از مجموعهٔ صحیح البخاری · درس 91 از 113

خلاصه صحیح البخاری | قسمت (91) | کتاب گواهینامه - 1

◉ 163 بازدید ⏱ 43:27 صدای اصلی (عربی)
صوت ترجمه‌شده برای این درس هنوز در دسترس نیست — ضبط اصلی عربی پخش می‌شود. متن زیر به‌طور کامل ترجمه شده است.
0:000:00

متن کامل

ترجمهٔ ماشینی — ممکن است خطا داشته باشد
0:00 به نام الله بخشنده‌ی مهربان
0:03 مرکز افاده
0:06 برای پژوهش‌ها و تحقیقات انسانی
0:09 ارائه می‌دهد
0:10 مختصر صحیح بخاری
0:16 کتاب الشهادات
0:20 باب: هرگاه مردی کسی را تعدیل کند و بگوید
0:25 ما جز خیر (از او) نمی‌دانیم
0:27 یا بگوید
0:29 جز خیر از او نمی‌دانم
0:31 از ابن شهاب روایت است که گفت
0:34 عروة بن زبیر برایم حدیث گفت
0:37 و سعید بن مسیب
0:39 و علقمة بن وقاص
0:41 و عبیدالله بن عبدالله بن عتبة بن مسعود
0:45 از عایشه رضی‌الله‌عنها همسر پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
0:50 هنگامی که اهل افک آنچه گفتند، به او گفتند
0:54 و همگی آنان بخشی از حدیث او را برایم نقل کردند
0:58 و برخی از ایشان نسبت به حدیث او حافظه‌ی بهتری داشتند از برخی دیگر
1:01 و در بیان داستان دقیق‌تر بودند
1:04 و من از هر یک از ایشان حدیثی را که از عایشه برایم نقل کرده بود، به خاطر سپرده‌ام
1:09 و بخشی از روایات ایشان، بخش دیگر را تصدیق می‌کند
1:12 هرچند برخی از ایشان نسبت به برخی دیگر حافظه‌ی بهتری داشت
1:16 گفتند
1:18 عایشه گفت
1:19 رسول الله (ﷺ) چنین بود
1:22 که هرگاه قصد سفر می‌کرد
1:24 میان همسرانش قرعه می‌انداخت
1:26 و هر یک از ایشان که قرعه‌اش برمی‌آمد
1:29 رسول الله (ﷺ) او را همراه خود می‌برد
1:33 عایشه گفت
1:35 در جنگی که انجام داد، میان ما قرعه انداخت
1:38 و قرعه به نام من درآمد
1:41 و با رسول الله (ﷺ) بیرون رفتم
1:44 پس از آنکه حجاب نازل شده بود
1:47 من در هودج خود سوار می‌شدم و در آن فرود می‌آمدم
1:50 پس حرکت کردیم
1:52 تا آنگاه که رسول الله (ﷺ)
1:56 از آن غزوه‌ی خود فارغ شد و بازگشت
1:58 و در حالی که بازگشته بودیم، به مدینه نزدیک شدیم
2:01 در یک شب، دستور کوچ داد
2:04 پس هنگامی که دستور کوچ را اعلام کردند، برخاستم
2:07 و رفتم تا از لشکر گذشتم
2:10 و چون کار خود را انجام دادم
2:12 به سوی کجاوه‌ام بازگشتم
2:14 و سینه‌ام را لمس کردم
2:16 ناگاه دیدم گردن‌بند از جزع ظفار که داشتم، گسسته شده است
2:20 بازگشتم و به دنبال گردن‌بندم گشتم
2:23 و جست‌وجوی آن مرا باز داشت
2:25 گفت
2:26 و آن گروه که کجاوه‌ام را بار می‌کردند، آمدند
2:30 و هودجم را برداشتند و بر شتری که من بر آن سوار می‌شدم، نهادند
2:35 و گمان می‌کردند که من در آن هستم
2:38 و زنان در آن زمان سبک‌وزن بودند و گوشت‌آلود نشده بودند
2:42 در روایتی
2:43 سنگین نشده بودند
2:45 و گوشت بر ایشان نیامده بود
2:47 آنان فقط اندکی غذا می‌خوردند
2:51 پس آن قوم، سبکی هودج را هنگام بلند کردن و حمل آن، عجیب نشمردند
2:56 و من دختری کم‌سن بودم
2:59 پس شتر را به حرکت درآوردند و رفتند
3:02 و پس از رفتن لشکر، گردن‌بندم را یافتم
3:05 نزد منزلگاه ایشان آمدم و کسی در آنجا نبود، نه دعوت‌کننده‌ای و نه پاسخ‌دهنده‌ای
3:10 به همان جایی که بودم بازگشتم
3:13 و گمان کردم که آنان مرا نمی‌یابند و به سویم باز می‌گردند
3:17 پس در حالی که در جایم نشسته بودم
3:20 چشمانم بر من چیره شد و خوابیدم
3:23 و صفوان بن معطل سلمی
3:26 سپس ذکوانی، از پشت لشکر بود
3:29 او صبحگاهان نزد منزلگاه من رسید
3:31 و سیاهی شخصی خفته را دید
3:34 و چون مرا دید، شناختم
3:36 زیرا پیش از نزول حجاب مرا دیده بود
3:39 با گفتن «إنا لله و إنا إلیه راجعون» که هنگام شناختن من گفت، بیدار شدم
3:43 و با چادرم صورتم را پوشاندم
3:46 و به خدا سوگند، هیچ سخنی با هم نگفتیم
3:49 و جز گفتن «إنا لله و إنا إلیه راجعون» از او سخنی نشنیدم
3:52 و فرود آمد تا شترش را خواباند
3:55 و بر دستش پا نهاد
3:57 پس برخاستم و بر آن سوار شدم
4:00 او مهار شتر را کشید و حرکت کرد
4:03 تا آنکه در گرمای نیمروز، به لشکر رسیدیم که در میان گرما فرود آمده بودند
4:07 در روایتی
4:09 در حال استراحت در پایان شب
4:10 و ایشان فرود آمده بودند
4:12 گفت
4:13 پس هر که باید هلاک شود، هلاک شد
4:15 و آنکه بزرگ‌ترین بخش افک را برعهده گرفت
4:18 عبدالله بن ابی بن سلول بود
4:21 عروة گفت
4:23 به من خبر داده شده که او شایعه‌ها را رواج می‌داد و نزد او دربارهٔ آن سخن گفته می‌شد
4:27 او آن را تأیید می‌کرد و به آن گوش می‌داد و آن را بازگو می‌کرد
4:31 و عروة گفت
4:34 از اهل افک، افراد دیگری نیز نام برده شده‌اند
4:36 جز حسان بن ثابت
4:38 و مسطح بن اثاثه
4:40 و حمنة بنت جحش
4:42 در میان افراد دیگری که من از آنان آگاهی ندارم
4:46 جز آنکه ایشان گروهی بودند، چنان‌که خداوند متعال فرموده است
4:50 و اما بزرگ‌ترین بخش آن، به کسی گفته می‌شود که
4:53 عبدالله بن أبی بن سلول
4:56 عروه گفت
4:58 عایشه کراهت داشت که در نزد او حسّان (رضی‌الله‌عنه) دشنام داده شود.
5:02 و می‌گوید
5:03 او کسی است که فرمود
5:05 پدرم و پدرِ او و آبرویم
5:09 محمد فروخته شود از شما (به عنوان) سپر حفاظتی
5:12 عایشه گفت
5:14 از مدینه روانه شدیم
5:16 شکایت کردم وقتی که یک ماه آمدم (به اینجا)
5:19 مردم در گفتار اهل افک دچار اشتباه می‌شوند.
5:22 چیزی از آن را احساس نمی‌کنم
5:25 و او در بیماری‌ام مرا آزرده می‌کند
5:27 من از رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) نمی‌شناسم
5:31 لطفی که از آن می‌دیدم، هنگامی که شکایت می‌کردم
5:35 تنها بر پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) وارد می‌شد
5:40 سپس سلام می‌دهد و می‌گوید
5:42 کیفیتکم
5:44 سپس روی برمی‌گرداند
5:46 این [حالت] مرا به شک می‌اندازد.
5:48 و احساس شر نمی‌کنم
5:50 تا اینکه پس از بهبود یافتن، بیرون رفتم.
5:53 من همراه ام مسطح به سوی مناصع بیرون رفتم
5:57 و محل قضای حاجت ما
5:59 و ما جز در شب بیرون نمی‌رفتیم، آن هم تا شبی دیگر.
6:03 و آن در پیش از آن بود که ما نزدیک خانه‌هایمان جایگاه‌هایی (کُنُف) برای قضای حاجت برمی‌گزیدیم.
6:08 گفت
6:09 و ما را به حکم نخستین عرب در بیابان، پیش از قضای حاجت (رفتن به دستشویی بیرون از خانه) امر کرد.
6:14 هرگز از آن کنف (سایه‌بان یا پناهگاه) آزرده نمی‌شویم که آن را نزد خانه‌های خود برپا کنیم.
6:19 گفت
6:20 من و ام مِسطح راه افتادیم
6:23 او دختر ابو رهم بن مطلب بن عبد مناف است
6:27 و مادرش دختر صخر بن عامر است.
6:29 خاله ابوبکر صدیق
6:32 و پسرش مِصطح بن اثاثه بن عبّاد بن المطلب
6:37 من و ام مِسطَح به سوی خانه‌ام برگشتیم، پس از آن‌که کارمان به پایان رسید.
6:42 ام مصطح در حین راه‌رفتن، در روسری (یا چادرش) خود لغزید و به زمین خورد.
6:45 فقالت
6:46 تعسی مصطح
6:48 به او گفتم
6:49 بد چیزی گفتی
6:51 آیا مردی را دشنام می‌دهی که در جنگ بدر حاضر بود؟
6:54 در روایتی
6:56 آیا (ای) مادر! آیا فرزندت را دشنام می‌دهی؟
6:58 ساکت شد
7:00 آن کار را سه بار انجام دادم
7:02 گفت
7:04 ای هنت
7:05 و نشنیدی آنچه گفت
7:08 گفت
7:09 «ما قال»
7:10 و مرا از سخن اهل افک خبر دادی
7:13 در روایتی
7:15 حدیث را برای من شکافتی
7:17 بر بیماریم بیماری‌ای افزوده شد
7:20 هنگامی که به خانه‌ام بازگشتم
7:22 پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) بر من وارد شد
7:26 سپس سلام داد و آنگاه گفت
7:29 کیفیتکم
7:31 به او گفتم
7:32 آیا به من اجازه می‌دهی ای پدرم بیایم؟
7:35 گفت
7:36 و می‌خواهم خبر را از جانب آن دو تحقق و یقین حاصل کنم.
7:40 گفت
7:41 پس رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) به من اجازه داد.
7:45 به مادرم گفتم
7:47 ای امت
7:49 مردم درباره چه چیزی سخن می‌گویند؟
7:51 گفت
7:52 ای پسرم
7:54 آسان بگیر بر خودت
7:56 به خدا سوگند، کمتر زنی بوده که چنین زیبا و نیکوسیما باشد.
8:00 نزد مردی که او را دوست دارد
8:02 زنانی که هم‌سرانی دارند
8:03 و جز این نیست که بر آن افزودیم
8:05 در روایتی
8:07 مگر اینکه به آنها حسد ورزیده باشی
8:09 گفت
8:11 گفتم
8:12 سبحان الله
8:13 این مطلب را مردم پیش‌تر (از گذشته) نقل کرده‌اند.
8:16 در روایتی
8:18 گفتم
8:19 پدرم از آن آگاه شده بود.
8:21 گفت: آری
8:23 گفتم
8:24 و رسول‌الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
8:27 گفت: بله
8:29 و رسول الله (ﷺ)
8:32 گفت
8:33 آن شب آن‌قدر گریستم که صبح شد
8:37 اشکم برایم بند نمی‌آید و چشمانم به خواب سرمه نمی‌شود.
8:41 سپس صبح کردم و گریه می‌کردم
8:43 در روایتی
8:45 ابوبکر صدای مرا شنید، در حالی که او بر بام خانه بود و قرائت می‌کرد.
8:49 پس فرود آمد و به مادرم گفت.
8:51 چه شأنی دارد؟
8:53 گفت
8:54 به آنچه از شأن آن یاد شد، رسید.
8:57 پس چشمانش جاری شد
8:59 گفت
9:02 سوگندت می‌دهم ای منیه (کنیز)
9:04 جز آنکه به خانه‌ات بازگردی
9:07 پس بازگشت
9:09 (عایشه) گفت
9:10 و پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) فراخواند
9:13 علی بن ابی‌طالب و اسامه بن زید را
9:16 هنگامی که وحی تأخیر افتاد
9:19 از آن دو می‌پرسید و با ایشان در جدایی از خانواده‌اش مشورت می‌کرد
9:23 (عایشه) گفت
9:24 اما اسامه
9:26 پس پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) را راهنمایی کرد
9:29 به آنچه از پاکدامنی خانواده‌اش می‌دانست
9:32 و به آنچه از محبت خود نسبت به ایشان در دل داشت
9:35 در روایتی
9:37 از دوستی نسبت به ایشان
9:39 اسامه گفت
9:41 همسرت را نگه دار
9:42 و جز خیر چیزی نمی‌دانیم
9:44 اما علی گفت
9:46 ای رسول الله
9:48 خداوند بر تو سخت نگرفته است
9:50 و زنان جز او بسیارند
9:53 از کنیز بپرس، تو را راست خواهد گفت
9:56 (عایشه) گفت
9:57 پس پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) بریره را فراخواند
10:01 فرمود
10:02 ای بریره
10:04 آیا از چیزی که تو را به شک اندازد دیده‌ای؟
10:07 بریره به او گفت
10:09 سوگند به آنکه تو را به حق برانگیخت
10:11 هرگز از او کار ناپسندی ندیده‌ام که بر او عیب گیرم
10:14 جز آنکه او کنیزی کم‌سن است
10:18 از خمیر خانواده‌اش غافل می‌شود
10:20 پس دامی می‌آید و آن را می‌خورد
10:23 در روایتی
10:26 (عایشه) گفت
10:27 منزه است الله
10:29 به خدا سوگند جز آنچه زرگر بر طلای سرخ ناب می‌داند، از او نمی‌دانم
10:31 (این سخن را به آن‌ها گفت)
10:35 و خبر به آن مردی رسید که درباره‌اش گفته شد
10:39 او گفت
10:40 منزه است الله
10:42 به خدا سوگند پرده زن را کنار نزدم
10:45 عایشه گفت
10:47 پس در راه الله شهید شد
10:50 (عایشه) گفت
10:51 پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) در همان روز برخاست
10:55 و از عبدالله بن ابی عذر خواست
10:58 در حالی که بر منبر بود
11:00 فرمود
11:01 ای گروه مسلمانان
11:03 چه کسی مرا از مردی معذور می‌دارد
11:05 که آزار او را درباره خانواده‌ام به من رسانده است
11:09 به خدا سوگند جز خیر از خانواده‌ام نمی‌دانم
11:13 و از مردی یاد کرده‌اند که جز خیر از او نمی‌دانم
11:17 و بر خانواده‌ام داخل نمی‌شد مگر با من
11:21 در روایتی
11:23 پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) برای خطبه برخاست
11:28 پس شهادت گفت، الله را حمد گفت و به آنچه شایسته اوست ثنا گفت
11:33 سپس فرمود
11:34 اما بعد
11:36 درباره مردمی که خانواده‌ام را متهم کردند، مرا مشورت دهید
11:40 به الله سوگند از خانواده‌ام جز بدی ندانستم
11:44 و آنان را به کسی متهم کردند که به خدا سوگند از او هرگز بدی ندانستم
11:49 و هرگز به خانه‌ام داخل نمی‌شد مگر آنکه من حاضر بودم
11:53 و هرگز در سفری غایب نشدم مگر آنکه او هم با من غایب بود
11:57 (عایشه) گفت
11:59 پس سعد بن معاذ، برادر بنی عبدالاشهل، برخاست
12:04 و گفت
12:05 ای رسول الله، من تو را معذور می‌دارم
12:08 اگر از اوس باشد، گردنش را می‌زنم
12:11 و اگر از برادرانمان از خزرج باشد
12:14 به ما فرمان دهی، فرمانت را اجرا می‌کنیم
12:17 (عایشه) گفت
12:18 پس مردی از خزرج برخاست
12:21 و ام حسانه، دختر عموی او، از تبار او بود
12:25 و آن سعد بن عباده بود
12:27 و او سرور خزرج بود
12:29 (عایشه) گفت
12:30 و او پیش از آن مردی صالح بود
12:33 اما تعصب او را به هیجان آورد
12:36 پس به سعد گفت
12:38 دروغ گفتی
12:39 به جان الله سوگند او را نخواهی کشت
12:41 و توانایی کشتنش را هم نداری
12:44 و اگر از خویشانت بود دوست نداشتی کشته شود
12:48 پس اسید بن حضیر برخاست
12:50 و او پسرعموی سعد بود
12:52 پس به سعد بن عباده گفت
12:54 دروغ گفتی
12:56 به جان الله سوگند او را حتماً خواهیم کشت
12:58 زیرا تو منافقی که از منافقان دفاع می‌کنی
13:02 (عایشه) گفت
13:03 پس دو قبیله برآشفتند
13:05 اوس و خزرج
13:07 تا آنجا که قصد کشتن یکدیگر کردند
13:10 و پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
13:13 در حالی که هنوز بر منبر ایستاده بود
13:16 (عایشه) گفت
13:17 پیامبر (ﷺ) با آنان مدارا نکرد؛ (او) به آرامی ایشان را فرو نشاند
13:22 تا آن‌که (ایشان) خاموش شدند و خود (پیامبر) هم خاموش ماند
13:25 (عائشه) گفت:
13:26 آن روز تمام‌وقت گریستم
13:29 اشک از چشمم خشک نمی‌شد و خواب به چشمم نمی‌آمد
13:33 (عائشه) گفت:
13:34 صبح شد و پدر و مادرم نزد من بودند
13:36 و من دو شب و یک روز گریسته بودم
13:39 اشک از چشمم خشک نمی‌شد و خواب به چشمم نمی‌آمد
13:43 تا آن‌جا که گمان می‌کردم گریه جگرم را خواهد شکافت
13:48 در حالی که پدر و مادرم نزد من نشسته بودند و من می‌گریستم
13:52 زنی از انصار اجازه ورود خواست
13:55 به او اجازه دادم
13:57 پس او آمد و با من گریست
13:59 (عائشه) گفت:
14:01 ما در همین حال بودیم
14:03 که پیامبر (ﷺ) بر ما وارد شد
14:07 سلام کرد و سپس نشست
14:10 (عائشه) گفت:
14:11 از وقتی که آن سخنان گفته شد، ایشان پیش من نشسته نبودند، جز این بار
14:15 و ایشان یک ماه درنگ کردند و دربارهٔ کار من وحیی بر ایشان نازل نمی‌شد
14:20 (عائشه) گفت:
14:21 پیامبر (ﷺ) چون نشست، تشهد خواند
14:26 سپس فرمود:
14:28 اما بعد،
14:29 ای عائشه!
14:31 به من خبر رسیده که دربارهٔ تو چنین و چنان (سخنانی) گفته‌اند
14:34 اگر تو پاک هستی
14:36 به زودی الله تو را تبرئه خواهد کرد
14:38 و اگر به گناهی آلوده شده‌ای
14:40 از الله آمرزش بخواه و به سوی او توبه کن
14:43 زیرا بنده، چون به (گناه) اعتراف کند و توبه نماید
14:46 الله توبه‌اش را می‌پذیرد
14:48 در روایتی (آمده است):
14:50 اما بعد،
14:51 ای عائشه!
14:53 اگر به بدی آلوده شده‌ای یا بر (کسی) ستم کرده‌ای، به سوی الله توبه کن
14:58 زیرا الله توبهٔ بندگانش را می‌پذیرد
15:02 (عائشه) گفت:
15:03 و زنی از انصار آمده بود که بر در نشسته بود
15:08 به (آن زن) گفتم:
15:09 آیا از این زن شرم نمی‌کنی که (دربارهٔ من) چیزی بگویی؟
15:14 (عائشه) گفت:
15:15 چون پیامبر (ﷺ) سخنش را به پایان برد
15:20 اشک‌هایم قطع شد تا آن‌جا که حتی یک قطره از آن را احساس نمی‌کردم
15:24 به پدرم گفتم:
15:26 از جانب من به پیامبر (ﷺ) در آنچه گفت پاسخ بده
15:32 پدرم گفت:
15:34 به الله سوگند، نمی‌دانم به پیامبر (ﷺ) چه بگویم
15:40 به مادرم گفتم:
15:42 به پیامبر (ﷺ) در آنچه گفت پاسخ بده
15:47 مادرم گفت:
15:49 به الله سوگند، نمی‌دانم به پیامبر (ﷺ) چه بگویم
15:54 (عائشه) گفت:
15:56 در روایتی (آمده است):
15:57 چون (پدر و مادرم) پاسخ ندادند،
15:59 تشهد خواندم و الله را به آنچه شایستهٔ اوست ستودم و ثنایش گفتم
16:04 سپس گفتم:
16:06 و من دختری کم‌سن بودم
16:09 و از قرآن زیاد نمی‌خواندم
16:12 به الله سوگند، من (این را) دانستم که
16:15 شما این سخن را شنیدید تا آن‌که در دل‌هایتان جای گرفت و آن را باور کردید
16:21 پس اگر به شما بگویم که من پاکم
16:24 مرا تصدیق نخواهید کرد
16:26 و اگر به کاری اعتراف کنم
16:29 و الله می‌داند که من از آن پاکم
16:32 مرا تصدیق خواهید کرد
16:34 به الله سوگند، برای خود و برای شما مَثَلی نمی‌یابم
16:37 جز پدر یوسف که گفت:
16:40 «پس صبر زیبا (پیشه کنم)»
16:42 «و الله مستعان است بر آنچه وصف می‌کنید.»
16:47 سپس رو برگرداندم و بر بسترم دراز کشیدم
16:50 و الله می‌دانست که من در آن هنگام پاک بودم
16:54 و این‌که الله مرا به پاکی‌ام تبرئه خواهد کرد
16:57 اما به الله سوگند، گمان نمی‌کردم که الله دربارهٔ کار من وحیی نازل کند که تلاوت شود
17:04 کار من در نظرم از آن کوچک‌تر بود که الله دربارهٔ من سخنی بگوید
17:10 ولی امیدوار بودم که پیامبر (ﷺ) در خواب خوابی ببیند
17:16 که الله مرا به آن تبرئه کند
17:19 به الله سوگند، پیامبر (ﷺ) جای خود را ترک نکرده بود
17:24 و هیچ‌کس از اهل خانه بیرون نرفته بود
17:27 که (وحی) بر او نازل شد
17:30 پس آنچه همواره او را فرا می‌گرفت، او را فرا گرفت
17:33 تا آن‌جا که از او عرق‌هایی همچون دانه‌های مروارید فرو می‌ریخت
17:38 با آن‌که روز سردی بود، از سنگینی سخنی که بر او نازل شده بود
17:44 (عائشه) گفت:
17:45 پس پیامبر (ﷺ) در حالی که می‌خندید، (از حال وحی) بیرون آمد
17:50 نخستین سخنی که گفت این بود:
17:54 ای عائشه!
17:56 در روایتی (آمده است):
17:58 الله را ستایش کن
17:59 و در روایتی:
18:01 ای عائشه، مژده باد تو را
18:03 اما الله تو را تبرئه کرد
18:06 (عائشه) گفت:
18:07 مادرم به من گفت:
18:09 در روایتی (آمده است):
18:11 (عائشه) گفت:
18:12 و من بیش از هر زمان خشمگین بودم
18:15 آن‌گاه پدر و مادرم به من گفتند:
18:17 برخیز و نزد او (پیامبر) برو
18:19 گفتم
18:20 به خدا سوگند از جایم برنمی‌خیزم و به سوی او نمی‌روم
18:23 زیرا جز الله عز وجل را ستایش نمی‌کنم
18:27 عایشه گفت
18:28 و الله تعالی نازل کرد
18:30 «به یقین کسانی که آن تهمت (افک) را آوردند، گروهی از میان شما هستند.»
18:36 ده آیه
18:38 سپس الله این را در برائت من نازل فرمود
18:42 ابوبکر صدیق گفت
18:44 و او برای مِسطح پسر اثاثه، به سبب خویشاوندی‌اش با او و تهیدستی‌اش، انفاق می‌کرد
18:50 به خدا سوگند هرگز چیزی به مِسطح انفاق نخواهم کرد
18:54 پس از آنچه که درباره عایشه گفت، آنچه گفت
18:57 پس الله نازل فرمود
18:59 «و آنان که از میان شما دارای فضل و توانگری‌اند، سوگند نخورند
19:02 تا آنجا که فرمود:
19:04 آمرزنده و مهربان است»
19:06 ابوبکر صدیق گفت
19:08 آری، به خدا سوگند
19:10 من دوست ندارم که الله مرا بیامرزد
19:13 پس به مِسطح بازگشت و همان انفاقی را که به او می‌کرد، از سر گرفت
19:18 و گفت
19:19 به خدا سوگند هرگز آن را از او باز نخواهم گرفت
19:23 عایشه گفت
19:24 و رسول الله (ﷺ)
19:28 درباره من از زینب دختر جحش پرسید
19:31 پس به زینب فرمود
19:33 چه می‌دانی یا چه دیده‌ای؟
19:36 او گفت
19:37 ای رسول الله
19:39 گوش و چشمم را نگه می‌دارم
19:41 به خدا سوگند جز خیر چیزی ندانسته‌ام
19:44 عایشه گفت
19:46 و او کسی بود که با من در میان همسران پیامبر (ﷺ) همسری می‌کرد
19:52 پس الله او را به پرهیزگاری نگه داشت
19:55 در روایتی
19:56 پس الله او را به دینش نگه داشت
19:59 پس جز خیر نگفت
20:02 عایشه گفت
20:03 و خواهرش حمنه برای او به ستیز برخاست
20:07 پس در میان کسانی که هلاک شدند، هلاک شد
20:09 در روایتی
20:11 از اصحاب افک
20:13 ابن شهاب گفت
20:15 پس این است آنچه از حدیث این گروه (راهط) به من رسیده است
20:20 سپس عروه گفت
20:21 عایشه گفت
20:23 به خدا سوگند آن مردی که به او آنچه گفته شد گفته شد
20:27 همانا می‌گفت: سبحان الله
20:29 پس سوگند به آن کس که جانم در دست اوست
20:32 هیچ زنی را که پرده‌ای نداشته باشد، برهنه نکرده‌ام
20:35 عایشه گفت
20:36 پس از آن در راه الله کشته شد
20:41 توضیح حدیث
20:44 عدل
20:46 یعنی پاک‌دامن
20:47 اهل افک
20:49 یعنی اهل دروغ
20:50 و آنان کسانی‌اند که عایشه رضی‌الله‌عنها را به دروغ و بهتان متهم کردند
20:56 اوعی
20:57 یعنی حافظه‌اش قوی‌تر و نیکوتر در ادای و نقل حدیث است
21:01 اقتصاصا
21:03 یعنی حفظ و پیگیری تفصیلات آن
21:06 وعیت
21:07 یعنی حفظ کردم
21:09 اقرع
21:10 یعنی میان آنان قرعه زد تا دل‌هایشان را خشنود سازد
21:14 با او بیرون رفت
21:15 یعنی با او سفر کرد
21:17 در غزوه
21:19 آن غزوه بنی المصطلق است
21:21 هودجم
21:22 آن محملی است که برای زنان آماده می‌شد و بر شتر گذاشته می‌شد
21:27 قفل
21:28 یعنی بازگشت
21:29 نزدیک شدیم
21:31 یعنی نزدیک شدیم
21:32 آذن
21:33 یعنی به کوچ کردن آگاه کرد
21:36 تا آنکه از لشکر گذشتم
21:38 یعنی مسافتی را پیمودم تا از آن دور شدم
21:42 پس کار خود را انجام دادم
21:44 یعنی آنچه مربوط به رفع حاجت بود
21:47 آمدم
21:48 یعنی آمدم
21:50 پس سینه‌ام را لمس کرد
21:51 یعنی تا گردنبند را بررسی کند
21:54 عِقد
21:55 عقد
21:56 زیوری که دور گردن و روی سینه قرار می‌گیرد
22:00 جَزع ظفار
22:02 آن مهره‌ای یمنی است
22:04 پس مرا بازداشت
22:05 یعنی مانع من شد
22:07 آن را جست‌وجو کرد
22:08 یعنی به جست‌وجوی آن پرداخت
22:10 راهط
22:11 یعنی گروه
22:13 یعنی مرا سوار کنند
22:14 یعنی زین را بر شترم محکم می‌بستند
22:17 می‌پنداشتند
22:19 یعنی گمان می‌کنند
22:21 هبل نشدند (گوشت‌آلود و سنگین نشدند)
22:22 یعنی از گوشت سنگین نشدند
22:25 و گوشت آنان را نپوشانده بود
22:27 یعنی گوشت بر ایشان سوار نشده بود
22:30 و مقصود این است
22:31 چاق و فربه نبودند
22:33 العلق (کمی از چیزی)
22:35 یعنی اندک
22:36 تازه‌سال
22:38 یعنی کم‌سن
22:40 پس شتر را برانگیختند
22:42 یعنی آن را برانگیختند تا برخیزد
22:44 لشکر به راه ادامه داد
22:46 یعنی رفت و گذشت
22:48 منزل‌هایشان
22:50 یعنی جایگاه‌های کوچشان
22:52 پس قصد کردم
22:54 یعنی پس آهنگ کرد
22:55 پشت سر لشکر
22:57 یعنی در عقب آن
22:58 سیاهیِ شخصی
23:00 یعنی شخص او
23:02 به واسطهٔ بازگفتنش
23:03 یعنی به سبب گفتنش
23:05 «ما از آنِ الله هستیم و به سوی او بازمی‌گردیم.»
23:08 پس پوشاندم
23:09 یعنی پس پوشانیدم
23:11 خوابانید
23:13 یعنی زانو زد
23:14 پس بر دستش پا گذاشت
23:16 یعنی صفوان رضی‌الله‌عنه بر دست شتر پا گذاشت
23:20 تا سوار شدن بر آن آسان شود
23:23 تا نیازی به کمک دیگری نباشد
23:26 در حالی که (در وقت نیمروز) فرود آمده بودند
23:28 یعنی برای استراحت نیمروزی فرود آمده بودند
23:30 هنگام گرمای نیمروز
23:32 یعنی آغاز آن در شدت گرما
23:35 پس هلاک شد
23:36 یعنی کسانی که به تهمت (افک) مشغول شدند
23:38 و آنچه به آنان رسید به ایشان رسید
23:41 همان کسی که بزرگ‌ترین تهمت را بر عهده گرفت
23:43 یعنی عمدهٔ آن را به عهده گرفت و آغازگرش بود
23:46 و خود را پیش انداخت و پیشوای آن شد
23:49 شایع می‌شود
23:50 یعنی مردم آن را از یکدیگر نقل می‌کنند
23:53 و آن را جست‌وجو می‌کند
23:54 یعنی با پژوهش و پرسش آن را بیرون می‌کشد
23:57 سپس آن را پخش و منتشر می‌کند و برمی‌انگیزد
24:00 و نمی‌گذارد فرونشیند
24:03 نام برده نشد
24:04 یعنی به نام یاد نشد
24:06 گروه
24:07 یعنی جماعت
24:09 و مقصود
24:10 ابن سلول و همراهان اوست
24:12 و ایشان اندک بودند
24:14 بزرگ شمرد آن را
24:15 یعنی آن کس که عهده‌دار بیشتر تهمت بود
24:18 که دشنام داده شود
24:19 یعنی که ناسزا گفته شود
24:21 و آبرویم
24:23 عِرض
24:23 جایگاه ستایش و نکوهش انسان
24:27 و مقصود
24:28 خویشان و تبارم است
24:30 نگه داشت
24:31 یعنی نگهداری و پوشش از آنچه ممکن است به او برسد
24:35 بیمار شدم
24:36 یعنی بیماری
24:38 سخن‌چینی می‌کردند
24:39 یعنی شتابان در آن فرو می‌رفتند
24:42 مرا در بیماری‌ام به شک می‌انداخت
24:44 مقصود این است
24:45 شک کردم و از تغییر رفتار با من ترسیدم
24:50 مهربانی
24:51 یعنی نیکی و مدارا
24:53 «تیکم» (این)
24:54 اسم اشاره برای مؤنث است
24:57 بهبود یافتم
24:58 ناقه کسی است که از بیماری اندکی بهبود یافته
25:00 و به تندرستی کامل بازنگشته است
25:04 ام مِسطح
25:05 نامش سلمی است
25:07 پیش از مناصع
25:09 یعنی سوی مناصع
25:10 و آن جاهایی بیرون از مدینه است که مردم در آنجا قضای حاجت می‌کردند
25:16 جایگاه قضای حاجتمان
25:17 یعنی محل رفع نیازمان
25:20 کَنِف
25:21 یعنی محل غائط
25:24 و کار ما همان کار نخستین عرب بود
25:26 یعنی در قضای حاجت بیرون از مدینه
25:29 از کَنِف‌ها آزرده می‌شدیم
25:31 یعنی از بوهای برخاسته از آنها
25:34 پس آمدم
25:35 یعنی آمدم
25:37 قبل
25:38 یعنی سو
25:39 از کارمان فارغ شدیم
25:41 به پایان رسیدیم از برآوردن نیاز (قضای حاجت)
25:44 پس لغزیدم
25:45 یعنی سُر خوردم
25:47 در روسری‌ام (مِرط)
25:48 مِرط همان پارچهٔ پشمی است
25:52 تعس (نابود باد)
25:53 یعنی لغزید و هلاک شد
25:54 و گفته شده غیر از این
25:56 در بدر حضور داشت
25:58 (عایشه) این را گفت
26:00 زیرا نزد آنان پاکی و ستایش اهل بدر مقرر بود
26:04 یعنی ای زن
26:05 یعنی ای این‌زن
26:07 و گفته شده
26:08 یمرأ
26:09 و گفته شده غیر از این
26:11 کیف تیکم (چگونه‌ای؟)
26:13 یعنی حال این زن چگونه است
26:15 و تیکم
26:16 اشاره به مؤنث است
26:19 آیا نزد پدر و مادرم بروم؟
26:20 یعنی نزد آن دو می‌روم
26:23 أستیق (می‌خواهم یقین کنم)
26:24 یعنی اطمینان پیدا کنم
26:26 از جانب ایشان
26:28 یعنی از سوی آن دو
26:30 ای مادرم
26:32 یعنی ای مادر من
26:34 مردم چه می‌گویند؟
26:36 یعنی درباره من
26:37 ای پسرکم
26:39 تصغیر برای ابراز مهر و دلسوزی است
26:41 آسان بگیر بر خود
26:43 یعنی این امر را کوچک بشمار و بزرگش مدان
26:46 قَط
26:47 برای تأکید نفی گذشته است
26:50 وَضیء (زیبا)
26:51 یعنی زیبا و نیکو
26:53 ضرائر (هم‌سران)
26:55 الضَّرا
26:56 همان زن دیگر (هم‌سر) است
26:58 شریک شدن زن در همسر خود
27:01 بر او زیاده‌گویی کردند
27:03 یعنی در عیب و کاستی او بسیار سخن گفتند
27:07 لا یَرقَأُ لی (برایم قطع نمی‌شود)
27:09 یعنی قطع نمی‌شود
27:11 و پلکم به خواب نمی‌افتد
27:13 یعنی نمی‌خوابم
27:15 پس اشک‌هایم جاری شد
27:17 یعنی گریست
27:19 وحی به تأخیر افتاد
27:20 یعنی کند شد و دیر آمد
27:23 در جدایی از خانواده‌اش
27:25 یعنی در طلاق همسرش
27:27 أهلک (خانواده‌ات)
27:28 مراد
27:29 نزد خانواده‌ات بمان
27:31 و گفته شده
27:32 او خانواده تو است
27:34 در او چیزی نمی‌شنوی
27:36 خداوند بر تو تنگ نگرفته است
27:39 یعنی الله برای تو ازدواج با غیر او را مباح کرده است
27:43 و از کنیز بپرس
27:44 یعنی کنیز عایشه رضی‌الله‌عنها
27:48 بریره
27:49 او آزاد‌شدهٔ عایشه رضی‌الله‌عنها است
27:52 که با خانواده‌اش بر آزادی‌اش قرارداد (کتابت) بست
27:56 و ولاء (حق وراثت آزادی) برای او باشد
27:58 تو را به شک می‌اندازد
28:00 یعنی شک و گمان برمی‌انگیزد
28:02 قط
28:03 برای تأکید نفی گذشته است
28:06 أغمص
28:07 یعنی او را به آن عیب بگیرم و بر او طعن زنم
28:11 کنیزی کم‌سن
28:13 یعنی کم‌سن و سال
28:15 و هرکس کم‌سن باشد
28:17 ویژگی‌اش کمی تجربه و آگاهی است
28:21 الداج
28:22 یعنی گوسفندی که خانه‌ها را دوست دارد و به آن‌ها خو گرفته است
28:25 چه کسی مرا معذور می‌دارد؟
28:27 یعنی چه کسی عذر مرا می‌پذیرد اگر او را به کار زشتش پاداش دهم
28:31 و مرا بر آن سرزنش نکند
28:34 و گفته شده
28:35 معنایش: چه کسی مرا یاری می‌دهد؟
28:37 و عَذیر به معنای یاری‌دهنده است
28:40 و گفته شده معنایش: چه کسی از او برای من انتقام می‌گیرد؟
28:43 و گفته شده غیر از این
28:45 خبری از او به من رسید
28:47 یعنی خبری از او به من رسید
28:49 درباره خانواده‌ام
28:51 مراد
28:52 سخن درباره عایشه رضی‌الله‌عنها است
28:55 مردی
28:57 او صفوان بن معطل رضی‌الله‌عنه است
29:00 تو را معذور می‌دارم
29:01 یعنی من کار او را برایت کفایت می‌کنم
29:04 گردنش را زدم
29:06 یعنی او را کشتم
29:07 فرمان دادی و ما اطاعت کردیم، فرمان تو را
29:10 منظور این است که با او آن‌چه را می‌خواهی انجام دهیم.
29:13 از ران او.
29:14 ران.
29:15 آن‌چه پایین‌تر از قبیله است.
29:17 پس اولین (واحد) عشیره است.
29:19 شعب.
29:20 سپس قبیله.
29:21 سپس فصیله.
29:23 سپس عماره.
29:24 سپس بطن.
29:26 سپس فخذ.
29:28 تعصب او را به حرکت درآورد.
29:30 یعنی او را خشمگین کرد و به جاهلیت و دفاع از قبیله‌اش واداشت.
29:35 به جان الله سوگند.
29:36 این از صیغه‌های سوگند است.
29:39 نمی‌تواند.
29:40 یعنی توانایی ندارد.
29:42 از خویشان تو.
29:44 یعنی از قوم تو.
29:46 هر چه دوست داری.
29:47 یعنی هر چه بخواهم.
29:49 از منافقان دفاع می‌کنی.
29:51 یعنی از آن‌ها حمایت و به خاطر آن‌ها مخاصمه می‌کنی.
29:54 پس دو گروه برآشفتند.
29:56 یعنی اوس و خزرج برای نزاع و تعصب به پا خاستند و آماده ستیز شدند.
30:01 تا آن‌که.
30:03 یعنی تا آن‌که قصد (یکدیگر) کردند.
30:05 آن‌ها را آرام کرد.
30:06 یعنی با مدارا با آن‌ها رفتار کرد تا ساکت شدند.
30:10 اشک من بند نمی‌آمد.
30:12 یعنی قطع نمی‌شد.
30:14 و به خواب نمی‌رفتم.
30:16 یعنی نمی‌خوابیدم.
30:18 جگرم را پاره‌پاره می‌کرد.
30:20 یعنی از شدت اندوه، جگرم را می‌درید و آزرده می‌ساخت.
30:24 پس او هم با من گریست.
30:26 یعنی همدردی می‌کرد.
30:28 پس در حالی که.
30:29 یعنی پس در همان حال که.
30:31 ما در آن حال بودیم.
30:33 یعنی در حال گریه.
30:35 درنگ کرد.
30:36 یعنی ماند.
30:37 درباره کار من.
30:39 یعنی درباره امر و حال من.
30:41 به گناهی آلوده شدم.
30:43 یعنی گناهی مرتکب شدم.
30:45 با آن‌که این از عادت تو نیست.
30:47 پس چون رسول الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم سخنش را به پایان برد.
30:52 یعنی از سخن خود فارغ شد.
30:55 اشکم خشکید.
30:56 یعنی بالا رفت، جمع شد و از میان رفت.
30:59 احساس نمی‌کردم.
31:00 یعنی درک نمی‌کردم.
31:02 قطره‌ای.
31:03 یعنی اشکی.
31:05 نمی‌دانم.
31:06 یعنی نمی‌دانم.
31:08 و من دختری جوان و کم‌سن‌وسال بودم.
31:11 یعنی کم‌سال بودم.
31:14 شما این سخن را شنیدید.
31:16 یعنی به این شایعه گوش فرا دادید.
31:19 تا آن‌که در دل‌هایتان جای گرفت.
31:22 یعنی تا آن‌که ریشه دواند و استوار شد.
31:25 و آن را باور کردید.
31:26 یعنی آن تهمت را.
31:28 که من بی‌گناهم.
31:30 یعنی از این تهمت و بهتان.
31:32 اعتراف کردم.
31:34 یعنی اقرار کردم.
31:35 به شما درباره امری.
31:37 یعنی آن‌چه گفته شده بود.
31:39 برای خود و شما مثالی نمی‌یابم.
31:42 یعنی حال من و حال شما چیست.
31:44 جز همان حال یعقوب با پسرانش.
31:46 هنگامی که پیراهن یوسف را برای او آوردند.
31:50 پس صبری زیبا (لازم است).
31:51 «و الله مستعان است بر آنچه وصف می‌کنید.»
31:55 یعنی اما وظیفه من.
31:57 این است که در انجام آن می‌کوشم.
32:00 و آن این است که در این محنت صبر کنم.
32:02 صبری زیبا.
32:04 به دور از خشم.
32:06 و شکایت به مردم.
32:08 و از الله تعالی بر این امر یاری می‌جویم.
32:11 نه بر توان و نیروی خودم.
32:13 دگرگون شدم.
32:15 یعنی از جای خود جابه‌جا شدم.
32:17 گمان می‌کنم.
32:18 یعنی اعتقاد دارم.
32:20 درباره شأنم.
32:21 یعنی جایگاهم.
32:23 ناچیزتر.
32:24 یعنی کم‌ارزش‌تر.
32:26 که الله درباره من امری را سخن گوید.
32:29 یعنی قرآنی نازل کند که خوانده شود.
32:33 برنخاست.
32:34 یعنی از مجلس خارج نشد و از جای خود برنخاست.
32:37 پس او را فرا گرفت آن‌چه همیشه فرا می‌گرفتش.
32:39 یعنی هنگام نزول وحی.
32:42 برحا (آوازهٔ «برحاء»)
32:43 یعنی شدّت گرما
32:45 و دیگر سختی‌ها
32:47 تا آن‌جا که از او فرو می‌ریزد
32:50 یعنی فرود می‌آید و قطره‌قطره می‌چکد
32:52 همچون مروارید
32:54 یعنی همچون لؤلؤ
32:56 در روزی سرد و یخ‌بسته
32:58 یعنی روز سرد
32:59 «فسری»
33:01 یعنی آن‌گاه برطرف شد و از او زدوده شد
33:03 «به یقین کسانی که آن تهمت (افک) را آوردند.»
33:06 یعنی آنان که دروغ بزرگی را آوردند
33:09 و آن تهمت زدن به امّ‌المؤمنین عایشه رضی‌الله‌عنها است
33:14 «عصبة منکم»
33:16 یعنی گروهی از خود شما که به شما منتسب‌اند، ای گروه مؤمنان
33:20 از ایشان است مؤمنی که در ایمانش راستگوست
33:24 اما فریب تبلیغ منافقان را خورد
33:27 و از ایشان است منافق
33:30 که به مِسطح بن اثاثه انفاق می‌کرد به سبب خویشاوندی‌اش با او
33:34 و علتش این بود که مادر مِسطح
33:36 دختر خالهٔ ابوبکر صدّیق بود
33:40 «و لا یأتل أولو الفضل منکم»
33:43 یعنی انفاق‌کنندگان سوگند نخورند
33:45 و این نهی است از سوگندی که مستلزم قطع انفاق باشد
33:49 و تشویق است به عفو و گذشت
33:52 و به آمرزش الله تعالی امید می‌دهد
33:55 «فرجع»
33:56 یعنی پس بازگشت (انفاق را از سر گرفت)
33:58 «لا أنزعها منه أبدا»
34:00 یعنی تا زنده‌ام هرگز انفاق را از او باز نمی‌دارم
34:04 «ماذا علمت»
34:06 یعنی درباره این سخن چه دانستی
34:08 «أحمی سمعی وبصری»
34:10 یعنی شنوایی و بینایی‌ام را از گناه نگه می‌دارم
34:13 و از سخن گفتن بی‌علم پرهیز می‌کنم
34:16 «کانت تسامینی»
34:18 یعنی با کمال و جایگاهش با من برابری می‌کرد
34:21 نزد رسول الله صلی الله علیه وسلم
34:24 «فعصمها الله»
34:26 یعنی پس الله او را نگه داشت و محفوظ داشت
34:29 با پارسایی
34:30 پارسایی همان خودداری از شبهات است
34:33 از روی پرهیز و ترس از الله تعالی
34:36 «طفقت»
34:37 یعنی آغاز کرد و شروع نمود
34:40 «تحارب لها»
34:41 یعنی از او تعصّب می‌ورزید
34:43 پس آنچه را اهل تهمت می‌گفتند نقل می‌کرد
34:46 «فهلکت فی من هلک»
34:49 یعنی به آنچه به کسانی رسید که در تهمت فرو رفتند دچار شد
34:53 «سبحان الله»
34:54 این را از روی تعجب گفت
34:56 «ما کشفت من کنف أنثی»
34:59 یعنی هرگز پرده هیچ زنی را کنار نزده‌ام؛ مقصودش این است که هرگز به گناه آلوده نشده است
35:04 از فواید حدیث
35:07 از حدیث استفاده می‌شود
35:09 جواز روایت حدیث از چند نفر
35:12 که از هر یک بخشی مبهم از آن نقل شده است
35:16 و در آن درستیِ قرعه‌کشی در تقسیم شب میان همسران است
35:20 و در آن بیان مهربانی پیامبر صلی الله علیه وسلم است
35:24 و دلجویی ایشان از دل‌های همسرانش
35:27 و در آن است که قضای مدت سفر بر زنانی که در خانه مانده‌اند واجب نیست
35:32 و در آن است مشروعیت سفر مرد با همسرش
35:36 و در آن است جواز همراه بردن همسر در جهاد
35:40 و در آن است جواز سوار شدن زنان در هودج‌ها
35:43 و بنای این حکم بر پوشیدگی است
35:46 و در آن است جواز خدمت مردان به زنان در سفرها
35:50 و در آن است که حرکت لشکر موقوف به فرمان امیر است
35:55 و در آن است جواز بیرون رفتن زن برای رفع نیاز انسانی بدون اجازهٔ شوهر
36:00 و در آن است جواز آویختن گردنبند توسط زنان در سفر همچون حضر
36:05 و در آن است که از عادت عرب است کنایه آوردن از چیزی که ذکر صریحش زشت است
36:11 و در آن است که کسی که به زن بیگانه کمک می‌کند
36:14 اصل بر این است که جز برای نیاز با او سخن نگوید
36:18 و در آن است بیان فضیلت میانه‌روی در خوردن، برای زنان و دیگران
36:23 و زیاده‌روی نکنند تا آن‌که گوشت را بر دوش خود حمل کنند
36:27 و در آن است جواز درنگ ساعتی یا مانند آن برای برخی از لشکر به سبب نیازی که برایشان پیش آید
36:34 و در آن است تشویق به یاری دادن درماندگان و کمک به واماندگان
36:38 و نجات گمشدگان و گرامی داشتن صاحبان مقام
36:42 و در آن است راهنمایی به نیکویی ادب با زنان بیگانه
36:46 به ویژه در خلوت با ایشان در صورت ضرورت، در بیابان یا جز آن
36:51 و در آن است که هرگاه زن بیگانه‌ای را سوار کند، باید پیشاپیش او برود
36:57 و نه در کنار او و نه پشت سرش
37:01 و در آن است استحباب گفتن «إنا لله و إنا إلیه راجعون» هنگام مصیبت‌ها
37:04 چه در امر دین باشد چه در امر دنیا
37:08 و چه به خود او برسد چه به کسی که برایش عزیز است
37:12 و در آن است راهنمایی زن به پوشاندن صورتش از نگاه مرد بیگانه
37:17 چه آن مرد صالح باشد یا غیر او
37:20 و در آن است جواز سوگند خوردن بی‌آنکه از کسی خواسته شود
37:23 و در آن است که مستحب است آنچه درباره انسان گفته می‌شود از او پوشیده بماند
37:28 هرگاه یادآوری آن فایده‌ای نداشته باشد
37:31 چنان‌که درباره عایشه رضی‌الله‌عنها پنهان داشتند
37:35 و در آن است استحباب مهربانی مرد با همسرش و خوش‌رفتاری با او
37:40 و در آن است مشروعیت کم کردن از مهربانی و مانند آن برای یادآوری به همسر
37:46 تا متوجّه شود که آن حالت به سبب عارضه‌ای است
37:48 پس از علتش بپرسد و آن را برطرف کند
37:51 و در آن است استحباب احوال‌پرسی از بیمار
37:55 و در آن است که مستحب است برای زن هرگاه بخواهد برای نیازی بیرون رود
38:00 که همراهی داشته باشد
38:02 تا با او انس گیرد و کسی متعرّض او نشود
38:06 در آن آمده است که بر انسان به‌سبب کراهت او از یارش و خویشاوندش سرزنشی نیست،
38:11 هنگامی که آنان به اهل فضیلت آزار رسانند،
38:13 یا کار دیگری از زشتی‌ها انجام دهند،
38:16 چنان‌که ام مِسطَح در نفرین خود بر او چنین کرد.
38:20 و در آن بیان فضیلت اهل بدر و دفاع از ایشان است،
38:24 چنان‌که عایشه رضی‌الله‌عنها در دفاع از مِسطَح چنین کرد.
38:29 و در آن آمده است که زن بدون اجازهٔ شوهرش به خانهٔ پدر و مادرش نمی‌رود.
38:35 و در آن جواز شگفتی‌زدگی با لفظ تسبیح است.
38:39 و در آن استحباب مشورت کردن مرد با معتمدان خاص، خانواده و دوستانش در کارهایی است که برای او پیش می‌آید.
38:47 و در آن جواز جست‌وجو و پرسش دربارهٔ اخباری است که شنیده می‌شود، برای کسی که با آن‌ها مرتبط است.
38:53 امّا غیر او، از آن نهی شده است،
38:55 و آن جاسوسی و کنجکاوی بیهوده است.
38:58 و در آن مشروع بودن خطبه‌خواندن امام برای مردم، هنگام نزول امری که به آنان مربوط است، آمده است.
39:03 و در آن جواز شکایت نزد ولی امر پیش مسلمانان است
39:07 از کسی که به خانواده یا جان او آزاری رسانده است.
39:11 و در آن بیان فضل صفوان رضی‌الله‌عنه است
39:15 با گواهی پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
39:18 به آنچه او گواهی داد و به کارهای نیکوی او.
39:21 و در آن شتاب در قطع فتنه‌ها، دشمنی‌ها و نزاع‌ها است.
39:26 و در آن بیان فضل سعد بن معاذ و اُسید بن حُضیر رضی‌الله‌عنهما است.
39:32 و در آن ترغیب به توبه است.
39:35 و از وسعت رحمت الله عزّ وجلّ است که توبهٔ توبه‌کنندگان راستین را در توبه‌شان می‌پذیرد.
39:42 و در آن راهنمایی به واگذاری سخن به بزرگان، نه کوچکان، است زیرا آنان داناترند.
39:48 و در آن جواز استشهاد به آیات قرآن عزیز است.
39:52 و هیچ اختلافی نیست که آن جایز است.
39:55 و در آن استحباب شتاب در مژده‌دادن به کسی است که نعمتی آشکار برای او تازه شده است،
40:00 یا اگر بلایی آشکار از او دور شده باشد.
40:04 و در این حدیث ثبوت برائت عایشه رضی‌الله‌عنها از تهمت (افک) آمده است.
40:09 و در آن تحریم تردید در برائت عایشه رضی‌الله‌عنها است.
40:15 پس هر که شک کند، قرآن عظیم را تکذیب کرده است.
40:19 و در آن مشروعیت تجدید شکر الله تعالی با تجدد نعمت است.
40:24 و در آن بیان فضایلی برای ابوبکر رضی‌الله‌عنه است.
40:28 و در آن استحباب صله‌رحم است، هرچند خویشاوندان بدکار باشند.
40:33 و در آن استحباب عفو و گذشت از بدکار است.
40:37 و در آن استحباب صدقه و انفاق در راه کارهای نیک است.
40:42 و در آن استحباب برای کسی است که سوگندی یاد کرده
40:45 و سپس چیز بهتری از آن را دیده است،
40:47 که کار بهتر را انجام دهد و کفاره سوگندش را بدهد.
40:52 و در آن بیان فضل زینب، ام‌المؤمنین رضی‌الله‌عنها است.
40:57 و در آن وجوب تثبت در شهادت است.
41:00 و در آن مشروعیت آغاز خطبه با حمد الله است
41:04 و ثنای الله عزّ وجلّ به آنچه شایستهٔ اوست.
41:08 و در آن استحباب گفتن «أمّا بعد» در خطبه است
41:13 پس از حمد الله و درود بر پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم).
41:18 و در آن مشروعیت خشم مسلمانان هنگام هتک حرمت امیرشان است
41:24 و اهتمام آنان به دفع آن.
41:26 و در آن جواز دشنام دادن به متعصبی برای باطل‌گرا است.
41:30 و در آن جواز تعدیل زنان است،
41:33 زیرا پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) از بریره و زینب دربارهٔ عایشه رضی‌الله‌عنهم پرسید.
41:41 و ایشان همان کسانی بودند که از فضل و کمال دین او خبر دادند.
41:45 و در آن آمده است که هر که به پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) در خانواده یا آبروی او آزار رساند،
41:51 کشته می‌شود.
41:53 و در آن وجوب تعظیم اهل بدر و دفاع از ایشان است.
41:57 و در آن بیان فرجام صبر جمیل است،
42:00 که در آن عزت و سربلندی در هر دو سرا است.
42:03 و در آن جواز ترک حدّ است برای آنچه از پراکندگی کلمه بیم می‌رود،
42:08 چنان‌که رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) حدّ ابن سلول را ترک کرد.
42:13 و در آن آمده است که وحی هر زمان که پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) می‌خواست بر او نمی‌آمد،
42:19 زیرا یک ماه بر او وحی نشد.
42:23 و در آن جواز آراستن زنان با طلا، نقره، مروارید، خرز و مانند آن است.
42:29 و در آن نکوهش تعصبی است که ممکن است انسان را به تباهی کشاند.
42:34 و در آن وجوب کاوش و جست‌وجو دربارهٔ اخبار وارده است، که آیا نظیری دارند یا نه.
42:41 و در آن بیان سنگینی و شدت وحی بر پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) است.
42:47 و در آن بیان اهمیت ورع و فضیلت آن و نیاز به آن در سختی‌ها است.
42:53 و در آن بیان شناخت امهات المؤمنین رضی‌الله‌عنهن از جایگاه یکدیگر است.
43:00 و در آن آمده است که آنچه میان همسران سوکن رخ می‌دهد امری فطری است، تا زمانی که به تهمت و نیرنگ نینجامد،
43:07 و تا زمانی که به حرامی نرسد.
43:10 و در آن وجوب تسلیم در برابر امر الله تعالی و پاسخ دادن به بدی با نیکی است.
43:17 و در این حدیث تحریم دروغ و تحریم قذف و بهتان آمده است.