از مجموعهٔ الشمعیل المحمدیه (سریال کامل شد) · درس 12 از 40

الشمال المحمدیه | قسمت (12) | باب آنچه در وصف عمامه رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم و جامه آن حضرت ذکر شد.

◉ 162 بازدید ⏱ 16:21 صدای ترجمه‌شده — فارسی
0:000:00

متن کامل

ترجمهٔ ماشینی — ممکن است خطا داشته باشد
0:00 بسم الله الرحمن الرحیم
0:07 با قلم‌های شوق
0:09 و مرکب عشق
0:11 حروفی را می‌نگاریم که از طلا گران‌بهاتر است
0:15 در وصف سرور آفریدگان
0:17 صلی‌الله‌علیه‌وسلم
0:20 شمائل محمدیه
0:30 باب آنچه درباره وصف عمامهٔ رسول الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم آمده است
0:38 عمامه
0:39 نامی است که بر آنچه بر سر پیچیده می‌شود و تمام سر را می‌پوشاند اطلاق می‌گردد
0:44 و از عادت عرب پوشیدن عمامه بوده است
0:47 از جابر رضی‌الله‌عنه روایت است که گفت
0:52 پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم در روز فتح مکه، در حالی که عمامهٔ سیاه بر سر داشت، وارد مکه شد
1:00 در این حدیث
1:03 که پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم روز فتح مکه در حالی که عمامهٔ سیاه بر سر داشت وارد مکه شد
1:10 و پیش‌تر گذشت که وارد آن شد در حالی که کلاهخود بر سرش بود
1:15 و میان این دو حدیث منافاتی نیست
1:18 زیرا احتمال دارد که پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم برای حفاظت سرش کلاهخود پوشیده باشد
1:24 و بالای آن عمامه بوده است
1:26 و احتمال دارد که کلاهخود ابتدا بر سر پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم بوده باشد
1:32 سپس چون کارها استوار گشت، کلاهخود را برداشت و عمامه پوشید
1:38 و از جعفر بن عمر بن حریث، از پدرش روایت است که گفت
1:45 دیدم پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم بر منبر خطبه می‌خواند و عمامهٔ سیاه بر سر داشت
1:53 در این حدیث دلیلی است بر جواز پوشیدن لباس سیاه گاهی
1:59 و از همین‌جا خلفای بنی‌عباس پوشیدن سیاه را نشان خود قرار دادند
2:05 و والیان و قاضیان و خطیبان خود را نیز چنین کردند
2:09 و پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم آن را به‌عنوان لباس همیشگی نپوشید
2:14 و هرگز شعار ایشان در عیدها و نمازهای جمعه و اجتماعات بزرگ نبود
2:20 و تنها در روز فتح، پوشیدن عمامهٔ سیاه برای ایشان اتفاق افتاد، نه برای سایر صحابه
2:26 و سایر لباس ایشان در آن روز سیاه نبود
2:30 و از عبیدالله بن عمر، از نافع روایت است
2:35 از ابن عمر رضی‌الله‌عنهما که گفت
2:39 پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم هرگاه عمامه می‌بست
2:43 انتهای عمامه‌اش را میان دو شانه‌اش آویزان می‌کرد
2:47 نافع گفت: ابن عمر نیز چنین می‌کرد
2:51 عبیدالله گفت: دیدم که قاسم بن محمد و سالم نیز چنین می‌کردند
2:59 در این حدیث آمده که پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم هرگاه عمامه می‌بست
3:06 یعنی عمامه می‌پوشید و آن را بر سرش می‌پیچید
3:10 انتهای عمامه‌اش را میان دو شانه‌اش آویزان می‌کرد
3:13 یعنی آن را رها می‌کرد تا انتهایش میان دو شانه فرود آید
3:19 و به آن «ذؤابه» گفته می‌شود
3:21 و سخن او که «ابن عمر نیز چنین می‌کرد»
3:25 یعنی در عمامه‌اش همان کاری را می‌کرد که پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم انجام می‌داد
3:31 و برای آن ذؤابه‌ای میان دو شانه قرار می‌داد
3:34 و سخن او که «دیدم قاسم بن محمد و سالم نیز چنین می‌کردند»
3:39 یعنی برای عمامهٔ خود ذؤابه‌ای قرار می‌دادند که میان دو شانه رها می‌شد
3:45 این اشاره است به اینکه صالحان از یکدیگر تقلید می‌کنند
3:50 و از ابن عباس رضی‌الله‌عنهما
3:55 که پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم برای مردم خطبه خواند
3:59 در حالی که عصابه‌ای سیاه بر سر داشت
4:03 در این حدیث آمده که پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم برای مردم خطبه خواند
4:11 در حالی که عصابه‌ای سیاه بر سر داشت
4:13 و عصابه آن است که سر به آن پیچیده و بسته می‌شود
4:18 و به معنای عمامه است
4:20 و سخن او «دسماء» یعنی سیاه
4:23 و گفته شده رنگش مانند رنگ چربی، یعنی روغن، بوده است
4:28 و این از آثار عطری است که پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم بر سرش می‌نهاد
4:35 تنبیه
4:38 هیچ حدیث صحیحی از پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم در فضیلت پوشیدن عمامه ثابت نشده است
4:44 و تنها آنچه از او در این باب صحیح است، پوشیدن عمامه توسط خود ایشان است
4:51 آیا می‌توان گفت پوشیدن عمامه سنت است؟
4:55 اصل بر این است که انسان لباس اهل شهر خود را بپوشد
5:00 و خود را با چیزی از ایشان متمایز نسازد
5:03 مادام که با شرع مخالفت نداشته باشد
5:05 و پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم عمامه پوشید
5:09 زیرا آن لباس قوم او بود
5:12 و آن را زیر کلاه (قلنسوه) می‌پوشید
5:15 و عمامه را بدون کلاه نیز می‌پوشید
5:18 و کلاه را بدون عمامه نیز می‌پوشید
5:21 همان‌گونه که ایشان صلی‌الله‌علیه‌وسلم
5:24 گاهی برای عمامه ذؤابه‌ای رها می‌کرد
5:28 و گاهی آن را بدون ذؤابه می‌پوشید
5:31 چنان‌که امام ابن قیم رحمه‌الله این را بیان کرده است
5:35 باب آنچه درباره وصف ازار رسول الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم آمده است
5:44 ازار آن است که نیمهٔ پایین بدن با آن پیچیده می‌شود
5:50 و رداء آن است که بر دو شانه انداخته می‌شود
5:54 و با آن نیمهٔ بالای بدن پوشانده می‌شود
5:57 از ابو بُرده رضی‌الله‌عنه روایت است که گفت
6:02 عایشه رضی‌الله‌عنها برای ما کساء ملبّد بیرون آورد
6:07 و ازار ضخیم
6:10 و گفت: روح رسول الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم در همین‌ها قبض شد
6:16 در این حدیث
6:20 که عایشه رضی‌الله‌عنها برای یکی از تابعین
6:24 کساء ملبّد را بیرون آورد
6:26 و کساء قطعه‌ای پارچه است که دوخته نشده باشد
6:31 و به همان حالت خود باقی است
6:34 و پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم نیمهٔ بالای بدنش را با آن می‌پوشاند
6:39 و ملبّد یعنی وصله‌دار
6:42 یعنی وسط آن با وصله‌های فراوان ضخیم شده بود
6:45 در نتیجه ستبر گشته بود
6:47 و سخن او «ازار ضخیم»
6:50 یعنی قطعه پارچه‌ای ستبر
6:53 که پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم نیمهٔ پایین بدنش را با آن می‌پیچید
6:58 و گفتهٔ او «در همین‌ها روح رسول الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم قبض شد»
7:04 یعنی در همین دو جامه
7:07 و ایشان رضی‌الله‌عنها اراده کرده‌اند
7:09 که نشان دهند این جامه‌ها
7:12 با همهٔ خشونت و کهنگی‌ای که داشتند
7:15 لباس ایشان پس از فتح‌ها بود
7:18 و در روزگار اوج قدرت و سلطنتشان
7:21 و تسلّط او بر بیشتر سرزمین‌ها
7:24 و قهر او بر دشمنانش
7:26 زیرا زمان وفات او، زمان قدرت و نیرومندی اسلام بود.
7:30 و با این حال به زخارف دنیا اعتنایی نکرد.
7:34 و نه به متاع فانی آن
7:38 و از اشعث بن سلیم روایت شده که گفت
7:41 از عمه‌ام شنیدم که درباره‌ی عمویش می‌گفت: گفت
7:45 در حالی‌که در مدینه راه می‌رفتم
7:48 اگر کسی پشت سرم بگوید
7:51 ازارت را بالا بکش، چراکه این کار پرهیزگارانه‌تر و پایدارتر است.
7:56 پس ناگهان او رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) بود
8:00 گفتم: ای رسول الله (ﷺ)
8:03 فقط یک «بُردة» (شال یا پارچه) است، آن هم ملحَی؛
8:06 امالک در [اسوی] گفت
8:10 نگاه کردم، دیدم که ازار (شلوار/لنگ) او تا نیمه‌ی ساق پایش است.
8:17 در این حدیث آمده است که صحابیه
8:21 ایشان رضی‌الله‌عنه در مدینه راه می‌رفت
8:25 پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) نزد او آمد
8:28 و به او فرمود: ازارت را بالا بکش.
8:31 زیرا پوشیدن ازار نیازمند مراقبت و توجه است.
8:35 هرگاه انسان راه برود، ازارش پایین می‌افتد.
8:39 از این رو پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) به او دستور داد
8:43 با تعهد او، این را علت‌آورده‌اش...
8:46 به‌این‌که او پرهیزگارتر است
8:48 یعنی میان خودت و الله عزّوجل
8:51 با تحقیق اطاعت او
8:54 و باقی‌گذاشتن، یعنی برای لباست
8:57 زیرا اگر آن را بلند کنی، سالم می‌ماند.
8:59 و مدت ماندنش نزد تو طولانی شد
9:02 برخلاف آنجا که آن را رها کرده باشی
9:05 زمین بر آن اثر می‌گذارد.
9:08 و در روایتی آمده است
9:10 «و آن (آخرت) باقی‌تر و پاکیزه‌تر است»
9:13 یعنی برای لباس پاک‌تر است.
9:15 صحابی به پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) گفت
9:19 این فقط یک ملحفه است؛ بردهٔ (پارچهٔ) ملحی.
9:22 یعنی این لباسی که می‌پوشم
9:25 در آن سفیدی است که با سیاهی آمیخته است
9:28 و این از پوشش اعراب (بادیه‌نشینان) است.
9:30 از پوشاک‌های فاخر نیست
9:33 گویی می‌خواهد بگوید
9:35 این جامه‌ای است که هیچ اعتباری برای آن نیست.
9:38 و در مجالس و محافل (دیگران) پوشیده نمی‌شود.
9:41 این جامه‌ی کار و حرفه است
9:44 لباس زینت
9:46 و سخن پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
9:49 آیا تو را در الگوی نیکو (اسوه) نیست؟
9:51 هر پیشوا و الگویی که از او پیروی شود
9:54 معنای آن این است که کسی که حریص بر پیروی از پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) باشد
10:00 کوتاه می‌کند لباس‌هایش را
10:02 حتی اگر او هیچ نظری به حفظ لباسش نداشته باشد
10:06 آیا در دلش از کبر و خودبزرگ‌بینی (چیزی) برنخاسته است؟
10:10 کسی که [بر او] کشیدن (شلوار/جامه) به زمین [مورد نکوهش] انتظار می‌رود
10:12 زیرا صرف پیروی از پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
10:16 لازمهٔ آن این است که انسان لباس‌های خود را بالا بزند
10:20 بنابراین وقتی آن صحابی به شتر پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) نگاه کرد،
10:26 تا نیمه‌ی ساقش (او را دید)
10:29 و نظیر این
10:32 روایت شده که امیرالمؤمنین عمر بن الخطاب رضی‌الله‌عنه در روزی که مورد ضربت قرار گرفت
10:38 مردم نزد او آمدند تا با او وداع کنند و او را ستایش کنند.
10:42 مردی جوان نزد او آمد
10:44 «ای امیرالمؤمنین، مژده باد تو را، به بشارتی که الله برای تو داده است»
10:49 از صحبت پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
10:53 و در اسلام، آنچه را که خود می‌دانی، پیشی گرفت
10:57 سپس [ولایت یافتی] و عدالت کردی
10:59 شهادت
11:01 عمر رضی‌الله‌عنه فرمود
11:03 آرزو داشتم که آن (مال/سهم) به‌اندازهٔ کفاف باشد؛ نه به زیانم و نه به سودم
11:08 هنگامی که آن جوان پشت کرد و رفت
11:10 اگر ازارش به زمین می‌رسید
11:13 گفت: غلام به من پاسخ داد.
11:16 به او گفت
11:18 برادرزاده‌ام
11:19 لباست را بالا بزن
11:21 زیرا آن برای لباست پایدارتر است.
11:24 و پرواپیشه‌تر برای پروردگارت
11:26 و همچنین، نزدیک به همین موضع
11:29 برای عبدالله بن عمر رضی‌الله‌عنهما
11:32 آنجا که فرمود
11:34 وارد بر رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) شدم
11:38 و (علی) ازاری داشت که به هم می‌خورد و صدا می‌کرد
11:41 یعنی اضطراب دارد و به حرکت درمی‌آید
11:44 گفت: این کیست؟
11:46 گفتم: عبدالله
11:49 گفت: اگر بنده‌ی الله باشی
11:52 لُنگت را بالا بِکَش
11:54 ابن عمر گفت
11:56 تا نیمه‌های ساق‌ها، ازارم را بالا زدم
11:59 و ازار او (بند ازار او) همواره بر کمرش بود تا آن‌که درگذشت.
12:04 از حذیفه بن یمان رضی‌الله‌عنهما روایت است که گفت:
12:08 پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) گرفت
12:11 بعضی از تساقی یا ساقه‌اش
12:14 فرمود:
12:16 این جای ازار است.
12:18 اگر نپذیرفتی، پس پایین‌تر
12:21 اگر نپذیرفتی
12:23 پس برای ازار (پیراهن پایین‌تنه) در محدودهٔ دو برآمدگی پا (کعبین) هیچ حقی نیست
12:26 در این حدیث
12:29 این که پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
12:32 دست بر ماهیچه‌های ساق او گرفت، یا ساق حذیفه رضی‌الله‌عنه را
12:37 شکر راوی
12:39 و گفت:
12:40 این جایگاه تهبند (ازار) است.
12:42 و «عضلة» (ساق‌بند / برآمدگی گوشتی ساق) همان
12:44 پیه متراکمی است که پشت ساق قرار دارد.
12:47 پس تهبند مؤمن تا نصف ساقش است
12:50 یا تا برآمدگی ساقش.
12:52 و سخن او: «فإن أبیت» (اگر نپذیرفتی)
12:55 یعنی: از اخذ به عزیمت خودداری کردی،
12:58 در بالا بردن تهبند تا نصف ساق،
13:01 پس برای تو در فرو افتادن (اِسبال) از آن محل اجازه‌ای هست،
13:04 به شرط آن‌که تهبندت به دو قوزک نرسد.
13:08 زیرا قوزک‌ها حقی ندارند که تهبند به آن‌ها برسد.
13:13 و از همین رو گفت:
13:15 «فإن أبیت» (اگر نپذیرفتی)،
13:16 پس تهبند حقی بر دو قوزک ندارد.
13:20 فایده:
13:23 هرگاه مسلمان بداند که پیامبر ما (ﷺ)
13:27 احادیث بسیار زیادی از او صحیح نقل شده است
13:30 در بیم دادن از اِسبال،
13:33 مانند این سخن پیامبر (ﷺ):
13:36 «آنچه از تهبند که زیر دو قوزک باشد، در آتش است».
13:40 و سخن دیگر پیامبر (ﷺ):
13:43 «سه گروه‌اند که الله روز قیامت با آنان سخن نمی‌گوید،
13:47 و به ایشان نمی‌نگرد و پاکشان نمی‌گرداند،
13:51 و برای ایشان عذابی دردناک است:
13:53 کسی که اِسبال می‌کند، و منّت‌گذار،
13:56 و کسی که کالای خود را با سوگند دروغ به فروش می‌رساند».
14:00 پس چگونه راضی می‌شود برای خویش به این وعید سخت؟
14:04 که دلالت دارد بر این‌که اِسبال از گناهان کبیره است.
14:08 علما گفته‌اند:
14:10 آنچه از جامه‌ها که زیر دو قوزک باشد،
14:13 به‌طور مطلق ممنوع و حرام است،
14:16 خواه برای خودنمایی باشد یا برای غیر خودنمایی،
14:20 لیکن برای خودنمایی حرمتش شدیدتر است.
14:24 و از آنچه مایه تأسف است
14:26 این است که برخی از جوانان نادان
14:28 هرگاه کسی را می‌دیدند که جامه‌اش تا نیمه ساق‌هایش بود،
14:32 او را مسخره می‌کردند.
14:34 سپس چون پس از مدتی غربی‌ها را دیدند
14:37 که شلوار را تا زانو می‌پوشند،
14:40 همان کار آنان را انجام دادند،
14:42 و با شلوارهای تا زانو در خیابان‌ها بیرون آمدند.
14:46 و این دلالت دارد بر بیماری در دل‌های آن جوانان،
14:50 از این جهت که روی گرداندند،
14:51 بلکه از هدایت پیامبر (ﷺ) مسخره کردند،
14:55 که بهترین هدایت است،
14:57 و به باطلی که از دشمنانشان آمده بود روی آوردند.
15:02 و این حکم،
15:03 یعنی بالا بردن جامه تا نیمه ساق،
15:06 ویژه مردان است نه زنان.
15:09 زیرا پیامبر (ﷺ)
15:12 هنگامی که فرمود:
15:13 «هر که جامه‌اش را از روی تکبر بکشد،
15:16 الله روز قیامت به او نمی‌نگرد».
15:19 ام‌سلمه رضی‌الله‌عنها گفت:
15:23 پس زنان با دامن‌هایشان چه کنند؟
15:26 فرمود: «یک وجب فرو بیاویزند».
15:30 گفت:
15:31 «در این صورت پاهایشان آشکار می‌شود».
15:34 فرمود: «پس یک ذراع فرو بیاویزند،
15:37 و بیشتر از آن نیفزایند».
15:39 و ذراع از آرنج تا نوک انگشتان است.
15:45 پس زن مأمور به پوشش است،
15:47 و این برای او حفاظت به شمار می‌رود،
15:50 و نگاهداری او از نگاه‌های گناه‌آلود و خطاکارانه است.
15:54 از این رو به فرو آویختن جامه‌اش به این شکل مأمور شده است.
15:58 و اگر چه ممکن است جامه گاهی آلوده شود،
16:02 ولی مصلحت در پوشاندن پاهایش بزرگ‌تر و راجح‌تر است.
16:07 ادامه سخن ان‌شاءالله در بخش بعدی.
16:11 و الله داناتر است.
16:13 و درود و سلام الله بر پیامبر ما محمد (ﷺ).
16:16 و بر آل و اصحاب او همگی.