خلاصه مفاهیم اهل سنت | 41- مفاهیم زهد و تقوا - (619-630)

◉ 52 بازدید ⏱ 9:28 صدای ترجمه‌شده — فارسی
0:000:00

متن کامل

ترجمهٔ ماشینی — ممکن است خطا داشته باشد
0:00 خلاصه‌ی مفاهیم اهل سنت
0:08 تعریف زهد و ورع
0:12 از بهترین آنچه در تعریف هر یک از زهد و ورع گفته شده
0:16 قول شیخ‌الاسلام ابن تیمیه
0:19 زهد، ترک آنچه در آخرت سودی ندارد است
0:23 و ورع، ترک آنچه از زیانش در آخرت بیم می‌رود است
0:27 و بنابراین، زهد از ورع مقامی برتر دارد
0:31 زیرا صاحب ورع ممکن است به چیزی بپردازد که در آخرت سودی ندارد
0:36 تا زمانی که در آن زیانی نباشد
0:38 و بر این اساس
0:40 هر زاهدی ورع‌پیشه است
0:42 و هر ورع‌پیشه‌ای زاهد نیست
0:45 زهد و ورع ناگزیر از نیت‌اند
0:50 هر یک از زهد و ورع ناگزیر از نیتی است که همراه آن باشد
0:57 زیرا ترک صرف و بی‌توجه به پیوند آن با آخرت
1:02 نه زهد نامیده می‌شود و نه ورع
1:05 کسی ممکن است برخی امور دنیا را از روی آسایش‌طلبی و تنبلی ترک کند
1:10 نه به این دلیل که آن امور او را از کار آخرت بازمی‌دارد
1:14 و کسی که وضعش چنین باشد
1:16 از فراغتش برای آخرت خود بهره‌ای نمی‌برد
1:20 بلکه بزرگ‌ترین تباهی را پیدا می‌کند
1:22 پس نه دنیایش آباد می‌شود و نه آخرتش
1:26 زهد و آنچه با آن بر طاعت یاری می‌جویند
1:31 هر آنچه با آن بر طاعت الله عز وجل یاری جسته می‌شود
1:36 ترک آن از زهد نیست
1:39 پس کسی که از مباحات بهره می‌برد، بی‌آنکه در آن زیاده‌روی کند که او را از آخرت بازدارد
1:45 و با آن بر طاعت الله عز وجل توانا می‌شود
1:49 از وصف زاهدان بیرون نرفته است
1:52 زیرا این امر در آخرت به او سود می‌رساند
1:56 آیا زهد با توانگری جمع می‌شود؟
2:01 زهد گاه با توانگری جمع می‌شود
2:03 همان‌گونه که با تنگدستی جمع می‌شود
2:05 از پیامبران و سابقان نخستین
2:08 کسانی بودند که توانگر بودند
2:10 و این امر ایشان را از زاهد بودن بیرون نبرد
2:14 زیرا به سبب توانگری‌شان از آخرت غافل نشدند
2:18 بلکه آن را در راه سودشان در آخرت به کار گرفتند
2:21 از امام احمد درباره مردی پرسیده شد
2:24 که هزار دینار دارد
2:26 آیا او زاهد است؟
2:28 پس گفت: آری
2:31 به این شرط که اگر افزون شد شادمان نشود
2:34 و اگر کاهش یافت اندوهگین نشود
2:37 ورع تنها از باب ترک نیست
2:42 از اشتباه است
2:44 اعتقاد به اینکه ورع تنها از باب ترک است
2:48 بلکه از باب فعل نیز هست
2:51 ادای واجبات از ورع به شمار می‌رود
2:55 زیرا ترک آن‌ها در آخرت زیان‌آور است
2:59 پس از ورع است پیوند خویشاوندی واجب
3:02 و امر به معروف و نهی از منکر
3:06 و ادای حقوق مسکین و همسایه
3:09 و عموم مسلمانان تا آخر آن
3:13 ناگزیر از مستند شرعی است
3:17 برای پرهیز از چیزی
3:20 باید ورع در هر چیزی مستند باشد
3:24 چه با ترک و چه با فعل
3:27 بر دلیلی از کتاب یا سنت
3:30 پس هیچ ورعی بر پایه هوای نفس و گمان فاسد نیست
3:33 مانند حال اهل وسوسه در طهارت و نجاسات
3:37 که وسوسه‌های خود را
3:40 از باب ورع و حرص بر صحت عبادت می‌پندارند
3:44 با آنکه این امر از نظر شرع نکوهیده است
3:47 و همچنین کسی که از ازدواج با زنان
3:50 و خوابیدن در شب و افطار در روز پرهیز کند
3:54 پس پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم او را نکوهش کرده است
3:58 و فرموده است: هر که از سنت من روی گرداند
4:01 از من نیست (متفق علیه)
4:04 از کمال ورع، شناخت
4:08 بهترین دو خیر و بدترین دو شر است
4:11 از کمال ورع، شناخت
4:15 بهترین دو خیر و بدترین دو شر است
4:18 پس به هنگام تعارض
4:21 انجام بهترین آن دو و ترک بدترین آن دو مقدم است
4:24 وگرنه ممکن است انسان
4:27 در نوعی ورع کاذب بیفتد
4:30 مانند کسی که نماز
4:33 پشت سر پیشوایان بدعت‌گذار را ترک می‌کند
4:36 و نماز جمعه و جماعت‌ها را وامی‌گذارد
4:39 و این را از ورع می‌پندارد
4:44 حقیقت ترف
4:47 ترف بیش از هر چیز انسان را
4:50 از ورع و زهد در دنیا بازمی‌دارد
4:53 و آن تنها به معنای بهره‌مندی از نعمت نیست
4:57 بلکه آسوده‌زیستی و گسترش در لذت‌های دنیا
5:00 و شهوات آن است
5:03 پس کسی که نعمت او را مست کرده است
5:06 کسی است که نعمت او را سرکش و سرمست ساخته است
5:09 و بطر همان رد حق است
5:12 و ترف در قرآن جز به نکوهش نیامده است
5:15 چنان‌که در قول الله تعالی آمده است
5:18 و کسانی را که ستم کردند پیروی کردند از آنچه در آن متنعم بودند.
5:21 (گفته شده)
5:24 و در هیچ شهری بیم‌دهنده‌ای نفرستادیم.
5:27 مگر آنکه مترفان آن گفتند:
5:30 ما به آنچه شما بدان فرستاده شده‌اید کافریم.
5:38 از مهم‌ترین چیزهایی که بر ورع یاری می‌رساند
5:41 و در دنیا زهد می‌آورد، کوتاه کردن آرزوست
5:44 و آن یادآوری نزدیکی کوچ است
5:47 و شتاب در پایان یافتن زندگی
5:50 «الله تعالی فرموده است»
5:53 پس کسی که به سرعت زوال دنیا و فانی بودنش پی ببرد،
5:56 و
5:59 همراه با آنچه که در به دست آوردنش همراه است،
6:02 از دردها و اندوه‌ها و غم‌ها،
6:05 سپس با این حال درک کند
6:08 حتمی بودن آمدن آخرت را
6:11 و سرعت روی آوردنش را،
6:14 همراه با آنچه که از پایداری آن پیروی می‌کند،
6:17 و شرافت خیراتی که در آن است،
6:21 کسی که همه‌ی این‌ها را درک کند،
6:24 آرزویش در دنیا کوتاه می‌شود،
6:27 و پارسایی و بی‌رغبتی‌اش به دنیا محقق می‌گردد،
6:30 و از کسانی می‌شود که در آمادگی‌اش
6:33 برای دیدار الله راستگو است،
6:36 و این کلید همه‌ی اعمال صالح است
6:39 و مانع از اعمال بد.
6:42 پس کوتاهی آرزو نخستین وسیله
6:45 کمک‌کننده در بی‌رغبتی به دنیاست،
6:49 از وسایل کمک‌کننده در بی‌رغبتی به دنیا
6:52 افزون بر کوتاهی آرزوی یادشده پیش‌تر،
6:56 نخست:
6:59 یاد مرگ بسیار
7:03 و عیادت بیماران
7:06 و حضور در تشییع جنازه‌ها
7:09 و زیارت قبور،
7:12 دوم:
7:15 همنشینی با صالحان
7:19 که دیدارشان و سخنانشان یادآور آخرت است،
7:22 سوم:
7:25 بسیار خواندن قرآن و تدبر در آن،
7:28 چهارم:
7:31 بسیار یاد الله عزوجل کردن
7:34 و دعا و زاری به سوی او،
7:37 پنجم:
7:40 محاسبه‌ی مداوم نفس
7:43 و اندیشیدن در هدف آفرینش آن و سرانجامش،
7:46 ششم:
7:49 کاستن از آمیزش با مردم،
7:52 جز در آنچه سودمند است،
7:55 و اختصاص دادن اوقاتی که بنده در آن‌ها با پروردگارش تنهاست،
7:58 مانند اعتکاف در ماه رمضان،
8:01 و نشستن برای ذکر از پس نماز صبح تا طلوع آفتاب،
8:04 و از پس نماز عصر روز جمعه تا غروب،
8:07 از ثمرات بی‌رغبتی و پارسایی است.
8:11 پارسایی و بی‌رغبتی به دنیا
8:15 زن را از افتادن در شهوات دنیا محافظت می‌کنند.
8:18 پس صاحب پارسایی که در دنیا بی‌رغبت است،
8:21 او دورترین مردم است
8:24 از طلب مقام و ریاست در آن،
8:27 و از حسادت و کینه‌ورزی به سبب آن،
8:30 همچنان که او دورترین مردم است
8:33 از فتنه‌های ریا و فخرفروشی،
8:36 و پنهان کردن حق و آمیختن آن با باطل،
8:39 و حیله‌گری بر شریعت الله
8:42 (و) مردم و گناهان،
8:45 که سرچشمه‌اش دلبستگی به شهوات دنیاست.
8:48 پارسایی و بی‌رغبتی
8:52 سلوک در راه الله را آسان می‌کنند،
8:56 و این است منفعت عمومی
8:59 پارسایی و بی‌رغبتی به دنیا:
9:02 آسان شدن سلوک در راه الله
9:05 و راستی آمادگی برای دیدار او عزوجل.
9:08 پس هر کس بخواهد با رسالت خود
9:11 به غایتش برسد،
9:14 باید دلش را از بارهای دنیا سبک کند،
9:17 همان‌گونه که کسی که با پای خود راه می‌رود
9:20 بار پشتش را سبک می‌کند.