آن ده وعده بهشت را دادند | قسمت (9) | عمر بن الخطاب رضی الله عنه (قسمت پنجم)

◉ 4027 بازدید ⏱ 14:51 صدای ترجمه‌شده — فارسی
0:000:00

متن کامل

ترجمهٔ ماشینی — ممکن است خطا داشته باشد
0:00 بسم الله الرحمن الرحیم
0:04 جمعیت مودّه
0:06 تقدیم
0:07 ده تن که به بهشت مژده داده شده‌اند
0:10 عمر بن خطاب
0:15 رضی‌الله‌عنه
0:17 دوستی با صحابه و خویشاوندی (پیامبر) سنت است
0:22 (خداوند) با آن نزد پروردگارم برسم، آن‌گاه که مرا زنده کند
0:27 دوستی با صحابه و خویشاوندی (پیامبر) سنت است
0:29 این شهر، مدینهٔ نبوی است
0:32 پایتخت دولت اسلام
0:34 و مقر خلافت راشده است
0:37 هیئت‌ها از هر جا به آن روی می‌آورند
0:40 روز آن جنب‌وجوش و نشاط است
0:43 و شب آن ذکر و امان است
0:46 و در شامی
0:48 کاروانی از بازرگانان به مدینه آمد
0:51 پس در مصلّی فرود آمد
0:53 پس عمر به عبدالرحمن بن عوف گفت
0:55 رضی‌الله‌عنهما
0:57 آیا می‌خواهی امشب از ایشان نگهبانی کنیم؟
1:00 گفت: آری
1:02 پس شب را به نگهبانی ایشان و نماز گذراندند
1:06 آنگاه عمر گریهٔ کودکی را شنید
1:08 پس به سوی او روی آورد
1:10 و به مادرش گفت
1:12 از خدای تعالی پروا کن
1:13 و با فرزندت نیکی کن
1:16 سپس به جای خود بازگشت
1:18 باز گریهٔ او را شنید
1:21 پس دوباره نزد مادرش آمد
1:23 و همان را به او گفت
1:25 سپس به جای خود بازگشت
1:28 چون پاسی از شب گذشت
1:30 گریهٔ کودک را شنید
1:32 پس نزد مادرش آمد و به او گفت
1:35 وای بر تو، تو مادر بدی هستی
1:38 چرا کودکت از امشب از گریه آرام نمی‌گیرد؟
1:42 او گفت
1:43 ای بندهٔ خدا
1:45 من او را از شیر خوردن بازمی‌دارم
1:47 و او از آن سرباز می‌زند
1:49 گفت: و چرا؟
1:51 گفت
1:52 زیرا عمر جز برای کودک از شیر گرفته (مقرری) تعیین نمی‌کند
1:56 گفت
1:57 فرزندت چند ساله است؟
2:00 چنین و چنان ماه
2:02 پس گفت
2:03 وای بر تو
2:04 او را از شیر گرفتن شتاب مده
2:07 چون نماز صبح را گزارد
2:09 و مردم از گریهٔ (کودک) قرائتش را به سختی می‌شنیدند
2:13 گفت
2:14 وای بر عمر
2:16 چه بسیار از فرزندان مسلمانان را کشته است!
2:20 سپس منادی‌اش را فرمان داد و او ندا داد
2:22 کودکان خود را پیش از وقت از شیر نگیرید
2:25 زیرا ما برای هر نوزادی در اسلام عطا تعیین می‌کنیم
2:30 و به همین‌ها به اطراف (سرزمین‌ها) نوشت
2:34 عمر بن خطاب رضی‌الله‌عنه خلافت را بر عهده گرفت
2:38 پس به نیکوترین سیره رفتار کرد
2:41 و هیچ‌چیز از آن را برای خود و خویشانش برنگرفت
2:45 و به مردم گفت
2:47 من خود را نسبت به مال خدا
2:50 به منزلهٔ سرپرست یتیم قرار داده‌ام
2:53 اگر بی‌نیاز باشم، عفت می‌ورزم
2:55 و اگر تنگدست شوم، به شایستگی می‌خورم
2:59 و خلیفه عمر بن خطاب رضی‌الله‌عنه
3:03 با آنچه از بار خلافت و سنگینی امارت بر دوش داشت
3:07 بیوه‌زنان مدینه را پیگیری می‌کرد
3:11 و شب‌ها برای آنان آب می‌کشید
3:13 و به کارهایشان رسیدگی می‌کرد
3:16 و یک بار
3:17 طلحه دید که شب‌ها به خانهٔ زنی داخل می‌شود
3:21 پس طلحه روز نزد او رفت
3:24 دید پیرزنی نابینا و زمین‌گیر است
3:27 از او پرسید این مرد نزد تو چه می‌کند؟
3:31 گفت، و او (عمر را) نمی‌شناخت
3:34 این مرد از چندین وقت است که مرا پیگیری می‌کند
3:38 آنچه مرا به صلاح آورد می‌آورد و آزار (و رنج) مرا برطرف می‌کند
3:43 پس طلحه خود را سرزنش کنان گفت
3:46 مادرت به عزایت بنشیند ای طلحه!
3:48 لغزش‌های عمر را دنبال می‌کنی؟
3:52 و در شبی از شب‌های جاودانهٔ روزگار
3:55 خلیفه عمر رضی‌الله‌عنه رفت
3:58 در دل تاریکی شب، چنان که عادتش بود، گشت می‌زد
4:01 و خادمش اسلم همراهش بود
4:04 ناگاه از دور آتشی برافروخته دیدند
4:08 عمر گفت
4:09 ای اسلم!
4:11 گمان می‌کنم اینجا کاروانی است
4:13 شب و سرما ایشان را درمانده کرده
4:15 بیا برویم
4:17 اسلم گفت
4:19 پس دوان‌دوان رفتیم تا به ایشان نزدیک شدیم
4:22 ناگاه زنی را دیدیم با کودکان خردسال
4:26 و دیگی بر آتش نهاده شده بود
4:28 و کودکان (از گرسنگی) فریاد می‌زدند
4:31 عمر گفت
4:32 سلام بر شما ای اصحاب روشنایی
4:35 و عمر رضی‌الله‌عنه از گفتن «ای اصحاب آتش» پرهیز کرد
4:40 پس آن زن گفت: و بر تو باد سلام
4:42 او گفت: نزدیک می‌آیم
4:45 زن گفت: با خیر نزدیک بیا، یا برگرد
4:48 پس نزدیک آمد و گفت:
4:50 شما را چه شده است؟
4:52 گفت: شب و سرما ما را به ستوه آورده است
4:55 گفت: این کودکان را چه شده که این‌گونه ناله می‌کنند؟
5:00 گفت: گرسنگی
5:03 گفت: پس در این دیگ چیست؟
5:07 گفت: آبی است که با آن آن‌ها را ساکت می‌کنم تا بخوابند
5:11 به خدا سوگند، میان ما و عمر
5:14 گفت: خدا رحمتت کند
5:17 و عمر از حال شما خبر ندارد؟
5:20 گفت: او کار ما را به عهده دارد، اما از ما غافل است
5:25 گفت: اسلم، پس عمر به سوی من روی آورد
5:28 و گفت: بیا با هم برویم
5:30 پس دوان‌دوان رفتیم تا به خانهٔ آرد رسیدیم
5:35 پس یک گونی آرد و قدری پیه بیرون آورد
5:38 و گفت: این را بر دوشم بگذار
5:40 گفتم: من آن را از تو حمل می‌کنم
5:44 گفت:
5:45 آیا تو بار گناهان مرا در روز قیامت برمی‌داری؟
5:48 نه، نمی‌توانم
5:49 پس آن را بر دوشش گذاشتم
5:51 پس او رفت و من هم با او دوان‌دوان به سوی آن زن رفتیم
5:55 آن را نزد آن زن نهاد
5:57 و مقداری آرد بیرون آورد
6:00 و به آن زن گفت:
6:02 آن را برای من بریز، من برایت هم می‌زنم
6:05 و زیر دیگ دمید، سپس آن را هم زد
6:09 اسلم گفت:
6:10 دیدم که دود از میان ریش او بیرون می‌آید
6:14 تا برای آنان غذا پخته شد
6:16 سپس گفت: ظرفی برایم بیاور
6:19 پس آن زن ظرفی آورد و غذا را در آن ریخت
6:23 سپس به آن زن گفت:
6:25 به آنان غذا بده، و من برایشان آن را پهن می‌کنم
6:28 یعنی آن را پخش می‌کنم تا خنک شود
6:31 و این کار همچنان ادامه یافت تا آنان سیر شدند
6:34 و از غذا نزد آن زن باقی ماند
6:37 و برخاست و من هم با او برخاستم
6:39 پس آن زن می‌گفت:
6:41 خدا به تو بهترین پاداش دهد
6:43 تو به این کار از امیرالمؤمنین عمر شایسته‌تر بودی
6:47 گفت: نیکو بگو
6:50 وقتی نزد امیرالمؤمنین رفتی
6:52 مرا آنجا خواهی یافت، ان‌شاءالله
6:55 سپس از او کناره گرفت به سویی
6:58 و نشست و به کودکان او نگاه می‌کرد
7:00 گفتم: برای تو کاری غیر از این هست
7:04 پس با من سخن نگفت
7:06 تا دیدم کودکان با هم کشتی می‌گیرند
7:09 سپس خوابیدند و آرام گرفتند
7:11 پس گفت:
7:13 ای اسلم!
7:14 گرسنگی آنان را بی‌خواب و گریان کرده بود
7:17 پس خوش نداشتم که بروم و آنان را رها کنم تا ببینم که می‌خندند
7:22 وقتی خندیدند، دلم آرام گرفت
7:26 و آن مهربانی عمری فراتر رفت
7:29 تا حتی چهارپایان را در برگیرد
7:31 پس رضی‌الله‌عنه می‌گفت:
7:34 اگر قاطری در عراق بلغزد
7:37 گمان می‌کنم خدا از من درباره آن خواهد پرسید
7:40 چرا راه را برایش هموار نکردی ای عمر؟
7:44 و در سوی دیگر
7:47 عمر رضی‌الله‌عنه در حق قوی بود
7:50 و حریص بر نشر اسلام در همهٔ سرزمین‌های خدا
7:54 و نیروی فارس و روم را درهم شکست
7:57 که بزرگ‌ترین امپراتوری‌های آن زمان بودند
8:01 و همواره می‌گفت:
8:03 ما قومی هستیم که الله ما را با اسلام عزت داده است
8:07 پس هرگاه عزت را جز از راه آن بجوییم، الله ما را خوار می‌سازد
8:12 پس الله گردن‌های کسرا و قیصر را برای او رام کرد
8:15 و حکومت‌های آن دو مطیع او شدند
8:18 و فاروق رضی‌الله‌عنه موفق شد
8:20 در ده سال خلافتش
8:23 که قوی‌ترین امپراتوری‌ای را که تاریخ شناخته بنیان نهد
8:27 پس دولت اسلامی برپا شد
8:30 تا از سرزمین فارس و مرزهای چین در شرق گسترش یابد
8:34 تا مصر و آفریقیه در غرب
8:37 و از دریای خزر در شمال
8:40 تا سودان و یمن در جنوب
8:43 و در دوران خلافتش روزهایی فراموش‌نشدنی از روزهای جاودان الهی بود
8:49 در برابر ایرانیان
8:51 نبردهای قادسیه و نمارق بود
8:54 و جسر و بویب
8:56 و فتح مدائن، پایتخت ایرانیان
9:00 و در برابر رومیان
9:01 نبردهای یرموک و بیسان و مرج الروم بود
9:06 و دمشق و حمص و بعلبک را گشودند
9:09 و مسلمانان در عهد او بیت‌المقدس را فتح کردند
9:13 آن فتح بزرگ
9:15 که همواره در ذهن مسلمانان خواهد ماند
9:20 هرقل، بزرگ رومیان، از فتوحات پیاپی مسلمانان
9:23 و فروپاشی سپاهیان و شهرهایش در برابرشان
9:26 دچار حیرت شد
9:30 پس فرماندهان سپاهش را گرد آورد و به آنان گفت:
9:34 از این قوم که با شما می‌جنگند برایم بگویید
9:39 آیا آنان هم بشری مانند شما نیستند؟
9:41 گفتند: چرا.
9:43 فرمود: پس شما بیشترید یا ایشان؟
9:46 گفتند: بلکه ما بسیار بیشتر از ایشان هستیم، چندین برابر.
9:50 در هر جایگاهی از جایگاه‌های جنگ.
9:53 فرمود: پس چه شده که شکست می‌خورید؟
9:57 آنگاه پیرمردی از بزرگان ایشان برخاست و گفت:
10:00 به سبب آن‌که ایشان شب‌ها به نماز می‌ایستند و روزها روزه می‌گیرند،
10:05 و به عهد وفا می‌کنند،
10:07 و به کار نیک فرمان می‌دهند و از کار ناپسند باز می‌دارند
10:11 و یکدیگر را پند می‌دهند و میان خود به انصاف رفتار می‌کنند.
10:15 و به سبب آن‌که ما شراب می‌نوشیم و زنا می‌کنیم،
10:19 و حرام را مرتکب می‌شویم و عهد را می‌شکنیم،
10:22 و ستم می‌کنیم و به خشم فرمان می‌دهیم.
10:25 آنگاه هرقل گفت: تو راست گفتی.
10:30 و امیرالمؤمنین عمر رضی‌الله‌عنه
10:33 لشکری برای جنگ با ایرانیان فرستاد،
10:35 و ساریة بن زنیم رضی‌الله‌عنه را بر ایشان فرمانده قرار داد.
10:40 پس ایرانیان و کردان با جمعیتی بزرگ در کمین ایشان نشستند،
10:43 و لشکر مسلمانان را محاصره کردند،
10:46 تا آن‌که نزدیک بود همه را نابود کنند.
10:49 و در حالی که ایشان چنین بودند،
10:52 عمر رضی‌الله‌عنه در مدینه
10:54 روز جمعه برای مردم خطبه می‌خواند،
10:57 که ناگاه عمر فریاد زد:
10:59 ای ساریة!
11:00 کوه، کوه!
11:02 ای ساریة!
11:03 کوه، کوه!
11:05 ای ساریة!
11:06 کوه، کوه!
11:08 پس لشکر، فریاد عمر را شنید،
11:10 با آن‌که فاصله‌ها هزاران مایل بود،
11:13 و به سوی کوهی نزدیک خود پناه بردند،
11:16 و از یک سو با دشمن روبه‌رو شدند.
11:20 پس الله ایشان را یاری کرد،
11:22 و از دشمن غنایم فراوانی به دست آوردند.
11:25 و از جمله غنایم،
11:27 صندوقچه‌ای از جواهر بود.
11:29 ساریة رضی‌الله‌عنه از مسلمانان اجازه خواست
11:33 که این صندوقچه را ویژهٔ امیرالمؤمنین عمر کند،
11:37 و ایشان به او اجازه دادند.
11:38 پس قاصدی به مدینه فرستاد،
11:41 و با او خمس غنایم را
11:43 و صندوقچه را همراه داشت.
11:45 عمر رضی‌الله‌عنه خمس را گرفت
11:47 و آن را به بیت‌المال مسلمانان سپرد،
11:50 و از گرفتن صندوقچه جواهر امتناع کرد،
11:53 و آن را به مجاهدان مسلمان بازگرداند.
11:57 و اهل مدینه از قاصد ساریة دربارهٔ فتح پرسیدند،
12:01 او ایشان را خبر داد.
12:03 آنگاه از او پرسیدند
12:04 که آیا در روز نبرد صدایی شنیده‌اند؟
12:07 گفت: آری.
12:08 گفت: شنیدیم گوینده‌ای می‌گفت:
12:10 ای ساریة!
12:12 کوه، کوه!
12:13 و نزدیک بود که هلاک شویم،
12:15 پس به کوه پناه بردیم،
12:17 و الله بر ما پیروزی داد.
12:20 و چون هیئت مسلمانان به مدینه رسید،
12:23 در حالی که هرمزان را به اسارت همراه داشتند،
12:26 و او یکی از فرماندهان کسری بود،
12:29 بر عمر وارد شدند،
12:30 و او در مسجد خوابیده بود
12:32 و عبای خود را بالش کرده بود.
12:34 هرمزان می‌گفت:
12:37 عمر کجاست؟
12:38 گفتند:
12:39 همین است.
12:40 و صدای خود را آهسته کردند تا او را بیدار نکنند.
12:43 و هرمزان می‌گفت:
12:46 پرده‌دار او کجاست؟
12:47 و نگهبان او کجاست؟
12:49 گفتند:
12:50 او نه پرده‌دار دارد و نه نگهبان.
12:53 هرمزان شگفت‌زده شد.
12:56 حافظ ابراهیم این صحنه را در قصیدهٔ عمریه‌اش تصویر کرده است،
12:58 آنجا که در این موقف می‌گوید:
13:02 گفت:
13:03 و نگهبان پادشاه کسری، عمر را دید
13:07 که میان رعیت بی‌پرده است و خود پاسبان ایشان است،
13:11 و او که عادت به پادشاهان ایران داشت که برای ایشان
13:14 حصاری از سپاه و نگهبانان بود که از ایشان پاسداری کند،
13:18 او را دید که در خوابی عمیق فرو رفته است،
13:22 و در او شکوه و بزرگی معانی‌اش نهفته است.
13:26 بر خاک، زیر سایهٔ درختان، پیچیده در عبایی
13:29 که درازای زمان نزدیک بود آن را کهنه کند.
13:33 پس آنچه را که پیشتر بزرگ می‌داشت در چشمش خوار شد،
13:37 از کسری‌ها و دنیایی که در دست ایشان بود.
13:40 و سخنی راست گفت که مثل شد،
13:44 و نسل پس از نسل آن را روایت می‌کنند.
13:48 از آن‌که تو میان ایشان عدل برپا داشتی، ایمن شدی،
13:51 پس با آرامش خاطر خفتی، در حالی که آسوده‌خاطری.
13:58 اداره امیرالمؤمنین عمر بن خطاب
14:01 برای این دولت بزرگ و گسترده‌پهنه چگونه بود؟
14:06 و پایان کار او رضی‌الله‌عنه چگونه بود؟
14:10 این محور سخن ما در دیدار آینده است، ان‌شاءالله.
14:25 در بهشت جاودان دو شخص که شرافتشان را افزود،
14:32 ایشان طلحه و پسر عوف و زبیر هستند.
14:39 به سوی ابو عبیده و سعدان و خلفا