تصاویری از زندگی فالوورها | د عبدالرحمن رأفت الباشا | قسمت (5) | ایاس بن معاویه الموزنی رحمه الله

◉ 12967 بازدید ⏱ 21:25 صدای ترجمه‌شده — فارسی
0:000:00

متن کامل

ترجمهٔ ماشینی — ممکن است خطا داشته باشد
0:00 بسم الله الرحمن الرحیم
0:03 بهترین قرن‌ها از نظر موضع‌گیری و الگوبرداری
0:08 پیرو رسول است آن‌گاه که بکوشد یا سخن گوید
0:13 انجمن مودّت
0:15 پیش‌تر گذشت
0:17 نمونه‌هایی از زندگی تابعین
0:21 برای دکتر عبدالرحمن رأفت الباشا
0:26 رحمه‌الله
0:30 ایاس بن معاویه مزنی
0:33 رحمه‌الله
0:42 امیرالمؤمنین عمر بن عبدالعزیز شب را گذراند.
0:45 آن شب را بی‌خوابی و بیداری آزاردهنده گذراند
0:48 پلکی برای او بسته نشد
0:50 و آرامش نیافت به او پهلو
0:53 در آن شب سرد، او را همین موضوع مشغول کرده بود
0:56 شب‌های دمشق
0:58 امر انتخاب قاضی برای بصره
1:01 میان مردم، ترازوهای عدل را برپا می‌دارد.
1:04 و در میان ایشان بر پایه آنچه الله نازل کرده حکم کند
1:07 و در حق، نه ترس او را فرا می‌گیرد و نه طمع.
1:11 و به راستی انتخاب او بر دو مرد افتاد
1:15 کانا کفر سیرهان
1:17 فقیهاً در دین و استواری در حق
1:20 وضاءت (روشنی و درخشندگی) در اندیشه و تیزبینی در نظر
1:24 و هر گاه در یکی از آن دو امتیازی می‌یافت
1:27 ترجیح دادن او بر دیگری
1:30 الفاً در آخر، چیزی که با این مزیت برابری کند (نیست).
1:34 چون صبح شد، ولیِّ خود را بر عراق دعا کرد
1:37 عدی بن ارطأ
1:39 و آن روز او در دمشق نزدش بود
1:42 و به او گفت
1:44 ای عدی، میان ایاس بن معاویه مزنی را جمع کن
1:48 و القاسم بن ربیعه الحارثی
1:51 و هر دو در امر قضاوت بصره (با هم سخن گفتند)
1:54 «وول» یا «أحدهما علیه» — این قطعه ناقص است و در متن کامل‌تر معنای دقیق آن مشخص نمی‌شود؛ بنابراین ترجمهٔ قطعی ارائه نمی‌شود.
1:56 گفت: شنیدم و اطاعت می‌کنم، ای امیرالمؤمنین.
2:01 عدی بن ارطأ تبین، ایاس و قاسم را جمع کرد.
2:06 و گفت: همانا امیرالمؤمنین، الله بقای او را طولانی گرداند
2:11 مرا امر کرد که قضاوت بصره را به یکی از شما دو نفر واگذار کنم.
2:15 پس چه می‌بینید؟
2:17 هر یک از آن دو درباره‌ی دیگری گفت
2:20 او برای این منصب از او شایسته‌تر است
2:23 و از فضل و علم و فقه او یاد شده است
2:26 ماشاءالله که یاد کند
2:28 عدی گفت
2:30 از این مجلس بیرون نخواهی رفت
2:33 تا این کار را یکسره کنید
2:35 او به او گفت: «ایاس»
2:37 ای امیر
2:39 و از من درباره‌ی قاسم، فقیه عراق، پرسید
2:43 حسن بصری و محمد بن سیرین
2:46 آن‌ها توانایی‌شان در تشخیص میان ما از همه‌ی مردم بیشتر است
2:50 و قاسم [ابن محمد] آن دو را زیارت می‌کرد و آن دو نیز او را زیارت می‌کردند.
2:53 و ایاس هیچ پیوند (رابطه‌ای) با آن دو ندارد.
2:57 پس قاسم دانست که ایاس قصد داشت او را به دام اندازد.
3:02 و اینکه امیر، هرگاه آن دو را مشورت کند،
3:04 به یارش اشاره کرد.
3:07 جز این نبود که او به سوی امیر روی برگرداند و گفت
3:11 از کسی درباره‌ی من یا درباره‌ی او سؤال نکن، ای امیر
3:15 به خدایی که جز او معبودی نیست، سوگند
3:18 ایاس در دین الله از من فقیه‌تر است.
3:22 و آگاه‌تر به قضا
3:24 اگر در این سوگندم دروغگو باشم
3:27 پس برای تو روا نیست که قضاوت را به من واگذاری.
3:30 و من دروغ می‌گویم
3:32 و اگر راستگو باشی
3:34 پس روا نیست که از فاضل به مفضول روی آوری.
3:39 پس ایاس به امیر روی کرد و گفت
3:42 ای امیر
3:44 تو مردی را آوردی و او را به داوری فراخواندی
3:48 او را بر لبه‌ی جهنم نگه داشتم.
3:51 او خودش را با سوگند دروغین از آن نجات داد.
3:55 بی‌درنگ از الله طلب مغفرت می‌کند.
3:58 و خود را از آنچه می‌ترسد نجات می‌دهد
4:01 عدی به او گفت
4:03 کسی که مانند این فهم تو بفهمد
4:06 سزاوار قضاء است؛ شایسته آن است
4:09 سپس او را به قضاوت بصره گماشت.
4:14 پس این کسی که خلیفه‌ٔ زاهد او را برگزید، کیست؟
4:17 عمر بن عبدالعزیز
4:19 قاضی‌ای برای او بر بصره
4:21 آن کسی که با هوش و زیرکی‌اش مثال زده شد، کیست؟
4:25 و بدیهه‌ی امثال
4:27 همچنان که در مَثَل‌ها به بخشندگی حاتم طایی تمثیل زده شده است
4:31 و بردباری احنف بن قیس
4:33 و اقدام عمر بن معدی‌کرب
4:36 تا آنجا که ابو تمام در ستایش احمد بن المعتصم گفت
4:41 اقدام عمر در بخشندگی حاتم
4:45 در خواب احنف، در هوش ایاس
4:49 بیایید داستان زندگی این مرد را از آغازش شروع کنیم
4:53 این مرد را زندگی‌نامه‌ای شگفت‌انگیز و بی‌همتا از شاهکارهای سیره است
4:58 ایاس بن معاویه بن قرّه المزنی به دنیا آمد.
5:03 سال ۴۶ هجری
5:06 در منطقه یمامه در نجد
5:09 و با خانواده‌اش به بصره منتقل شد
5:11 و در آن (زمان یا مکان) پرورش یافت و آموخت.
5:14 و در دوران نوجوانی‌اش به دمشق رفت‌وآمد می‌کرد.
5:17 و از کسانی که از بقایای صحابه کرام درک کرده بود، علم فرا گرفت.
5:21 وجلة التابعین
5:23 و همانا (بر) آن جوان مزنی (آشکار شد/ظاهر شدی).
5:26 نشانه‌های نجابت و نشانه‌های هوش از همان کودکی‌اش آشکار بود
5:31 و مردم آغاز کردند به نقل اخبار و لطیفه‌های او
5:35 در حالی که هنوز کودکی خردسال بود
5:39 روایت شده که او حساب را نزد مردی یهودی از اهل ذمه فرا می‌گرفت
5:48 پس یاران آن معلم از یهودیان نزد معلم گرد آمدند
5:52 و شروع کردند به سخن گفتن در امور دین
5:55 و او بی‌آنکه آنان بدانند از جایی که نمی‌دیدند به گفتگوی ایشان گوش می‌داد
5:59 پس معلم به یارانش گفت
6:01 آیا از مسلمانان شگفت‌زده نمی‌شوید؟
6:04 آنان گمان می‌برند که در بهشت می‌خورند و قضای حاجت نمی‌کنند
6:09 پس ایاس به او روی کرد و گفت
6:13 ای استاد، آیا به من اجازه می‌دهی درباره آنچه در آن فرو رفته‌اید سخن بگویم؟
6:18 معلم گفت آری
6:20 پس آن نوجوان گفت
6:22 آیا هر آنچه در دنیا خورده می‌شود، به‌صورت فضله بیرون می‌آید؟
6:26 معلم گفت نه
6:28 نوجوان گفت
6:30 پس آنچه بیرون نمی‌آید کجا می‌رود؟
6:33 معلم گفت به غذای بدن می‌رود
6:37 نوجوان گفت
6:39 پس وجه انکار شما چیست؟
6:42 اگر بخشی از آنچه در دنیا می‌خوریم به غذا تبدیل می‌شود،
6:46 چرا نشاید که تمامی آن در بهشت، در غذا تبدیل شود؟
6:50 پس معلم دستش را بر سر او زد و به او گفت
6:53 خدا تو را بکشد، چه نوجوان زیرکی هستی!
6:57 و نوجوان سال به سال در سن پیش می‌رفت
7:00 و اخبار هوش او هر جا که فرود می‌آمد همراهش پیش می‌رفت
7:04 چنان‌که روایت شده که او در حالی که هنوز نوجوان بود وارد دمشق شد
7:09 و در حقی از حقوق با پیری از اهل دمشق اختلاف پیدا کرد
7:14 و چون از قانع کردن او با دلیل ناامید شد، او را به دادگاه قاضی فراخواند
7:19 پس چون در برابر قاضی ایستاد
7:22 ایاس برافروخته شد و صدایش را بر حریف خود بلند کرد
7:26 پس قاضی به او گفت
7:28 صدایت را پایین بیاور، ای نوجوان
7:30 زیرا حریف تو پیری سالخورده و با مقام است
7:34 ایاس گفت
7:36 اما حق از او بزرگ‌تر است
7:39 پس قاضی خشمگین شد و گفت
7:41 خاموش باش!
7:42 نوجوان گفت
7:44 اگر ساکت شوم، چه کسی به دفاع از دلیل من سخن خواهد گفت؟
7:47 پس خشم قاضی افزون شد و گفت
7:50 از زمانی که وارد مجلس قضا شده‌ای، به نظر من جز باطل نمی‌گویی
7:55 ایاس گفت
7:57 «لا إله إلا الله وحده لا شریک له»
8:01 آیا این حق است یا باطل؟
8:04 پس قاضی آرام شد و گفت
8:06 حق است، به پروردگار کعبه سوگند که حق است
8:10 و مزنی نوجوان به علم خو گرفت
8:14 و از آن هرچه را خدا خواست سیراب شد
8:17 تا آنکه در آن به جایگاهی رسید
8:20 که مشایخ در برابرش فروتنی می‌کردند
8:22 و به او اقتدا می‌کردند
8:24 و نزد او شاگردی می‌کردند
8:26 با وجود خردسالی‌اش
8:29 و در یکی از سال‌ها
8:31 عبدالملک بن مروان به بصره آمد
8:34 پیش از آنکه به خلافت برسد
8:36 و ایاس را دید که در آن روز جوانی نورسته بود
8:40 که هنوز سبیلش نروییده بود
8:43 و پشت سرش چهار تن از قاریان را دید که از ریش‌داران بودند
8:47 با عمامه‌های سبز بر تن
8:49 و او پیشاپیش ایشان بود
8:51 عبدالملک گفت
8:53 وای بر صاحبان این ریش‌ها!
8:56 آیا در میان ایشان پیری نیست که پیشاپیش آنان باشد؟
8:59 پس این نوجوان را پیش انداخته‌اند
9:01 سپس به ایاس روی کرد و گفت
9:04 ای جوان، سنت چند است؟
9:06 ایاس گفت
9:08 سن من، خدا عمر امیر را طولانی گرداند،
9:12 به اندازه سن اسامه بن زید است
9:14 هنگامی که رسول خدا صلی الله علیه وسلم او را
9:18 بر لشکری که ابوبکر و عمر در آن بودند، فرمانده کرد
9:21 عبدالملک به او گفت
9:23 پیش بیا ای جوان، پیش بیا، خدا تو را برکت دهد
9:27 و در یکی از سال‌ها
9:30 مردم برای جستجوی هلال رمضان بیرون آمدند
9:33 و در رأس ایشان صحابی بزرگوار
9:36 انس بن مالک انصاری بود
9:39 و او در آن روز پیری سالخورده بود که به صد سالگی نزدیک شده بود
9:43 مردم به آسمان نگریستند
9:45 و چیزی ندیدند
9:47 اما انس بن مالک
9:49 به آسمان خیره شد و گفت
9:52 هلال را دیدم
9:54 اینک آنجاست
9:55 و با دست خود به آن اشاره می‌کرد
9:58 اما هیچ‌کس آن را ندید
10:00 در این هنگام ایاس به انس رضی‌الله‌عنه نگریست
10:04 و دید موی بلندی در ابروی اوست
10:07 که خم شده و تا برابر چشمش رسیده است
10:11 پس با ادب از او اجازه خواست
10:13 و دستش را به سوی آن موی دراز برد
10:15 آن را پاک کرد و مرتبش ساخت
10:18 سپس به او گفت
10:20 ای یار رسول خدا، حالا هم هلال را می‌بینی؟
10:24 انس نگاه کرد و گفت
10:27 نه، من آن را نمی‌بینم
10:33 و اخبار هوش ایاس فاش و پراکنده شد
10:37 مردم از هر سو نزد او می‌آمدند
10:40 و مشکلات علمی و دینی‌ای را که با آن روبه‌رو می‌شدند، پیش او عرضه می‌کردند
10:46 برخی از ایشان دانش می‌طلبیدند
10:48 و برخی دیگر در پی ناتوان‌سازی و فریب‌کاری به ناحق بودند
10:53 از آن جمله آنچه روایت شده است که مردی از دهقانان به مجلس او آمد و گفت:
10:58 ای ابووائله، دربارهٔ مسکرات چه می‌گویی؟
11:02 گفت: حرام است.
11:04 گفت: وجه حرمت آن چیست؟
11:07 حال آنکه آن چیزی جز میوه و آب جوشیده بر آتش نیست.
11:12 و همهٔ این‌ها مباح است و در آن هیچ ایرادی نیست.
11:15 گفت: ای دهقان، آیا سخنت را به پایان بردی؟
11:18 آیا چیز دیگری نزد تو هست که بگویی؟
11:20 گفت: نه، به پایان بردم.
11:23 گفت: اگر مشتی آب بگیرم و تو را با آن بزنم، آیا به تو درد می‌رساند؟
11:28 آیا دردت می‌آید؟
11:29 گفت: نه.
11:31 گفت: و اگر مشتی خاک بگیرم و تو را با آن بزنم، آیا دردت می‌آید؟
11:36 آیا دردت می‌آید؟
11:38 گفت: نه.
11:39 گفت:
11:40 و اگر مشتی کاه بگیرم و تو را با آن بزنم، آیا دردت می‌آید؟
11:46 گفت: نه. گفت: پس اگر خاک را بگیرم، سپس کاه را روی آن بریزم و آب را بر هر دو بریزم و آن‌ها را با هم بیامیزم،
11:57 سپس آن توده را در آفتاب بگذارم تا خشک شود، آنگاه تو را با آن بزنم، آیا دردت می‌آید؟
12:04 گفت: آری، و مرا می‌کشد. گفت: شراب این‌گونه است؛ هنگامی که اجزایش گرد آید و تخمیر شود، حرام می‌گردد.
12:15 و چون ایاس قضاوت را بر عهده گرفت، در او مواضعی آشکار شد که بر تیزهوشی فراوان و گستردگی تدبیر و توانایی یگانهٔ او در کشف حقایق دلالت می‌کرد.
12:28 از آن جمله آنکه دو مرد نزد او دادخواهی کردند؛ یکی از آن دو ادعا کرد که مالی را نزد همراهش به امانت گذاشته است.
12:37 چون آن را از او خواست، او انکار کرد. ایاس از مرد متهم دربارهٔ امانت پرسید؛ او آن را انکار کرد و گفت: اگر همراهم گواهی دارد، بیاورد؛ وگرنه بر من جز سوگند چیزی نیست.
12:54 چون ایاس ترسید که آن مرد با سوگند خود مال را بخورد، به امانت‌گیرنده رو کرد و گفت: مال را در کدام مکان به امانت گذاشتی؟
13:04 گفت: در فلان مکان. گفت: در آن مکان چه چیزی هست؟ گفت: درخت بزرگی که زیر آن نشستیم و با هم در سایهٔ آن غذا خوردیم.
13:19 چون خواستیم برگردیم، مال را به او دادم. ایاس به او گفت: به سوی مکانی که درخت در آن است برو، شاید وقتی به آن برسی، به یادت آید که مالت را کجا نهادی
13:33 و تو را به کاری که با آن کرده‌ای آگاه کند؛ سپس نزد من بازگرد تا آنچه را دیده‌ای برایم بگویی. آن مرد به سوی آن مکان رفت. ایاس به مرد متهم گفت: بنشین تا همراهت بیاید.
13:48 او نشست. آنگاه ایاس به دادخواهان دیگری که نزدش بودند رو کرد و به داوری میانشان پرداخت، در حالی که آن مرد را از گوشهٔ چشم زیر نظر داشت، تا آنگاه که دید آرام و مطمئن شده است. سپس به او رو کرد و پیشدستی کرده گفت:
14:05 آیا گمان داری که همراهت به همان جایی که مال را نزدت به امانت گذاشته رسیده است؟ مرد بی‌درنگ گفت: نه، او از اینجا دور است. ایاس گفت: ای دشمن، به خدا سوگند مال را انکار می‌کنی و جایی را که آن را از آنجا برده‌ای می‌شناسی؛ به خدا سوگند تو خیانتکاری.
14:28 آن مرد مبهوت شد و به خیانت خود اقرار کرد. ایاس او را زندانی کرد تا همراهش آمد و او را فرمان داد که امانت را به وی بازگرداند. و از همین قبیل است آنچه روایت شده که دو مرد در مورد دو پارچه‌ای نزد او دعوا کردند که بر سر انداخته می‌شود و بر دو شانه آویخته می‌گردد؛
14:49 یکی سبز، نو و گران‌بها و دیگری سرخ و کهنه بود. مدعی گفت: به حوض فرود آمدم تا غسل کنم و پارچهٔ سبزم را با لباس‌هایم بر لبهٔ حوض نهادم. حریفم آمد و پارچهٔ سرخش را کنار پارچهٔ من گذاشت و به حوض فرود آمد.
15:12 او پیش از من بیرون آمد و لباس‌هایش را پوشید و پارچهٔ مرا گرفت و آن را بر سر و شانه‌هایش انداخت و رفت. من به دنبال او بیرون آمدم و او را تعقیب کردم و پارچهٔ خود را از او خواستم، اما او ادعا کرد که آن از آن اوست.
15:29 ایاس به مرد متهم گفت: تو چه می‌گویی؟ گفت: آن پارچهٔ من است و در دست من است. ایاس به مدعی گفت: آیا گواهی داری؟ گفت: نه. ایاس گفت: شانه‌ای برایم بیاورید. برایش آوردند.
15:50 موی سر هر دو مرد را شانه کرد؛ از سر یکی از آن دو، پرز سرخی از ذرات پشم پارچه بیرون آمد و از سر دیگری پرز سبزی بیرون آمد. پس پارچهٔ سرخ را به صاحب پرز سرخ و پارچهٔ سبز را به صاحب پرز سبز داد.
16:12 و از اخبار زیرکی و هوشمندی او این است که در کوفه مردی بود که به مردم خود را صالح نشان می‌داد و پرهیزگاری و تقوا آشکار می‌کرد، تا آنکه ستایش او بسیار شد و برخی مردم او را امین خود گرفتند و هنگام سفر مال خود را به او می‌سپردند و چون نزدیکی اجل را احساس می‌کردند، او را وصی فرزندانشان قرار می‌دادند.
16:37 مردی نزد او آمد و مالی به امانت به او سپرد. چون آن مرد به مالش نیاز پیدا کرد، آن را از او خواست، اما او انکار کرد. آن مرد نزد ایاس رفت و از آن مرد شکایت کرد. ایاس به شاکی گفت: آیا به همراهت خبر داده‌ای که می‌خواهی نزد من بیایی؟ گفت: نه.
16:57 ایاس به او گفت: اگر او بازگشت و فردا نزد من آمد... سپس ایاس به آن مرد امین پیام فرستاد و گفت: مال بسیاری از یتیمانی که سرپرستی ندارند نزد من جمع شده است و دیده‌ام که آن را نزد تو به امانت بگذارم و تو را وصی ایشان قرار دهم. آیا خانه‌ات محفوظ و وقتت فارغ است؟
17:20 گفت: آری، ای قاضی. گفت: پس‌فردا نزد من بیا و جایی برای مال آماده کن و باربرانی را که آن را حمل کنند همراه بیاور. روز بعد آن مرد شاکی آمد. ایاس به او گفت: نزد همراهت برو و مالت را از او بخواه.
17:42 اگر انکار کرد، به او بگو: تو را نزد قاضی شکایت می‌کنم. آن مرد نزد او رفت و مالش را خواست، اما او از دادن آن خودداری کرد و انکار نمود. آن مرد به او گفت: پس تو را نزد قاضی شکایت می‌کنم. چون او این سخن را شنید، مال را به وی داد و دلش را خوش کرد.
18:02 آن مرد نزد ایاس بازگشت و گفت: همراهم حق مرا داد و خدا به تو پاداش نیک دهد. سپس آن مرد امین در موعد مقرر با باربران نزد ایاس آمد. ایاس او را سرزنش کرد و رسوا ساخت و گفت: ای دشمن خدا، چه مرد بدی هستی! دین را دام دنیا ساخته‌ای.
18:26 اما ایاس با آنکه بسیار تیزهوش و زبانش قوی و بدیهه‌اش سریع بود، گاه به کسی برمی‌خورد که با حجت با او مقابله می‌کرد و راه سخن را بر او می‌بست و او را خاموش می‌ساخت. خود او دربارهٔ خویش گفت: جز یک مرد، هیچ‌کس هرگز بر من پیروز نشد.
18:48 ماجرا این بود که من در مجلس قضاوت بصره بودم که مردی نزد من آمد و نزدم گواهی داد که باغ فلان، ملک فلانی است و آن را برایم مشخص کرد. خواستم گواهی‌اش را بیازمایم. به او گفتم: درختان باغ چند تا هستند؟ اندکی سر به زیر انداخت.
19:09 سپس سر بلند کرد و گفت: قاضی ما از چند سال پیش در این مجلس حکم می‌کند؟ گفتم: از فلان سال. گفت: چوب سقف این مجلس چند عدد است؟ من ندانستم و گفتم: حق با توست. سپس گواهی‌اش را پذیرفتم.
19:29 چون ایاس بن معاویه به هفتاد و شش سالگی رسید، در خواب خود و پدرش را دید که سوار بر دو اسب‌اند و با هم دویدند؛ نه او بر پدرش پیشی گرفت و نه پدرش بر او. پدرش در هفتاد و شش سالگی درگذشته بود.
19:50 در یکی از شب‌ها ایاس به بستر خود رفت و به خانواده‌اش گفت: آیا می‌دانید امشب چه شبی است؟ گفتند: نه. گفت: در این شب پدرم عمرش را به پایان رسانید. چون صبح شد، او را مرده یافتند.
20:09 خدا ایاس قاضی را رحمت کند؛ او از نوادر زمانه و از شگفتی‌های روزگار در تیزهوشی و زیرکی و جست‌وجوی حق و رسیدن به آن بود.
20:24 دلیری عمر، بخشش حاتم، بردباری احنف، زیرکی ایاس... ابوتمام
20:59 رفتند و در دل روزگار پرسشی افکندند: آیا ستاره‌ای مانند ایشان در آسمان بلند و تابان شده است؟
21:09 زندگی را از فخر به شجاعت‌هایشان پر کردند، و دنیای انسان‌ها به سبب ایشان شکوفا شد.