از مجموعهٔ عشره مبشره — ده تن بشارتدادهشده به بهشت (مجموعه کامل شد)
· درس 21 از 30
آن ده وعده بهشت را دادند | قسمت (21) | علی بن ابی طالب رضی الله عنه | قسمت (7)
صوت ترجمهشده برای این درس هنوز در دسترس نیست — ضبط اصلی عربی پخش میشود. متن زیر بهطور کامل ترجمه شده است.
0:000:00
متن کامل
ترجمهٔ ماشینی — ممکن است خطا داشته باشد
0:00
بسم الله الرحمن الرحیم
0:04
جمعیت مودت
0:06
تقدیم
0:08
ده تن که به بهشت مژده داده شدهاند
0:10
علی بن ابی طالب
0:14
رضیاللهعنه
0:16
دوستی با صحابه و خویشاوندی (پیامبر) سنت است
0:22
خدایی که پروردگارم با آن دیدار میکند، هنگامی که زنده باشم
0:28
دوستی با صحابه
0:31
هنگامی که جنگ صفین به پایان رسید
0:33
و امیرالمؤمنین
0:35
علی بن ابی طالب رضیاللهعنه
0:37
به کوفه بازگشت
0:39
از لشکرش جدا شدند
0:41
هشت هزار جنگجو
0:43
و آنان داوری (حکمیت) را نمیپذیرفتند
0:45
و گفتند:
0:47
«لا حکم إلا لله» (حکم جز از آنِ الله نیست)
0:49
و در روز جمعه
0:52
و هنگامی که علی رضیاللهعنه
0:54
بر منبر برای مردم خطبه میخواند
0:56
ناگاه مردی برخاست
0:58
و گفت:
1:00
«لا حکم إلا لله»
1:02
سپس دیگری برخاست
1:04
و گفت:
1:06
«لا حکم إلا لله»
1:08
سپس از گوشههای مسجد برخاستند
1:10
همان سخن را تکرار میکردند
1:12
پس علی به سوی آنان اشاره کرد
1:14
رضیاللهعنه با دستش
1:16
و به نشستن فرمانشان داد
1:18
و گفت:
1:20
«آری، لا حکم إلا لله»، سخن حق است
1:22
سخن حقی
1:24
که از آن باطلی اراده شده است
1:26
حکم الله
1:28
درباره شما انتظار کشیده میشود
1:30
اکنون سه خصلت برای شما نزد من است، مادامی که با ما بودهاید:
1:34
شما را از مساجد الله بازنمیداریم
1:36
که نام او در آن یاد شود
1:38
و شما را منع نمیکنیم
1:40
از غنیمتی که دستانتان به آن رسیده است
1:42
همراه با دستان ما
1:44
و با شما نمیجنگیم، مگر آنکه
1:46
شما با ما بجنگید
1:48
سپس در خطبهاش ادامه داد
1:50
اگر اینها (از جنگ) کنارهگیری کنند
1:52
خوارج از کوفه
1:54
و لشکر امیر
1:56
المؤمنین علی بن ابی طالب را ترک کردند
1:58
رضیاللهعنه
2:00
و در سرزمینی که به آن حروراء گفته میشود فرود آمدند
2:02
و از همین رو
2:04
به حروریه نامیده میشدند
2:06
و آنان از
2:08
کوشاترین مردم در تلاش
2:10
در عبادت بودند
2:12
چهرههایشان از بیخوابی لاغر شده بود
2:14
و دستانشان خشن گشته بود
2:16
و زانوهایشان از بسیاری سجده (پینه بسته) بود
2:18
و لبهایشان از بسیاری تلاوت قرآن خشک شده بود
2:20
از بسیاری تلاوت قرآن
2:22
اما
2:24
چنانکه پیامبر خبر داد
2:26
(ﷺ) با سخنش که فرمود:
2:28
«از میان شما گروهی بیرون میآیند
2:30
که نماز خود را در برابر نماز ایشان ناچیز میشمارید
2:32
با نمازشان
2:34
و روزهتان با روزهشان
2:36
و عملتان با عملشان (ناچیز مینماید)
2:38
قرآن میخوانند
2:40
که از گلوگاهشان فراتر نمیرود
2:42
از دین بیرون میروند
2:44
چنانکه تیر از شکار
2:46
بیرون میرود
2:48
یعنی از دین بیرون میروند
2:50
چنانکه تیر از کمان بیرون میآید
2:52
به سرعت»
2:54
و پیامبر (ﷺ) فرمود:
2:56
«اگر آنان را دریابم
2:58
آنان را چون قوم عاد خواهم کشت»
3:00
و نیز فرمود:
3:02
«جنگ با ایشان حق است
3:04
بر هر مسلمان»
3:06
امیرالمؤمنین
3:09
علی بن ابی طالب
3:11
رضیاللهعنه، به سوی ایشان
3:13
حبر امت و ترجمان
3:15
قرآن، عبدالله
3:17
بن عباس رضیاللهعنهما را فرستاد
3:19
تا با ایشان گفتگو کند
3:21
و با آنان مناظره نماید
3:23
و از این رو در ایشان تأثیر گذارد
3:25
پس عبدالله بن عباس
3:27
رضیالله
3:29
عنهما به سوی آنان بیرون رفت
3:31
در حالی که بهترین لباسها را که میتوانست بپوشد، بر تن داشت
3:33
از جامههای یمنی
3:35
و به نزدشان در جایگاهشان آمد
3:37
آنجا که گرد هم میآیند
3:39
گفتند: «خوش آمدی»
3:41
«ای پسر عباس!»
3:43
«این جامهی (دوخته) چیست؟»
3:45
او به آنان گفت:
3:47
«چه چیزی را بر من عیب میگیرید؟
3:49
من بر پیامبر (صلیاللهعلیهوسلم) دیدم
3:51
که چه زیبا ترین (شکل) را داشت
3:53
از میان جامهها»
3:55
و (آیهای را) خواند که (الله) تعالی فرموده است:
3:57
«بگو: چه کسی زینت الله را که برای بندگانش بیرون آورده، حرام کرده است و (چه کسی) روزیهای پاکیزه را (حرام کرده)؟»
3:59
«... الله ...
4:01
... برای بندگانش و پاکیزهها ...
4:03
... از روزی ...»
4:05
گفتند: «پس چه چیزی تو را (به اینجا) آورده است؟»
4:07
گفت:
4:09
«از نزد شما آمدهام
4:11
از یاران پیامبر (صلیاللهعلیهوسلم)
4:13
از مهاجرین و انصار
4:15
و از نزد
4:17
پسر عموی پیامبر (صلیاللهعلیهوسلم)
4:19
و داماد او،
4:21
تا آنچه را که میگویند به شما برسانم
4:23
و آنچه را که شما میگویید به من خبر دهید.
4:25
پس بر آنان
4:27
قرآن نازل شد
4:29
و آنان به تأویل آن از شما داناترند
4:31
و در میان شما
4:33
هیچ یک از آنان نیست.
4:35
به من بگویید چه چیزی را بر
4:37
پسر عموی رسول الله
4:39
(صلیاللهعلیهوسلم)
4:41
و داماد او و مهاجرین
4:43
و انصار خرده گرفتهاید؟»
4:45
گفتند: «ما بر او سه چیز را عیب گرفتهایم.»
4:47
«در سه (مورد)»
4:49
گفت: «آن سه چیست؟»
4:51
گفتند: «یکی از آنها این است که
4:53
او (علی) مردم را در امر الله حکم قرار داده،
4:55
در حالی که (الله) میفرماید:
4:57
... الله میگوید:
4:59
«حکم نیست مگر برای الله.»
5:01
پس شأن مردان در حکم (کردن) چیست؟»
5:03
ابن عباس گفت:
5:05
«رضیاللهعنهما»
5:07
«این یکی است.»
5:09
گفتند: «و اما
5:11
دومی این است که او
5:13
جنگید ولی اسیر نگرفت و غنیمت نبرد.
5:15
اگر (دشمنان) کافر بودند،
5:17
قطعاً اسیر گرفتن آنان حلال بود،
5:19
و اگر مؤمن بودند،
5:21
اسیر گرفتن آنان حلال نبود
5:23
و جنگیدن با آنان (نیز روا) نبود.»
5:25
گفت: «این دو است.
5:27
سومی چیست؟»
5:29
گفتند: «(او) خود را
5:32
از عنوان (امیرالمؤمنین)
5:34
امیرالمؤمنین خواند،
5:36
و اگر او امیرالمؤمنین نیست،
5:38
پس او امیر کافران است.»
5:40
(ابن عباس) گفت:
5:42
«آیا نزد شما چیزی هست
5:44
که امیر این (عنوان) باشد؟»
5:46
گفتند: «ما را همین (عنوان) بس است.
5:48
همین.»
5:50
او به آنان گفت:
5:52
«به من خبر دهید اگر از کتاب الله
5:54
و سنت پیامبرش (صلیاللهعلیهوسلم)
5:56
بر شما بخوانم
5:58
که سخن شما را رد کند،
6:00
آیا (از سخن خود) بازمیگردید؟»
6:02
گفتند: «آری.»
6:04
او گفت: «رضیاللهعنه»
6:06
«اما سخن شما که
6:08
«حکم مردان در امر الله»
6:10
(باشد)، پس من بر شما میخوانم
6:12
که الله قطعاً
6:14
حکم (آن) را به مردان واگذار کرده است
6:16
در (موضوع) ارزش یک ربع درهم،
6:18
پس الله تبارک و تعالی فرمان داده
6:20
که در آن حکم کنند.
6:22
آیا سخن الله تبارک و تعالی را ندیدهاید:
6:42
«آن را دو مرد عادل
6:44
از میان شما حکم کنند، (به عنوان) قربانیای
6:46
که به کعبه برسد، یا کفارهای
6:48
(از) خوراک بینوایان،
6:50
یا معادل آن روزه
6:52
(بگیرد)
6:54
تا وبال کار خود را بچشد»
6:56
و (نیز) ...
6:58
و از حکم الله این است
7:00
که (امر را) به مردان واگذار کرده است
7:02
تا در آن حکم کنند.
7:04
و اگر میخواست، در آن حکم میکرد،
7:06
(ولی) شما را به الله سوگند میدهم:
7:08
آیا (حکم) مردان در اصلاح (میان زن و شوهر) (نیست؟)
7:10
و در خرگوش (نیز)؟»
7:12
گفتند: «آری.»
7:14
«این بهتر است.»
7:16
سپس گفت:
7:18
و درباره زن و شوهرش (میفرماید):
7:20
الله تعالی میفرماید:
7:22
«و اگر از جدایی میان آن دو بیم داشتید،
7:24
(آنگاه) میان آن دو
7:26
داوری از کسان او بفرستید،
7:28
داوری از کسان او بفرستید،
7:30
و داوری از کسان زن،
7:32
اگر اصلاح بخواهند،
7:34
(الله) اصلاح (را) ...
7:36
الله میان آن دو توفیق دهد،
7:38
الله میان آن دو توفیق دهد.»
7:40
بیگمان الله
7:42
دانای (کامل) بوده است،
7:44
آگاه (به همه چیز).»
7:46
پس شما را به الله سوگند میدهم:
7:48
داوری مردان در اصلاح
7:50
ذاتالبین و حفظ خونهایشان،
7:52
از داوریشان در (موضوع) چند
7:54
زن، بهتر است.» پس (آن مرد) خاموش شد.
7:56
(سپس) به آن گروه رو کرد و به ایشان گفت:
7:58
«آیا از این (گروه) بیرون آمدید؟»
8:00
گفتند: آری.
8:02
سپس گفت:
8:04
اما سخن شما که (او) کشت
8:06
و اسیر نگرفت و غنیمت نبرد،
8:08
آیا مادرتان عایشه را اسیر میکنید (و به کنیزی میگیرید)؟
8:10
آیا (او را) حلال میشمارید،
8:12
از او آنچه را حلال میشمارید
8:14
از غیر او (حلال میشمارید)، در حالی که او مادر شماست؟
8:16
پس اگر بگویید:
8:18
ما از او آنچه را
8:20
از غیر او حلال میشماریم (حلال میشماریم)،
8:22
پس (به یقین) کافر شدهاید.
8:24
و اگر بگویید: او مادر ما نیست،
8:26
پس (باز هم) کافر شدهاید.
8:28
پس بیگمان الله میفرماید:
8:30
«پیامبر به مؤمنان از خودشان سزاوارتر است.»
8:32
(و مادرانشان همسران او هستند.)
8:34
پس شما میان دو گمراهی قرار دارید؛ از آن (دو) راهگریزی بیابید. پس آن گروه به یکدیگر نگریستند. (علی) گفت: «آیا از این (گروه) بیرون آمدید؟» گفتند: آری. سپس گفت: اما سخن شما که او خود را از لقب امیرالمؤمنین محو کرده است، من چیزی برای شما میآورم که به آن راضی شوید.
9:01
در روز حدیبیه، پیامبر خدا (ﷺ) با مشرکان صلح کرد و به علی فرمود: «بنویس، ای علی: این است آنچه محمد رسول الله بر آن صلح کرد.»
9:15
مشرکان گفتند: اگر میدانستیم که تو رسول الله هستی با تو نمیجنگیدیم. پس رسول الله (ﷺ) فرمود: «ای علی، (آن را) محو کن. خدایا، تو میدانی که من رسول توام. ای علی، محو کن و بنویس: این است آنچه محمد بن عبدالله بر آن صلح کرد.»
9:38
ای قوم! به خدا سوگند که رسول الله (ﷺ) از علی بهتر است، و (با این حال) وقتی خود را محو کرد، او را از نبوت بیرون نکرد. آیا از این (گروه) بیرون آمدید؟ گفتند: آری. پس دو هزار نفر از آن قوم بازگشتند و باقیمانده بر گمراهی خود ادامه دادند.
10:00
امیرالمؤمنین علی بن ابیطالب رضیاللهعنه به یارانش دستور داد که با خوارج آغاز به جنگ نکنند، مگر آنکه آنان فتنهای پدید آورند.
10:13
و علی رضیاللهعنه گرفتار کار معاویه رضیاللهعنه و همراهانش در شام بود.
10:19
اما این خوارج در زمین فساد و تباهی کردند. از گناهان کوچک پرهیز میکردند و در گناهان بزرگ فرو میرفتند؛ خون حرام را ریختند و مردمان بیگناه را هراسان ساختند.
10:36
از جمله آنکه بر عبدالله بن خباب رضیاللهعنهما، صحابی رسولالله (ﷺ)، و پسر او گذشتند.
10:48
آنان او و همسرش را با خود بردند. یکی از ایشان خرمایی افتاده بر زمین دید، آن را برداشت و در دهان نهاد.
10:57
یکی دیگر به او گفت: «این خرمای اهل عهد است؛ به چه حقی آن را حلال شمردی؟» پس آن را از دهانش بیرون انداخت.
11:06
عبدالله بن خباب رضیاللهعنهما به ایشان گفت: «آیا شما را به چیزی رهنمون نشوم که حرمتش بر شما بزرگتر از این (خرما) است؟»
11:15
گفتند: آری. گفت: حرمت من از این (خرما) بزرگتر است. اما آنان به سخن او اعتنا نکردند، او را جلو آوردند و گردنش را زدند.
11:27
و همسرش را گرفتند؛ او باردار بود، پس شکم او را دریدند و جنین را انداختند.
11:34
چون امیرالمؤمنین از این ماجرا آگاه شد، به ایشان پیام فرستاد: «قاتل عبدالله بن خباب را به ما تسلیم کنید.»
11:42
گفتند: همه ما او را کشتیم. علی رضیاللهعنه گفت: «یا همه شما او را کشتید؟» گفتند: آری. پس (علی) گفت: «الله اکبر!»
11:55
سپس یارانش را فرمان داد که برای جنگ با ایشان آماده شوند. امیرالمؤمنین رضیاللهعنه بر منبر ایستاد و برای مردم سخنرانی کرد.
12:05
فرمود: «چه میبینید؟ آیا به سوی اهل شام حرکت میکنید، یا به سوی اینها بازمیگردید که در خانههای شما (در میان فرزندانتان) ماندهاند؟»
12:16
گفتند: نه، بلکه به سوی ایشان بازمیگردیم. فرمود: رضیاللهعنه: «به نام الله به سوی ایشان حرکت کنید،
12:25
زیرا من از رسول الله (ﷺ) شنیدم که میفرمود: گروهی (از امت) هنگام اختلاف مردم بیرون میآیند.
12:33
آنها را نزدیکترین دو گروه به حق میکشند؛ نشانهشان مردی است که در میان آنان است و دستش مانند پستان زن است.»
12:43
پس لشکر به سوی ایشان حرکت کرد تا در نهروان با هم روبهرو شدند. جنگ نهروان در ماه صفر سال سی و هشتم هجری رخ داد.
12:56
فرمانده خوارج عبدالله بن وهب سبائی بود. دو گروه سخت با هم جنگیدند.
13:05
تا آنجا که سواران علی رضیاللهعنه در برابر ضربات خوارج عقبنشینی میکردند.
13:12
علی رضیاللهعنه فرمود: «ای مردم! اگر شما تنها برای (خاطر) من میجنگید، به خدا سوگند چیزی ندارم که به شما پاداش دهم.
13:23
و اگر برای الله میجنگید، پس این جنگ شما نباشد (مگر برای الله).»
13:30
پس مردم یک حمله سخت و یکپارچه کردند تا خوارج را شکست دادند و بیشتر ایشان را کشتند. الحمدلله.
13:39
پس از پایان نبرد، علی رضیاللهعنه فرمود: «آن مرد دستِ ناقص را در میان ایشان بجویید.»
13:47
یعنی همان مردی که دستش مانند پستان زن است.
13:50
پس او را جستجو کردند و نیافتند.
13:53
علی رضیاللهعنه خود برخاست و او را جستوجو کرد، تا به گروهی رسید که بعضی از ایشان بر بعضی دیگر کشته شده بودند.
14:02
فرمود: «آنها را کنار بزنید.» پس او را یافتند که زیر (کشتهها) بر زمین افتاده بود، با همان وصفی که پیامبر (ﷺ) بیان کرده بود.
14:12
پس علی رضیاللهعنه تکبیر گفت و مردم نیز تکبیر گفتند.
14:17
سپس فرمود: «الله راست گفت و رسولش ابلاغ کرد؛ به خدا سوگند نه من دروغ گفتم و نه به من دروغ گفته شد.»
14:27
امیرالمؤمنین علی بن ابیطالب رضیاللهعنه پس از آنکه جنبشهای خوارج را از میان برد، به کوفه بازگشت.
14:36
اما با گذشت روزها، امیرالمؤمنین دریافت که کارها بر او تلخ شده است.
14:43
لشکرش سست شد و مردم عراق با او مخالفت کردند، از همراهی با او سر باز زدند و حتی بر او شوریدند.
14:53
با آنکه امیرشان علی بن ابیطالب رضیاللهعنه در آن زمان بهترین مردم روی زمین بود،
15:01
با این همه او را واگذاشتند و تنها گذاشتند، تا آنجا که از زندگی بیزار شد و آرزوی مرگ کرد.
15:08
او بسیار میگفت: «چه چیز بدبختترینشان را بازداشته است؟ چرا او را نمیکشد؟»
15:16
یعنی: چه کسی منتظر بدبختترین آنهاست تا مرا بکشد؟
15:20
زیرا رسول الله (ﷺ) روزی به او و عمار بن یاسر رضیاللهعنهما فرمود:
15:30
«آیا شما را از بدبختترین مردم خبر ندهم؟» گفتند: آری، ای رسول الله.
15:38
فرمود: «(او) احیمر ثمود است، همان که ناقه را پی کرد.»
15:45
و (اما) کسی که تو را، ای علی، بر این (سر) میزند — یعنی بر شاخ (سر) — تا این (محاسن) را از آن خونآلود کند — یعنی محاسنش را.
15:54
علی رضیاللهعنه شنید که (دعا میکرد) و میگفت:
15:59
«خدایا، از ایشان خسته شدم و ایشان از من خسته شدند؛ من از ایشان ملول شدم و ایشان از من ملول شدند.
16:05
پس مرا از ایشان آسوده کن و ایشان را از من آسوده کن.»
16:08
پس چه چیز بدبختترینشان را بازمیدارد که آن را (محاسن) به خون خضاب کند؟ و دست بر محاسن خود نهاد.
16:15
در این میان، خوارج نقشهای برای ترور علی و معاویه و عمروبنعاص رضیاللهعنهم اجمعین طرح کرده بودند.
16:27
پس سه تن از ایشان را برای این کار برگزیدند: عبدالرحمن بن ملجم مرادی، و برک بن عبدالله تمیمی،
16:36
و عمروبن بکیر تمیمی.
16:38
آنان در مکه گرد آمدند و پیمان بستند که این سه صحابی را بکشند و بندگان را از ایشان آسوده کنند؛ رضوان الله علیهم.
16:48
عبدالرحمن بن ملجم گفت: «من برای شما (کار) علی بن ابیطالب را بر عهده میگیرم.»
16:54
برک گفت: «من (کار) معاویه را.»
16:58
عمروبن بکیر گفت: «من عمروبنعاص را کفایت میکنم.»
17:03
و با هم عهد بستند و توافق کردند که مأموریتشان را انجام دهند، یا در راه آن کشته شوند.
17:10
و وعده نهادند که نقشه خود را در شب هفدهم رمضان اجرا کنند.
17:16
ابن ملجم برای انجام مأموریت شومش به سوی کوفه رهسپار شد.
17:22
و در شب موعود،
17:24
علی بن ابیطالب رضیاللهعنه برای نماز صبح از خانهاش بیرون آمد.
17:29
و ندا داد: «ای مردم! نماز، نماز!» همانگونه که هر روز انجام میداد.
17:37
ابن ملجم با او روبهرو شد و گفت: حکم از آنِ الله است، ای علی، نه از آنِ تو.
17:44
سپس با شمشیر بر سرش زد و گریخت.
17:48
مردم به او رسیدند تا آنکه دستگیرش کردند و او را آوردند.
17:52
و رضیاللهعنه را به خانهاش بردند.
17:55
علی گفت: این مرد را نگه دارید؛ اگر من مردم، او را بکشید.
18:02
و اگر زنده ماندم، زخمها قصاصپذیرند.
18:06
علی رضیاللهعنه در این حال روز جمعه و شب شنبه ماند.
18:13
و شب یکشنبه درگذشت.
18:15
در یازدهمین شب از ماه رمضان، سال چهلم هجری.
18:22
و عمرش پنجاه و هشت سال بود.
18:27
امیرالمؤمنین علی بن ابیطالب رضیاللهعنه پیش از مرگش وصیت کرد
18:33
که در حنوطش مشکی گذاشته شود که آن را نگه میداشت،
18:37
و فرمود: این بقیهٔ حنوط رسول الله (ﷺ) است.
18:44
و فرزندش حسن رضیاللهعنه بر او نماز گزارد،
18:48
و در خانهٔ حکومت در کوفه به خاک سپرده شد،
18:50
از ترس خوارج که مبادا پیکرش را بیرون آورند.
18:55
حسن بن علی رضیاللهعنهما پس از دفن پدرش گفت:
19:02
مردی از میان شما رفت که پیشینیان در دانش به او نرسیدند
19:07
و آیندگان نیز به او نرسیدند،
19:09
و همانا رسول الله (ﷺ)
19:13
او را میفرستاد و پرچم را به او میداد،
19:16
و او باز نمیگشت تا آنکه برایش پیروزی حاصل شود.
19:18
و او جز هفتصد درهم از عطایش، از طلا و نقره چیزی بر جای نگذاشت،
19:22
که آن را برای خدمتکار خانوادهاش ذخیره میکرد.
19:26
(و) ابن عوف و زبیر به سوی ابو عبیده،
19:51
و سعدان و خلفا (...)
20:00
(...)