خلاصه مفاهیم اهل سنت | 12- مفاهیم اعتقاد به روز قیامت | مفاهیم (169-187)

◉ 102 بازدید ⏱ 38:18 صدای ترجمه‌شده — فارسی
0:000:00

متن کامل

ترجمهٔ ماشینی — ممکن است خطا داشته باشد
0:00 خلاصه‌ی مفاهیم اهل سنت
0:09 مقصود از ایمان به روز آخر
0:14 ایمان به آمدن روزی است که در آن انسان بر اعمالش در زندگی دنیا حساب می‌شود
0:21 سپس بر اساس آن، با ورود به بهشت یا دوزخ پاداش یا کیفر می‌بیند
0:25 و این بخشی از ایمان به غیب است
0:28 و سخن درباره‌ی آن، همه‌ی آنچه را که از هنگام مرگ انسان بر او می‌گذرد دربر می‌گیرد
0:33 تا آنکه به بهشت یا دوزخ درآید و در یکی از آن دو جاودان بماند
0:38 و ممکن است اقتضا کند که برخی مردم ابتدا با ورود به دوزخ از گناهانشان پاک شوند
0:45 سپس از آن به سوی بهشت جاودان بیرون آیند
0:48 این درباره‌ی هر فرد است
0:51 اما در سطح زندگی دنیا و پایان آن
0:55 و آغاز برپایی قیامت
0:57 سخن درباره‌ی نشانه‌های کوچک و بزرگ قیامت نیز در آن داخل می‌شود
1:03 نام‌های روز آخرت در قرآن کریم و دلالت‌های آن‌ها
1:10 روز آخرت در قرآن کریم با نام‌های متعددی نامیده شده است
1:16 و با اوصاف بسیاری توصیف گردیده است
1:19 و شمار آن به حدود بیست و سه نام و وصف رسیده است
1:24 و همانا نام‌ها و اوصاف این روز بسیار شده است
1:28 به سبب بزرگی شأن آن
1:30 چنان‌که نزد عرب معمول است که برای آنچه نزدشان بزرگ است نام‌های متعددی ذکر می‌کنند
1:36 مانند شمشیر و شیر
1:38 پس روز آخرت چون امرش بزرگ و هولناکی‌هایش فراوان است
1:42 قرآن آن را به نام‌های متعددی نامیده و به اوصاف بسیاری توصیف کرده است
1:48 از جمله آن «الأول و الثانی»، «یوم الآخر» و «الآخرة» است
1:55 عبارت «یوم الآخر» بیست و شش بار آمده است
1:59 و واژه‌ی «الآخرة» دویست و ده بار آمده است
2:03 و این دو به یک معنا هستند
2:05 «یوم الآخر» از آن رو که پس از آن روزی نیست
2:09 و «الآخرة» از آن رو که پس از آن چیزی نیست
2:13 زیرا آخرین منزلگاهی است که انسان میان آن‌ها جابه‌جا می‌شود
2:17 از نیستی تا شکم مادرش
2:20 سپس بیرون آمدن به زندگی دنیا
2:22 آنگاه زندگی برزخ
2:24 سپس این آخرت که در آن جاودان می‌ماند
2:28 یا در بهشت یا در دوزخ
2:31 و از این آیات است
2:33 سخن خداوند متعال
2:35 از مردم کسانی هستند که می‌گویند: به الله ایمان آوردیم
2:39 و به روز آخرت، و آنان مؤمن نیستند
2:43 و سخن خداوند متعال
2:45 و کسانی که به آنچه به سوی تو نازل شده ایمان می‌آورند
2:49 و آنچه پیش از تو نازل شده است
2:52 «و ایشان به آخرت یقین دارند»
2:55 نام سوم و چهارم
2:57 «یوم الدین» و «یوم الحساب»
3:00 و این دو به یک معنا هستند
3:02 زیرا «دین» همان جزا و حساب است
3:05 عبارت «یوم الدین» سیزده بار آمده است
3:10 و عبارت «یوم الحساب» چهار بار آمده است
3:14 و این روز بدین نام خوانده شده است
3:16 زیرا انسان در آن بر اعمالش در زندگی دنیا حساب می‌شود و بر آن‌ها جزا داده می‌شود
3:23 خداوند متعال فرموده است
3:25 «مالک روز جزا»
3:27 و خداوند متعال فرموده است
3:29 این است آنچه به شما وعده داده می‌شود برای روز حساب
3:33 پنجم: روز قیامت
3:36 و در قرآن کریم هفتاد بار آمده است
3:40 از جمله سخن خداوند متعال است
3:42 سوگند نمی‌خورم به روز قیامت
3:45 و سوره نیز بدین نام نامیده شده است
3:48 و این روز بدین نام خوانده شده است
3:50 زیرا مردم در آن برای حساب خود در برابر پروردگار جهانیان می‌ایستند
3:55 چنان‌که خداوند متعال فرموده است
3:57 روزی که مردم در برابر پروردگار جهانیان برمی‌خیزند
4:01 ششم: الساعة
4:05 در قرآن کریم سی و پنج بار آمده است
4:09 از جمله سخن خداوند متعال است
4:12 و کار قیامت جز همچون چشم‌برهم‌زدنی یا نزدیک‌تر نیست
4:17 همانا الله بر هر چیزی تواناست
4:21 و «الساعة» یعنی زمان حاضر
4:24 بدین سبب چنین نامیده شده که آمدنش نزدیک است
4:27 گویی حاضر است
4:29 و از آن رو که آمدنش ناگهانی است
4:31 چنان‌که خداوند متعال فرموده است
4:33 از تو دربارهٔ قیامت می‌پرسند که لنگرگاهش کی است
4:38 بگو: علم آن تنها نزد پروردگار من است
4:42 جز او کسی آن را به وقتش آشکار نمی‌کند
4:46 [آن] در آسمان‌ها و زمین سنگین است
4:49 جز ناگهان به شما نمی‌آید
4:52 هفتم
4:54 «الآزفة»
4:56 خداوند متعال فرموده است
4:58 «آن نزدیک‌شونده‌ی نزدیک‌شونده»
5:00 و دلالت آن نزدیک به دلالت «الساعة» است
5:04 «آزفة» یعنی نزدیک شد و نزدیک گشت
5:07 و همچنین با واژه‌ی «یوم» در ترکیب اضافی نیز یاد شده است
5:11 خداوند متعال فرموده است
5:13 «و ایشان را از روز نزدیک شونده بترسان»
5:15 آنگاه که دل‌ها به گلوها رسیده و خاموش‌اند
5:19 هشتم
5:21 «الواقعة»
5:22 خداوند متعال فرموده است
5:24 «آن‌گاه که رخ‌دهنده رخ دهد»
5:27 و خداوند متعال فرموده است
5:29 «پس در آن روز آن رخ‌دهنده رخ داد»
5:32 و بدین سبب نامیده شده که وقوعش حتمی است
5:36 نهم
5:38 «الحاقة»
5:41 خداوند متعال فرموده است
5:43 «الحاقة»
5:45 «الحاقه» (آنچه حتماً رخ می‌دهد)
5:48 «و تو چه می‌دانی که الحاقه چیست؟»
5:52 و آن را بدین نام خوانده‌اند زیرا در آن روز آنچه تکذیب‌کنندگان آن را انکار می‌کردند، تحقق می‌یابد.
5:58 دهم
6:00 «الطامة الکبری» (بزرگ‌ترین بلا / رستاخیز)
6:02 الله تعالی فرمود:
6:04 پس چون آن حادثهٔ بزرگ فرا رسد
6:09 گفته می‌شود:
6:11 «طم الأمر» هنگامی گفته می‌شود که کار فراگیر و چیره شود.
6:14 از این رو قیامت بدان نام خوانده شد، زیرا بر هر امر هولناکی برتری می‌یابد.
6:20 یازدهم
6:22 «الصاخة» (بانگ کرکننده)
6:24 الله تعالی فرمود:
6:26 «پس هنگامی که الصاخة فرا رسد»
6:30 یعنی بانگ قیامت.
6:33 بدین نام خوانده شد زیرا گوش‌ها را کر می‌کند.
6:36 یعنی در رساندن آن صدا چنان مبالغه می‌شود که نزدیک است شنوندگان را کر کند.
6:41 دوازدهم
6:44 «الغاشیه» (فراگیرنده)
6:46 الله تعالی فرمود:
6:48 آیا خبر «غاشیه» به تو رسیده است؟
6:51 بدین نام خوانده شد زیرا مردم را با هراس و اندوهش فرا می‌گیرد.
6:57 و از مصادیق آن:
6:59 فرا گرفتن آتش کافران و احاطه کردن آنان از بالای سر و زیر پاهایشان.
7:05 تعالی فرمود:
7:07 روزی که عذاب از بالای سر و از زیر پاهایشان آنان را فرا می‌گیرد و گفته می‌شود: بچشید آنچه را که می‌کردید
7:16 و فرمود:
7:18 برای ایشان از جهنم بستر و از بالای سرشان پوشش‌هایی [از آتش] است
7:24 سیزدهم
7:26 «القارعه» (کوبنده)
7:27 تعالی فرمود:
7:29 «القارعه»
7:30 «القارعه چیست؟»
7:32 و تو چه می‌دانی که «قارعه» چیست؟
7:34 و تعالی فرمود:
7:36 ثمود و عاد با «قارعه» تکذیب کردند
7:40 بدین نام خوانده شد زیرا دل‌ها را با هراس‌هایش می‌کوبد.
7:45 گفته می‌شود:
7:46 «قد أصابتهم قوارع الدهر» (روزگار ضربه‌های سختش به آنان رسیده است)
7:49 یعنی هول‌ها و سختی‌های آن.
7:52 و همه نام‌های آینده، لفظ «یوم» به آن‌ها اضافه می‌شود.
7:58 چهاردهم
8:00 «یوم الحسرة» (روز حسرت)
8:02 الله تعالی فرمود:
8:04 و آنان را از روز حسرت بترسان، آنگاه که کار به پایان رسد و ایشان در غفلت‌اند و ایمان نمی‌آورند
8:11 بدین نام خوانده شد زیرا بندگان در آن بسیار حسرت می‌خورند.
8:15 هم کافران بر آنچه از ایمان به آن از دست داده‌اند حسرت می‌خورند،
8:20 چنان‌که در آیه پیشین [آمده است].
8:22 و چنان‌که در فرموده تعالی [آمده است]:
8:25 «تا آنکه کسی بگوید: ای حسرت بر آنچه در جنب الله کوتاهی کردم و به راستی من از مسخره‌کنندگان بودم.»
8:34 و دیگر آیات.
8:36 یا مؤمنان بر کم‌بودن افزونی‌شان در اعمال نیکی و تقوا حسرت می‌خورند.
8:43 پانزدهم
8:45 «یوم البعث» (روز برانگیخته شدن)
8:47 الله تعالی فرمود:
8:49 و کسانی که دانش و ایمان داده شده‌اند گفتند: قطعاً شما در کتاب الله تا روز برانگیخته شدن درنگ کرده‌اید
8:56 پس این است روز برانگیخته شدن، ولی شما نمی‌دانستید
9:02 و بعث به معنای زنده کردن الله مردگان و برانگیختن ایشان برای حساب است.
9:08 شانزدهم
9:10 «یوم الفصل» (روز جدایی و داوری)
9:12 الله تعالی فرمود:
9:14 همانا روز جدایی وعده‌گاهی بوده است
9:18 و تعالی فرمود:
9:20 این است روز جدایی که آن را دروغ می‌پنداشتید
9:25 بدین نام خوانده شد زیرا خداوند عزّوجلّ در آن میان بندگان داوری و جدایی می‌کند.
9:31 تعالی فرمود:
9:33 همانا پروردگار تو خود میان ایشان در روز قیامت داوری می‌کند دربارهٔ آنچه در آن اختلاف داشتند
9:41 هفدهم
9:43 «یوم التلاق» (روز دیدار)
9:45 الله تعالی فرمود:
9:47 [او] روح را به فرمان خود بر هر که از بندگانش بخواهد فرو می‌فرستد، تا [مردم را] از روز دیدار [الهی] بترساند
9:55 یعنی روزی که همه بندگان با یکدیگر دیدار می‌کنند.
9:59 ستمگر و ستم‌دیده با هم روبه‌رو می‌شوند،
10:01 و اهل زمین و اهل آسمان [نیز].
10:04 بلکه مخلوق ناتوان با آفریدگار قهار در آن دیدار می‌کند.
10:09 و هر عمل‌کننده با عمل خود، از خیر یا شر، دیدار می‌کند.
10:14 هجدهم
10:17 «یوم الجمع» (روز گردآمدن)
10:19 الله تعالی فرمود:
10:21 و این‌گونه قرآنی عربی بر تو وحی کردیم تا امّ‌القری و کسانی را که پیرامون آن‌اند بترسانی
10:29 و از روز گردآمدن بترسانی که در آن هیچ شکی نیست
10:33 گروهی در بهشت و گروهی در آتش شعله‌ور است
10:38 «روزی که شما را برای روز گردآمدن گرد می‌آورد؛ آن روز روز زیان‌کاری است.»
10:40 روزی که شما را برای روز گردآوردن گرد می‌آورد، آن روز زیان‌وسودِ آشکار است
10:45 چنان‌که الله تعالی فرمود:
10:49 «به راستی در این، برای کسی که از عذاب آخرت بترسد نشانه‌ای است.»
10:51 همانا در این، نشانه‌ای است برای کسی که از عذاب آخرت بترسد
10:56 آن روزی است که مردم برای آن گرد آورده می‌شوند و آن روزی است که [همه] حاضرند
11:03 «یوم التناد» (روز ندا دادن)
11:05 الله تعالی فرمود:
11:07 «و ای قوم من، به راستی من بر شما از روز ندا دادن می‌ترسم.»
11:09 و ای قوم من، همانا من بر شما از روز ندا و فریادخواهی بیمناکم
11:14 هر انسانی در آن به نامش برای حساب ندا داده می‌شود.
11:19 و اهل بهشت، اهل دوزخ را ندا می‌دهند.
11:23 و همچنین اهل دوزخ، اهل بهشت را ندا می‌دهند.
11:27 و اهل اعراف هر دو گروه را ندا می‌دهند.
11:31 و اصحاب اعراف هر یک را [از دو گروه] می‌شناسند و ندا می‌دهند
11:35 «یوم الوعید» (روز تهدید)
11:37 الله تعالی فرمود:
11:39 «[...] و فرمود:»
11:41 و در صور دمیده شود
11:43 آن روزِ وعید است
11:45 آن است روزی که الله کافران و منافقان را به آن وعده داده است
11:50 با آنچه در آن از عذاب و جاودانگی در آتش است
11:54 و هر ستمگر و نافرمانی را به حساب‌رسی بر ستم و نافرمانی‌اش وعده داده است
11:59 و حقیقتِ وعید
12:01 خبردادن از کیفر بر مخالفت است
12:05 بیست‌ویکمین
12:07 روز جاودانگی
12:09 الله تعالی فرمود
12:12 «با سلامتی در آن داخل شوید»
12:14 آن است روز جاودانگی
12:17 پس مردم در آن بدون مرگ جاودانه می‌مانند
12:21 و در حدیث آمده است
12:23 مرگ به‌صورت قوچ سفیدِ آمیخته به سیاهی آورده می‌شود
12:26 پس ذبح می‌شود
12:28 سپس گفته می‌شود
12:29 «ای اهل بهشت، جاودانگی است و دیگر مرگی نیست»
12:33 «و ای اهل دوزخ، جاودانگی است و دیگر مرگی نیست»
12:37 متفق علیه است
12:39 بیست‌ودومین
12:41 روز خروج
12:43 الله تعالی فرمود
12:45 روزی که آواز را به حق می‌شنوند
12:49 آن است روز خروج
12:51 آن روزی است که مردم پس از شنیدن صیحه از گورهای خود بیرون می‌آیند
12:57 و آن دمیدن دوم در صور است
13:00 پس برای حساب و جزا بیرون می‌آیند
13:03 چنان‌که الله تعالی فرموده است
13:05 روزی که شتابان از گورها بیرون می‌آیند، گویی به سوی نشانه‌ای می‌شتابند
13:13 بیست‌وسومین
13:15 روز تغابن
13:17 الله تعالی فرمود
13:19 روزی که شما را برای روز گردآوردن گرد می‌آورد
13:22 آن است روز تغابن
13:25 آن روزی است که در آن زیان‌کننده و زیان‌دیده هست
13:29 یعنی سودبرنده و زیان‌کار
13:31 مؤمنان با دورشدن از آتش و داخل‌شدن به بهشت سود می‌برند
13:36 و کافران با داخل‌شدن به آتش زیان می‌بینند
13:40 روز آخرت و خبر بزرگ
13:45 لفظ «نبأ عظیم» در قرآن کریم دو بار آمده است
13:51 یکی با اقتران به «ال» تعریف و دیگری بدون آن
13:57 الله تعالی فرمود
13:59 «از چه چیز می‌پرسند؟»
14:02 «از خبر بزرگ»
14:04 و الله تعالی فرمود
14:06 بگو: آن خبری بزرگ است
14:09 «شما از آن روی‌گردانید»
14:11 و «نبأ» همان خبر راست است که مایهٔ دانش است
14:16 دارای فایده‌ای بزرگ
14:18 از سلف روایت شده که «نبأ عظیم» روز قیامت است
14:23 و روایت شده که آن قرآن کریم است
14:26 و هر دو معنا محتمل است
14:28 پس خبر روز آخرت به سبب هراس‌ها و امور بزرگی که در آن است، بزرگ است
14:34 و خبر قرآن کریم به سبب هر آنچه در آن است، بزرگ است
14:38 و به سبب آنچه در بر دارد از باطل‌کردن شرک و اثبات توحید
14:43 و اثبات رستاخیز در روز قیامت و هراس‌های شگفت‌انگیزی که در آن است
14:49 و روز قیامت در بیش از یک آیهٔ قرآن کریم «روز بزرگ» توصیف شده است
14:56 الله تعالی فرمود
14:58 وای بر کسانی که کفر ورزیدند، از صحنهٔ آن روز بزرگ
15:03 و الله تعالی فرمود
15:05 «آیا آنان گمان نمی‌کنند که برانگیخته خواهند شد برای روزی بزرگ؟»
15:12 مسائل ایمان به روز آخرت
15:17 ایمان به روز آخرت
15:21 ایمان به مسائل زیر را دربر می‌گیرد
15:25 فتنهٔ قبر، عذاب قبر و نعمت آن
15:29 برانگیختن پس از مرگ
15:31 حساب
15:33 میزان
15:35 نشر نامه‌های اعمال
15:37 حوض
15:39 صراط
15:40 شفاعت
15:42 بهشت و دوزخ
15:44 نشانه‌های کوچک و بزرگ قیامت
15:48 فتنهٔ قبر
15:51 آن نخستین چیزی است که پس از مرگ رخ می‌دهد
15:55 که در آن از میّت در قبرش درباره سه چیز پرسیده می‌شود
15:59 «پروردگارت کیست؟»
16:01 «دینت چیست؟»
16:02 «و پیامبرت کیست؟»
16:04 پس الله مؤمن را ثابت‌قدم می‌دارد
16:06 پس می‌گوید: پروردگارم الله است
16:08 و دینم اسلام است
16:10 و پیامبرم محمد (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) است
16:14 و اما کافر می‌گوید
16:17 «های‌ها، نمی‌دانم»
16:21 عذاب قبر و نعمت آن
16:25 و آن با کتاب و سنت ثابت است
16:29 پس میّت یا در قبرش متنعّم می‌شود
16:32 یا به پناه الله عذاب می‌شود
16:35 و این برای هر میّتی که در قبر دفن شده باشد یا نشده باشد، حاصل است
16:40 و دلیل نعمت قبر از قرآن
16:44 قول الله تعالی است
16:46 همان کسانی که فرشتگان ایشان را در حالی که پاک‌اند جان می‌ستانند
16:50 «می‌گویند: سلام بر شما»
16:53 «به بهشت درآیید به پاداش آنچه می‌کردید»
16:57 پس این سخن هنگام وفات است
17:00 مژده‌ای برای مؤمن که در قبرش از آن متنعّم می‌شود
17:03 تا آنگاه که قیامت برپا شود
17:05 دلیل عذاب قبر، فرموده‌ی الله تعالی است:
17:09 آتش؛ بر آن عرضه می‌شوند، صبح و شام
17:14 «و روزی که قیامت برپا شود»
17:16 «آل فرعون را به سخت‌ترین عذاب درآورید»
17:20 و اما سنت،
17:22 پس احادیث در یادکرد عذاب قبر و نعمت آن، متواتر است،
17:27 و از جمله‌ی آنها، حدیث دعا پس از تشهد در نماز است:
17:31 «خدایا، من به تو پناه می‌برم از عذاب قبر،
17:35 و به تو پناه می‌برم از فتنه‌ی مسیح دجال»
17:39 متفق‌علیه است.
17:41 برانگیخته شدن پس از مرگ،
17:45 برانگیخته شدن پس از مرگ، همان قیامت کبری است،
17:49 که در آن در صور دمیده می‌شود، دمیدن دوم،
17:52 پس ارواح به بدن‌هایشان بازگردانده می‌شوند،
17:55 و مردم از گورهایشان برمی‌خیزند،
17:58 چنان‌که الله تعالی فرموده است:
18:00 و در صور دمیده می‌شود، پس هر که در آسمان‌ها و هر که در زمین است بی‌هوش می‌شود
18:06 مگر آن‌که الله بخواهد
18:09 سپس بار دیگر در آن دمیده می‌شود
18:11 پس ناگاه ایستاده‌اند و نظاره می‌کنند
18:15 و هر که به برانگیخته شدن تکذیب کند،
18:17 پس او از کافران است،
18:19 چنان‌که تعالی فرموده است:
18:21 «کسانی که کفر ورزیدند، پنداشتند که هرگز برانگیخته نخواهند شد»
18:25 بگو: «آری، به پروردگارم سوگند که برانگیخته خواهید شد»
18:28 سپس قطعاً از آنچه کرده‌اید، آگاه خواهید شد»
18:32 و این بر الله آسان است
18:35 قیامت صغری،
18:40 قیامت صغری،
18:42 مرگ انسان است،
18:44 و بدین نام خوانده شده،
18:46 زیرا هر کس بمیرد،
18:48 قیامت او برپا شده است،
18:50 به سبب بریدنش از دنیا و ورودش به عالم آخرت.
18:55 حسابرسی آفریدگان بر کردارشان،
19:01 مردم روز قیامت بر کردارشان در زندگی دنیا حساب پس می‌دهند.
19:08 اما مؤمن،
19:09 حسابش حساب فضل و احسان و کرم است،
19:14 و آن صرفاً عرضه‌ی اعمالش بر اوست، بی‌آنکه درباره‌ی آنها با او مناقشه شود،
19:19 و این همان حساب آسان است،
19:21 چنان‌که تعالی فرموده است:
19:23 اما کسی که نامهٔ عملش به دست راستش داده شود
19:27 به زودی حسابی آسان از او کشیده می‌شود
19:31 اما کسی که حسابش مناقشه شود،
19:33 پس عذاب می‌شود.
19:35 این را سخن رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وسلم روشن می‌کند:
19:39 «هر که حسابش مناقشه شود، عذاب می‌شود»
19:42 پس سیده عایشه رضی‌الله‌عنها گفت:
19:46 «آیا الله تعالی نمی‌فرماید:
19:49 به زودی حسابی آسان از او کشیده می‌شود
19:52 پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم فرمود:
19:55 «آن، عرضه (ساده‌ی اعمال) است»
19:57 متفق‌علیه است.
19:59 و کافران به اعمال خود اقرار می‌کنند،
20:02 و اگر انکار کنند، اعضایشان به آن گواهی می‌دهند،
20:06 چنان‌که تعالی فرموده است:
20:08 و روزی که دشمنان الله به سوی آتش گردآورده می‌شوند، پس ایشان بازداشت می‌شوند
20:14 تا آن‌گاه که به آن رسند، گوش و چشم و پوست‌هایشان علیه ایشان گواهی می‌دهند
20:18 «به آنچه می‌کردند»
20:21 (این آیه‌ی بالا با خط‌های پیشین پیوسته است؛ مفهوم آن را ادامه می‌دهد.)
20:24 و از بندگان مؤمن الله،
20:26 کسانی‌اند که اصلاً حساب نمی‌شوند،
20:28 و آنان هفتاد هزار نفرند،
20:30 چنان‌که در حدیث آمده است،
20:32 که جبرئیل علیه‌السلام
20:34 به پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم گفت:
20:37 «اینان امت توند،
20:39 و اینان هفتاد هزار نفرند که پیش‌اپیش ایشان‌اند،
20:43 نه حسابی بر آنان است و نه عذابی»
20:46 پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم فرمود:
20:50 گفتم: «و چرا؟»
20:52 فرمود:
20:53 «آنان داغ نمی‌کنند،
20:55 و افسون نمی‌خوانند،
20:57 و فال بد نمی‌زنند،
20:59 و تنها بر پروردگارشان توکل می‌کنند»
21:02 «حدیث»
21:04 متفق‌علیه است.
21:07 ترازو و برپا داشتن ترازوها،
21:11 و آن ایمان به نهادن ترازوهایی در روز قیامت است
21:15 که بندگان و اعمالشان با آن سنجیده می‌شود،
21:18 چنان‌که تعالی فرموده است:
21:20 و ترازوهای عدل را در روز قیامت برپا می‌داریم
21:23 پس به هیچ کسی کمترین ستمی نمی‌شود
21:26 و اگر هموزن دانه‌ای از خردل باشد
21:30 آن را می‌آوریم،
21:32 و ما برای حسابرسی کافی‌ایم»
21:34 و تعالی فرموده است:
21:36 «پس هر که ترازوهایش سنگین شود،
21:39 آنان همان رستگاران‌اند»
21:42 «و هر که ترازوهایش سبک شود،
21:44 آنان همان کسانی‌اند که
21:46 خود را زیان زده‌اند،
21:48 در جهنم جاودانه‌اند»
21:51 انتشار نامه‌های اعمال،
21:55 و آن ایمان به آمدن هر فرد در روز قیامت است،
21:59 در حالی که با او نامه‌ای ثبت‌شده است
22:02 که آنچه را در دنیا کرده، در خود دارد،
22:04 آن را یا به دست راستش می‌گیرد،
22:06 اگر از رستگاران باشد.
22:08 یا با دست چپ‌اش
22:10 اگر از زیانکاران باشد
22:12 الله تعالی می‌فرماید:
22:14 اما کسی که نامهٔ عملش به دست راستش داده شود
22:17 پس می‌گوید: بیایید کتابم را بخوانید.»
22:21 و فرمود تعالی:
22:23 و اما کسی که نامهٔ عملش به دست چپش داده شود
22:27 می‌گوید: ای کاش نامهٔ عملم به من داده نمی‌شد
22:31 و نمی‌دانستم حسابم چیست.»
22:34 حوض
22:37 این حوض پیامبر (ﷺ) است،
22:41 که احادیث به‌طور متواتر به آن اشاره کرده‌اند.
22:44 و آن حوضی وسیع است،
22:47 و وصف آن چنان‌که در حدیث آمده این است:
22:49 اندازه‌اش به قدر فاصله میان ایله و صنعاء از یمن است،
22:54 و در آن ظرف‌هایی به شمار ستارگان آسمان است.
22:59 (این روایت) متفق‌علیه است.
23:01 و در حدیث دیگری از مسلم آمده است:
23:03 از آن دو ناودان از بهشت در آن جاری است،
23:07 هرکه از آن بنوشد، هرگز تشنه نمی‌شود.
23:10 پهنای آن برابر درازایش است،
23:12 از عمان تا ایله.
23:15 آبش سفیدتر از شیر و شیرین‌تر از عسل است.
23:20 روایت مسلم.
23:22 مؤمنانی که از پیامبر (ﷺ) پیروی کرده‌اند بر حوض وارد می‌شوند،
23:28 اما کسانی که پس از او (ﷺ) بدعت گذاشته‌اند،
23:32 از آن بازداشته می‌شوند،
23:34 چنان‌که پیامبر (ﷺ) فرمود:
23:37 «قطعاً گروهی از یاران حوض بر من وارد می‌شوند،
23:41 تا آنگاه که ایشان را بشناسم،
23:43 [اما] میان من و ایشان حایلی فاصله انداخته می‌شود.
23:45 پس می‌گویم: ای یاران من!
23:48 گفته می‌شود: تو نمی‌دانی که پس از تو چه بدعت‌هایی پدید آوردند.»
23:53 متفق‌علیه.
23:55 صراط
23:58 آن پلی است کشیده‌شده بر پشت دوزخ،
24:02 مردم بر آن عبور می‌کنند به اندازه اعمالشان در دنیا.
24:07 پس هرکس در دنیا به صراط مستقیم و هدایت پایبندتر باشد،
24:12 عبورش بر صراط آخرت سریع‌تر خواهد بود.
24:16 پس برخی چون برق می‌گذرند،
24:19 و برخی چون باد،
24:21 و برخی چون اسب تیزتاز،
24:24 و برخی دویده،
24:26 و برخی راه‌رفته،
24:28 و برخی خزیده گذر می‌کنند.
24:30 مؤمنان بر این پل با سرعت‌های متفاوت عبور می‌کنند.
24:35 اما کافران،
24:37 قلاب‌ها ایشان را می‌ربایند، در حالی که می‌کوشند از آن بگذرند،
24:41 و در آتش افکنده می‌شوند.
24:43 و احادیث در این باره وارد شده است،
24:46 پس ما به آن ایمان داریم و تسلیم هستیم.
24:49 شفاعت
24:51 شفاعت در آخرت دو قسم است:
24:55 یکی مختص پیامبر ما محمد (ﷺ) است،
25:00 و دیگری برای سایر پیامبران و صدیقان،
25:04 و شهیدان و صالحان.
25:07 پیامبر ما محمد (ﷺ)
25:12 شفاعت‌های متعددی دارد،
25:14 از جمله:
25:16 شفاعت بزرگ پیامبر (ﷺ) برای همه اهل محشر،
25:21 که الله عز و جل برای داوری و جدایی میان بندگان بیاید.
25:26 و این همان شفاعتی است که سایر پیامبران از آن عذر آوردند،
25:30 و همان مقام محمودی است که الله به رسولش (ﷺ) وعده داد.
25:37 و از جمله شفاعت پیامبر (ﷺ)
25:40 برای اهل بهشت، برای ورود ایشان به بهشت است.
25:43 و از جمله شفاعت پیامبر (ﷺ) برای عمویش ابوطالب است،
25:48 که الله عذاب او را سبک گرداند.
25:51 اما شفاعت پیامبران و صدیقان و شهیدان و صالحان،
25:56 شفاعت ایشان برای مؤمنان است نه کافران،
26:01 زیرا الله به شفاعت برای مشرک اجازه نمی‌دهد.
26:04 و آن شفاعتی است که برخی از کسانی که مستحق دوزخ‌اند، از گنهکاران مؤمن، داخل آتش نشوند،
26:10 و شفاعتی است که کسانی از گنهکاران مؤمن که داخل آتش شده‌اند، از آن بیرون آیند.
26:16 و این شفاعت دو شرط دارد:
26:19 نخست: اذن الله تعالی به شفیع برای شفاعتش،
26:25 چنان‌که الله تعالی می‌فرماید: «کیست آن‌که جز به اذن او نزد او شفاعت کند؟»
26:32 دوم: رضایت آن سبحانه از کسی که برایش شفاعت می‌شود،
26:37 چنان‌که فرموده او تعالی بر آن دلالت دارد:
26:40 آنچه پیش روی ایشان و آنچه پشت سر ایشان است را می‌داند
26:44 و جز برای کسی که [الله] پسندیده شفاعت نمی‌کنند،
26:47 و ایشان از ترس او بیمناک‌اند
26:51 بهشت و دوزخ
26:54 از ایمان به روز آخرت است:
26:58 ایمان به بهشت و دوزخ،
27:01 و اینکه آن دو سرای جزا هستند،
27:03 و هم‌اکنون موجودند،
27:05 و همیشگی‌اند و فانی نمی‌شوند.
27:08 پس بهشت سرای پرهیزگاران است،
27:10 که جز نفس مسلمان در آن داخل نمی‌شود،
27:13 و دوزخ سرای کافران است،
27:16 و هیچ موحدی در آن جاودان نمی‌ماند.
27:18 و همه این‌ها به کتاب و سنت و اجماع ثابت است،
27:23 و پیامبر (ﷺ) آن دو را در نماز کسوف دید،
27:28 آنگاه که بر او عرضه شدند.
27:30 نشانه‌های قیامت
27:32 نشانه‌های قیامت:
27:35 آن‌ها علامت‌های قیامتند که پیش از آن می‌آیند و بر نزدیکی آن دلالت دارند.
27:39 و دو قسم‌اند:
27:41 نخست: نشانه‌های کوچک (اشراط صغری)،
27:44 که پیش از قیامت با فاصله‌های زمانی طولانی رخ می‌دهند،
27:48 و از نوع امور معمول میان مردم‌اند.
27:51 همان‌گونه که قبض علم و ظهور جهل است
27:54 و همچون بلند شدن بناها (افراط در بنای ساختمان‌های بلند)
27:56 پس برخی از این نشانه‌ها ظاهر شده و گذشته‌اند
27:59 و برخی دیگر ظاهر شده‌اند
28:01 و همواره پشت سر هم می‌آیند و تکرار می‌شوند
28:04 همچون بلند شدن بناها
28:06 و برخی دیگر تاکنون ظاهر نشده‌اند
28:09 دوم
28:12 نشانه‌های بزرگ
28:14 و آن‌ها امور عظیمی هستند که نزدیک برپایی قیامت ظاهر می‌شوند
28:18 و برای مردم غیرعادی‌اند
28:21 و آن‌ها همان ده نشانه‌ای هستند که در حدیث پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) آمده است
28:26 درباره برپایی قیامت
28:28 و در آن (حدیث) آمده است:
28:29 «قیامت برپا نمی‌شود تا آنکه پیش از آن ده نشانه ببینید»
28:34 پس دود و دجال و دابه را یاد کرد
28:38 و طلوع خورشید از مغرب
28:40 و نزول عیسی بن مریم
28:42 و یأجوج و مأجوج
28:44 و سه خسوف (فرورفتن زمین)
28:46 فرورفتن زمین در مشرق
28:48 و فرورفتن زمین در مغرب
28:50 و فرورفتن زمین در جزیرةالعرب
28:52 و آخر آن، آتشی است که از یمن بیرون می‌آید
28:56 مردم را به سوی محشرشان می‌راند
28:58 روایت مسلم است
29:00 و برخی از علما مهدی را به آن نشانه‌ها می‌افزایند
29:05 و برخی آن‌ها را از نشانه‌های کوچکی می‌شمارند که همراه نشانه‌های بزرگ‌اند
29:11 و روشن‌ترین ترتیب این ده نشانه
29:14 ظهور دجال است
29:16 سپس نزول عیسی بن مریم علیه‌السلام
29:19 سپس خروج یأجوج و مأجوج
29:22 سپس سه خسوف
29:24 سپس دود
29:26 سپس طلوع خورشید از مغرب
29:29 سپس دابه
29:31 سپس آتشی که مردم را گرد می‌آورد
29:35 نجات‌بخش بشریت
29:37 بیشتر گروه‌ها و ملت‌ها معتقدند
29:42 که برای بشریت نجات‌بخشی است که در آخرالزمان می‌آید
29:46 تا آن را از ستم و شر گسترده در زمین رهایی بخشد
29:50 و هر گروه یا ملتی، این نجات‌بخش را طبق عقیده خود برای خویش ادعا می‌کند
29:56 یهودیان او را «ماسیا» یا «مَشیَح» یا «مسیح» می‌نامند
30:02 و گمان می‌کنند که او همان کسی است که تورات موسی به آمدنش بشارت داده است
30:07 و اینکه او هنوز نیامده است
30:09 از این رو نبی خدا، مسیح عیسی بن مریم علیه‌السلام را تکذیب می‌کنند
30:14 و به او ایمان نمی‌آورند
30:16 و این مسیح موعودشان
30:19 در حقیقت، مسیح دجال است
30:22 که پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) خبر داد که از نشانه‌های قیامت است
30:28 و اینکه هفتاد هزار نفر از یهودیان اصفهان از او پیروی خواهند کرد
30:32 مسیحیان بر این باورند که نجات‌بخش بشریت عیسی بن مریم علیه‌السلام است
30:38 و اینکه او بار دیگر در آخرالزمان فرود خواهد آمد
30:42 تا بر زمین حکم براند و بت‌پرستان را بکشد
30:45 و از آنان مسلمانانی را اراده می‌کنند که به الوهیت او ایمان ندارند
30:50 و اینکه او مسیحیان را به آسمان خواهد برد
30:54 رافضی‌ها گمان می‌کنند که نجات‌بخش، مهدی موعودشان است
30:59 محمد بن الحسن عسکری
31:01 که گمان می‌کنند متولد شده است
31:04 و اینکه در کودکی به سردابی در سامرا وارد شد
31:08 و در آخرالزمان بیرون خواهد آمد
31:11 و به گمان آنان ابوبکر و عمر رضی‌الله‌عنهما را زنده می‌کند
31:15 و آن دو و سایر اصحاب رضی‌الله‌عنهم را محاکمه می‌کند
31:19 و از همه آنان برای شیعیان و اهل بیت انتقام می‌گیرد
31:23 و تا آخر این اوهام و یاوه‌گویی‌هایشان
31:27 و برای مجوس نجات‌بخشی است به نام «شوشا» یا «اشرزیطا»
31:33 گمان می‌کنند که او امپراتوری ایران را بازخواهد گرداند
31:38 بلکه حتی لادینیان نیز به اندیشه نجات بشریت ایمان دارند
31:43 پس می‌بینی که آمریکایی‌ها نجات جهان را
31:46 در پیروی از ارزش‌های سرمایه‌داری خود می‌دانند
31:49 و آزادی مطلق و دموکراسی ادعایی
31:53 و کمونیست‌های ملحد نجات بشریت را
31:57 در از میان بردن مالکیت فردی می‌دانند
32:00 و زدودن تفاوت طبقاتی
32:03 و رهایی از اوهام دین به گمان خودشان
32:06 اما اهل سنت و جماعت از مسلمانان
32:11 از سنت متواتر معنوی می‌دانند
32:15 که در آخرالزمان مردی ظهور می‌کند
32:18 از اهل بیت پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
32:22 از نسل فاطمه رضی‌الله‌عنها
32:25 که نامش با نام پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) یکی است
32:29 و نام پدرش همانند نام پدر پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) است
32:34 الله کار او را در یک روز و شبی اصلاح می‌کند
32:37 و دین را با او تأیید می‌کند
32:39 هفت سال بر زمین حکومت می‌کند
32:41 آن را پر از عدل می‌کند، همان‌گونه که پر از ستم و بیداد شده بود
32:45 و امت در عهد او از نعمتی بهره‌مند می‌شود که هرگز نداشته است
32:50 و در عهد او عیسی علیه‌السلام فرود می‌آید
32:53 و به عنوان گرامی‌داشت امت محمد (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) پشت سر او نماز می‌گزارد
32:59 و عیسی علیه‌السلام در آن زمان، مسیح دجال را می‌کشد
33:03 در «باب لُد» در فلسطین کنونی
33:07 و از احادیث صحیح و صریح درباره مهدی
33:10 حدیث ابوسعید خدری رضی‌الله‌عنه است
33:14 که رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) فرمود:
33:18 در آخرالزمان، در پایان امت، مهدی خروج می‌کند
33:21 الله باران را برای او فرو می‌فرستد
33:23 و زمین گیاهان خود را بیرون می‌دهد
33:25 و مال را بی‌حساب (به فراوانی) می‌بخشد
33:28 و چهارپایان فراوان می‌شوند
33:30 و امت بزرگ می‌شود
33:32 زندگی می‌کند هفت یا هشت (سال).
33:34 یعنی حجج (سال).
33:36 روایت ابو داوود (این حدیث را روایت کرده است).
33:39 و آن را البانی تصحیح کرده است.
33:41 و از آنچه در صحیحین دربارهٔ مهدی وارد شده است:
33:45 بی‌آنکه نام یا لقبش ذکر شود:
33:47 حدیث:
33:49 «چگونه خواهید بود وقتی پسر مریم در میان شما فرود آید و امامتان از خودتان باشد؟»
33:54 متفق‌علیه.
33:56 و حدیث:
33:57 «همواره گروهی از امت من بر حق می‌جنگند و پیروز و آشکارند تا روز قیامت.»
34:04 (پیامبر ﷺ) فرمود:
34:05 «آنگاه عیسی بن مریم (علیه‌السلام) فرود می‌آید.»
34:08 پس امیرشان می‌گوید:
34:10 «بیا و برای ما نماز بخوان.»
34:12 او پاسخ می‌دهد: «نه.»
34:14 «زیرا برخی از شما بر برخی دیگر امیرید.»
34:17 این گرامی‌داشتی است از سوی الله برای این امت.
34:20 روایت مسلم.
34:22 ناقض‌های ایمان به روز آخرت.
34:27 می‌توان ناقض‌های ایمان به روز آخرت را این‌گونه خلاصه کرد:
34:32 انکار هر یک از مسائل آن که از دین به‌ضرورت معلوم است،
34:37 و ثابت‌شده با کتاب و سنت،
34:40 یا شک در آن،
34:42 یا استهزا و مسخره کردن آن.
34:45 مانند مسائل زنده شدن پس از مرگ،
34:48 و حساب در آخرت،
34:50 و بهشت و دوزخ،
34:52 و تا آخر این موارد.
34:54 و از ناقض‌ها همچنین است:
34:56 تأویل هر یک از مسائل ایمان به روز آخرت
35:00 به تأویل‌هایی که با حق ناسازگار است،
35:03 و بر پندارهای سست بنا شده است،
35:06 و فلسفه‌های بی‌پایه.
35:08 مانند این سخن که آخرت
35:10 جز تناسخ ارواح پس از هر مرگ نیست،
35:14 و انتقال آن به انسان‌های دیگر
35:17 یا حتی به بدن حیوانات،
35:20 چنان‌که گفتهٔ نصیریان از فرقه‌های باطنیه است،
35:24 و مانند تأویلات فلسفه‌گرایان،
35:27 پیروان ارسطو، دربارهٔ معاد.
35:31 از آثار ایمان به روز آخرت است
35:34 که ایمان به روز آخرت
35:38 آثار مثبت بسیار،
35:40 و میوه‌های بزرگی دارد
35:42 که بندهٔ مؤمن به آن دست می‌یابد،
35:44 از جمله:
35:46 نخست:
35:47 یقین به عدل و فضل الله
35:50 در پاداش در دنیا و آخرت،
35:52 و اینکه مظلوم از ظالمش انتقام می‌گیرد،
35:55 چه این در دنیا باشد یا در آخرت،
35:58 و اینکه کار خیر در دنیا بی‌ثمر نمی‌ماند،
36:02 و اگر میوه‌اش در دنیا ظاهر نشود، رأی (عقل) تباه می‌شود.
36:06 دوم:
36:07 حمد و شکر الله
36:09 و ستایش او به آنچه شایستهٔ اوست،
36:12 بر اساس درک عدل و فضل او – سبحانه.
36:17 سوم:
36:18 درک اینکه سرای آخرت
36:21 همان زندگی حقیقی است،
36:23 و زندگی دنیا کوتاه و فانی است،
36:26 هرچند از نظر انسان‌ها طولانی باشد.
36:29 الله تعالی فرموده است:
36:31 و این زندگی دنیا
36:33 جز سرگرمی و بازی نیست،
36:36 و به راستی سرای آخرت
36:38 همان زندگی حقیقی است،
36:40 اگر می‌دانستند.»
36:42 چهارم:
36:44 تحقق تعادل میان بیم و امید
36:46 در دل مؤمن،
36:48 و با این دو، انسان
36:50 از گناهان و ستم‌ها بازمی‌ایستد،
36:52 و به سوی طاعت‌ها و فضیلت‌ها روانه می‌شود.
36:55 پنجم:
36:57 صلاح دل و آرامش و ثبات آن
37:00 در برابر فتنه‌های خوشی و سختی در دنیا،
37:04 زیرا وقتی اندیشهٔ آخرت بر بنده چیره شود
37:07 و به آن و به زوال دنیا یقین یابد،
37:10 هنگام رسیدن مصیبت‌ها بی‌تابی نمی‌کند،
37:13 و هنگام رسیدن نعمت‌ها سرکش نمی‌شود،
37:16 بلکه او را شکیبا و شکرگزار می‌یابی،
37:19 که پاداش آن را نزد الله در آخرت امید دارد.
37:23 ششم:
37:25 سلامت دل از کینه و حسد،
37:28 زیرا یقین به آخرت و رغبت به آن،
37:31 بنده را از دنیای فانی بی‌رغبت می‌کند،
37:34 دنیایی که سبب حسد و کینه‌ورزی میان مردم است.
37:39 هفتم:
37:41 پر شدن جان از خوش‌بینی
37:43 و همراهی آن در تمام عمر،
37:46 پس خوش‌بین‌ترین مردم
37:48 استوارترین‌شان در ایمان است
37:50 به دیدار الله در آخرت.
37:52 هشتم:
37:54 شور و شتاب نیرومند در دعوت به سوی الله تعالی
37:57 و جهاد در راه او،
37:59 با همت بلند
38:01 و عزمی استوار.
38:03 نیّت صادقه‌ای
38:05 به امید پاداش الله در آخرت بر همهٔ این‌ها
38:09 و از روی دلسوزی برای مردم از بدبختی در آخرت
38:13 خلاصهٔ مفاهیم اهل سنت و جماعت