آن ده وعده بهشت را دادند | قسمت (25) | الزبیر بن العوام رضی الله عنه (قسمت دوم)

◉ 2930 بازدید ⏱ 13:59 صدای اصلی (عربی)
صوت ترجمه‌شده برای این درس هنوز در دسترس نیست — ضبط اصلی عربی پخش می‌شود. متن زیر به‌طور کامل ترجمه شده است.
0:000:00

متن کامل

ترجمهٔ ماشینی — ممکن است خطا داشته باشد
0:00 بسم الله الرحمن الرحیم
0:03 جمعیت مودت
0:06 پیشرفت
0:07 ده نفری که به بهشت مژده داده شده‌اند
0:10 زبیر بن عوام
0:15 رضی‌الله‌عنه
0:17 دوستی با صحابه و خویشاوندان پیامبر سنت است، تون
0:22 پروردگارم مرا با آن دیدار دهد، هنگامی که زنده‌ام کند
0:27 دوستی با صحابه و خویشاوندان
0:30 مسلمانان در شجاعت و پیش‌تازی به (نام) مثل می‌زدند
0:35 به زبیر بن عوام رضی‌الله‌عنه
0:38 پس می‌گفتند: سوارکارتر از زبیر بن عوام
0:43 و جای شگفتی نیست
0:44 زیرا زبیر رضی‌الله‌عنه سوارکاری دلاور و پیش‌تاز بود
0:48 و پهلوانی نام‌آور
0:50 از هیچ یک از صحنه‌های جنگ با پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم جا نماند
0:57 در هر غزوه و هر نبردی او را در پیشاپیش لشکر می‌بینی
1:02 و در سر صف‌ها
1:04 او به شجاعت خارق‌العاده و دلاوری کم‌نظیر و از جان گذشتگی در یاری این دین متصف بود
1:09 و از جان گذشتگی در یاری این دین
1:12 اکنون برخی نمونه‌ها و موقعیت‌هایی را برایت می‌آورم که شجاعت مردی از درجه‌ی اول را نشان می‌دهد
1:19 در روز بدر
1:21 مسلمانان بیرون آمدند و جز اسب‌سوار همراه نداشتند
1:25 اسبی برای زبیر
1:26 و اسبی برای مقداد رضی‌الله‌عنهما
1:30 و پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم قرار داد
1:33 فرماندهی میمنه را به زبیر بن عوام
1:36 و فرماندهی میسره را به مقداد بن عمرو
1:39 و زبیر رضی‌الله‌عنه
1:42 عمامه‌ی زردی بر سر پیچیده بود
1:45 و فرشتگان به نشانه‌ی زبیر فرود آمدند
1:49 یعنی به وصف او
1:50 در کنار مسلمانان می‌جنگیدند
1:53 و در میانه‌ی نبرد
1:55 با عمویش نوفل بن خویلد روبه‌رو شد
1:57 که او و مسلمانان را در مکه به سختی شکنجه می‌داد
2:02 پس به سوی او پیش رفت و او را کشت
2:05 و سائب بن ابی سائب را نیز کشت
2:08 سپس با عبیده بن سعید بن عاص روبه‌رو شد
2:12 که کنیه‌اش ابوذات‌الکرش بود
2:15 به سبب درشتی و نیرومندی‌اش
2:17 و سراپا به زره و سلاح مسلح بود
2:20 جز چشمانش از او دیده نمی‌شد
2:23 و مسلمانان از او پرهیز می‌کردند
2:25 چون زبیر او را دید با تمسخر گفت
2:29 منم ابوذات‌الکرش
2:31 زبیر رضی‌الله‌عنه بی‌آنکه به او اعتنا کند با او جنگید
2:36 سپس با نیزه‌ی کوتاهش (عنزه) به چشمش زد
2:38 و آن تنها راه نفوذ به او بود
2:41 و عنزه چوب‌دستی‌ای از چوب است
2:43 کوتاه‌تر از نیزه
2:45 که در نوکش آهنی تیز دارد
2:48 پس ابوذات‌الکرش با آن ضربه از زبیر رضی‌الله‌عنه مرد
2:50 با این ضربه‌ی زبیر رضی‌الله‌عنه
2:54 مسلمانان از این شاد شدند
2:56 زبیر خواست عنزه را از جای خود در بدن (مرد) بیرون بکشد
2:59 از جای آن در بدن
3:01 اما نتوانست
3:03 به سبب شدت ضربه و فرو رفتنش در بدن او
3:06 پس پای خود را بر او نهاد
3:08 و با شدت کشید
3:09 و آن را بیرون کشید در حالی که دو طرفش خم شده بود
3:13 رسول الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم آن را از او خواست
3:17 و او آن را به پیامبر داد
3:19 پس نزد ایشان ماند تا آنکه پیامبر علیه‌الصلاة‌والسلام درگذشت
3:24 سپس ابوبکر آن را از او خواست
3:26 سپس عمر
3:28 سپس عثمان
3:29 سپس علی رضی‌الله‌عنهم
3:32 و زبیر آن را به آنان می‌داد
3:35 چون زبیر رضی‌الله‌عنه درگذشت
3:38 پسرش عبدالله آن را از علی خواست
3:41 و علی آن را به او بازگرداند
3:42 و تا مرگش نزد او بود
3:45 و زبیر رضی‌الله‌عنه در جنگ بدر زخمی شد
3:48 در جنگ بدر
3:50 یکی از آن زخم‌ها در شانه‌اش بود
3:52 پسرش عروه رضی‌الله‌عنه می‌گوید
3:55 من انگشتانم را در آن (زخم) فرو می‌بردم و بازی می‌کردم
3:58 از بزرگی آن ضربه‌ها
4:02 و در جنگ احد
4:03 و پس از بازگشت مشرکان
4:06 و پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم و یارانش آسیب دیده بودند
4:09 آنچه به آنان رسیده بود
4:12 پیامبر علیه‌الصلاة‌والسلام
4:14 ابوبکر و زبیر بن عوام را مأمور کرد
4:16 رضی‌الله‌عنهما
4:18 و همراه آن دو، هفتاد مرد بود
4:20 تا در پی آن قوم بیرون روند
4:23 و بدانند که هنوز نیرو در مسلمانان باقی است
4:27 تا (مشرکان) به بازگشت و نابودی مسلمانان نیندیشند
4:31 پس صحابه‌ی گرامی در پی آن قوم مشرک بیرون رفتند
4:36 و آنان را از زخم‌ها آنچه بود رسیده بود
4:39 چون مشرکان خبر ایشان را شنیدند
4:41 ترسیدند و بازگشتند
4:43 و خداوند در شأن صحابه این سخن را فرو فرستاد که تعالی فرمود
4:47 و پس از نبرد
4:48 مادر زبیر
4:50 صفیه دختر عبدالمطلب رضی‌الله‌عنها آمد
4:54 تا به برادرش حمزه بنگرد
4:56 مشرکان او را مُثله کرده بودند.
4:59 پس رسول الله (ﷺ) فرمود
5:02 به فرزندش زبیر:
5:04 او را رها کن و بازش گردان،
5:06 که نمی‌بینی آنچه را با برادرش کرده‌اند،
5:08 پس زبیر نزد مادرش آمد و به او گفت:
5:11 ای مادر،
5:12 رسول الله (ﷺ)
5:15 به تو دستور می‌دهد که بازگردی.
5:17 گفت: چرا؟
5:18 به من خبر رسیده که برادرم را مُثله کرده‌اند،
5:22 و این در راه الله است،
5:23 پس من صبر خواهم کرد و احتساب می‌کنم، ان‌شاءالله.
5:27 پس رسول الله (ﷺ)
5:30 به زبیر فرمود:
5:31 راهش را باز کن.
5:34 پس [صفیه] نزد او آمد و به او نگریست،
5:36 بر او نماز گزارد و «إنا لله و إنا إلیه راجعون» گفت،
5:38 و برایش آمرزش خواست.
5:40 و دو جامه‌ای را که همراهش بود بیرون آورد
5:43 و به فرزندش گفت:
5:45 این دو جامه را
5:47 برای برادرم حمزه آورده بودم،
5:49 پس او را در آن دو کفن کنید.
5:51 آنگاه زبیر رضی‌الله‌عنه نگریست
5:54 و دید که در کنار حمزه
5:56 مردی از انصار کشته شده است،
5:58 که با او همان کرده بودند که با حمزه.
6:01 [زبیر] گفت:
6:03 ما خود را شرمنده و آزرده یافتیم
6:05 که حمزه را در دو جامه کفن کنیم
6:07 و آن انصاری کفنی نداشته باشد.
6:10 پس گفتیم:
6:11 برای حمزه یک جامه،
6:13 و برای آن انصاری یک جامه [باشد].
6:15 پس آن دو را اندازه گرفتیم،
6:16 و یکی از آن دو از دیگری بزرگ‌تر بود،
6:19 پس میان آن دو قرعه زدیم
6:21 و هر یک را
6:23 در آن جامه‌ای که به او رسید کفن کردیم.
6:27 و در غزوه خندق،
6:29 پس از آنکه خبرهای نامطمئنی منتشر شد
6:32 درباره شکستن پیمان از سوی یهودیان بنی قریظه،
6:35 در آن اوضاع دشوار،
6:37 پیامبر (ﷺ) خواست
6:40 که صحت این خبرها را دریابد،
6:43 پس فرمود:
6:44 چه کسی خبر بنی قریظه را برای ما می‌آورد؟
6:47 زبیر گفت:
6:49 من ای رسول الله!
6:51 پس [او] به راه افتاد،
6:53 و خبر آنان را آورد.
6:55 سپس پیامبر (ﷺ) بار دیگر فرمود:
6:59 چه کسی خبر بنی قریظه را برای ما می‌آورد؟
7:02 زبیر گفت:
7:04 من ای رسول الله!
7:06 پس رفت و خبر را آورد.
7:08 سپس بار سوم نیز همین‌گونه [بود].
7:10 پیامبر (ﷺ) فرمود: «برای هر پیامبری حواری‌ای است، و حواری من زبیر است.»
7:18 و در آن هنگام [پیامبر (ﷺ)] او را با پدر و مادرش فدا کرد، علیه‌الصلاة و السلام.
7:23 فرمود: «پدر و مادرم فدایت باد! و چه بزرگ است این منقبت برای زبیر رضی‌الله‌عنه.»
7:32 و چون مسلمانان وارد مکه شدند، زبیر یکی از سه پرچم مهاجران در فتح مکه را حمل می‌کرد.
7:42 که پیامبر (ﷺ) خالد بن ولید را بر جناح راست گماشت،
7:48 و زبیر بن عوام را بر جناح چپ، و ابوعبیده را بر بیاذقه، یعنی پیادگان، گماشت.
7:58 و پس از وفات پیامبر (ﷺ)،
8:02 زبیر رضی‌الله‌عنه بر پیمان خود با خلفای پس از او پایبند ماند،
8:07 و از یاری اسلام سست نشد.
8:10 او در خلافت ابوبکر رضی‌الله‌عنه از فرماندهان لشکرها بود،
8:15 و در جنگ یرموک علیه رومیان شرکت کرد.
8:19 او از دلاوران و شجاعان مردم بود،
8:22 پس در آن روز گروهی از پهلوانان گرد او جمع شدند
8:26 و گفتند: آیا حمله نمی‌کنی تا ما هم با تو حمله کنیم؟
8:30 گفت: شما پایداری نخواهید کرد.
8:33 گفتند: چرا [پایداری می‌کنیم]، پس [زبیر] حمله کرد و آنان نیز حمله کردند.
8:37 چون با صفوف رومیان روبه‌رو شد، [اندکی] درنگ کرد و سپس پیش رفت،
8:41 و صفوف رومیان را شکافت تا از سوی دیگر بیرون آمد و نزد یارانش بازگشت.
8:48 سپس بار دوم نزد او آمدند،
8:51 و او همان کاری را کرد که در بار نخست کرده بود.
8:54 و آن روز زخمی عمیق میان دو شانه‌اش برداشت.
8:58 و چون عمرو بن عاص برای فتح مصر قصد کرد،
9:03 نیروهای همراه او به سه هزار و پانصد مرد می‌رسید.
9:08 پس [عمرو] به عمر بن خطاب رضی‌الله‌عنه نوشت و از او کمک خواست،
9:13 و عمر از کمی شمار نیروهای [عمرو] نگران شد،
9:17 پس چهار هزار مرد برای او فرستاد،
9:20 که فرماندهی‌شان با صحابه‌ی بزرگ بود:
9:23 زبیر بن عوام و مقداد بن اسود،
9:26 و عبادة بن صامت و مسلمة بن مخلد رضی‌الله‌عنهم.
9:32 و به او نوشت: «من چهار هزار [مرد] برایت فرستادم،
9:36 که هر هزار نفر از آنان برابر هزار مرد به حساب آید.»
9:40 و زبیر در رأس این مردان بود،
9:44 و او [به تنهایی] به اندازه هزار مرد شمرده می‌شد.
9:47 و چون زبیر نزد عمر آمد، دید که او دژ بابلیون را محاصره کرده است،
9:52 پس درنگ نکرد و سوار اسبش شد و گرداگرد خندقی که دژ را احاطه کرده بود گشت،
9:58 سپس مردان گرد خندق پراکنده شدند.
10:01 به زبیر گفته شد که در آنجا طاعون است،
10:05 گفت: ما فقط برای نیزه‌زدن و طاعون آمده‌ایم [پس نگرانی ندارم].
10:09 و محاصره به درازا کشید تا مدتش به هفت ماه رسید،
10:14 و فتح بر عمرو بن عاص کند شد،
10:17 پس زبیر گفت: من جانم را فدای الله می‌کنم،
10:21 امید دارم که الله به سبب آن، بر مسلمانان فتح را بگشاید.
10:25 او نردبان را گذاشت و به کنار دژ تکیه داد.
10:29 سپس بالا رفت و به آنان دستور داد که چون تکبیرش را شنیدند، همگی پاسخش دهند.
10:35 آنان متوجه نشدند مگر آنکه زبیر بر فراز دژ بود و تکبیر می‌گفت و شمشیرش همراهش بود.
10:41 مردم بر نردبان هجوم بردند تا آنکه عمر آنان را بازداشت.
10:45 از ترس آنکه (نردبان) بشکند.
10:48 چون رومیان دیدند که عرب‌ها دژ را گرفتند، (از ترس) عقب‌نشینی کردند.
10:53 و بدین‌سان دژ بابلیون درهای خود را به روی مسلمانان گشود.
10:58 با فتح آن، نبرد سرنوشت‌ساز برای فتح مصر به پایان رسید.
11:02 و شجاعت کم‌نظیر زبیر
11:05 سبب مستقیم پیروزی مسلمانان بود.
11:10 زبیر بن عوام رضی‌الله‌عنه نزدیک شدن اجلش را احساس کرد.
11:14 پس از زندگی طولانی‌ای که در یاری اسلام و مسلمانان گذراند،
11:19 از میدان جنگ جمل بیرون رفت،
11:22 پس از آنکه علی بن ابی‌طالب رضی‌الله‌عنه او را سرزنش کرد.
11:26 او را به پرداخت بدهی‌اش که بر عهده داشت سفارش کرد.
11:30 او در حالی بیرون رفت که فتنه را پشت سر گذاشته بود.
11:33 عمر بن جرموز او را دنبال کرد
11:36 تا اینکه او را در وادی سباع یافت.
11:39 و در آنجا به‌صورت غیلهٔ و غدر او را کشت.
11:42 سپس شمشیرش را گرفت
11:44 و شتابان بازگشت تا علی رضی‌الله‌عنه را به کشته‌شدنش بشارت دهد.
11:49 علی به او اجازهٔ ورود نداد
11:52 و سخن مشهور خود را گفت:
11:54 قاتل پسر صفیه را به آتش (دوزخ) بشارت ده.
11:57 پس آن مرد سرگردان و بی‌هدف در زمین رفت.
12:01 شمشیر زبیر را پشت سرش جا گذاشت.
12:04 چون علی رضی‌الله‌عنه شمشیر زبیر را دید،
12:08 آن را گرفت و بوسید و گفت:
12:11 این شمشیر بسیار اوقات اندوه را از چهرهٔ رسول الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم زدود.
12:15 از چهرهٔ رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
12:19 و مرگ او رضی‌الله‌عنه
12:22 در سال سی و ششم هجری بود.
12:25 و در آن هنگام شصت و هفت سال داشت.
12:29 یکی از تابعین می‌گوید:
12:33 با زبیر بن عوام رضی‌الله‌عنه همراه بودم
12:36 در برخی سفرهایش.
12:38 ردای خود را از تن برداشت
12:40 و دیدم که (بدنش) از ضربه‌های شمشیر پر از زخم بود.
12:43 گفتم: به خدا سوگند نشانه‌هایی در تو دیدم که در هیچ‌کس ندیده‌ام.
12:46 (...)
12:49 زبیر گفت: آری، آنها را دیده‌ای.
12:52 گفتم: بله. پس گفت:
12:55 به خدا سوگند هیچ زخمی از آنها نیست
12:58 مگر آنکه همراه رسول الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم
13:01 و در راه خدا (بر من وارد شده) است.
13:04 و ضربات بر بدنش بود
13:08 همچون چشمه‌ها از نیزه‌زنی و تیراندازی.
13:11 و شعبی گفت:
13:14 پانصد یا بیشتر از صحابه را دریافتم که می‌گفتند:
13:17 علی و عثمان و طلحه
13:20 و زبیر در بهشت‌اند.
13:39 (...)
13:42 (...)
13:45 (...)
13:48 (...)
13:51 (...)
13:54 (...)
13:57 (...)
14:00 (...)
14:03 (...)