از مجموعهٔ گنجینه‌های سیره (مجموعه کامل شد) · درس 10 از 58

گنجینه بیوگرافی | شیخ عثمان الخمیس | قسمت (10) | حمزه و عمر رضی الله عنهم اسلام آوردند

◉ 784 بازدید ⏱ 17:00 صدای اصلی (عربی)
صوت ترجمه‌شده برای این درس هنوز در دسترس نیست — ضبط اصلی عربی پخش می‌شود. متن زیر به‌طور کامل ترجمه شده است.
0:000:00

متن کامل

ترجمهٔ ماشینی — ممکن است خطا داشته باشد
0:00 بسم الله الرحمن الرحیم
0:03 گنج‌های سیره
0:06 اسلام آوردن حمزه و عمر
0:11 رضی‌الله‌عنهما
0:14 یاری‌ای از جانب الله تبارک و تعالی رسید: اسلام آوردن دو مرد.
0:21 اما نفر اول،
0:23 او حمزه است،
0:24 عموی پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)،
0:27 و برادر شیری ایشان است.
0:29 ثویبه، کنیز ابولهب، هر دو را شیر داد.
0:34 و علت اسلام آوردنش این بود که:
0:35 ابوجهل، دشمن الله،
0:38 از کنار رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) گذشت،
0:41 در حالی که ایشان نزد صفا بود.
0:43 پس او را آزار داد و دشنام گفت.
0:46 و رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
0:48 ساکت بود و با او سخن نمی‌گفت.
0:51 سپس ابوجهل برخاست،
0:53 سنگی برداشت،
0:54 و آن را بر سر پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) زد،
0:58 به گونه‌ای که سر ایشان شکافت و خون جاری شد.
1:02 سپس از نزد ایشان به مجلس قریش رفت
1:04 و با آنان نشست.
1:06 کنیزی از عبدالله بن جدعان این را دید،
1:11 و چون حمزه از شکار بازگشت، در حالی که کمان بر دوش داشت،
1:15 آن کنیز نزد او آمد،
1:17 و آنچه دیده بود را به او خبر داد،
1:19 و آنچه ابوجهل با پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) کرده بود را.
1:21 با پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم).
1:24 حمزه رضی‌الله‌عنه خشمگین شد،
1:27 و او مردی نیرومند بود،
1:29 در اوج جوانی‌اش،
1:31 و در آن زمان از شجاع‌ترین مردان قریش بود،
1:34 و محمد برادرزاده‌اش بود.
1:37 پس به سرعت بیرون آمد،
1:39 تا به ابوجهل رسید.
1:41 چون وارد شد،
1:43 بر سرش ایستاد و به او گفت:
1:46 آیا برادرزاده‌ام را دشنام می‌دهی، در حالی که من بر دین اویم؟
1:49 سپس او را دشنام داد و با کمان بر او زد،
1:52 و صورتش را به زخم زشتی مجروح کرد.
1:55 پس مردانی از بنی مخزوم، قوم ابوجهل، برخاستند،
1:59 و مردانی از بنی هاشم به یاری حمزه برخاستند،
2:03 تا آنجا که نزدیک بود
2:05 جنگی میان دو قبیله درگیرد.
2:07 آنگاه ابوجهل گفت:
2:09 ابوعماره را رها کنید،
2:11 زیرا من برادرزاده‌اش را دشنام دادم،
2:13 دشنامی زشت.
2:15 حمزه رضی‌الله‌عنه گفت:
2:17 چون بیرون آمدم،
2:19 در این موضوع اندیشیدم
2:21 و گفتم:
2:22 چگونه گفتم «بر دین اوام»
2:24 در حالی که هنوز اسلام نیاورده‌ام؟
2:27 پس جز این نبود که الله
2:29 تبارک و تعالی سینه‌اش را برای اسلام گشود.
2:33 پس نزد پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) رفت
2:36 و گفت:
2:37 ای برادرزاده،
2:38 من چنین و چنان گفته‌ام،
2:41 اکنون چه کنم؟
2:43 پس پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) برای او دعا کرد
2:46 که الله سینه‌اش را برای اسلام بگشاید.
2:49 پس الله جل و علا سینه‌اش را گشود و اسلام آورد.
2:53 و اسلام آوردن او یاری‌ای برای مؤمنان بود.
2:57 و یاری دوم
2:58 عمر بن خطاب است،
3:01 زیرا پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
3:04 از ایشان ثابت شده که فرمود:
3:06 خدایا اسلام را عزیز گردان
3:08 با محبوب‌ترین این دو مرد نزد خود،
3:11 یا با ابوجهل یا با عمر بن خطاب.
3:15 و محبوب‌ترین آن دو نزد ایشان، عمر بود.
3:19 و داستان اسلام آوردن او روایات بیشتری دارد،
3:23 اما نزدیک‌ترین روایات به صحت
3:26 این است که عمر رضی‌الله‌عنه گفت:
3:29 بیرون رفتم تا با رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) روبه‌رو شوم،
3:33 پیش از آنکه اسلام بیاورم،
3:35 پس دیدم که ایشان پیش از من به مسجد رسیده‌اند.
3:38 پشت سر ایشان ایستادم،
3:40 و ایشان سوره الحاقه را آغاز کردند.
3:42 پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) شروع به خواندن کرد،
3:46 و من گوش می‌دادم و از چینش آن در شگفت بودم.
3:50 با خود گفتم:
3:52 به خدا قسم این شاعر است، چنان‌که قریش گفته است.
3:56 آنگاه پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) خواند:
3:58 این بی‌گمان گفتار فرستاده‌ای بزرگوار است
4:04 و آن سخن شاعری نیست
4:07 «قلیلا ما تؤمنون»
4:11 با خود گفتم: کاهن است.
4:14 سپس خواند:
4:15 «و لا بقول کاهن»
4:17 «قلیلا ما تذکرون»
4:22 فرو فرستادهٔ پروردگار جهانیان است
4:28 پس اسلام در دلم جای گرفت.
4:31 و چون عمر اسلام آورد،
4:33 نزد مردی رفت که به او جمیل بن معمر می‌گفتند،
4:37 و این مرد ناقل حدیث بود،
4:40 و هیچ رازی را نگه نمی‌داشت.
4:42 به او گفت
4:43 می‌خواهم چیزی به تو بگویم
4:46 گفت: و آن چیست؟
4:47 به او گفت:
4:49 مسلمان شدم
4:50 آن مرد برخاست
4:52 و با بلندترین صدایش فریاد زد:
4:54 «همانا پسر خطاب بی‌دین شده است!»
4:59 و عمر بن خطاب در پی او می‌دوید و می‌گفت:
5:03 «دروغ است!»
5:04 «اما من مسلمان شده‌ام.»
5:06 آنان به سوی عمر رضی‌الله‌عنه آمدند،
5:09 و شروع کردند به زدن او، و او نیز آنان را می‌زد.
5:12 و همین‌گونه بود تا آفتاب بالا آمد.
5:15 و برخی روایات یادآور شده‌اند
5:18 که آنان او را چنان زدند که از شدت ضربه‌ها بی‌هوش بر زمین افتاد.
5:24 از عبدالله بن مسعود رضی‌الله‌عنه روایت است که گفت:
5:28 «ما نمی‌توانستیم نزد کعبه نماز بگزاریم،
5:31 تا آنکه عمر اسلام آورد.
5:34 و (ابن مسعود) گفت:
5:35 از زمانی که عمر اسلام آورد، همواره عزیز بوده‌ایم.»
5:39 گنجینه‌های سیره
5:45 گواهی دشمنان
5:49 اَخنَس بن شَریق بر ابوجهل وارد شد
5:52 و به او گفت:
5:54 «من از تو می‌پرسم، پس راست بگو،
5:56 و در اینجا کسی نیست که ما را بشنود.»
5:59 (ابوجهل) گفت:
6:00 «هر چه می‌خواهی بپرس.»
6:02 (اخنس) گفت:
6:04 «آیا محمد راستگو است یا دروغگو؟»
6:07 ابوجهل گفت:
6:08 «وای بر تو!
6:10 به خدا سوگند که محمد راستگوست،
6:12 و هرگز محمد دروغ نگفته است.
6:15 اما اگر بنی قُصَی سقایت و رفادت و نبوت را (به خود اختصاص) ببرند،
6:21 آنگاه برای سایر قریش چه خواهد ماند؟
6:24 ما و بنی عبد مناف بر سر شرف با هم رقابت داشتیم:
6:28 آنان اطعام کردند و ما نیز اطعام کردیم،
6:30 آنان بخشیدند و ما نیز بخشیدیم،
6:32 آنان (مرکب) سوار کردند و ما نیز سوار کردیم،
6:34 تا آنکه بر زانوها (در رقابت) به زمین افتادیم
6:37 و ما همچون دو اسب مسابقه بودیم.
6:39 آنان گفتند: «از ماست پیامبری!»
6:41 پس چگونه این را به دست آوریم؟
6:44 نه، به خدا سوگند، هرگز او را تصدیق نخواهیم کرد و هرگز نخواهیم گروید.»
6:47 و سخن، همان است که گفته‌اند:
6:49 «افتخار آن است که دشمنان بر آن گواهی دهند.»
6:53 گنجینه‌های سیره
6:59 عتبة بن ربیعه با پیامبر ﷺ گفت‌وگو می‌کند
7:07 عتبة بن ربیعه در انجمن قریش بود،
7:11 و رسول الله ﷺ تنها در مسجد بود.
7:16 پس عتبه گفت:
7:17 «ای گروه قریش!
7:19 آیا برنخیزم و نزد محمد نروم و با او سخن نگویم،
7:22 و چند پیشنهاد به او عرضه نکنم، شاید برخی از آنها را بپذیرد،
7:26 تا هر چه بخواهد به او دهیم و او دست از ما بردارد؟»
7:30 به او گفتند:
7:31 «آری، ای ابوالولید،
7:33 نزد او برو و با او سخن بگو.»
7:35 پس عتبه به سوی او برخاست،
7:37 و نزدش نشست و گفت:
7:39 «ای پسر برادرم!
7:41 تو خود می‌دانی که در میان ما چه جایگاهی داری،
7:44 و تو قوم خود را به کاری بزرگ دچار کرده‌ای:
7:47 با آن، جماعتشان را پراکنده ساختی،
7:50 و خردهایشان را سبک شمردی،
7:52 و خدایان و دینشان را عیب گرفتی،
7:55 و پدرانشان را که گذشتند کافر خواندی.
7:58 پس از من بشنو؛ چند پیشنهاد بر تو عرضه می‌کنم،
8:02 در آنها بیندیش، شاید برخی از آنها را بپذیری.»
8:06 پیامبر ﷺ فرمود:
8:09 «ای ابوالولید،
8:11 بگو، می‌شنوم.»
8:13 (عتبه) گفت:
8:14 «ای پسر برادرم!
8:16 اگر آنچه آورده‌ای را برای مال می‌خواهی،
8:21 ما از اموالمان برایت گرد می‌آوریم
8:23 تا آنکه از همه ما ثروتمندتر شوی.
8:26 و اگر شرف می‌خواهی،
8:28 تو را بر خود سرور می‌سازیم، به گونه‌ای که هیچ کاری را جز با تو انجام ندهیم.
8:32 و اگر پادشاهی می‌خواهی،
8:35 تو را بر خود پادشاه می‌کنیم.
8:37 و اگر آنچه بر تو فرود می‌آید، جنّی است که آن را می‌بینی
8:40 و نمی‌توانی آن را از خود دور کنی،
8:43 برایت پزشک می‌جوییم
8:45 و در این راه اموالمان را خرج می‌کنیم تا تو را از آن بهبود بخشیم،
8:49 زیرا که گاهی تابع (جن) بر آدمی چیره می‌شود تا آنکه از آن درمان می‌شود.»
8:54 پس (عتبه) سخن می‌گفت و پیامبر ﷺ خاموش بود و سخن نمی‌گفت.
9:00 چون (عتبه) سخنش به پایان رسید،
9:02 پیامبر ﷺ به او فرمود:
9:05 «ای ابوالولید، آیا سخنت تمام شد؟»
9:08 گفت: «آری.»
9:10 فرمود: «پس تو هم از من بشنو.»
9:13 گفت: «بگو.»
9:15 پس پیامبر ﷺ (این آیات را) تلاوت فرمود:
9:19 «حم.
9:24 فرو فرستادهٔ (الله) مهربان بخشاینده است
9:29 کتابی است که آیاتش به‌روشنی بیان شده، قرآنی عربی برای گروهی که می‌دانند
9:38 بشارت‌دهنده و هشداردهنده.»
9:41 پس بیشترشان روی برتافتند و نمی‌شنوند
9:46 و گفتند: دل‌های ما در پوششی است از آنچه ما را به سوی آن می‌خوانی
9:57 و در گوش‌های ما سنگینی است و میان ما و تو پرده‌ای است
10:04 پس تو کار خود را بکن، که ما هم کار خود را می‌کنیم.
10:09 چون پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) به
10:14 جایگاه سجده در سوره فصلت رسید،
10:18 پس اگر تکبر ورزیدند، کسانی که نزد پروردگارت‌اند شب و روز برای او تسبیح می‌گویند
10:32 «و آنان خسته نمی‌شوند».
10:35 پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) سجده کرد.
10:39 سپس سر برداشت و فرمود:
10:42 «ای ابوالولید، آنچه را شنیدی شنیدی؛ اکنون خود دانی و آن.»
10:45 «تو و آن (کارت).»
10:47 پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) هرگز هیچ سخنی از سخنان بشر نگفت،
10:52 بلکه کلام پروردگار بشر، سبحانه و تعالی، بر او خوانده می‌شد.
10:57 و در برخی روایات آمده است
10:59 که چون پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) به این آیه رسید:
11:03 پس اگر روی برتافتند، بگو: شما را از صاعقه‌ای بیم می‌دهم، مانند صاعقهٔ عاد و ثمود
11:12 عتبه برخاست و دست خود را بر دهان پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) گذاشت
11:17 و گفت: تو را به الله و به خویشاوندی سوگند می‌دهم،
11:21 یعنی: این کار را نکن.
11:23 از الله مخواه که صاعقه‌ای بر ما فرو فرستد.
11:27 آنگاه عتبه نزد یارانش بازگشت.
11:30 و چون او را در حال آمدن دیدند، برخی به برخی دیگر گفتند:
11:34 «به الله سوگند، ابوالولید با چهره‌ای دیگرگون از آنچه با آن رفته بود، نزد شما آمده است.»
11:40 چون نزدشان نشست، گفتند:
11:43 «ای ابوالولید، چه خبر داری؟»
11:45 گفت:
11:46 «من سخنی شنیدم که به الله سوگند هرگز مانند آن را نشنیده‌ام.
11:51 به الله سوگند، این شعر نیست و جادو و کهانت هم نیست.
11:56 ای گروه قریش،
11:58 از من اطاعت کنید و این کار را به من واگذارید،
12:01 و میان این مرد و آنچه در آن است راه را باز گذارید،
12:04 از او کناره گیرید.
12:06 به الله سوگند که سخنی را که از او شنیدم، خبری بزرگ خواهد بود.
12:11 اگر عرب او را از میان بردارد،
12:13 شما بی‌آنکه خود دست به کار شوید او را از پیش برداشته‌اید.
12:16 و اگر بر عرب چیره شود،
12:18 فرمانروایی‌اش فرمانروایی شماست،
12:20 و عزتش عزت شماست،
12:22 و شما سعادتمندترین مردم به واسطه او خواهید بود.»
12:24 گفتند:
12:26 «به الله سوگند، ای ابوالولید، او تو را با زبانش جادو کرده است.»
12:30 گفت:
12:31 «این رأی من است؛ هر کاری که صلاح می‌دانید انجام دهید.»
12:35 گنجینه‌های سیره
12:42 تحریم
12:44 پس از آنکه عتبه بن ربیعه از نزد پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) بیرون آمد و آنچه گفت گفت،
12:52 (گفت).
12:54 قریش دیدند که ناگزیر باید برای این مشکلی که برایشان پیش آمده راه حلی یافت.
13:00 پس صلاح دیدند که تحریم کامل بنی‌هاشم اجرا شود.
13:04 گرد آمدند و علیه بنی‌هاشم هم‌پیمان شدند،
13:08 و بر این توافق کردند
13:09 که با ایشان ازدواج نکنند،
13:11 به ایشان چیزی نفروشند،
13:13 با ایشان همنشین نشوند،
13:15 و با ایشان سخن نگویند.
13:17 و بر این امر صحیفه‌ای نوشتند که در آن پیمان‌ها و تعهدات بود:
13:22 که هرگز از بنی‌هاشم هیچ صلحی نپذیرند،
13:26 و هیچ ترحمی بر ایشان نداشته باشند،
13:28 تا آنکه رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) را به ایشان تسلیم کنند تا او را بکشند.
13:34 این پیمان برقرار شد
13:36 و صحیفه در درون کعبه آویخته شد.
13:39 مسلمانان و بنی‌هاشم، مؤمن و کافرشان، به پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) پیوستند،
13:44 و بنی‌المطلب، مؤمن و کافرشان،
13:48 به پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) پیوستند،
13:51 جز ابولهب،
13:53 عموی پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)،
13:55 و برخی از بنی‌المطلب.
13:57 پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) و کسانی که با او بودند به درّه‌ای به نام شعب ابی‌طالب رفتند.
14:05 این تحریم سه سال ادامه یافت،
14:09 و محاصره بر پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) و همراهانش سخت شد،
14:14 تا آنکه سختی به ایشان رسید
14:16 و ناچار به خوردن برگ‌ها و پوست‌ها شدند.
14:20 و شگفت آنکه در این تحریم،
14:23 کافران بنی‌هاشم و کافران بنی‌المطلب
14:27 همراه پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) بیرون آمدند.
14:30 این نشان می‌دهد که تعصب قبیله‌ای عرب نیرومند و مؤثر بود.
14:37 و اگر کسی بگوید:
14:39 چرا بنی‌هاشم همراه پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) بیرون آمدند؟
14:43 زیرا ایشان پسران عموزادگان او بودند؛
14:46 پس چرا بنی‌المطلب (چنین کردند)؟
14:48 و چرا بنی‌عبدشمس و بنی‌نوفل (همراه ایشان) بیرون نیامدند،
14:52 با آنکه عبدشمس و نوفل و هاشم و مطلب
14:56 همه ایشان برادرند،
14:59 و پدرشان عبد مناف است؟
15:01 پاسخ آن است که بنی‌المطلب و بنی‌هاشم
15:05 پیوند ایشان با یکدیگر از پیوند بنی‌هاشم با بنی‌عبدشمس یا بنی‌نوفل قوی‌تر است،
15:13 و همچنین پیوند بنی‌المطلب با عبدشمس یا نوفل (ضعیف‌تر است).
15:18 و این امری قدیمی است.
15:20 از جبیر بن مطعم روایت شده که گفت:
15:23 چون روز خیبر شد،
15:25 پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) سهم ذوی‌القربی را به بنی‌هاشم و بنی‌المطلب داد
15:32 و بنی‌نوفل و بنی‌عبدشمس را واگذاشت.
15:35 من و عثمان بن عفان نزد رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) آمدیم
15:41 و گفتیم: ای رسول الله،
15:44 این‌ها بنی‌هاشم‌اند،
15:46 فضل ایشان را انکار نمی‌کنیم، به همان جایگاهی که الله تو را در میان ایشان قرار داده است.
15:51 پس برادران ما از بنی‌المطلب را چه شده است؟
15:54 به ایشان داده‌ای و ما را واگذاشته‌ای، با آنکه خویشاوندی ما و ایشان یکسان است.
15:58 پس پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) فرمود:
16:01 ما در جاهلیت و اسلام از هم جدا نشدیم.
16:06 ما و آنان فقط یک چیز هستیم.
16:09 و پیامبر (ﷺ) انگشتان خود را در هم فرو برد.
16:13 و عرب در جاهلیت، پیش از اسلام،
16:17 بلکه پیش از ولادت پیامبر (ﷺ)،
16:21 دربارهٔ هاشم و مطلب می‌گفتند: «دو ماه‌رخ».
16:25 و دربارهٔ عبد شمس و نوفل می‌گفتند: «دو رودخانه».
16:30 و ابوطالب در این سه سال
16:34 از ترور پیامبر (ﷺ) بیم داشت.
16:39 پس پیامبر (ﷺ)
16:42 هرگاه می‌خواست بخوابد،
16:44 ابوطالب مدتی او را رها می‌کرد،
16:47 سپس او را بیدار می‌کرد و جایش را تغییر می‌داد،
16:49 تا دیگری به جای او بخوابد.