تصاویری از زندگی فالوورها | د عبدالرحمن رأفت الباشا | قسمت (20) | محمد بن الحنفیه رحمه الله

◉ 8693 بازدید ⏱ 21:53 صدای اصلی (عربی)
صوت ترجمه‌شده برای این درس هنوز در دسترس نیست — ضبط اصلی عربی پخش می‌شود. متن زیر به‌طور کامل ترجمه شده است.
0:000:00

متن کامل

ترجمهٔ ماشینی — ممکن است خطا داشته باشد
0:00 بسم الله الرحمن الرحیم
0:03 بهترین قرن‌ها از نظر مواضع و الگوهای رفتاری
0:08 کسی که هرگاه پیامبر می‌کوشید یا سخن می‌گفت، از او پیروی می‌کرد
0:13 انجمن مودّت
0:15 پیش‌رفت
0:17 نمونه‌هایی از زندگی تابعین
0:21 نوشتهٔ دکتر عبدالرحمن رأفت الباشا
0:25 رحمه‌الله
0:27 محمد بن حنفیه
0:33 رحمه‌الله
0:42 میان محمد بن حنفیه و برادرش حسن بن علی دلخوری‌ای پیش آمد
0:47 پس ابن حنفیه به حسن نوشت که می‌گوید:
0:51 الله تو را بر من برتری داده است،
0:53 زیرا مادرت فاطمه دختر محمد بن عبدالله صلی‌الله‌علیه‌وسلم است،
0:59 و مادر من زنی از بنی حنیفه است،
1:02 و جدّ مادری‌ات رسول الله و برگزیدهٔ آفریدگان اوست،
1:06 و جدّ مادری من جعفر بن قیس است.
1:09 پس چون این نامهٔ من به دستت رسید،
1:12 نزد من بیا و با من آشتی کن،
1:14 تا برتری در هر چیزی از آنِ تو بر من باشد.
1:18 پس چون نامهٔ او به حسن رسید،
1:21 بی‌درنگ به خانهٔ او رفت و با او آشتی کرد.
1:25 پس این ادیب زیرک و خوش‌برخورد کیست؟
1:29 محمد بن حنفیه!
1:31 بیا تا داستان زندگی او را از آغازش مرور کنیم.
1:36 این داستان از روزهای پایانی زندگی پیامبر، درود و سلام الله بر او، آشکار می‌شود.
1:43 پس روزی از روزها
1:45 علی بن ابی طالب در مجلسی با پیامبر، علیه الصلاة و السلام، بود
1:51 و گفت: ای رسول الله!
1:53 اگر پس از شما برای من فرزندی به دنیا آمد،
1:56 آیا او را به نام شما نام‌گذاری کنم؟
1:58 و کنیه‌اش را کنیهٔ شما قرار دهم؟
2:00 فرمود: آری.
2:02 سپس روزگار به گردش خود ادامه داد
2:05 و پیامبر کریم، درود و سلام الله بر او، به رفیق اعلی پیوست.
2:11 و چند ماه بعد، دخترش و گل خوشبوی او، فاطمهٔ بتول، نیز به او پیوست،
2:17 مادر حسن و حسین.
2:20 آنگاه علی با بنی حنیفه خویشاوند شد
2:23 و خوله دختر جعفر بن قیس حنفیه را به همسری گرفت،
2:27 و او برای او پسری آورد،
2:30 و او را محمد نام نهاد
2:32 و کنیه‌اش را ابوالقاسم قرار داد،
2:34 به اجازهٔ رسول الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم.
2:38 اما مردم شروع کردند او را محمد بن حنفیه بخوانند،
2:43 تا او را از دو برادرش حسن و حسین،
2:47 دو پسر فاطمهٔ زهرا، متمایز سازند.
2:49 سپس در تاریخ به همین نام شناخته شد.
2:52 محمد بن حنفیه در پایان خلافت صدیق، رضی‌الله‌عنه، متولد شد
3:00 و در پناه پدرش علی بن ابی طالب رشد کرد و تربیت یافت،
3:05 و در دامان او پرورش یافت.
3:07 از او عبادت و زهد را فراگرفت،
3:10 و نیرو و شجاعت او را به ارث برد،
3:13 و فصاحت و بلاغت او را آموخت.
3:17 او در میدان‌های نبرد، برانگیزانندهٔ جنگ بود،
3:21 و در مجامع مردان، سوارکاری سخنور،
3:24 و از راهبان شب بود،
3:27 آنگاه که تاریکی پرده‌های خود را بر جهان می‌افکند و چشم‌ها به خواب می‌رفتند.
3:32 پدرش، رضوان الله علیه، او را در جنگ‌هایی که در آن درگیر بود، پیش انداخت
3:38 و از بارهای آن چیزی بر دوش او نهاد که بر دو برادرش حسن و حسین ننهاد.
3:44 پس نیزه‌اش برای او خم نشد
3:47 و عزمش سست نگشت.
3:49 روزی به او گفته شد:
3:52 چرا پدرت تو را به مهلکه‌ها می‌افکند و در تنگناها وارد می‌کند،
3:57 اما دو برادرت حسن و حسین را چنین نمی‌کند؟
4:00 او گفت: زیرا دو برادرم نزد پدرم به منزلهٔ دو چشم اویند،
4:06 و من به منزلهٔ دو دست او هستم،
4:09 و او چشم‌هایش را با دست‌هایش حفاظت می‌کند.
4:14 در جنگ صفین،
4:16 که آسیای جنگ میان علی بن ابی طالب و معاویه بن ابی سفیان، رضی‌الله‌عنهما، می‌چرخید،
4:23 محمد بن حنفیه پرچم پدرش را حمل می‌کرد.
4:27 و در حالی که آسیای جنگ می‌چرخید و مردم دو سو را سخت در هم می‌کوبید،
4:33 داستانی برای او پیش آمد که خود آن را روایت کرد و گفت:
4:37 ما را در صفین دیدم،
4:40 در حالی که با یاران معاویه رو در رو شده بودیم،
4:44 و چنان جنگیدیم که گمان کردم از ما و از آنان هیچ‌کس باقی نخواهد ماند.
4:49 پس این امر را بسیار زشت و بزرگ شمردم،
4:52 سپس اندکی بعد، فریادگری را از پشت سرم شنیدم که فریاد می‌زد:
4:56 ای گروه مسلمانان!
4:58 الله، الله!
5:00 ای گروه مسلمانان!
5:02 چه کسی برای زنان و کودکان خواهد بود؟
5:04 چه کسی برای دین و آبروها خواهد بود؟
5:07 چه کسی برای رومیان و دیلمیان خواهد بود؟
5:09 ای گروه مسلمانان!
5:11 الله، الله، و دریغ‌ای گروه مسلمانان!
5:15 یعنی از الله بترسید و بر مسلمانان ترحم کنید.
5:19 پس با خود عهد کردم که از آن روز به بعد، شمشیری به روی هیچ مسلمانی بالا نرود.
5:25 سپس عثمان، رضوان الله علیه، به دست گناهکار و ستمگری شهید شد،
5:32 و کار به معاویه بن ابی سفیان رسید.
5:35 محمد بن حنفیه با او بیعت کرد، بر شنیدن و فرمانبرداری در شادی و ناخوشی،
5:41 از سر رغبت در التیام شکاف و گردآوری پراکندگی‌ها،
5:44 و برای عزت اسلام و مسلمانان.
5:47 و معاویه، رضی‌الله‌عنه، راستی و صفای این بیعت را دریافت
5:53 و به صاحب آن بیش از پیش اطمینان یافت،
5:57 تا آنجا که از محمد بن حنفیه خواست به دیدارش بیاید،
6:01 و او چندین بار در دمشق به دیدار وی رفت،
6:04 و این به بیش از یک دلیل بود.
6:07 از جمله آنکه پادشاه روم به معاویه نامه نوشت که:
6:11 پادشاهان نزد ما با یکدیگر هدیه‌ها مبادله می‌کنند
6:14 و هر یک، ارمغان‌های شگفت آنچه را نزد خود دارد، برای دیگری می‌فرستد.
6:18 با یکدیگر در شگفتی‌های سرزمین‌های خود رقابت می‌کنند.
6:23 پس آیا به من اجازه می‌دهی که میان من و تو همان باشد که میان آنان است؟
6:28 معاویه با پذیرش پاسخ داد و به او اجازه داد.
6:32 آنگاه پادشاه روم دو مرد از شگفت‌مردان را به سوی او فرستاد.
6:37 یکی از آن دو بسیار بلندقامت بود.
6:40 تنومند و بسیار درشت‌اندام بود.
6:43 تا آنجا که گویی درخت تناوری در جنگلی است،
6:47 یا بنایی برافراشته.
6:49 و دیگری در نهایت نیرومندی بود.
6:52 استوار و محکم، گویی جانوری درنده است.
6:56 و همراه آن دو، نامه‌ای برای او فرستاد که در آن نوشته بود:
7:02 آیا در قلمرو تو کسی هست که از نظر قد و نیرو با این دو مرد برابری کند؟
7:07 معاویه به عمرو بن العاص گفت:
7:10 اما آن بلندقامت، کسی را یافته‌ام که با او برابری کند و از او فراتر رود،
7:15 و او قیس بن سعد بن عباده است.
7:18 و اما آن نیرومند، به رای تو درباره‌اش نیازمندم.
7:22 عمرو گفت: دو مرد برای این کار هستند،
7:26 اما تو از آن دو دوری.
7:29 آن دو محمد بن الحنفیه
7:32 و عبدالله بن الزبیر هستند.
7:34 معاویه گفت:
7:36 محمد بن الحنفیه از ما دور نیست.
7:40 عمرو گفت:
7:42 اما آیا گمان می‌بری که او با بزرگی مقام و بلندی منزلتش راضی شود
7:48 که با مردی از رومیان، بر سر مردی از مردم کشتی بگیرد؟
7:52 معاویه گفت:
7:54 او این کار را می‌کند و بیشتر از آن،
7:58 اگر در آن عزتی برای اسلام بیابد.
8:01 سپس معاویه هر دو، یعنی قیس بن سعد
8:05 و محمد بن الحنفیه را فراخواند.
8:07 چون مجلس برپا شد،
8:09 قیس بن سعد برخاست،
8:11 شلوار خود را درآورد
8:13 و آن را به سوی آن مرد رومی انداخت
8:15 و به او فرمان داد که آن را بپوشد.
8:17 او پوشید.
8:19 آن تا بالای سینه‌اش را پوشاند.
8:22 مردم از او خندیدند.
8:24 اما محمد بن الحنفیه
8:26 به مترجم گفت:
8:28 به رومی بگو:
8:29 اگر می‌خواهد بنشیند و من ایستاده باشم،
8:33 سپس دستش را به من بدهد،
8:35 پس یا من او را برپا می‌دارم و یا او مرا می‌نشاند.
8:39 و اگر بخواهد،
8:40 پس او ایستاده باشد و من نشسته.
8:43 رومی نشستن را برگزید.
8:46 محمد بن الحنفیه دستش را گرفت و او را برپا داشت،
8:50 و رومی از نشاندن او ناتوان ماند.
8:52 آنگاه حمیت در سینه رومی به جنب‌وجوش افتاد
8:55 و خواست که خود ایستاده باشد
8:58 و محمد نشسته باشد.
9:00 پس محمد دستش را گرفت
9:02 و او را یک‌بار کشید،
9:04 که نزدیک بود بازویش را از شانه‌اش جدا کند،
9:07 و او را به زمین نشاند.
9:09 آن دو مرد رومی شکست‌خورده و خوار
9:11 به سوی پادشاهشان بازگشتند.
9:17 سپس روزگار دور خود را یک بار دیگر چرخاند
9:21 و معاویه و پسرش یزید
9:24 و مروان بن الحکم به جوار پروردگارشان پیوستند.
9:27 و رهبری بنی امیه به عبدالملک بن مروان رسید.
9:32 او خود را خلیفه مسلمانان اعلام کرد
9:35 و مردم شام با او بیعت کردند.
9:38 و مردم حجاز و عراق
9:41 با عبدالله بن الزبیر بیعت کرده بودند.
9:44 و هر یک از آن دو کسی را که با او بیعت نکرده بود به بیعت خود فرا می‌خواند
9:48 و به مردم چنین ادعا می‌کرد که او به خلافت سزاوارتر از رقیب خود است.
9:53 پس صف مسلمانان بار دیگر دو دسته شد.
9:56 در اینجا عبدالله بن الزبیر
9:59 از محمد بن الحنفیه خواست که با او بیعت کند،
10:02 همان‌گونه که مردم حجاز با او بیعت کرده بودند.
10:05 اما ابن الحنفیه پنهان نبود بر او
10:08 که بیعت، تعهداتی بسیار بر گردنش می‌نهد
10:11 برای کسی که با او بیعت کند.
10:14 از جمله آنکه شمشیرش را در برابر او بکشد
10:17 و با مخالفانش بجنگد.
10:19 و مخالفان او جز مسلمانانی نبودند که کوشیده بودند
10:22 و با غیر آن کس که او بیعت کرده بود، بیعت کردند.
10:25 و آن مرد خردمند و کامل
10:28 روز صفین را فراموش نکرده بود،
10:30 و سال‌های درازی
10:32 آن صدای گرفته و اندوهبار را که از پشت سرش فریاد می‌زد
10:34 از گوش‌هایش نزدوده بود:
10:37 «ای گروه مسلمانان!
10:40 ای گروه مسلمانان!
10:42 الله، الله!
10:45 ای مسلمانان! زنان و کودکان چه می‌شوند؟
10:48 دین و آبروها چه می‌شوند؟
10:50 روم و دیلم چه می‌شوند؟»
10:52 آری.
10:53 او هرگز چیزی از این‌ها را فراموش نکرده بود.
10:57 پس به عبدالله بن الزبیر گفت:
11:00 تو یقین دانسته‌ای که
11:02 مرا در این کار نه میلی است و نه هدفی.
11:06 من تنها مردی از مسلمانانم.
11:09 پس اگر سخن مردم بر تو یا بر عبدالملک گرد آمد،
11:11 با هر که سخنشان بر او گرد آمد بیعت خواهم کرد.
11:13 اما اکنون...
11:16 اما اکنون
11:17 «نه با تو بیعت می‌کنم و نه با او»
11:20 عبدالله با او معاشرت می‌کرد
11:23 ویلاینه تارة
11:25 و گاهی دیگر از او روی می‌گرداند و از او دوری می‌کند
11:28 اما محمد بن حنفیه
11:31 پس از اندکی، مردان بسیاری به او پیوستند
11:34 دیدند پرچمی
11:36 و زمام خویش را به او سپردند
11:38 تا آنکه به هفت هزار مرد رسیدند
11:41 از کسانی که کناره‌گیری از فتنه را برگزیدند
11:43 و (از آن) امتناع کردند که از خودشان (چیزی را) قرار دهند
11:46 آتش‌های برافروخته‌اش را ]مهیا[ کرده است
11:49 و هرگاه شمار پیروان ابن حنفیه افزون می‌شد،
11:53 ابن زبیر از او بیش از پیش خشمگین شد.
11:56 و در طلب بیعت بر او اصرار کرد
11:59 وقتی از آن ناامید می‌شود
12:01 امرش، او و کسانی که با او بودند از بنی هاشم و دیگران
12:05 این‌که به شعبِ (دره‌ی) خود در مکه ملازم بمانند
12:08 و بر آنان نگهبانانی گماشت.
12:10 سپس به آنان گفت
12:12 به الله سوگند، یا بیعت می‌کنید یا شما را با آتش می‌سوزانم.
12:16 سپس آنان را در خانه‌هایشان محبوس کرد
12:19 و برای آنان هیزم گرد آورد.
12:21 و خانه‌ها او را از هر سو فراگرفته بودند، تا آن‌که به سر دیوارها رسید.
12:25 حتی اینکه اگر از آن یک هیزم را روشن کند
12:29 همه‌شان را خواهم سوزاند
12:31 در این هنگام، گروهی از پیروانش به سوی او برخاستند.
12:35 و گفتند: بگذار ابن زبیر را بکشیم
12:38 و مردم از او آسوده می‌شوند.
12:40 آیا ما با دست خود آتش فتنه‌ای را برافروزیم که به خاطر آن کناره‌گیری کرده‌ایم؟
12:46 و مردی از صحابه رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) را می‌کشیم
12:51 و فرزندان صحابه‌اش
12:53 نه، به الله سوگند، کاری را که الله و رسولش را به خشم آورد انجام نمی‌دهیم.
13:00 هنگامی که عبدالملک بن مروان به (مقامی) رسید
13:03 آنچه محمد بن الحنفیه با آن دست‌وپنجه نرم می‌کرد
13:06 و آنان که با او بودند، از سختیِ عبدالله بن زبیر
13:10 او نامه‌ای به نزد او فرستاد به همراه فرستاده‌ای از جانب خودش
13:15 اگر آن را برای یکی از فرزندانش نوشته بود
13:18 از آن‌جا که او نرم‌ترین لهجه و لطیف‌ترین سخن را داشت
13:22 و از جمله آنچه در آن آمده است
13:24 به من خبر رسیده که ابن زبیر بر تو و بر کسانی که با تو هستند سخت گرفته و راه را بر شما تنگ کرده است.
13:30 و پیوند خویشاوندی‌ات را ببُری و حق تو را سبک بشمارد
13:33 این سرزمین شام است که پیش روی توست گشوده شده.
13:37 به‌گرمی به استقبال تو و همراهانت خواهیم آمد؛ خوش آمدی.
13:41 در آن‌جا هرجا که بخواهی فرود آی
13:44 با خانواده‌ات به‌گرمی و خوش‌آمد روبه‌رو شو
13:46 و به همسایگان (نیکی کن) که دوستانی هستند.
13:48 و خواهی یافت که ما به حقّ تو آگاه‌ایم
13:51 قدرشناسان فضل تو
13:53 امیدواریم به‌خواست الله به رحمت تو برسیم.
13:56 محمد بن حنفیه و کسانی که با او بودند، (به راه افتادند)
14:02 روی‌هایشان به سوی سرزمین شام است
14:06 چون به آن رسیدند، یعنی در آن جا مستقر شدند
14:10 پس ایشان را در نیکوترین منزلگاه جای داد
14:13 و با آنان به نیکوترین همسایگی رفتار کنید
14:15 و محمد بن حنفیه را دوست بدارید و او را بزرگ بدارید
14:19 وقتی که آنان ژرفای عبادت او و صداقت زهد او را دیدند
14:23 او پیوسته مردم را به کار پسندیده فرمان می‌داد و از کار ناپسند بازشان می‌داشت.
14:27 و در میان آنان شعائر (دینی) را برپا می‌دارد
14:29 و میان ایشان صلح برقرار سازد
14:32 و [کسی را] که به یکی از مردم ستم کند، [به یاری] نمی‌خواند.
14:36 وقتی این خبر به عبدالملک بن مروان رسید
14:39 این کار بر او سخت شد.
14:41 و با خواص خود مشورت کرد
14:43 پس به او گفتند
14:45 ما نظر می‌کنیم که به او اجازه دهی در ملک تو اقامت کند
14:49 و سیرت او چنان‌که دانستی
14:51 یا با تو بیعت کند
14:53 یا اینکه (به جایی که از آن آمده) بازگردد.
14:56 عبدالملک به او نوشت و گفت
15:00 تو به سرزمین من آمدی و در کناری از آن فرود آمدی
15:04 این جنگ میان من و عبدالله بن زبیر برپاست
15:09 و تو مردی هستی که در میان مسلمانان یاد و جایگاهی داری.
15:13 و دیده‌ام که در سرزمین من اقامت نکنی، مگر آن‌که آن را به من بفروشی
15:18 اگر به من بفروشی
15:20 برای تو از من صد کشتی است، که دیروز نزد من آمد.
15:24 از قُلزُم
15:26 آن را با هرچه در آن است و هرکس در آن است، (بگیر).
15:28 و برای تو با آن، یک میلیون درهم
15:31 معمایی که برای خودت و فرزندانت به‌عنوان یک فریضه بر خود واجب می‌کنی
15:35 و به خویشاوندانت و موالیانت و آنان که با توأند
15:39 و اگر نپذیرفتی
15:41 آنگاه از من دور می‌شوی، به جایی که هیچ تسلطی بر آن ندارم
15:45 محمد بن حنفیه به او نوشت و می‌گوید:
15:49 از محمد بن علی به عبدالملک بن مروان
15:53 سلام بر تو
15:56 و من الله را ستایش می‌کنم، آن که جز او معبودی نیست؛ این را به تو
16:00 اما بعد
16:02 شاید از من بیم داری
16:05 و من گمان می‌کردم که تو به حقیقت موضع من در این امر آگاهی
16:10 به خدا سوگند، اگر تمام این امت بر ضد من گرد آیند
16:14 جز اهل یک قریه، هیچ‌یک آن را نپذیرفت
16:18 و اگر (در آن صورت) با ایشان بر سر آن نمی‌جنگیدم.
16:20 و همانا در مکه نازل شد.
16:22 عبدالله بن زبیر می‌خواست که با او بیعت کنم.
16:26 چون (من) نپذیرفتم، همسایگانم بدی کردند.
16:29 سپس تو به من نامه نوشتی و مرا به اقامت در سرزمین شام فرا خواندی.
16:34 در شهری در اطراف سرزمین تو فرود آمدم
16:37 به‌خاطر ارزانی قیمت‌هایش و دوری‌اش از مرکز سلطنتت
16:41 پس تو به من چنان نوشتی که نوشتی
16:44 و ما در حال کناره‌گیری از تو هستیم، ان‌شاءالله.
16:48 هنگامی که محمد بن حنفیه با یارانش و خانواده‌اش از سرزمین شام دور شد،
16:55 و هرچه در جایی فرود می‌آمد، هر منزلی که او داشت، از آن رانده می‌شد،
16:59 و به کوچ کردن از آن فراخوانده می‌شد،
17:01 گویی غم‌های او برای او کافی نبود،
17:06 پس خدا خواست که او را با غم‌های دیگری بیازماید،
17:10 که تأثیرش سخت‌تر و بارش سنگین‌تر بود.
17:13 چرا که گروهی از پیروانش، از کسانی که در دل‌هایشان بیماری است،
17:18 و دیگرانی از کسانی که در خردشان غفلت است،
17:21 شروع کردند به گفتن:
17:23 «رسول الله صلی الله علیه وسلم»
17:26 اسرار بسیاری از دانش را در سینه‌ی علی و خاندانش به امانت گذاشت،
17:31 و قواعد دین و گنجینه‌های شریعت را،
17:34 و اینکه اهل بیت را به چیزی اختصاص داد که دیگران از آن آگاه نشدند.
17:38 پس آن مرد دانشمند، عامل و هوشمند دریافت
17:42 که این سخن در درون خود چه انحرافی را حمل می‌کند،
17:46 و چه خطرها و زیان‌هایی که ممکن است برای اسلام و مسلمانان به بار آورد.
17:52 پس مردم را گرد آورد و در میان ایشان به خطبه برخاست،
17:55 پس الله جل و عز را ستایش کرد و بر او ثنا گفت،
17:59 و بر پیامبرش محمد، درودها و سلام الله بر او باد فرستاد،
18:04 سپس گفت:
18:06 برخی از مردم گمان می‌برند که نزد ما، گروه اهل بیت، دانشی است
18:10 که آن را به رسول الله صلی الله علیه وسلم ویژه کرده‌ایم،
18:14 و جز ما کسی از آن آگاه نشده است.
18:17 و به خدا سوگند، ما از رسول الله صلی الله علیه وسلم چیزی به ارث نبرده‌ایم
18:22 جز آنچه میان این دو لوح است،
18:25 و به مصحف اشاره کرد،
18:27 و هر کس گمان برد که نزد ما چیزی است که جز کتاب الله بخوانیم،
18:32 قطعاً دروغ گفته است.
18:36 و برخی از پیروانش بر او سلام می‌کردند و می‌گفتند:
18:40 «سلام بر تو ای مهدی!»
18:43 پس می‌فرمود:
18:45 «آری، من به سوی خیر هدایت شده‌ام،
18:48 و شما نیز ان‌شاءالله به سوی آن هدایت شده‌اید،
18:51 اما هرگاه یکی از شما بر من سلام می‌کند،
18:54 باید مرا به نامم بخواند،
18:56 و بگوید: سلام بر تو ای محمد!»
19:01 حیرت محمد بن حنفیه در جایی که او و همراهانش در آن ساکن شوند، طولانی نشد،
19:08 زیرا خدا خواست که حجاج بن یوسف ثقفی
19:12 بر عبدالله بن زبیر پیروز شود،
19:14 و مردم همگی با عبدالملک بن مروان بیعت کنند.
19:19 پس جز این نکرد که به عبدالملک نوشت و گفت:
19:23 به عبدالله، عبدالملک بن مروان، امیرالمؤمنین
19:28 از محمد بن علی
19:31 اما بعد،
19:32 چون دیدم که این امر به تو رسیده
19:36 و مردم با تو بیعت کرده‌اند،
19:38 من نیز یکی از آنان هستم،
19:40 پس با تو بیعت کردم، و والی تو در حجاز است،
19:43 و این بیعت خود را به صورت نوشته‌ای نزد تو فرستادم،
19:47 و سلام بر تو باد.
19:49 چون عبدالملک نامه را بر یارانش خواند،
19:53 گفتند:
19:54 اگر او بخواهد عصای طاعت را بشکند و در امر فتنه‌ای برانگیزد،
19:59 بر آن قادر است،
20:01 و تو را بر او راهی نخواهد بود.
20:04 پس به او با پیمان و میثاق و امان بنویس،
20:07 و به ذمه‌ی الله و رسولش صلی الله علیه وسلم،
20:12 که او یا هیچ‌یک از یارانش آزرده یا تهدید نشوند.
20:16 پس بدین‌گونه به او نوشت،
20:18 و به حجاج نوشت و او را فرمان داد که وی را گرامی دارد،
20:22 و حرمتش را رعایت کند و در اکرامش مبالغه نماید.
20:26 اما محمد بن حنفیه پس از آن زیاد زندگی نکرد،
20:31 زیرا الله او را در حالی که راضی و مورد رضایت بود، به جوار خود برد.
20:36 خداوند قبر محمد بن حنفیه را روشن گرداند،
20:42 و روح او را در بهشت مورد توجه قرار دهد،
20:45 چرا که او از کسانی بود که فساد در زمین نمی‌خواستند،
20:49 و برتری‌جویی میان مردم نداشتند.
20:52 نمی‌دانم کسی را که از علی آموخته و از او بهره برده باشد، بیشتر از محمد بن حنفیه
21:02 (بدانم).
21:06 ابن جنید
21:39 زندگی را با فخرفروشی به کردارشان پر کردند،
21:44 و دنیای «من» به وجود ایشان بالید.