آن ده وعده بهشت را دادند | قسمت (21) | علی بن ابی طالب رضی الله عنه | قسمت (7)

◉ 1760 بازدید ⏱ 20:09 صدای اصلی (عربی)
صوت ترجمه‌شده برای این درس هنوز در دسترس نیست — ضبط اصلی عربی پخش می‌شود. متن زیر به‌طور کامل ترجمه شده است.
0:000:00

متن کامل

ترجمهٔ ماشینی — ممکن است خطا داشته باشد
0:00 بسم الله الرحمن الرحیم
0:04 جمعیت مودت
0:06 تقدیم
0:08 ده تن که به بهشت مژده داده شده‌اند
0:10 علی بن ابی طالب
0:14 رضی‌الله‌عنه
0:16 دوستی با صحابه و خویشاوندی (پیامبر) سنت است
0:22 خدایی که پروردگارم با آن دیدار می‌کند، هنگامی که زنده باشم
0:28 دوستی با صحابه
0:31 هنگامی که جنگ صفین به پایان رسید
0:33 و امیرالمؤمنین
0:35 علی بن ابی طالب رضی‌الله‌عنه
0:37 به کوفه بازگشت
0:39 از لشکرش جدا شدند
0:41 هشت هزار جنگجو
0:43 و آنان داوری (حکمیت) را نمی‌پذیرفتند
0:45 و گفتند:
0:47 «لا حکم إلا لله» (حکم جز از آنِ الله نیست)
0:49 و در روز جمعه
0:52 و هنگامی که علی رضی‌الله‌عنه
0:54 بر منبر برای مردم خطبه می‌خواند
0:56 ناگاه مردی برخاست
0:58 و گفت:
1:00 «لا حکم إلا لله»
1:02 سپس دیگری برخاست
1:04 و گفت:
1:06 «لا حکم إلا لله»
1:08 سپس از گوشه‌های مسجد برخاستند
1:10 همان سخن را تکرار می‌کردند
1:12 پس علی به سوی آنان اشاره کرد
1:14 رضی‌الله‌عنه با دستش
1:16 و به نشستن فرمانشان داد
1:18 و گفت:
1:20 «آری، لا حکم إلا لله»، سخن حق است
1:22 سخن حقی
1:24 که از آن باطلی اراده شده است
1:26 حکم الله
1:28 درباره شما انتظار کشیده می‌شود
1:30 اکنون سه خصلت برای شما نزد من است، مادامی که با ما بوده‌اید:
1:34 شما را از مساجد الله بازنمی‌داریم
1:36 که نام او در آن یاد شود
1:38 و شما را منع نمی‌کنیم
1:40 از غنیمتی که دستانتان به آن رسیده است
1:42 همراه با دستان ما
1:44 و با شما نمی‌جنگیم، مگر آن‌که
1:46 شما با ما بجنگید
1:48 سپس در خطبه‌اش ادامه داد
1:50 اگر این‌ها (از جنگ) کناره‌گیری کنند
1:52 خوارج از کوفه
1:54 و لشکر امیر
1:56 المؤمنین علی بن ابی طالب را ترک کردند
1:58 رضی‌الله‌عنه
2:00 و در سرزمینی که به آن حروراء گفته می‌شود فرود آمدند
2:02 و از همین رو
2:04 به حروریه نامیده می‌شدند
2:06 و آنان از
2:08 کوشاترین مردم در تلاش
2:10 در عبادت بودند
2:12 چهره‌هایشان از بی‌خوابی لاغر شده بود
2:14 و دستانشان خشن گشته بود
2:16 و زانوهایشان از بسیاری سجده (پینه بسته) بود
2:18 و لب‌هایشان از بسیاری تلاوت قرآن خشک شده بود
2:20 از بسیاری تلاوت قرآن
2:22 اما
2:24 چنان‌که پیامبر خبر داد
2:26 (ﷺ) با سخنش که فرمود:
2:28 «از میان شما گروهی بیرون می‌آیند
2:30 که نماز خود را در برابر نماز ایشان ناچیز می‌شمارید
2:32 با نمازشان
2:34 و روزه‌تان با روزه‌شان
2:36 و عملتان با عملشان (ناچیز می‌نماید)
2:38 قرآن می‌خوانند
2:40 که از گلوگاهشان فراتر نمی‌رود
2:42 از دین بیرون می‌روند
2:44 چنان‌که تیر از شکار
2:46 بیرون می‌رود
2:48 یعنی از دین بیرون می‌روند
2:50 چنان‌که تیر از کمان بیرون می‌آید
2:52 به سرعت»
2:54 و پیامبر (ﷺ) فرمود:
2:56 «اگر آنان را دریابم
2:58 آنان را چون قوم عاد خواهم کشت»
3:00 و نیز فرمود:
3:02 «جنگ با ایشان حق است
3:04 بر هر مسلمان»
3:06 امیرالمؤمنین
3:09 علی بن ابی طالب
3:11 رضی‌الله‌عنه، به سوی ایشان
3:13 حبر امت و ترجمان
3:15 قرآن، عبدالله
3:17 بن عباس رضی‌الله‌عنهما را فرستاد
3:19 تا با ایشان گفتگو کند
3:21 و با آنان مناظره نماید
3:23 و از این رو در ایشان تأثیر گذارد
3:25 پس عبدالله بن عباس
3:27 رضی‌الله
3:29 عنهما به سوی آنان بیرون رفت
3:31 در حالی که بهترین لباس‌ها را که می‌توانست بپوشد، بر تن داشت
3:33 از جامه‌های یمنی
3:35 و به نزدشان در جایگاهشان آمد
3:37 آنجا که گرد هم می‌آیند
3:39 گفتند: «خوش آمدی»
3:41 «ای پسر عباس!»
3:43 «این جامه‌ی (دوخته) چیست؟»
3:45 او به آنان گفت:
3:47 «چه چیزی را بر من عیب می‌گیرید؟
3:49 من بر پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) دیدم
3:51 که چه زیبا ترین (شکل) را داشت
3:53 از میان جامه‌ها»
3:55 و (آیه‌ای را) خواند که (الله) تعالی فرموده است:
3:57 «بگو: چه کسی زینت الله را که برای بندگانش بیرون آورده، حرام کرده است و (چه کسی) روزی‌های پاکیزه را (حرام کرده)؟»
3:59 «... الله ...
4:01 ... برای بندگانش و پاکیزه‌ها ...
4:03 ... از روزی ...»
4:05 گفتند: «پس چه چیزی تو را (به اینجا) آورده است؟»
4:07 گفت:
4:09 «از نزد شما آمده‌ام
4:11 از یاران پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
4:13 از مهاجرین و انصار
4:15 و از نزد
4:17 پسر عموی پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
4:19 و داماد او،
4:21 تا آنچه را که می‌گویند به شما برسانم
4:23 و آنچه را که شما می‌گویید به من خبر دهید.
4:25 پس بر آنان
4:27 قرآن نازل شد
4:29 و آنان به تأویل آن از شما داناترند
4:31 و در میان شما
4:33 هیچ یک از آنان نیست.
4:35 به من بگویید چه چیزی را بر
4:37 پسر عموی رسول الله
4:39 (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
4:41 و داماد او و مهاجرین
4:43 و انصار خرده گرفته‌اید؟»
4:45 گفتند: «ما بر او سه چیز را عیب گرفته‌ایم.»
4:47 «در سه (مورد)»
4:49 گفت: «آن سه چیست؟»
4:51 گفتند: «یکی از آن‌ها این است که
4:53 او (علی) مردم را در امر الله حکم قرار داده،
4:55 در حالی که (الله) می‌فرماید:
4:57 ... الله می‌گوید:
4:59 «حکم نیست مگر برای الله.»
5:01 پس شأن مردان در حکم (کردن) چیست؟»
5:03 ابن عباس گفت:
5:05 «رضی‌الله‌عنهما»
5:07 «این یکی است.»
5:09 گفتند: «و اما
5:11 دومی این است که او
5:13 جنگید ولی اسیر نگرفت و غنیمت نبرد.
5:15 اگر (دشمنان) کافر بودند،
5:17 قطعاً اسیر گرفتن آنان حلال بود،
5:19 و اگر مؤمن بودند،
5:21 اسیر گرفتن آنان حلال نبود
5:23 و جنگیدن با آنان (نیز روا) نبود.»
5:25 گفت: «این دو است.
5:27 سومی چیست؟»
5:29 گفتند: «(او) خود را
5:32 از عنوان (امیرالمؤمنین)
5:34 امیرالمؤمنین خواند،
5:36 و اگر او امیرالمؤمنین نیست،
5:38 پس او امیر کافران است.»
5:40 (ابن عباس) گفت:
5:42 «آیا نزد شما چیزی هست
5:44 که امیر این (عنوان) باشد؟»
5:46 گفتند: «ما را همین (عنوان) بس است.
5:48 همین.»
5:50 او به آنان گفت:
5:52 «به من خبر دهید اگر از کتاب الله
5:54 و سنت پیامبرش (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
5:56 بر شما بخوانم
5:58 که سخن شما را رد کند،
6:00 آیا (از سخن خود) بازمی‌گردید؟»
6:02 گفتند: «آری.»
6:04 او گفت: «رضی‌الله‌عنه»
6:06 «اما سخن شما که
6:08 «حکم مردان در امر الله»
6:10 (باشد)، پس من بر شما می‌خوانم
6:12 که الله قطعاً
6:14 حکم (آن) را به مردان واگذار کرده است
6:16 در (موضوع) ارزش یک ربع درهم،
6:18 پس الله تبارک و تعالی فرمان داده
6:20 که در آن حکم کنند.
6:22 آیا سخن الله تبارک و تعالی را ندیده‌اید:
6:42 «آن را دو مرد عادل
6:44 از میان شما حکم کنند، (به عنوان) قربانی‌ای
6:46 که به کعبه برسد، یا کفاره‌ای
6:48 (از) خوراک بینوایان،
6:50 یا معادل آن روزه
6:52 (بگیرد)
6:54 تا وبال کار خود را بچشد»
6:56 و (نیز) ...
6:58 و از حکم الله این است
7:00 که (امر را) به مردان واگذار کرده است
7:02 تا در آن حکم کنند.
7:04 و اگر می‌خواست، در آن حکم می‌کرد،
7:06 (ولی) شما را به الله سوگند می‌دهم:
7:08 آیا (حکم) مردان در اصلاح (میان زن و شوهر) (نیست؟)
7:10 و در خرگوش (نیز)؟»
7:12 گفتند: «آری.»
7:14 «این بهتر است.»
7:16 سپس گفت:
7:18 و درباره زن و شوهرش (می‌فرماید):
7:20 الله تعالی می‌فرماید:
7:22 «و اگر از جدایی میان آن دو بیم داشتید،
7:24 (آن‌گاه) میان آن دو
7:26 داوری از کسان او بفرستید،
7:28 داوری از کسان او بفرستید،
7:30 و داوری از کسان زن،
7:32 اگر اصلاح بخواهند،
7:34 (الله) اصلاح (را) ...
7:36 الله میان آن دو توفیق دهد،
7:38 الله میان آن دو توفیق دهد.»
7:40 بی‌گمان الله
7:42 دانای (کامل) بوده است،
7:44 آگاه (به همه چیز).»
7:46 پس شما را به الله سوگند می‌دهم:
7:48 داوری مردان در اصلاح
7:50 ذات‌البین و حفظ خون‌هایشان،
7:52 از داوری‌شان در (موضوع) چند
7:54 زن، بهتر است.» پس (آن مرد) خاموش شد.
7:56 (سپس) به آن گروه رو کرد و به ایشان گفت:
7:58 «آیا از این (گروه) بیرون آمدید؟»
8:00 گفتند: آری.
8:02 سپس گفت:
8:04 اما سخن شما که (او) کشت
8:06 و اسیر نگرفت و غنیمت نبرد،
8:08 آیا مادرتان عایشه را اسیر می‌کنید (و به کنیزی می‌گیرید)؟
8:10 آیا (او را) حلال می‌شمارید،
8:12 از او آنچه را حلال می‌شمارید
8:14 از غیر او (حلال می‌شمارید)، در حالی که او مادر شماست؟
8:16 پس اگر بگویید:
8:18 ما از او آنچه را
8:20 از غیر او حلال می‌شماریم (حلال می‌شماریم)،
8:22 پس (به یقین) کافر شده‌اید.
8:24 و اگر بگویید: او مادر ما نیست،
8:26 پس (باز هم) کافر شده‌اید.
8:28 پس بی‌گمان الله می‌فرماید:
8:30 «پیامبر به مؤمنان از خودشان سزاوارتر است.»
8:32 (و مادرانشان همسران او هستند.)
8:34 پس شما میان دو گمراهی قرار دارید؛ از آن (دو) راه‌گریزی بیابید. پس آن گروه به یکدیگر نگریستند. (علی) گفت: «آیا از این (گروه) بیرون آمدید؟» گفتند: آری. سپس گفت: اما سخن شما که او خود را از لقب امیرالمؤمنین محو کرده است، من چیزی برای شما می‌آورم که به آن راضی شوید.
9:01 در روز حدیبیه، پیامبر خدا (ﷺ) با مشرکان صلح کرد و به علی فرمود: «بنویس، ای علی: این است آنچه محمد رسول الله بر آن صلح کرد.»
9:15 مشرکان گفتند: اگر می‌دانستیم که تو رسول الله هستی با تو نمی‌جنگیدیم. پس رسول الله (ﷺ) فرمود: «ای علی، (آن را) محو کن. خدایا، تو می‌دانی که من رسول توام. ای علی، محو کن و بنویس: این است آنچه محمد بن عبدالله بر آن صلح کرد.»
9:38 ای قوم! به خدا سوگند که رسول الله (ﷺ) از علی بهتر است، و (با این حال) وقتی خود را محو کرد، او را از نبوت بیرون نکرد. آیا از این (گروه) بیرون آمدید؟ گفتند: آری. پس دو هزار نفر از آن قوم بازگشتند و باقی‌مانده بر گمراهی خود ادامه دادند.
10:00 امیرالمؤمنین علی بن ابی‌طالب رضی‌الله‌عنه به یارانش دستور داد که با خوارج آغاز به جنگ نکنند، مگر آنکه آنان فتنه‌ای پدید آورند.
10:13 و علی رضی‌الله‌عنه گرفتار کار معاویه رضی‌الله‌عنه و همراهانش در شام بود.
10:19 اما این خوارج در زمین فساد و تباهی کردند. از گناهان کوچک پرهیز می‌کردند و در گناهان بزرگ فرو می‌رفتند؛ خون حرام را ریختند و مردمان بی‌گناه را هراسان ساختند.
10:36 از جمله آنکه بر عبدالله بن خباب رضی‌الله‌عنهما، صحابی رسول‌الله (ﷺ)، و پسر او گذشتند.
10:48 آنان او و همسرش را با خود بردند. یکی از ایشان خرمایی افتاده بر زمین دید، آن را برداشت و در دهان نهاد.
10:57 یکی دیگر به او گفت: «این خرمای اهل عهد است؛ به چه حقی آن را حلال شمردی؟» پس آن را از دهانش بیرون انداخت.
11:06 عبدالله بن خباب رضی‌الله‌عنهما به ایشان گفت: «آیا شما را به چیزی رهنمون نشوم که حرمتش بر شما بزرگ‌تر از این (خرما) است؟»
11:15 گفتند: آری. گفت: حرمت من از این (خرما) بزرگ‌تر است. اما آنان به سخن او اعتنا نکردند، او را جلو آوردند و گردنش را زدند.
11:27 و همسرش را گرفتند؛ او باردار بود، پس شکم او را دریدند و جنین را انداختند.
11:34 چون امیرالمؤمنین از این ماجرا آگاه شد، به ایشان پیام فرستاد: «قاتل عبدالله بن خباب را به ما تسلیم کنید.»
11:42 گفتند: همه ما او را کشتیم. علی رضی‌الله‌عنه گفت: «یا همه شما او را کشتید؟» گفتند: آری. پس (علی) گفت: «الله اکبر!»
11:55 سپس یارانش را فرمان داد که برای جنگ با ایشان آماده شوند. امیرالمؤمنین رضی‌الله‌عنه بر منبر ایستاد و برای مردم سخنرانی کرد.
12:05 فرمود: «چه می‌بینید؟ آیا به سوی اهل شام حرکت می‌کنید، یا به سوی این‌ها بازمی‌گردید که در خانه‌های شما (در میان فرزندانتان) مانده‌اند؟»
12:16 گفتند: نه، بلکه به سوی ایشان بازمی‌گردیم. فرمود: رضی‌الله‌عنه: «به نام الله به سوی ایشان حرکت کنید،
12:25 زیرا من از رسول الله (ﷺ) شنیدم که می‌فرمود: گروهی (از امت) هنگام اختلاف مردم بیرون می‌آیند.
12:33 آن‌ها را نزدیک‌ترین دو گروه به حق می‌کشند؛ نشانه‌شان مردی است که در میان آنان است و دستش مانند پستان زن است.»
12:43 پس لشکر به سوی ایشان حرکت کرد تا در نهروان با هم روبه‌رو شدند. جنگ نهروان در ماه صفر سال سی و هشتم هجری رخ داد.
12:56 فرمانده خوارج عبدالله بن وهب سبائی بود. دو گروه سخت با هم جنگیدند.
13:05 تا آنجا که سواران علی رضی‌الله‌عنه در برابر ضربات خوارج عقب‌نشینی می‌کردند.
13:12 علی رضی‌الله‌عنه فرمود: «ای مردم! اگر شما تنها برای (خاطر) من می‌جنگید، به خدا سوگند چیزی ندارم که به شما پاداش دهم.
13:23 و اگر برای الله می‌جنگید، پس این جنگ شما نباشد (مگر برای الله).»
13:30 پس مردم یک حمله سخت و یکپارچه کردند تا خوارج را شکست دادند و بیشتر ایشان را کشتند. الحمدلله.
13:39 پس از پایان نبرد، علی رضی‌الله‌عنه فرمود: «آن مرد دستِ ناقص را در میان ایشان بجویید.»
13:47 یعنی همان مردی که دستش مانند پستان زن است.
13:50 پس او را جستجو کردند و نیافتند.
13:53 علی رضی‌الله‌عنه خود برخاست و او را جست‌وجو کرد، تا به گروهی رسید که بعضی از ایشان بر بعضی دیگر کشته شده بودند.
14:02 فرمود: «آن‌ها را کنار بزنید.» پس او را یافتند که زیر (کشته‌ها) بر زمین افتاده بود، با همان وصفی که پیامبر (ﷺ) بیان کرده بود.
14:12 پس علی رضی‌الله‌عنه تکبیر گفت و مردم نیز تکبیر گفتند.
14:17 سپس فرمود: «الله راست گفت و رسولش ابلاغ کرد؛ به خدا سوگند نه من دروغ گفتم و نه به من دروغ گفته شد.»
14:27 امیرالمؤمنین علی بن ابی‌طالب رضی‌الله‌عنه پس از آنکه جنبش‌های خوارج را از میان برد، به کوفه بازگشت.
14:36 اما با گذشت روزها، امیرالمؤمنین دریافت که کارها بر او تلخ شده است.
14:43 لشکرش سست شد و مردم عراق با او مخالفت کردند، از همراهی با او سر باز زدند و حتی بر او شوریدند.
14:53 با آنکه امیرشان علی بن ابی‌طالب رضی‌الله‌عنه در آن زمان بهترین مردم روی زمین بود،
15:01 با این همه او را واگذاشتند و تنها گذاشتند، تا آنجا که از زندگی بیزار شد و آرزوی مرگ کرد.
15:08 او بسیار می‌گفت: «چه چیز بدبخت‌ترین‌شان را بازداشته است؟ چرا او را نمی‌کشد؟»
15:16 یعنی: چه کسی منتظر بدبخت‌ترین آن‌هاست تا مرا بکشد؟
15:20 زیرا رسول الله (ﷺ) روزی به او و عمار بن یاسر رضی‌الله‌عنهما فرمود:
15:30 «آیا شما را از بدبخت‌ترین مردم خبر ندهم؟» گفتند: آری، ای رسول الله.
15:38 فرمود: «(او) احیمر ثمود است، همان که ناقه را پی کرد.»
15:45 و (اما) کسی که تو را، ای علی، بر این (سر) می‌زند — یعنی بر شاخ (سر) — تا این (محاسن) را از آن خون‌آلود کند — یعنی محاسنش را.
15:54 علی رضی‌الله‌عنه شنید که (دعا می‌کرد) و می‌گفت:
15:59 «خدایا، از ایشان خسته شدم و ایشان از من خسته شدند؛ من از ایشان ملول شدم و ایشان از من ملول شدند.
16:05 پس مرا از ایشان آسوده کن و ایشان را از من آسوده کن.»
16:08 پس چه چیز بدبخت‌ترین‌شان را بازمی‌دارد که آن را (محاسن) به خون خضاب کند؟ و دست بر محاسن خود نهاد.
16:15 در این میان، خوارج نقشه‌ای برای ترور علی و معاویه و عمروبن‌عاص رضی‌الله‌عنهم اجمعین طرح کرده بودند.
16:27 پس سه تن از ایشان را برای این کار برگزیدند: عبدالرحمن بن ملجم مرادی، و برک بن عبدالله تمیمی،
16:36 و عمروبن بکیر تمیمی.
16:38 آنان در مکه گرد آمدند و پیمان بستند که این سه صحابی را بکشند و بندگان را از ایشان آسوده کنند؛ رضوان الله علیهم.
16:48 عبدالرحمن بن ملجم گفت: «من برای شما (کار) علی بن ابی‌طالب را بر عهده می‌گیرم.»
16:54 برک گفت: «من (کار) معاویه را.»
16:58 عمروبن بکیر گفت: «من عمروبن‌عاص را کفایت می‌کنم.»
17:03 و با هم عهد بستند و توافق کردند که مأموریتشان را انجام دهند، یا در راه آن کشته شوند.
17:10 و وعده نهادند که نقشه خود را در شب هفدهم رمضان اجرا کنند.
17:16 ابن ملجم برای انجام مأموریت شومش به سوی کوفه رهسپار شد.
17:22 و در شب موعود،
17:24 علی بن ابی‌طالب رضی‌الله‌عنه برای نماز صبح از خانه‌اش بیرون آمد.
17:29 و ندا داد: «ای مردم! نماز، نماز!» همان‌گونه که هر روز انجام می‌داد.
17:37 ابن ملجم با او روبه‌رو شد و گفت: حکم از آنِ الله است، ای علی، نه از آنِ تو.
17:44 سپس با شمشیر بر سرش زد و گریخت.
17:48 مردم به او رسیدند تا آن‌که دستگیرش کردند و او را آوردند.
17:52 و رضی‌الله‌عنه را به خانه‌اش بردند.
17:55 علی گفت: این مرد را نگه دارید؛ اگر من مردم، او را بکشید.
18:02 و اگر زنده ماندم، زخم‌ها قصاص‌پذیرند.
18:06 علی رضی‌الله‌عنه در این حال روز جمعه و شب شنبه ماند.
18:13 و شب یکشنبه درگذشت.
18:15 در یازدهمین شب از ماه رمضان، سال چهلم هجری.
18:22 و عمرش پنجاه و هشت سال بود.
18:27 امیرالمؤمنین علی بن ابی‌طالب رضی‌الله‌عنه پیش از مرگش وصیت کرد
18:33 که در حنوطش مشکی گذاشته شود که آن را نگه می‌داشت،
18:37 و فرمود: این بقیهٔ حنوط رسول الله (ﷺ) است.
18:44 و فرزندش حسن رضی‌الله‌عنه بر او نماز گزارد،
18:48 و در خانهٔ حکومت در کوفه به خاک سپرده شد،
18:50 از ترس خوارج که مبادا پیکرش را بیرون آورند.
18:55 حسن بن علی رضی‌الله‌عنهما پس از دفن پدرش گفت:
19:02 مردی از میان شما رفت که پیشینیان در دانش به او نرسیدند
19:07 و آیندگان نیز به او نرسیدند،
19:09 و همانا رسول الله (ﷺ)
19:13 او را می‌فرستاد و پرچم را به او می‌داد،
19:16 و او باز نمی‌گشت تا آن‌که برایش پیروزی حاصل شود.
19:18 و او جز هفتصد درهم از عطایش، از طلا و نقره چیزی بر جای نگذاشت،
19:22 که آن را برای خدمتکار خانواده‌اش ذخیره می‌کرد.
19:26 (و) ابن عوف و زبیر به سوی ابو عبیده،
19:51 و سعدان و خلفا (...)
20:00 (...)