از مجموعهٔ الشمعیل المحمدیه (سریال کامل شد) · درس 37 از 40

شمایل محمدیه | قسمت (37) | باب آنچه در رحلت رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم ذکر شد | قسمت دوم

◉ 135 بازدید ⏱ 23:39 صدای ترجمه‌شده — فارسی
0:000:00

متن کامل

ترجمهٔ ماشینی — ممکن است خطا داشته باشد
0:00 بسم الله الرحمن الرحیم
0:07 با قلم‌های اشتیاق و مرکب عشق
0:11 حروفی را می‌نگاریم که از طلا گران‌بهاتر است
0:15 در وصف سرور آفریدگان، صلی‌الله‌علیه‌وسلم
0:20 شمائل محمدیه
0:30 باب آنچه درباره وفات رسول‌الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم آمده است
0:35 از انس رضی‌الله‌عنه روایت است که گفت:
0:40 روزی که رسول‌الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم وارد مدینه شد،
0:47 همه‌چیز آن روشن شد.
0:50 و روزی که ایشان وفات یافت، همه‌چیز آن تاریک شد.
0:56 و ما دست‌های خود را از خاک نتکانده بودیم
0:59 که در دفن ایشان صلی‌الله‌علیه‌وسلم بودیم
1:03 تا آن‌که دل‌های خود را ناشناخته یافتیم.
1:06 در این حدیث، انس رضی‌الله‌عنه یاد می‌کند
1:12 مقایسه‌ای میان روزی که پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم
1:17 با چهرهٔ پربرکت خود (در آن) نمایان شد
1:19 و به شهر مدینهٔ نبوی وارد شد،
1:22 و روزی که جانش ستانده شد، صلی‌الله‌علیه‌وسلم.
1:27 پس می‌گوید:
1:29 روزی که رسول‌الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم وارد مدینه شد،
1:35 همه‌چیز آن روشن شد.
1:38 یعنی با ورود او مدینه نورانی شد،
1:41 و نور هدایت عمومی در مدینه درخشید.
1:45 یا گفته می‌شود:
1:47 روشنی در اینجا کنایه از شادی کامل ساکنان مدینه است.
1:52 و سخن (انس):
1:54 و روزی که ایشان وفات یافت، همه‌چیز آن تاریک شد.
2:00 یعنی آن نور با مرگ او رفت،
2:03 پس مدینه تاریک شد،
2:05 و ساکنانش از جدایی او اندوهگین شدند
2:08 و با گریه فریاد برآوردند.
2:10 ابوذؤیب هذلی گفت:
2:13 به مدینه آمدم
2:15 و اهل آن با گریه فریاد می‌زدند،
2:17 همچون فریاد حاجیان هنگامی که با احرام تلبیه می‌گویند.
2:21 پس گفتم: «چه خبر است؟»
2:23 گفتند:
2:25 رسول‌الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم قبض روح شد.
2:29 و سخن (انس):
2:31 و ما دست‌های خود را از خاک نتکانده بودیم
2:34 یعنی از خاک قبر.
2:36 و ما در دفن ایشان صلی‌الله‌علیه‌وسلم بودیم،
2:40 یعنی در کار دفن او بودیم.
2:42 تا آن‌که دل‌های خود را ناشناخته یافتیم،
2:45 یعنی دریافتند که دل‌هایشان نسبت به آنچه در زندگی او عادت داشتند دگرگون شده است،
2:51 از الفت و صفا و رقت،
2:54 به سبب آموزش و تربیتی که از او دریافت می‌کردند،
2:58 و نیز به سبب از دست دادن برکت همنشینی با او.
3:01 و مقصود این نیست که دل‌هایشان را بر همان تصدیقی که داشتند نیافتند،
3:07 زیرا ایمانشان با وفات پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم کاستی نگرفت.
3:13 و از عایشه رضی‌الله‌عنها روایت است که گفت:
3:18 رسول‌الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم روز دوشنبه وفات یافت.
3:23 و از جعفر بن محمد از پدرش روایت است که گفت:
3:27 رسول‌الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم روز دوشنبه قبض روح شد،
3:32 پس آن روز و شب سه‌شنبه ماند،
3:36 و در پایان شب دفن شد.
3:39 سفیان گفت و دیگری (نیز) گفت:
3:42 صدای بیل‌ها از آخر شب شنیده می‌شد.
3:46 در این دو حدیث (آمده است)
3:51 که پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم روز دوشنبه وفات یافت،
3:55 و این محل اجماع است.
3:58 و سخن (راوی): «پس آن روز ماند» یعنی روز دوشنبه،
4:03 و شب سه‌شنبه، و در شب دفن شد،
4:07 یعنی شب چهارشنبه.
4:09 اما غسل و کفن روز سه‌شنبه انجام شد،
4:13 و دفن در شب چهارشنبه، در میانهٔ شب، صورت گرفت.
4:17 و دفن تا این وقت به تأخیر افتاد
4:20 تا مردم بتوانند بر او نماز بگزارند،
4:23 پس به‌صورت انفرادی در حجرهٔ عایشه رضی‌الله‌عنها بر او نماز می‌گزاردند،
4:29 و آن (حجره) جز برای گروه اندکی گنجایش نداشت.
4:33 و سخن (راوی): «صدای بیل‌ها شنیده می‌شد»
4:37 مساحی جمع مِسحاة است که همان بیل آهنی است.
4:42 و در مسند امام احمد آمده است
4:45 از عایشه رضی‌الله‌عنها که گفت:
4:49 ما از دفن رسول‌الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم آگاه نشدیم
4:54 تا آن‌که صدای بیل‌ها را از آخر شب شنیدم،
4:58 شب چهارشنبه.
5:02 و از سالم بن عبید، که او را صحبت (دیدار با پیامبر) بود،
5:06 روایت است که گفت: پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم در بیماریش بیهوش شد،
5:12 سپس به هوش آمد و فرمود: «نماز حاضر شده است؟»
5:17 گفتند: «آری».
5:19 فرمود: «به بلال بگویید اذان گوید»،
5:23 و «به ابوبکر بگویید که با مردم نماز گزارد».
5:26 یا گفت: «برای مردم نماز گزارد».
5:29 سپس گفت: باز بیهوش شد،
5:32 و به هوش آمد و فرمود: «نماز حاضر شده است؟»
5:36 گفتند: «آری».
5:38 فرمود: «به بلال بگویید اذان گوید»،
5:42 و «به ابوبکر بگویید تا با مردم نماز گزارد».
5:46 پس عایشه گفت:
5:48 پدرم مردی رقیق‌القلب است،
5:51 هرگاه در آن جایگاه بایستد، می‌گرید،
5:54 پس نمی‌تواند (نماز را ادامه دهد).
5:56 اگر کسی دیگر را فرمان دهی (بهتر است).
5:58 سپس (راوی) گفت: باز بیهوش شد،
6:01 و به هوش آمد و فرمود:
6:03 «به بلال بگویید اذان گوید،
6:06 و به ابوبکر بگویید تا با مردم نماز گزارد،
6:10 که شما زنان همانند یاران یوسف‌اید.»
6:14 پس بلال را فرمان داد و او اذان گفت.
6:17 ابوبکر امر کرد و با مردم نماز خواند.
6:20 سپس پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
6:24 احساس سبکی کرد
6:26 و فرمود:
6:27 برای من ببینید که به چه کسی تکیه کنم.
6:30 بریره و مردی دیگر آمدند
6:33 و پیامبر بر آن دو تکیه کرد.
6:36 چون ابوبکر او را دید،
6:38 خواست عقب بکشد
6:40 اما پیامبر با اشاره به او فرمود که در جای خود بماند.
6:43 تا آن‌که ابوبکر نمازش را به پایان برد.
6:46 سپس پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) از دنیا رفت.
6:52 آنگاه عمر گفت:
6:54 به خدا سوگند، هیچ‌کس را نمی‌شنوم
6:56 که بگوید پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) از دنیا رفته است،
7:01 مگر آن‌که او را با این شمشیرم خواهم زد.
7:04 (راوی) گفت:
7:05 و مردم بی‌سواد بودند
7:08 و پیش از او هیچ پیامبری در میانشان نبود.
7:11 پس مردم خاموش ماندند.
7:13 گفتند:
7:14 ای سالم،
7:16 نزد یار پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) برو و او را بخوان.
7:22 پس نزد ابوبکر رفتم که در مسجد بود.
7:25 با حیرت و گریه نزد او رفتم.
7:28 چون مرا دید، گفت:
7:31 آیا پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) از دنیا رفته است؟
7:35 گفتم:
7:36 عمر می‌گوید
7:39 که هیچ‌کس را نمی‌شنود که بگوید پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) از دنیا رفته است
7:45 مگر آن‌که او را با شمشیرش خواهد زد.
7:48 پس به من گفت:
7:50 برو.
7:51 و من با او رفتم.
7:53 او آمد و مردم بر پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) وارد شده بودند.
7:59 پس فرمود:
8:00 ای مردم،
8:02 برای من راه باز کنید.
8:04 آنان راه را برای او باز کردند.
8:06 او خم شد بر پیامبر و او را لمس کرد.
8:09 سپس فرمود:
8:11 «إنک میت وإنهم میتون» — همانا تو مرده‌ای و آنان نیز مرده‌اند.
8:15 پس گفتند:
8:17 ای یار پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)،
8:19 آیا پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) از دنیا رفته است؟
8:23 گفت: آری.
8:25 پس دانستند که او راست گفته است.
8:28 گفتند:
8:29 ای یار پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)،
8:31 آیا بر پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) نماز خوانده شود؟
8:35 گفت: آری.
8:37 گفتند: چگونه؟
8:39 فرمود:
8:40 گروهی داخل شوند، تکبیر گویند، نماز بخوانند و دعا کنند،
8:45 سپس بیرون روند،
8:47 و سپس گروهی دیگر داخل شوند، تکبیر گویند، نماز بخوانند و دعا کنند،
8:52 سپس بیرون روند،
8:54 تا آن‌که همه مردم داخل شوند.
8:56 گفتند:
8:57 ای یار پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)،
9:00 آیا پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) دفن شود؟
9:04 گفت: آری.
9:06 گفتند:
9:07 کجا؟
9:08 فرمود:
9:09 در همان جایی که خداوند جانش را گرفت،
9:13 زیرا خداوند جان او را جز در جایی پاک نگرفت.
9:18 پس دانستند که او راست گفته است.
9:21 سپس فرمود که بنی‌عمویش او را غسل دهند.
9:25 و مهاجران گرد آمدند و مشورت کردند،
9:28 و گفتند:
9:29 بیایید نزد برادرانمان از انصار برویم
9:33 و آنان را در این امر با خود شریک کنیم.
9:36 پس انصار گفتند:
9:38 از ما امیری باشد و از شما امیری.
9:42 آنگاه عمر بن خطاب گفت:
9:44 چه کسی مانند این سه تن است؟
9:47 «ثانی اثنین إذ هما فی الغار» — دومین از دو نفر، آنگاه که آن دو در غار بودند.
9:50 «إذ یقول لصاحبه لا تحزن إن الله معنا» — آنگاه که به همراهش می‌گفت: غم مخور، همانا الله با ماست.
9:55 آن دو کیستند؟
9:57 (راوی) گفت:
9:58 سپس دستش را دراز کرد و با او بیعت کرد،
10:01 و مردم نیز با بیعتی نیکو و زیبا با او بیعت کردند.
10:06 در این حدیث،
10:09 سالم بن عبید رضی‌الله‌عنه یاد می‌کند
10:12 و او از صحابه و از اهل صفه است.
10:15 این حدیث طولانی است
10:17 که شماری از امور مربوط
10:21 به دو خبر وفات پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) را گرد آورده است.
10:25 به آنچه از آن مبهم است توقف می‌کنیم.
10:29 سخن او:
10:30 بر پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) بیهوشی عارض شد.
10:34 بیهوشی، از دست دادن هوشیاری انسان است
10:38 به‌گونه‌ای که آنچه پیرامونش است را درک نمی‌کند.
10:40 و پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) بیهوش شد
10:44 به سبب شدت بیماری و درد.
10:47 سپس به هوش آمد
10:49 و فرمود:
10:50 «وقت نماز فرا رسیده است.»
10:52 گفتند: آری.
10:53 این امر مکانت نماز را در دین الله عزّ وجلّ برای ما روشن می‌کند،
10:58 و اینکه نماز نخستین چیزی است که سزاوار است انسان به آن اهتمام ورزد؛
11:02 پس بلال را فرمان داد که اذان گوید،
11:05 و ابوبکر را که مردم را امامت دهد؛
11:08 و سخن او (پیامبر ﷺ) این است:
11:09 پس عایشه رضی‌الله‌عنها گفت:
11:12 «پدرم مردی أسیف است،
11:15 أسیف از «أسف» گرفته شده است،
11:17 و آن به معنای شدت اندوه است؛
11:19 و مقصود این است
11:20 که او دلی رقیق دارد.»
11:22 و در روایت دیگری گفت:
11:25 «ابوبکر چون در جای تو بایستد،
11:28 صدای مردم را از گریه نمی‌شنود،
11:31 پس عمر را فرمان ده تا با مردم نماز گزارد.»
11:34 پس پیامبر (ﷺ) فرمود،
11:37 پس از آنکه این فرمان را سه بار تکرار کرد:
11:40 «ابوبکر را فرمان دهید،
11:42 تا با مردم نماز گزارد؛
11:44 زیرا شما همراهان یوسف‌اید.»
11:48 و وجه شباهت میان عایشه و همراهان یوسف
11:52 این است که در هر یک از این دو ماجرا،
11:55 اظهار چیزی و پنهان داشتن چیز دیگری وجود دارد.
11:58 عایشه رضی‌الله‌عنها
12:01 ظاهر کرد که پدرش مردی أسیف است،
12:04 و در دل خود پنهان داشت
12:06 که نگران پدرش است
12:09 از اینکه چون در این جایگاه بایستد،
12:11 مردم به او فال بد زنند.
12:13 و سخن او:
12:15 «فرمود:
12:16 برای من ببینید بر چه کسی تکیه کنم»،
12:19 یعنی پیامبر ﷺ
12:22 در خود سبکی احساس کرد
12:24 و خواست در مسجد نماز گزارد.
12:27 پس بَریره، کنیز عایشه،
12:30 که حبشی بود، آمد
12:32 و مردی دیگر نیز
12:34 که در برخی روایات نامش تصریح شده،
12:37 و او نَوبه است،
12:39 و او نیز برده بود،
12:41 پس پیامبر ﷺ بر آن دو تکیه کرد
12:43 و او را به سوی مسجد برد.
12:45 و در صحیحین آمده است
12:47 که بر عمویش عباس تکیه کرد
12:49 و بر علی رضی‌الله‌عنهما؛
12:53 و گفته شده است
12:54 که بر نَوبه و بَریره تکیه کرد
12:57 تا دروازه مسجد،
12:59 سپس عباس و علی او را
13:01 تا جایگاهش در مسجد همراهی کردند.
13:04 و سخن او:
13:05 «پس چون ابوبکر او را دید،
13:07 خواست عقب برود»،
13:09 یعنی چون صدّیق رضی‌الله‌عنه او را دید،
13:13 خواست به عقب بازگردد
13:15 و با مردم در صف پس بایستد،
13:18 تا پیامبر ﷺ امام باشد؛
13:22 پس (پیامبر ﷺ) به او اشاره کرد که در جای خود بماند،
13:26 تا ابوبکر نمازش را به پایان برد.
13:30 و سخن او:
13:31 «سپس رسول الله ﷺ قبض روح شد»،
13:36 «ثم» بر تراخی دلالت می‌کند،
13:39 یعنی پیامبر ﷺ
13:42 در همان لحظه قبض روح نشد،
13:44 بلکه به خانه بازگردانده شد
13:46 و ابوبکر بعضی از نمازها را با مردم خواند،
13:50 تا آنکه پیامبر ﷺ قبض روح شد،
13:53 در چاشتگاه روز دوشنبه.
13:55 پس مردم شروع به سخن گفتن کردند
13:57 درباره وفات پیامبر ﷺ،
14:01 برخی ثابت‌قدم ماندند
14:03 و برخی پرسش می‌کردند.
14:05 پس عمر گفت:
14:07 «به خدا سوگند نمی‌شنوم کسی را
14:09 که بگوید رسول الله
14:11 ﷺ قبض روح شده است،
14:13 مگر آنکه او را با همین شمشیرم می‌زنم»،
14:16 گمان او این بود که پیامبر ﷺ
14:19 بیهوش شده است،
14:21 و پس از آن به هوش خواهد آمد،
14:24 و این از شدت این مصیبت بزرگ بود.
14:27 و سخن او:
14:28 «و مردم امّی بودند»،
14:31 یعنی پیش از این در میان ایشان پیامبری نبود،
14:35 پس بر آنان امری بسیار مشکل شد،
14:39 و مصیبتی به آنان رسید که مدهوششان کرد،
14:42 و اگر پیش از او در میانشان پیامبری می‌بود،
14:45 و زندگی‌اش با وفات پایان می‌یافت،
14:48 از آن می‌دانستند که کار او همانند کار آن پیامبر است.
14:53 و سخن او:
14:54 «پس مردم گفتند:
14:56 ای سالم،
14:57 نزد یار رسول الله ﷺ برو
15:01 و او را فراخوان.»
15:03 و سالم
15:04 همان صحابی است،
15:05 راوی این حدیث،
15:07 و آن از این جهت بود که ابوبکر رضی‌الله‌عنه
15:10 از پیامبر ﷺ اجازه خواست.
15:13 به خانه‌اش در عالیه برود،
15:16 پس پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) به او اجازه داد.
15:20 سپس سالم آمد،
15:22 در حالی که ابوبکر در مسجدش در عالیه نشسته بود،
15:25 پس به نزد او وارد شد، در حالی که از شدت حیرت گریه می‌کرد،
15:28 یعنی سرگشته و دردمند،
15:31 اندوهگین از هولناکی مصیبت،
15:34 پس چون ابوبکر او را دید،
15:36 گفت:
15:37 «آیا رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) روح از بدنش گرفته شده است؟»
15:41 او از حال وی دانست که چنین است،
15:44 و این گفته‌اش
15:45 سپس ابوبکر آمد، در حالی که مردم بر رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) وارد شده بودند،
15:51 یعنی نزد خانه‌اش ازدحام کرده بودند،
15:54 پس گفت:
15:55 «ای مردم، برای من راه باز کنید!»
15:58 یعنی برای من جا باز کنید،
16:00 پس برایش راه گشودند،
16:02 تا آن‌که آمد و بر آن حضرت خم شد و او را لمس کرد،
16:06 یعنی دست بر پیکرش نهاد،
16:09 و همین‌که او را لمس کرد، دانست که وفات یافته است،
16:13 پس گفت:
16:15 «إنک میت وإنهم میتون» — همانا تو مرده‌ای و آنان نیز مرده‌اند.
16:19 سپس صحابه از ابوبکر صدیق رضی‌الله‌عنه
16:24 درباره‌ی چگونگی غسل دادن پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
16:28 و نماز گزاردن بر او و دفن کردنش پرسیدند.
16:31 سپس ابوبکر و عمر رضی‌الله‌عنهما به سوی مردم بیرون آمدند،
16:36 در حالی که آنان درباره‌ی امر خلافت سخن می‌گفتند،
16:39 در سقیفه‌ی بنی ساعده.
16:42 پس عمر به آنان گفت:
16:44 «چه کسی مانند این سه فضیلت را دارد؟»
16:47 یعنی چه کسی مانند این فضیلت‌های سه‌گانه را دارد که برای ابوبکر ثابت شده است،
16:51 که برای ابوبکر ثابت شده‌اند؟
16:53 و آن فضیلت نخست است،
16:57 و آن گفته‌ی خداوند متعال است:
16:59 «ثانی اثنین إذ هما فی الغار» — دومین از دو نفر، آنگاه که آن دو در غار بودند.
17:02 پس چه کسی از صحابه با پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) در غار همراه بود؟
17:08 و فضیلت دوم،
17:10 گفته‌ی خداوند متعال است:
17:12 «إذ یقول لصاحبه لا تحزن» — آنگاه که به همراهش می‌گفت: غم مخور.
17:15 پس کدام یک از صحابه در قرآن بر همراهی‌اش تصریح شده است؟
17:20 و فضیلت سوم،
17:22 گفته‌ی خداوند متعال است:
17:24 «ان الله معنا» [همانا خداوند با ماست]
17:26 این معیّت ویژه با پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) از آنِ کیست؟
17:32 پس ثبوت این فضیلت‌ها
17:35 بر شایستگی او به خلافت دلالت دارد.
17:38 [عمر] گفت:
17:39 «سپس دست خود را گشود و با او بیعت کرد.»
17:42 یعنی عمر با ابوبکر رضی‌الله‌عنه بیعت کرد،
17:45 و مردم نیز با بیعتی نیکو و زیبا با او بیعت کردند،
17:49 زیرا این بیعت آشکارا و با اتفاق [امت] واقع شد،
17:52 از سوی اهل حل و عقد،
17:55 بی‌هیچ اکراه و اجباری.
17:59 و از انس بن مالک رضی‌الله‌عنه روایت است که گفت:
18:04 چون رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) از سختی مرگ آنچه را یافت،
18:07 [به‌راستی] یافت،
18:10 فاطمه رضی‌الله‌عنها گفت:
18:13 «ای پدرجان، چه اندوه‌بار است!»
18:15 پس پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) فرمود:
18:19 «پس از امروز بر پدرت هیچ اندوهی نیست.»
18:22 همانا از پدرت چیزی حاضر شده است
18:25 که هیچ‌کس را از آن بازنمی‌گذارد،
18:28 [و آن] دیدار در روز قیامت است.
18:31 در این حدیث
18:36 انس رضی‌الله‌عنه می‌گوید:
18:39 چون رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) از سختی مرگ آنچه را یافت،
18:42 [به‌راستی] یافت،
18:45 یعنی پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) متحمل شد
18:48 از سختی‌ها و جان‌کندن‌های مرگ
18:51 آنچه را متحمل شد،
18:53 فاطمه رضی‌الله‌عنها گفت:
18:56 «ای پدرجان، چه اندوه‌بار است!»
18:58 یعنی این اندوهی بزرگ
19:01 و هولی سهمگین است،
19:03 و این سخنی است که از درد و رنج حکایت می‌کند.
19:06 پس پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) فرمود:
19:09 به‌عنوان تسلی‌دادن به او:
19:11 «پس از امروز بر پدرت هیچ اندوهی نیست.»
19:14 همانا از پدرت چیزی حاضر شده است
19:17 که هیچ‌کس را از آن بازنمی‌گذارد،
19:20 یعنی مصیبت مرگ همگانی است،
19:24 و دریافتن این حقیقت آن را سبک می‌کند.
19:27 و گفته‌اش «الموافاة یوم القیامة»
19:30 یعنی دیدار در روز قیامت خواهد بود،
19:33 و معنا این است:
19:36 تا آن روز صبر کن.
19:39 و در صحیح بخاری آمده است
19:42 از انس رضی‌الله‌عنه که گفت:
19:45 چون پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) سنگین شد،
19:48 شروع به بی‌هوشی کرد،
19:51 پس فاطمه علیها السلام گفت:
19:54 «وای از اندوه پدرم!»
19:57 پس [پیامبر] به او فرمود: «بر پدرت پس از امروز هیچ اندوهی نیست.»
20:00 [!]
20:03 و چون وفات یافت، [فاطمه] گفت:
20:06 «ای پدرم، پاسخ داد پروردگاری که او را فراخواند!»
20:09 «ای پدرم، از بهشت
20:12 فردوس جایگاه اوست!»
20:15 «ای پدرم، به جبرئیل [خبر می‌دهیم]!»
20:18 پس از آنکه دفن شد،
20:21 فاطمه (علیها السلام) فرمود:
20:24 ای انس! آیا دلتان راضی شد
20:27 که بر رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) خاک بریزید؟
20:30 خاک.
20:35 و از ابن عباس (رضی‌الله‌عنهما) روایت است
20:38 که او شنید رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) حدیث می‌فرمود
20:41 که می‌فرمود:
20:44 هر کس از امت من که دو فرط (فرزند پیش‌فرستادهٔ) داشته باشد،
20:48 پس عایشه (رضی‌الله‌عنها) گفت:
20:51 پس کسی که از امت تو فرطی داشته باشد،
20:54 پیامبر فرمود: و کسی که فرط داشته باشد،
20:57 ای موفقه!
21:00 عایشه گفت: پس کسی که فرط نداشته باشد
21:03 از امت تو،
21:06 پس من فرط امت خود هستم،
21:09 که به مانند من مصیبت نخواهند دید.
21:14 در این حدیث،
21:17 پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) فرمود:
21:20 هر کس از امت من که دو فرط داشته باشد،
21:23 الله او را با آنان به بهشت درمی‌آورد.
21:26 فرط در اصل
21:29 به کسی گفته می‌شود که پیشاپیش قوم حرکت کرده و بر آنان پیشی می‌گیرد
21:32 تا برای ایشان جای مناسب را ببیند.
21:35 و مراد از آن در اینجا
21:38 فرزند خردسال است.
21:41 و معنای آن این است که هرکس دو فرزندش پیش از بلوغ بمیرند
21:44 و او صبر کند و به امید پاداش باشد،
21:47 الله او را با آنان به بهشت درمی‌آورد.
21:50 پس عایشه (رضی‌الله‌عنها) گفت:
21:53 پس کسی که از امت تو فرط داشته باشد،
21:56 یعنی کسی که یک فرزند داشته باشد،
21:59 آیا او نیز شامل ثواب می‌شود یا نه؟
22:02 پس پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) فرمود:
22:05 و هرکس فرط داشته باشد،
22:08 ای موفقه!
22:12 و سخن پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
22:15 به عایشه: ای موفقه!
22:18 یعنی تو برای خیر توفیق داده شده‌ای،
22:21 و برای این پرسش‌های سودمند و مفید.
22:24 و این از فضیلت‌های عایشه (رضی‌الله‌عنها) است،
22:27 الله به او جزای خیر دهد.
22:30 و سخن او:
22:33 پس کسی که از امت تو فرط نداشته باشد،
22:36 یعنی حال او چگونه است؟
22:40 پس پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) فرمود:
22:43 پس من فرط امت خود هستم،
22:46 که به مانند من مصیبت نخواهند دید.
22:49 یعنی مصیبت امت
22:52 با از دست دادن پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
22:55 از مصیبت انسان
22:58 با از دست دادن یک یا چند فرزند بزرگ‌تر است.
23:01 پس هرکس به مصیبتی دچار شود
23:04 مانند از دست دادن یکی از والدین،
23:07 یا یکی از برادران یا یکی از فرزندان،
23:10 یا دیگران،
23:13 پس باید مصیبت خود را با یاد پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) به یاد آورد،
23:16 زیرا آن بزرگ‌ترین مصیبت‌هاست.
23:19 و این شامل کسی می‌شود که زمان او را درک کرده
23:22 یا درک نکرده است.
23:26 ادامهٔ حدیث، اگر الله بخواهد، خواهد آمد.
23:29 و الله داناتر است.
23:32 درود و سلام الله بر پیامبر ما محمد (صلی‌الله‌علیه‌وسلم).
23:35 درود و سلام الله بر او و بر تمام یارانش.