19:54 هر کس در قتل او شرکت داشت،
19:57 هیچ‌یک از ایشان مرگ طبیعی و سالم نمرد.
20:00 امام ذهبی گفته است:
20:03 بیشتر کسانی که در خون عثمان رضی‌الله‌عنه تلاش کردند
20:06 کشته شدند، و حساب در آخرت باقی است
20:09 نزد الله عادل، سبحانه.
20:12 امیرالمؤمنین عثمان بن عفان درگذشت،
20:16 رضی‌الله‌عنه،
20:19 در سن هشتاد و دو سالگی.
20:22 او را غسل دادند و کفن کردند و گروه اندکی از صحابه بر او نماز گزاردند،
20:25 و جنازه‌اش را گروه اندکی تشییع کردند،
20:28 و این به سبب شرایط دشواری بود
20:31 که مدینه را فراگرفته بود.
20:35 و او را در «حش کوکب» به خاک سپردند،
20:38 که باغی متعلق به مردی از اهل مدینه بود
20:41 که به او «کوکب» می‌گفتند،
20:44 در شرق بقیع.
20:47 عثمان آن را از او خریده بود و به بقیع افزوده بود.
20:50 الله از خلیفه راشد
20:53 عثمان بن عفان، که مظلومانه کشته شد،
20:56 و کسی که چند بار به بهشت مژده داده شد، خشنود باد،
20:59 رضی‌الله‌عنه و او را خشنود گرداند.
21:02 [برای مصطفی]
21:07 [بهترین یار، دو نور]
21:10 [ایشان]
21:13 [در بهشت جاودان]
21:16 نصّان زادهم
21:19 شرفاهم طلحه
21:22 و ابن عوف
21:25 و الزّبیر الی
21:28 ابو عبیده
21:31 و السعدان و الخلفاء