از مجموعهٔ زندگی سلف صالح (مجموعه کامل شد) · درس 40 از 72

خلاصه ای از زندگی سلف بین قول و عمل | قسمت (40) | خود هضم

◉ 483 بازدید ⏱ 7:14 صدای ترجمه‌شده — فارسی
0:000:00

متن کامل

ترجمهٔ ماشینی — ممکن است خطا داشته باشد
0:00 بسم الله الرحمن الرحیم
0:03 زندگی سلف میان گفتار و کردار
0:09 فروتنی نفس (هضم نفس)
0:13 ابوبکر رضی‌الله‌عنه در خطبه‌ای که در آغاز خلافتش ایراد کرد، فرمود:
0:20 من زمام امور شما را به دست گرفتم، در حالی که بهترین شما نیستم.
0:23 اگر نیکی کردم، مرا یاری دهید.
0:26 و اگر بدی کردم، مرا راه راست بنمایانید.
0:30 سفیان رحمه‌الله گفت:
0:32 از حسن رحمه‌الله به ما رسیده که گفت:
0:36 آری، به الله سوگند، او (ابوبکر) از همه آنان بهتر است.
0:40 اما مؤمن نفس خود را فروتن می‌سازد.
0:43 و عبدالله بن مسعود رضی‌الله‌عنه گفت:
0:48 اگر آنچه من از نفس خود می‌دانم شما می‌دانستید، بر سرم خاک می‌پاشیدید.
0:54 و سالم بن عبدالله رحمه‌الله با مردی برخورد کرد (در ازدحام قرار گرفت)،
0:58 پس سالم به او گفت:
1:00 این‌گونه (ستایش) را کنار بگذار، الله تو را رحمت کند.
1:03 آن مرد به او گفت:
1:05 من تو را جز مردی بد نمی‌بینم.
1:08 سالم به او گفت:
1:10 گمان نمی‌کنم که تو دورتر (از حق) باشی.
1:12 و مطرف بن عبدالله رحمه‌الله گفت:
1:16 هرگز کسی مرا ستایش نکرد
1:19 مگر آنکه نفسم در نظر خودم خوار شد.
1:22 و نیز رحمه‌الله، در حالی که در عرفات بود، گفت:
1:26 خدایا، به خاطر من، همه (حاجیان) را رد مکن.
1:29 و عبدالله بن بکر مزنی رحمه‌الله گفت:
1:34 شنیدم که کسی از پدرم حکایت می‌کرد
1:37 که او در عرفات ایستاده بود،
1:40 در حالی که (از ترس) لرزان بود، گفت:
1:42 اگر من در میان ایشان نبودم،
1:44 قطعاً می‌گفتم که (الله) آنان را آمرزیده است.
1:47 ذهبی رحمه‌الله گفت:
1:49 این‌گونه شایسته است که بنده بر نفس خود سخت‌گیر باشد و آن را فروتن سازد.
1:55 و محمد بن واسع رحمه‌الله گفت:
1:58 اگر گناهان بوی داشتند،
2:01 نمی‌توانستید به من نزدیک شوید
2:04 از بوی بد بوی من.
2:06 و بر عبدالله بن مبارک رحمه‌الله کتاب «المناسک» خوانده شد،
2:11 (در آن کتاب)
2:13 او به حدیثی رسید که در آن (چنین) بود:
2:16 عبدالله (بن مبارک) گفت: «و ما به آن عمل می‌کنیم.»
2:19 پس گفت: «چه کسی این را از گفتار من نوشته است؟»
2:23 گفته شد: «کاتبی که نوشت.»
2:26 پس او پیوسته آن را با دست خود می‌ساید تا محو شد.
2:30 سپس گفت: «و من کیستم که سخن مرا بنویسند؟»
2:35 و ابوسلیمان دارانی رحمه‌الله گفت:
2:39 اگر تمام مردم گرد آیند تا مرا همان‌گونه که خود را در نظر خویش فروتن می‌دانم، فروتن کنند،
2:45 قادر به آن نخواهند بود.
2:47 و مردی به احمد بن حنبل رحمه‌الله گفت:
2:52 ستایش الله را که تو را دیدم.
2:55 او گفت: «بنشین. این چیست؟ من کیستم؟»
3:01 و از مردی نقل است که گفت:
3:03 اثر اندوه را بر چهره ابوعبدالله،
3:06 یعنی احمد بن حنبل، دیدم،
3:09 و شخصی او را ستایش کرد و به او گفته شد:
3:12 الله از جانب من بهترین پاداش را به تو دهد (به خاطر اسلام).
3:16 گفت: «بلکه الله از جانب من اسلام را بهترین پاداش دهد.
3:20 من کیستم و چه هستم؟»
3:23 مردی از ابوعبدالله محمد بن عتاب رحمه‌الله پرسید
3:29 درباره مسائلی که آنها را برگزیده و آماده کرده بود،
3:32 و او بهترین پاسخ را داد.
3:35 پس آن مرد او را ستایش کرد،
3:37 و او به وی گفت:
3:39 ای پسر برادرم، این را عادت مگردان،
3:42 زیرا اگر دیروز شب آن را مطالعه نکرده بودم،
3:45 به چنین (پاسخی) پاسخ نمی‌دادم.
3:48 و ابن قیم رحمه‌الله گفت:
3:52 شیخ الاسلام ابن تیمیه رحمه‌الله بسیار می‌فرمود:
3:57 نه چیزی از آن من است و نه از من چیزی است،
4:01 و نه در من چیزی است.
4:03 و بسیار این بیت را برای خود می‌آورد:
4:07 من گدازاده‌ام و فرزند گدازاده،
4:10 و همین‌گونه بود پدرم و جدم.
4:13 و هرگاه در رویش ستایش می‌شد، می‌گفت:
4:18 به الله سوگند، من تا کنون هر لحظه اسلامم را تازه می‌کنم،
4:22 و هنوز اسلام نیکویی نیاورده‌ام.
4:26 و در پایان عمرش، برای من
4:29 قاعده‌ای در تفسیر به خط خودش فرستاد،
4:32 و در پشت آن، ابیاتی به خط خود و از سروده‌های خودش بود:
4:36 من فقیرم به سوی پروردگار جهانیان،
4:39 من در تمام احوالم بینوایم.
4:43 من بر نفس خود ستمگرم، و آن ستمگر من است،
4:47 و خیری که به ما می‌رسد، از جانب اوست و به ما می‌آید.
4:51 نمی‌توانم برای خود سودی بیاورم،
4:55 و نه برای خود توان دفع زیان‌ها را دارم.
4:59 و جز او، سرپرستی نیست که مرا تدبیر کند،
5:03 و نه شفیعی هنگامی که خطاهایم مرا فرا گیرد.
5:07 و هرگز چیزی جز او را مالک نیستم،
5:11 و نه شریکی در بخشی از ذرات وجودم.
5:15 و نه پشتیبانی که به او یاری جوید،
5:19 آن‌گونه که برای صاحبان قدرت‌ها هست.
5:23 فقر، وصف ذاتی لازم من است، همیشه،
5:27 همان‌گونه که بی‌نیازی همیشه وصف ذاتی اوست.
5:31 و این حال، حال همه خلق است،
5:35 و همگان نزد او بنده‌ای نیازمندند.
5:39 پس هر کس جز از آفریدگارش، خواسته‌ای طلب کند،
5:43 او نادان، ستمگر، مشرک و سرکش است.
5:47 و ستایش الله را، بر تمام جهان هستی،
5:51 آنچه بوده و آنچه پس از این خواهد آمد.
5:55 و او رحمه‌الله، مرد صالح و فقیر را نزدیک می‌کرد.
6:00 او را گرامی می‌داشت، با او انس می‌گرفت و با گشاده‌رویی با او برخورد می‌کرد
6:04 با سخن شیرین و دلنشینش که فراتر از دیگران بود
6:08 تا آنجا که گاه خدمت او را خودش به عهده می‌گرفت
6:12 و در برآوردن نیازش یاریش می‌داد تا دلش شاد شود
6:16 و این کار را برای نزدیکی به پروردگارش انجام می‌داد
6:20 و آن رحمه‌الله تعالی هرگز از کسی که از او فتوا می‌خواست یا پرسشی می‌کرد
6:24 ملول نمی‌شد، بلکه با روی خوش به او روی می‌آورد
6:28 با گشاده‌رویی و نرمی خو
6:32 و با او می‌ایستاد تا آنکه خود آن شخص از نزد او جدا شود
6:36 چه کودک باشد، چه مرد یا زن
6:40 آزاد باشد یا برده، دانشمند باشد یا عامی
6:44 و با سخنی درشت و ناخوشایند به او پاسخ نمی‌داد؛ یعنی با سخن خشن او را روبه‌رو نمی‌کرد
6:48 که در آن خشونت و درشتی باشد، و او را به تنگنا نمی‌انداخت
6:52 و با سخنی که او را بترساند یا رمیده کند، از خود دورش نمی‌ساخت
6:56 بلکه پاسخش می‌داد، او را می‌فهماند و خطایش را از صواب به او می‌شناساند
7:00 با مهربانی و گشاده‌دلی
7:05 میان گفتار و کردار