از مجموعهٔ گنجینه‌های سیره (مجموعه کامل شد) · درس 3 از 58

گنجینه بیوگرافی | شیخ عثمان الخمیس | قسمت (3) | ولادتش رضی الله عنه

◉ 1285 بازدید ⏱ 14:42 صدای اصلی (عربی)
صوت ترجمه‌شده برای این درس هنوز در دسترس نیست — ضبط اصلی عربی پخش می‌شود. متن زیر به‌طور کامل ترجمه شده است.
0:000:00

متن کامل

ترجمهٔ ماشینی — ممکن است خطا داشته باشد
0:00 بسم الله الرحمن الرحیم
0:03 گنجینه‌های سیره
0:06 عموهای پیامبر (ﷺ)
0:14 یاد می‌کند که عبدالمطلب دوازده فرزند داشت
0:18 که عبارت‌اند از: حارث
0:20 و او بزرگ‌ترین ایشان بود
0:22 حمزه
0:23 عباس
0:24 ابوطالب
0:26 ابولهب
0:27 حجل
0:28 زبیر
0:29 غیداق
0:31 مقوم
0:33 صفار
0:34 و گفته شده: ضرار
0:36 عبدالکعبه
0:37 و عبدالله
0:38 پدر پیامبر (ﷺ)
0:42 و فرزندان عبدالمطلب به سه دسته تقسیم می‌شوند
0:47 نخست
0:48 دسته‌ای که اسلام را درک کرد و به آن درآمد
0:51 که آن دو حمزه و عباس‌اند
0:54 دوم
0:55 دسته‌ای که اسلام را درک کرد ولی به آن درنیامد
0:59 که آن دو ابوطالب و ابولهب‌اند
1:02 سوم
1:03 دسته‌ای که اسلام را درک نکرد
1:06 که آنان بقیه فرزندان عبدالمطلب‌اند
1:10 گنجینه‌های سیره
1:15 عمه‌های پیامبر (ﷺ)
1:21 بیضاء
1:22 که به او ام حکیم نیز گفته می‌شود
1:25 و صفیه
1:26 و عاتکه
1:27 و برّه
1:28 و اروی
1:30 و امیمه
1:31 و از میان ایشان، صفیه اسلام آورد
1:34 و بنا بر قول مشهور
1:35 هنگامی که عبدالمطلب چاه زمزم را حفر کرد
1:38 قریش او را از برداشتن آن بازداشت
1:41 و او فرزندی نداشت که از او دفاع کند
1:44 پس از این امر اندوهگین شد
1:46 و نذر کرد و گفت:
1:48 اگر الله ده فرزند به من عطا کند
1:51 یکی از ایشان را به‌عنوان قربانی برای الله ذبح خواهم کرد
1:55 پس الله تبارک و تعالی آن فرزندان را به او عطا فرمود
2:00 و او خواست به نذر خود وفا کند
2:02 پس قرعه‌کشی کرد
2:04 قرعه به نام فرزندش عبدالله افتاد
2:07 پدر پیامبر (ﷺ)
2:10 چون خواست او را ذبح کند
2:13 قریش به سوی او آمدند و مانع شدند
2:15 عبدالمطلب گفت:
2:17 پس با نذرم چه کنم؟
2:20 به او پیشنهاد شد که نزد کاهنه‌ای برود و از او بپرسد
2:24 نزد او رفت و پرسید
2:26 او به وی دستور داد که میان پسرش عبدالله و ده شتر قرعه بزند
2:29 (و ده شتر)
2:31 قرعه زد
2:32 قرعه به نام عبدالله افتاد
2:35 آن زن به او گفت:
2:37 ده شتر دیگر بیفزای
2:38 پس ده شتر دیگر افزود
2:41 قرعه باز به نام عبدالله افتاد
2:44 آن زن به او گفت:
2:45 ده شتر دیگر بیفزای
2:46 و همین‌گونه
2:48 هرگاه ده شتر افزوده می‌شد
2:50 قرعه به نام فرزندش عبدالله می‌افتاد
2:54 تا آنکه شمار شترها به صد رسید
2:57 قرعه زد
2:58 قرعه به نام شترها افتاد
3:00 در این هنگام عبدالمطلب برخاست و شترها را قربانی کرد
3:04 سپس آنها را رها کرد و هیچ انسان یا درندهٔ‌ای را از آنها بازنداشت
3:09 و دیه در میان عرب در آن زمان ده شتر بود
3:14 پس از این حادثه
3:16 دیه نزد عرب صد شتر شد
3:20 و اسلام آن را تقریر کرد
3:23 پس دیه اکنون در دین الله تبارک و تعالی
3:26 صد شتر است
3:31 دایی‌های پیامبر (ﷺ)
3:40 حافظ ابن حبان رحمه الله گفته است
3:43 و مادر رسول الله (ﷺ)
3:47 آمنه دختر وهب بن عبد مناف
3:50 پسر زهره بن کلاب بن مره
3:53 پسر کعب بن لؤی بن غالب
3:56 و او برادری نداشت تا برای پیامبر (ﷺ) دایی باشد
4:01 جز عبد یغوث بن وهب
4:04 اما فرزندان زهره می‌گویند
4:07 که ایشان دایی‌های رسول الله (ﷺ)اند
4:12 زیرا آمنه، مادر رسول الله (ﷺ)، از ایشان بود
4:29 اهل سیره یاد کرده‌اند
4:31 که پیامبر (ﷺ) دو خاله داشت
4:35 نخست
4:37 فاخته دختر عمر بن عائذ بن زهریه
4:40 و از پیامبر (ﷺ) به‌صورت مرفوع روایت شده است
4:45 خاله‌ام به من پسری داده شد
4:48 و امیدوارم الله در آن برای او برکت دهد
4:52 او را از این‌که حجّام یا قصّاب یا زرگر باشد، بازداشتم
4:58 دومی
4:59 فریعة بنت وهب بن الزهریه
5:03 و روایت شده که پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) آن را با دست خود بالا برد و فرمود
5:08 هر که بخواهد به خاله‌ی رسول الله (ﷺ) نگاه کند
5:12 پس باید به این بنگرد
5:26 در ماه ربیع‌الاول، بنا بر آنچه مشهور است
5:30 خداوند تبارک و تعالی بر بشریت منّت نهاد با تولد سرور پیامبران
5:36 و پیشوای پرهیزگاران و رهبر سپیدچهره‌ها و سپیددستان و پاگان
5:40 آن هم چند ماه پس از واقعه فیل در مکه مکرمه بود.
5:46 او یتیم پدر به دنیا آمد
5:48 زیرا پدرش درگذشت و مادرش به او باردار بود.
5:52 ولادت ایشان (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) ولادتی معمولی بود.
5:57 و مورخان، چنان‌که اهل علم یادآور شده‌اند، نتوانسته‌اند (آن را به‌درستی دریابند)
6:01 تعیین دقیق روز تولد و ماه تولد او
6:06 اما روز ولادت، از روزهای هفته
6:09 آن روز، دوشنبه است.
6:11 همان‌گونه که پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) فرمود
6:14 آن روزی است که در آن متولد شد
6:17 اما در کدام دو؟
6:20 الله اعلم
6:21 گفته شده است در نهم ربیع‌الاول
6:24 و گفته شده است در دوازدهمین
6:27 و گفته شده است جز این.
6:29 و گفته شده است در (ماه) رمضان
6:31 اما مشهور این است که در دوازدهم ربیع‌الاول
6:36 و تعیین روز میلاد پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
6:40 از نظر شرعی هیچ چیزی به آن مرتبط نیست
6:45 و اما آنچه بسیاری از مردم در بسیاری از سرزمین‌های مسلمانان انجام می‌دهند
6:50 از جشن‌گرفتن روز میلاد پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
6:55 این کاری ناشایست است
6:58 و آن به‌جهت اموری از آن جمله
7:00 اول
7:01 این‌که تاریخ دقیق ولادت پیامبر (ﷺ) شناخته‌شده نیست.
7:07 ثانیاً
7:09 پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) در طول زندگی خود هرگز روز تولدش را جشن نگرفت.
7:15 با آنکه شصت و سه سال زیست.
7:18 صلی‌الله‌علیه‌وسلم
7:21 ثالثاً
7:23 صحابه و تابعین جشن نگرفتند.
7:26 و نه پیشوایان متبوع، با روز تولدش.
7:29 اگر این کار خیر بود، قطعاً پیشی می‌گرفتند و ما را در آن سبقت می‌دادند.
7:33 رابعاً
7:35 پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) ما را به آن امر نفرمود
7:39 با آنکه گفت
7:41 هیچ چیزی نیست که شما را به بهشت نزدیک کند و از دوزخ دور سازد
7:46 جز این است که شما را به آن فرمان داده‌ام
7:49 پنجم
7:50 مورد اتفاق میان اهل علم
7:53 اینکه دوازدهم ربیع‌الاول
7:56 روز وفات او بود، صلی‌الله‌علیه‌وسلم
8:00 اگر در این روز جشن می‌گرفتیم
8:02 گویی ما در روز وفات او جشن می‌گیریم
8:05 از آنجا که پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) ما را به آن امر نفرمود
8:09 پس این خوب نیست
8:11 و خیر تمام خیر در پیروی است.
8:14 و بدی، همهٔ بدی در بدعت‌گذاری است
8:17 پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) فرمود:
8:20 هر کس در این امر ما چیزی را پدید آورد که از آن نیست، آن مردود است.
8:25 مردود بر صاحبش
8:40 هنگامی که پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) متولد شد
8:43 ثُوَیبه او را شیر داد
8:45 او آزادشدهٔ عمویش ابولهب بود.
8:48 و او (ثُوَیبه) پیش از پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) عموی ایشان حمزه را شیر داده بود
8:54 او برادر رضاعیِ پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) می‌شود
8:59 مادر هر دو، به‌عنوان مادر رضاعی، ثویبه، آزادشدهٔ ابولهب بود.
9:04 این وضعیت طولی نکشید.
9:07 زیرا این از عادت عرب‌ها بود
9:10 آنان برای فرزندانشان دایه‌هایی می‌جویند، به مدت دو سال.
9:14 سپس او را از شیر می‌گیرد و به مادرش بازمی‌گرداند
9:18 بگذاریم حلیمهٔ سعدیه ماجرای خود با پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) را برای ما بازگو کند.
9:25 حلیمه سعدیه می‌گوید
9:28 از شهرم همراه با همسرم و پسر کوچکم بیرون رفتم؛ او را شیر می‌دادم.
9:33 در میان زنانی از بنی سعد بن بکر
9:36 شیرخواران را جستجو کرد
9:38 و آن در سالی خشک و قحطی‌زده بود.
9:40 چیزی برای ما باقی نگذاشتی
9:43 با خری سفید و روشن‌رنگ از آن خودم بیرون رفتم
9:46 «أی بیضاء» یعنی «سفید» — یعنی «سفید، در ترکیب "یعنی سفید"» است.
9:47 معنای آن برای ما روشن می‌شود
9:49 کدام شتر ماده؟
9:51 به الله سوگند، حتی یک قطره‌ هم نمی‌تراوید.
9:54 و شب را تا صبح نمی‌خوابیم
9:56 از کودکی که همراه ما بود، از گریه‌اش بر اثر گرسنگی
10:01 به الله سوگند، در پستانش آنقدر شیر نیست که او را سیر کند.
10:04 در کنار ما چیزی نیست که او را تغذیه کند
10:07 امّا ما امید باران و گشایش داشتیم
10:10 با آن الاغ ماده‌ام از آن‌جا بیرون رفتم
10:13 تا اینکه به مکه رسیدیم و در جست‌وجوی شیرخواران بودیم
10:17 هیچ زنی از ما نبود مگر آنکه رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) [این امر] بر او عرضه شده بود
10:23 فتأباه
10:25 و این زمانی است که به او گفته شود: «او یتیم است.»
10:28 و این به آن سبب بود که ما از پدر کودک امید نیکی داشتیم
10:33 ما می‌گفتیم: یتیم
10:35 و آن مادر و پدربزرگش چه کاری می‌توانند انجام دهند؟
10:38 پس ما از او به همین دلیل کراهت داشتیم.
10:41 و هیچ زنی که همراه من آمده بود باقی نماند، مگر آن‌که کودک شیرخواری را برداشت.
10:46 غیر من
10:47 هنگامی که تصمیم به حرکت گرفتیم
10:50 به یارم گفتم
10:51 به خدا سوگند، من دوست ندارم که در میان هم‌نشینانم برگردم و کودک شیرخواره‌ای نگرفته باشم.
10:58 به خدا سوگند، حتماً نزد آن یتیم می‌روم و او را می‌گیرم.
11:02 گفت:
11:03 ایرادی ندارد که چنین کنی.
11:05 امید است که الله در او برکتی قرار دهد.
11:09 سبحان الله!
11:10 این بیچارهٔ مسکین، حلیمهٔ سعدیه است،
11:13 نمی‌داند که تمامی خیر و برکت در همین یتیم صلی‌الله‌علیه‌وسلم است.
11:20 گفت:
11:21 پس بازگشتم نزد او و او را گرفتم.
11:24 و آنچه مرا به گرفتن او واداشت، جز این نبود که کودک دیگری نیافته بودم.
11:29 وقتی او را گرفتم، با او به سوی کجاوه‌ام بازگشتم.
11:32 هنگامی که او را در دامنم نهادم،
11:35 پستان‌هایم به‌قدر خواست او از شیر پر شد.
11:39 او نوشید تا سیراب شد،
11:41 و برادرش نیز با او نوشید تا سیراب شد.
11:44 سپس هر دو خوابیدند.
11:46 و پیش از آن، ما به‌خاطر گریهٔ او با هم نمی‌خوابیدیم.
11:51 شوهرم به سوی شتر ماده‌مان آن‌جا رفت،
11:54 ناگهان دیدم که آن شتر پر از شیر است.
11:56 یعنی پُر از شیر است.
11:58 از آن دوشید آنچه را که او نوشید و من هم با او نوشیدم.
12:02 تا آن‌که سیراب و آسوده شدیم.
12:05 پس آن شب را در بهترین شب گذراندیم.
12:07 صبح که شد، شوهرم به من گفت:
12:11 بدان، به خدا سوگند، ای حلیمه،
12:13 تو جان مبارکی را گرفته‌ای.
12:16 گفتم: به خدا سوگند، من نیز امیدوارم که چنین باشد.
12:21 سپس بیرون رفتیم و من بر الاغ خودم سوار شدم
12:24 و او را هم با خود بر آن سوار کردم،
12:26 یعنی پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم را سوار کردم.
12:30 به خدا سوگند، کاروان را پشت سر گذاشتم،
12:33 به‌گونه‌ای که هیچ‌یک از الاغ‌های آنان توان رسیدن به من را نداشت،
12:36 یعنی در حرکت از آنان پیشی گرفتم.
12:39 تا آن‌جا که هم‌نشینانم به من می‌گفتند:
12:42 ای دختر ابوذؤیب،
12:44 و با ناله به ما می‌گفتند:
12:46 یعنی آهسته‌تر برو.
12:48 آیا این همان الاغ تو نیست که بر آن سوار شده بودی؟
12:53 پس من به آنان می‌گفتم:
12:54 آری، به خدا سوگند، همان است.
12:58 آنان می‌گفتند:
12:59 به خدا سوگند، این الاغ شأن و منزلتی دارد.
13:02 سپس به سرزمین‌های خودمان، از سرزمین بنی سعد، بازگشتیم.
13:06 و من هیچ سرزمینی از زمین‌های خدا را خشک‌تر از آن نمی‌دانستم.
13:10 اما گوسفندانم، وقتی همراه او به‌سوی منزل آمدیم، شامگاه به خانه بازمی‌گشتند
13:15 در حالی که شکم‌سیر و پرشیر بودند.
13:17 پس ما می‌دوشیدیم و می‌نوشیدیم.
13:19 در حالی که هیچ‌کس دیگری قطره‌ای شیر نمی‌دوشید،
13:22 زیرا زمین خشک بود.
13:24 تا آن‌جا که گله‌داران قوم ما به چوپانان خود می‌گفتند:
13:29 وای بر شما،
13:30 گله‌های خود را همان‌جا بچرانید که گله‌دار دختر ابوذؤیب می‌چراند.
13:34 پس گوسفندان آنان گرسنه بازمی‌گشتند
13:37 و حتی یک قطره شیر نداشتند.
13:39 اما گوسفندان من سیر و پرشیر بازمی‌گشتند.
13:43 ما همواره از خداوند افزونی و خیر را دریافت می‌کردیم،
13:47 تا آن‌که یک سال گذشت و او را از شیر گرفتم.
13:50 یعنی او را از شیر باز گرفتم.
13:51 او چنان رشد می‌کرد که با کودکان دیگر قابل مقایسه نبود،
13:55 پیش از آن‌که دو ساله شود،
13:57 کودکی تنومند شده بود،
14:00 یعنی نیرومند.
14:02 پس او را نزد مادرش بردیم،
14:04 در حالی که ما بسیار مایل بودیم که او نزد ما بماند،
14:07 به‌سبب برکتی که از او می‌دیدیم.
14:10 پس با مادرش سخن گفتیم و به او گفتم:
14:13 اگر فرزندم را نزد من بگذاری تا تنومندتر شود، بهتر است،
14:16 زیرا بر او از بیماری‌های مکه بیمناکم،
14:20 در حالی که مادرش از این بیماری بیمی نداشت،
14:22 اما او را می‌خواست، زیرا خیری را که هنگام آمدن او دیده بود، به یاد داشت.
14:29 مادرش گفت:
14:30 آن‌قدر با او سخن گفتم تا او را با ما بازگرداند.