از مجموعهٔ الشمعیل المحمدیه (سریال کامل شد) · درس 32 از 40

الشمال المحمدیه | قسمت (32) | باب آنچه در مورد شخصیت رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم ذکر شد

◉ 163 بازدید ⏱ 22:10 صدای ترجمه‌شده — فارسی
0:000:00

متن کامل

ترجمهٔ ماشینی — ممکن است خطا داشته باشد
0:00 بسم الله الرحمن الرحیم
0:07 با قلم‌های اشتیاق و مرکب عشق
0:11 حروفی را می‌نگاریم که از طلا گرانبهاتر است
0:15 در وصف سرور آفریدگان، پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
0:20 شمائل محمدیه
0:31 باب آنچه درباره خُلق پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) آمده است
0:38 از عمر بن عاص رضی‌الله‌عنه روایت است که گفت
0:41 پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) رو به قوم می‌کرد و سخنش را متوجه بزرگ‌ترین آن‌ها می‌ساخت.
0:49 او با این کار دل‌های ایشان را به خود جلب می‌کرد
0:51 و او با چهره و سخنش به من روی می‌آورد.
0:55 تا جایی که گمان کردم من بهترین قوم هستم
0:58 گفتم: ای رسول الله (ﷺ)
1:01 من بهتر هستم یا ابوبکر؟
1:04 ابوبکر گفت
1:06 گفتم: ای رسول الله (ﷺ)
1:08 من بهتر هستم یا عمر
1:10 عمر گفت
1:12 گفتم: ای رسول الله (ﷺ)
1:14 من بهتر هستم یا عثمان
1:17 عثمان گفت
1:19 وقتی از رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) پرسیدم، ایشان مرا تصدیق کرد.
1:24 پس دریافتم که از او نپرسیده بودم
1:28 در این حدیث
1:32 پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
1:35 هرگاه کسی که خشن و تندخو بود به مجلس او می‌آمد،
1:39 به بدرفتاری و بداخلاقی شناخته می‌شود.
1:42 با چهره‌ای گشاده و معاشرتی نیکو او را دیدار می‌کرد.
1:48 او چهره‌اش را رو‌به‌روی چهره‌ی پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) قرار می‌دهد
1:52 و با سخن به او روی می‌آورد
1:55 و این از کمال حکمت او و بخشندگی آفرینش او و نیکویی همراهی او است.
2:00 و سخن او
2:02 و او بسیار اوقات با چهره و سخنش به من روی می‌آورد.
2:07 تا جایی که گمان کردم من بهترین قوم هستم
2:10 یعنی این‌که پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
2:13 او با گشاده‌رویی به استقبالش می‌رفت
2:15 و به او روی می‌آورد و با او سخن می‌گوید
2:17 تا آنجا که گمان کرد که او برترین صحابه است
2:20 از زیادی توجه او به من
2:23 و سخن او
2:24 گفتم: ای رسول الله (ﷺ)
2:26 من بهتر هستم یا ابوبکر؟
2:29 سپس [او] از عمر پرسید.
2:31 سپس از عثمان
2:33 و در این، اشاره‌ای است به اینکه در نفوس همهٔ صحابه (رضی‌الله‌عنهم) این امر تثبیت شده بود
2:39 بی‌گمان بهترین ایشان به‌طور مطلق ابوبکر است
2:42 سپس عمر
2:43 سپس عثمان
2:45 رضی‌الله‌عنهم اجمعین
2:47 از این‌رو آنان را به‌طور ویژه یاد کرد
2:50 از برترین آغاز کرد، سپس فاضل‌تر
2:53 و سخن او (تعالی)
2:54 وقتی از رسول الله (ﷺ) پرسیدم، ایشان مرا تصدیق کرد.
3:00 پرسشم را با پاسخی راست و سخنی حق پاسخ داد.
3:04 بدون ملاحظه و مدارای با مردم
3:08 این از شیوه‌های درمان بیماری‌های نفس است، پیش از آن‌که در آن ریشه بدواند.
3:13 درمان آفات دل‌ها پیش از آن‌که ریشه بدواند و فراگیر شود
3:17 نفس را در حدّ خود نگه داشتن
3:20 و شناساندن آن به اندازهٔ شأنش
3:22 و قول او
3:23 کاش از او نپرسیده بودم
3:26 یعنی دوست داشتم و آرزو می‌کردم که از او نپرسیده بودم، از سر شرم از او.
3:31 برای ظهور خطای ظنی
3:33 به‌این‌که من نزد او محبوب‌ترین مردم هستم
3:36 این حدیث به‌طور مختصر در صحیحین آمده است.
3:39 و لفظ
3:40 از عمرو بن عاص رضی‌الله‌عنه
3:43 پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
3:46 پیامبر (ﷺ) او را به سپاه ذات السلاسل فرستاد.
3:49 گفت
3:50 پس نزد او آمدم و گفتم
3:52 کدام‌یک از مردم نزد تو محبوب‌ترند؟
3:55 عایشه گفت
3:57 گفتم: از میان مردان؟
3:59 پدرش گفت
4:01 گفتم: سپس چه کسی؟
4:03 گفت
4:04 سپس عمر بن الخطاب
4:07 سپس مردانی
4:09 از انس بن مالک رضی‌الله‌عنه روایت است که گفت
4:15 خدمت پیامبر (ﷺ) ده سال
4:20 و هرگز به من «اف» هم نگفت.
4:23 و (او) به من درباره‌ی کاری که انجام دادم، نگفت: چرا این کار را کردی؟
4:27 و نه برای چیزی که آن را ترک کردم، آن‌گونه که ترک کردم.
4:31 و رسول الله (ﷺ) همواره
4:34 بهترین مردم از نظر اخلاق
4:37 و هرگز خز و حریری را لمس نکردم.
4:40 و هیچ چیزی نرم‌تر از دست رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) نبود
4:46 و هرگز مُشکی نبوییدم و عطری (ندیدم).
4:50 پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) خوش‌بوتر از عرق بود.
4:55 در این حدیث
4:58 انس رضی‌الله‌عنه خبر می‌دهد
5:00 او ده سال به پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) خدمت کرد.
5:05 این، مقدمه‌ای است برای آنچه او خواهد گفت.
5:08 زیرا خدمت ده سال، برای خادم به‌روشنی آشکار می‌سازد
5:13 خلق مخدومه
5:15 و قول او
5:16 و هرگز به من «اف» نگفت.
5:19 با این‌که ناگزیر کوتاهی و خطاهایی رخ خواهد داد
5:23 به‌ویژه برای مدت (زمانی) معیّن
5:26 با این همه
5:27 پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) هرگز به او «اف» نگفت.
5:32 و هیچ‌گاه به خاطر کاری که (انس) انجام داده بود، به او چیزی نگفت؛
5:36 و نه به خاطر کاری که ترک کرده بود.
5:39 یعنی پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
5:42 هرگز او را بر کاری که انجام داده بود سرزنش نمی‌کرد،
5:45 و نه بر کاری که به آن دستور داده شده بود و او ترکش کرده بود.
5:49 و این (سخن) تنها به خدمت‌گزاری و آداب مربوط است،
5:53 نه به آنچه که به تکالیف شرعی مربوط می‌شود.
5:57 و در این (سخن) نیز ستایشی از انس رضی‌الله‌عنه نهفته است،
6:01 زیرا او مرتکب کاری نشد که پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) بر او خرده بگیرد،
6:06 با وجود طولانی بودن این مدت (خدمت).
6:10 و سخن (انس):
6:12 «و رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) بود»
6:15 «از نیکوترین مردم از نظر خلق»
6:18 این، کلیّتی است پس از تفصیل (که در سخن پیشین آمده بود).
6:21 پس پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) از نیکوترین مردم از نظر خلق بود
6:25 در گفتار و کردار و آداب و معاملات خود.
6:30 و سخن (انس):
6:32 «و هیچ خزّ و حریر و هیچ چیز دیگری را لمس نکردم
6:35 که نرم‌تر از کف دست رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) باشد.»
6:40 خزّ نوعی پارچه است
6:43 که از ابریشم و جز آن بافته می‌شود.
6:46 پس کف دست پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) نرم بود،
6:50 بلکه نرم‌تر از خزّ و حریر بود.
6:53 و هر چیز نرمی را که انس رضی‌الله‌عنه لمس کرده بود (این سخن در آن جمع است).
6:57 و سخن (انس):
7:02 «بوی خوش‌تر از عرق پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) داشت»
7:06 زیرا پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) خوش‌بو بود.
7:11 و این از جمله مواهبی است که الله سبحانه و تعالی به ایشان ارزانی داشته است.
7:16 و از انس بن مالک رضی‌الله‌عنه
7:20 از رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) روایت شده است
7:24 که مردی نزد ایشان بود که اثر زردی (خلوق) بر او بود.
7:28 (انس) گفت: و رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
7:33 کمتر کسی را با چیزی که ناخوشایند باشد روبه‌رو می‌کرد.
7:38 پس چون (آن مرد) برخاست، (پیامبر) به قوم فرمود:
7:41 «کاش به او می‌گفتید این زردی را بشوید.»
7:45 در این حدیث (آمده) که پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
7:50 مردی را دید که اثر زردی بر او بود،
7:53 و این زردی ممکن است از زعفران یا غیر آن باشد
7:57 که برای زینت بر لباس‌ها گذاشته می‌شود.
8:00 و سخن (انس): و رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
8:04 هیچ‌کس را با چیزی که ناخوشایند باشد روبه‌رو نمی‌کرد.
8:08 و این از کمال نیکویی خلق ایشان (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) است،
8:12 که امر می‌کرد و نهی می‌فرمود و نصیحت و تعلیم می‌داد،
8:16 بی‌آنکه کسی را با چیزی ناخوشایند روبه‌رو کند،
8:19 مگر آنگاه که مصلحت اقتضا کند.
8:22 و سخن (انس): «پس چون برخاست»
8:25 «به قوم فرمود»
8:27 یعنی پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) فرمود
8:30 به یاران حاضر در مجلس خود:
8:33 «کاش به او می‌گفتید این زردی را بشوید»
8:36 یعنی آن را ترک کند.
8:38 پس ایشان (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) مستقیماً با آن مرد روبه‌رو نشد،
8:42 بلکه به برخی از قوم امر فرمود که او را متوجه کنند.
8:46 و این حدیث ضعیف است،
8:48 اما معنای آن صحیح است.
8:50 در سنن ابی داود (آمده است)
8:52 از عایشه رضی‌الله‌عنها که گفت:
8:55 پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
8:58 هرگاه چیزی از کسی به ایشان می‌رسید،
9:01 نمی‌فرمود: «چرا فلانی چنین می‌گوید؟»
9:04 بلکه پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) می‌فرمود:
9:08 «چه شده است به گروهی که چنین و چنان می‌گویند؟»
9:12 یعنی نام او را صریحاً نمی‌برد،
9:14 بلکه می‌فرمود:
9:16 «چه شده است به گروهی که چنین و چنان می‌گویند؟»
9:19 (این) برای پرهیز از رودررویی با ناخوشایندی است،
9:22 با آنکه مقصود بدون آن نیز حاصل می‌شود.
9:25 و از عایشه رضی‌الله‌عنها روایت است که گفت:
9:31 رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) نه فحش‌گو بود
9:34 و نه دشنام‌گو و زشت‌زبان بود،
9:37 و در بازارها فریادکش و سروصداکن نبود،
9:40 و بدی را با بدی پاسخ نمی‌داد،
9:43 بلکه عفو می‌کرد و درمی‌گذشت.
9:45 «فُحش»
9:49 آن است که از اندازه (حق) خارج شود،
9:51 تا آنجا که زشت شمرده شود.
9:53 و «متفحّش» کسی است که عمداً چنین کند
9:56 و زیاد آن را انجام دهد و به آن تکلف ورزد.
9:59 و در این حدیث،
10:01 عایشه از پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) نفی کرده است
10:04 که به فحش‌گویی روی آورند
10:06 و آن را به طبع و تکلف بر زبان آورند.
10:09 و سخن عایشه:
10:11 «و در بازارها فریادکش نبود»
10:14 یعنی صیحه‌زننده و بلندگو نبود،
10:17 و «صَخّاب» کسی است که صدای خود را بلند می‌کند
10:20 و این کار نکوهیده است،
10:22 به‌ویژه در بازارها
10:24 که محل گردهم‌آیی مردم از هر گروه است.
10:27 و سخن عایشه:
10:29 «و بدی‌ها را با بدی پاسخ نمی‌داد»
10:32 یعنی اگر کسی به ایشان بدی می‌کرد،
10:34 آن بدی او را پاسخ نمی‌داد
10:36 با بدی‌ای همانند آن،
10:39 با آنکه آن (پاسخ دادن) مباح است،
10:41 به دلیل سخن الله تعالی:
10:43 و جزای بدی، بدیی همانند آن است.
10:47 و سخن عایشه:
10:49 «بلکه عفو می‌کرد و درمی‌گذشت.»
10:51 یعنی او کارِ بهتر و کامل‌تر را انجام می‌دهد،
10:54 که همان عفو و گذشت است.
10:57 و عفو، درگذشتن از خطاکار است
11:00 و خودداری از مجازات او.
11:02 و صفح، ترک سرزنش است.
11:05 و صفح از عفو بلیغ‌تر است،
11:07 زیرا ممکن است انسان عفو کند اما صفح نکند.
11:10 الله تعالی فرمود:
11:12 «پس از ایشان درگذر و صرف‌نظر کن»
11:14 همانا الله نیکوکاران را دوست می‌دارد.
11:21 و از عایشه رضی‌الله‌عنها روایت است که گفت:
11:24 رسول الله (ﷺ)
11:27 هرگز با دست خود چیزی را نزد،
11:30 مگر آن‌که در راه الله جهاد کند،
11:33 و نه خادمی را زد و نه زنی را.
11:36 در این حدیث،
11:39 ام‌المؤمنین عایشه رضی‌الله‌عنها می‌گوید:
11:43 رسول الله (ﷺ)
11:46 هرگز با دست خود چیزی را نزد،
11:48 یعنی نه انسانی را و نه غیر او را،
11:51 مگر آن‌که در راه الله جهاد کند.
11:54 و مراد از آن، تنها جنگ با کافران نیست،
11:58 بلکه حدود و تعزیرات و موارد دیگر را نیز در بر می‌گیرد.
12:02 و گفته او:
12:04 «و نه خادمی را زد و نه زنی را»
12:07 این، تخصیص پس از تعمیم است،
12:09 زیرا این مورد داخل در آنچه پیش‌تر آمد،
12:12 اما خادم و زن به‌طور خاص ذکر شده‌اند
12:16 به‌سبب اهمیت دادن به حال ایشان،
12:18 یا به‌سبب فراوانی وقوع زدن ایشان در عادت.
12:22 پس عفو از ایشان مستحب است،
12:24 و این، مخالفت با نفس و فرو خوردن خشم است.
12:28 و از عایشه رضی‌الله‌عنها روایت است که گفت:
12:33 ندیدم رسول الله (ﷺ)
12:37 هرگز از ستمی که بر او رفته بود انتقام بگیرد،
12:40 تا وقتی که چیزی از حرمت‌های الهی هتک نمی‌شد.
12:44 پس اگر چیزی از حرمت‌های الله تعالی هتک می‌شد،
12:48 در این امر، خشمش از همه شدیدتر بود.
12:52 و هرگاه میان دو امر مخیر می‌شد،
12:54 جز آسان‌ترین آن دو را برنمی‌گزید،
12:56 مادامی که گناهی در آن نبود.
12:59 در این حدیث،
13:03 ام‌المؤمنین عایشه رضی‌الله‌عنها می‌گوید:
13:07 ندیدم رسول الله (ﷺ)
13:11 انتصار گیرنده (منتصرا)
13:12 یعنی انتقام‌گیرنده،
13:14 از ستمی که بر او رفته بود، هرگز،
13:16 پس پیامبر (ﷺ) هرگز
13:19 برای خویش خشم نمی‌گرفت یا برای خود انتقام نمی‌گرفت.
13:22 و گفته او:
13:24 «تا وقتی که چیزی از حرمت‌های الله تعالی هتک نمی‌شد»
13:28 یعنی تا وقتی که آنچه الله تعالی بر بندگانش حرام کرده بود، مرتکب نمی‌شد.
13:33 پس اگر چیزی از حرمت‌های الله تعالی هتک می‌شد،
13:37 در این امر، خشمش از همه شدیدتر بود،
13:40 یعنی برای الله تعالی خشمش از همه شدیدتر بود.
13:44 و این دلالت دارد بر این‌که غیرت و خشم و انکار واجب است
13:49 هرگاه حرمت‌های الله هتک شود،
13:52 و سکوت در برابر آن جایز نیست.
13:55 و گفته او:
13:56 «هرگاه میان دو امر مخیر می‌شد، جز آسان‌ترین آن دو را برنمی‌گزید»
14:00 «مادامی که گناه نبود»
14:02 یعنی هرگاه پیامبر (ﷺ) میان دو امر مخیر می‌شد تا یکی را انجام دهد،
14:08 آن‌گاه آسان‌ترین آن دو را برمی‌گزید،
14:13 مادامی که از اموری نبود که به گناه می‌انجامید.
14:17 و اموری که به گناه می‌انجامد،
14:20 پیامبر (ﷺ) از آن‌ها پرهیز و برحذر می‌داشت.
14:27 و از عایشه رضی‌الله‌عنها روایت است که گفت:
14:30 مردی بر رسول الله (ﷺ) اجازه ورود خواست و من نزد ایشان بودم،
14:36 پس فرمود:
14:38 «چه بد است این پسر عشیره»
14:40 یا «برادر عشیره»،
14:42 سپس به او اجازه داد.
14:43 و چون وارد شد،
14:45 با او نرم سخن گفت.
14:47 و چون بیرون رفت،
14:49 گفتم: ای رسول الله!
14:51 آنچه را گفتی گفتی،
14:53 سپس با او نرم سخن گفتی.
14:55 فرمود:
14:56 «ای عایشه!»
14:58 «همانا بدترین مردم
15:00 کسی است که مردم او را رها کنند
15:02 یا او را ترک گویند،
15:04 از ترس زشتی زبانش.»
15:06 در این حدیث،
15:10 عایشه رضی‌الله‌عنها می‌گوید:
15:13 مردی بر رسول الله (ﷺ) اجازه ورود خواست و من نزد ایشان بودم.
15:19 گفته شده است:
15:20 این مرد، عیینه بن حصن بود،
15:23 و در آن هنگام مسلمان نشده بود،
15:25 هرچند اسلام خود را آشکار کرده بود.
15:28 او اجازه خواست تا در خانه پیامبر (ﷺ) وارد شود.
15:33 پس پیامبر (ﷺ) فرمود:
15:37 «چه بد است این پسر عشیره»
15:39 یا «برادر عشیره»
15:42 «عشیره» همان قبیله است،
15:44 یعنی: چه بد است این مرد از آن قبیله.
15:47 و در این، تنبهی است
15:49 بر خشونت و درشتی‌ای که نزد این مرد بود.
15:52 سپس به او اجازه داد که وارد شود.
15:55 وقتی وارد شد
15:57 سخنِ نرم با او گفت
15:59 یعنی که پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
16:02 شروع کرد با او سخنی آرام گفتن
16:05 تا دل او و امثال او را به اسلام متمایل سازد
16:08 و گفتار او (عایشه)
16:11 گفتم: ای رسول الله
16:13 گفتم آنچه گفتم
16:15 سپس با او سخنِ نرم گفت
16:17 گویی از حال آن مرد در شگفت بود
16:19 که پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) وصفش کرد
16:23 سپس سخن را با او نرم کرد
16:25 و با گشاده‌رویی و خوش‌رویی با او برخورد کرد
16:27 و چهره‌ای گشاده داشت
16:29 و خوش‌آمدگویی نیکو
16:31 وقتی از او دربارهٔ این موضوع پرسیدم
16:33 فرمود:
16:34 ای عایشه
16:35 همانا از بدترین مردم
16:37 کسی است که مردم او را رها کنند
16:38 یا مردم از او دوری گزینند
16:39 برای پرهیز از زشتی گفتار و کردارش
16:41 یعنی به سبب بدی سخن و رفتار او
16:44 پس چنین کسی
16:46 اگر با او به نرمی برخورد نشود
16:48 از او کارهای بزرگ و ناپسند سر می‌زند
16:51 پس بهتر آن است
16:52 که با او به نیکی رفتار شود
16:54 تا با آنچه نیکوتر است دفع شود
16:57 و برای پرهیز از شرّ او
16:59 از محمد بن منکدر روایت است که گفت:
17:03 از جابر بن عبدالله رضی‌الله‌عنه شنیدم که می‌گفت:
17:08 هیچ‌گاه از رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) چیزی خواسته نشد
17:13 که ایشان بگویند «نه»
17:17 در این حدیث
17:18 بیان بخشندگی پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) است
17:22 پس هرگز از او چیزی خواسته نشد
17:24 که «نه» بگوید
17:26 یعنی آن را نمی‌داد
17:27 بلکه
17:28 یا آن را می‌داد
17:30 یا عذرخواهی کرده و دعا می‌کرد
17:32 یا آنچه را که آرزو کرده بود، برایش تجدید وعده می‌داد
17:35 و از انس بن مالک رضی‌الله‌عنه روایت است که گفت:
17:39 پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) مهربان بود
17:43 و هیچ‌کس نزد او نمی‌آمد
17:45 مگر آنکه به او وعده می‌داد و اگر نزدش بود، آن را برآورده می‌ساخت
17:49 و نماز اقامه شد
17:51 و یک بادیه‌نشین آمد
17:53 دامن لباس ایشان را گرفت
17:54 و گفت:
17:56 همانا از حاجتم اندکی باقی مانده
17:58 و می‌ترسم آن را فراموش کنم
18:01 پس (پیامبر) با او برخاست
18:02 تا از حاجتش فارغ شد
18:04 سپس بازگشت و نماز گزارد
18:07 و از ابن عباس رضی‌الله‌عنهما روایت است که گفت:
18:13 رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
18:16 بخشنده‌ترین مردم به خیر بود
18:19 و بخشندگی‌اش در ماه رمضان بیشتر بود
18:22 تا آنجا که (باد) شدت یابد
18:24 پس جبریل نزد او می‌آمد
18:26 و قرآن را بر او عرضه می‌کرد
18:28 و هنگامی که جبریل او را ملاقات می‌کرد
18:31 رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
18:34 از باد وزان در بخشش به خیر، بخشنده‌تر بود
18:38 در این حدیث
18:41 بیان بخشندگی و انفاق پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) است
18:44 و بخشش و انفاق او
18:46 پس پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
18:49 بخشنده‌ترین مردم به خیر بود
18:51 یعنی بیشترین بخشش و عطا را به خیر داشت
18:55 و گفته‌اش
18:56 و بخشندگی‌اش در ماه رمضان بیشتر بود
19:00 یعنی در رمضان بخشش و عطایش بیشتر می‌شد
19:04 نسبت به دیگر ماه‌ها و روزها
19:07 و این به سبب فضیلت زمان است
19:10 و گفته‌اش
19:11 پس جبریل نزد او می‌آمد و قرآن را بر او عرضه می‌کرد
19:15 جبریل علیه‌السلام
19:17 در رمضان می‌آمد
19:19 و پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) قرآن را بر او عرضه می‌کرد
19:24 و عرضه همان قرائت از حفظ است
19:27 و این در هر رمضان تکرار می‌شد
19:30 و در این، اهمیت عرضه‌ی حافظ حفظ خود را بر دیگری برای تثبیت آن نهفته است
19:36 به‌ویژه در رمضان، ماه قرآن
19:39 و در روایتی آمده: «فیُدارسه القرآن» (و با او قرآن را مدارسه می‌کرد)
19:43 و مدارسه از جانبین صورت می‌گیرد
19:47 پس این افاده می‌کند که هر یک گاه‌به‌گاه قرائت می‌کرد و دیگری می‌شنید
19:52 و گفته‌اش
19:54 پس هنگامی که جبریل او را ملاقات می‌کرد
19:56 رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
19:59 از باد وزان در بخشش به خیر، بخشنده‌تر بود
20:02 باد گاه وزان به خیر است
20:05 و گاه وزان به عذاب است
20:08 و مقصود از باد در اینجا
20:10 همان است که الله عزّ وجل آن را به خیر فرستاده
20:13 یعنی باران
20:15 پس هرگاه باد آن را بفرستد، خیر فراگیر می‌شود
20:18 و معنای مقصود
20:20 او صلی‌الله‌علیه‌وسلم در بخشش از باد تندتر بود.
20:25 و از انس بن مالک رضی‌الله‌عنه روایت است که گفت:
20:30 پیامبر (ﷺ) چیزی را برای فردا ذخیره نمی‌کرد.
20:36 در این حدیث
20:40 این‌که پیامبر (ﷺ)
20:43 برای خود چیزی ذخیره نمی‌کرد،
20:46 و این به سبب بخشندگی و اعتماد او به پروردگارش بود،
20:49 مگر آن‌که خوراک خانواده و فرزندانش باشد.
20:53 و از آن حضرت (ﷺ) چنین رسیده است
20:56 که دلالت دارد بر این‌که او برای خانواده‌اش خوراک یک سالشان را ذخیره می‌کرد.
21:01 و از عمر رضی‌الله‌عنه روایت است
21:04 که پیامبر (ﷺ)
21:07 نخل‌های بنی النضیر را می‌فروخت
21:09 و خوراک یک سال خانواده‌اش را نگه می‌داشت.
21:13 و از عایشه رضی‌الله‌عنها روایت است
21:17 که پیامبر (ﷺ)
21:20 هدیه را می‌پذیرفت
21:22 و در برابر آن پاداش می‌داد.
21:24 در این حدیث
21:28 بیان این است که پیامبر (ﷺ)
21:32 هدیه را می‌پذیرفت و آن را رد نمی‌کرد،
21:35 و پذیرفتن هدیه نوعی بخشندگی است
21:38 و بابی از خوش‌خلقی،
21:41 که به‌وسیله‌ی آن دل‌ها جلب می‌شود.
21:43 و سخن او «و در برابر آن پاداش می‌داد»
21:46 یعنی به کسی که هدیه داده، عوض آن را می‌داد.
21:49 و مراد از ثواب، جبران است،
21:53 و کمترین آن برابر با ارزش هدیه است.
21:58 ادامه‌ی حدیث إن شاء الله خواهد آمد.
22:01 و الله أعلم.
22:03 و درود و سلام بر پیامبر ما محمد (ﷺ).
22:06 و بر آل و اصحاب او همگی.