از مجموعهٔ زندگی سلف صالح (مجموعه کامل شد) · درس 57 از 72

خلاصه ای از زندگی سلف بین قول و عمل | قسمت (57) | صداقت، مسئولیت پذیری و استواری در دین

◉ 341 بازدید ⏱ 13:09 صدای ترجمه‌شده — فارسی
0:000:00

متن کامل

ترجمهٔ ماشینی — ممکن است خطا داشته باشد
0:00 بسم الله الرحمن الرحیم
0:03 حیات سلاطین میان گفتار و کردار
0:09 امانت و مسئولیت
0:15 عمر بن خطاب رضی‌الله‌عنه فرمود:
0:18 اگر شتری در کنار رود فرات گم شود،
0:22 از این می‌ترسم که الله عز وجل از من دربارهٔ آن بازخواست کند.
0:26 و هنگامی که ابولؤلؤهٔ مجوسی او را خنجر زد،
0:30 به پسرش عبدالله فرمود:
0:32 ای عبدالله بن عمر!
0:35 ببین بر من چه قدر بدهی است.
0:38 آن را حساب کردند و آن را هشتاد و شش هزار، یا نزدیک به آن، یافتند.
0:43 فرمود: اگر دارایی خاندان عمر آن را ادا کند،
0:47 پس از اموال ایشان بپرداز.
0:50 و اگر نه، در میان بنی عدی بن کعب بپرس.
0:53 و اگر اموال ایشان هم وفا نکرد، در میان قریش بپرس،
0:57 و غیر ایشان را در این کار شریک مگردان.
1:00 و هنگامی که عتبهٔ بن فرقد به آذربایجان رسید،
1:05 برایش خبیص آوردند.
1:07 او چشید و آن را شیرین یافت.
1:10 گفت: اگر برای امیرالمؤمنین عمر از این بسازید...
1:15 پس برای او دو سبد بزرگ قرار داد،
1:18 سپس آن دو را بر شتری با دو مرد بار کرد،
1:22 و آن دو را نزد او فرستاد.
1:24 چون نزد عمر رسید،
1:26 فرمود: این چیست؟
1:30 گفت: این خبیص است.
1:33 او چشید و دید که شیرین است.
1:36 فرمود: آیا همهٔ مسلمانان از این در خانهٔ خود سیر می‌شوند؟
1:41 گفتند: نه.
1:43 فرمود: آن دو را بازگردانید، سپس به او نوشت:
1:47 اما بعد،
1:49 این از کد (رنج) تو نیست و نه از کد پدرت،
1:52 و نه از کد مادرت.
1:54 مسلمانان را از آنچه که خود در خانه‌ات از آن سیر می‌شوی، سیر کن.
1:59 و چون در زمان عمر رضی‌الله‌عنه قحطی شد،
2:03 او گوشت چرب و روغن نخورد تا مردم بخورند.
2:08 و از ابوصالح حنفی روایت است که گفت:
2:12 بر مادرت ثوم رضی‌الله‌عنها وارد شدم،
2:15 و او گفت:
2:17 برای ابوصالح غذا بیاورید.
2:20 برایم آبگوشتی آوردند که در آن پاره‌های گوشت بود.
2:23 گفتم: آیا این را به من می‌خورانید در حالی که شما...
2:28 گفت:
2:30 چگونه بود اگر امیرالمؤمنین علی رضی‌الله‌عنه را می‌دیدی
2:34 که ترنج برایش آوردند،
2:36 و حسن یا حسین یکی از آن ترنج‌ها را برای کودکی از آنان گرفت.
2:41 او آن را از دستش ربود و میان مسلمانان تقسیم کرد.
2:46 و عمر بن عبدالعزیز رحمه‌الله سیب‌های «فیء» را تقسیم می‌کرد.
2:53 پسر کوچکش یک سیب برداشت،
2:56 او آن را از دهانش بیرون کشید و او را آزرد.
3:00 او گریان نزد مادرش رفت.
3:03 او به بازار فرستاد و برایش یک سیب خرید.
3:07 چون عمر بازگشت، بوی سیب را احساس کرد.
3:11 فرمود:
3:12 ای فاطمه!
3:14 آیا چیزی از این «فیء» آورده‌ای؟
3:17 گفت: نه.
3:19 و ماجرا را برایش بازگو کرد.
3:21 فرمود:
3:22 به خدا سوگند که آن را از پسرم گرفتم،
3:25 اما آن را از دلم بیرون نکشیدم،
3:28 ولی دوست نداشتم بهرهٔ خود را از الله عز وجل
3:33 به یک سیب از اموال مسلمانان بفروشم.
3:36 و چون عمر بن عبدالعزیز رحمه‌الله به عنوان والی وارد مدینه شد،
3:43 نماز ظهر را خواند،
3:44 و ده نفر را فراخواند:
3:46 عروه،
3:47 عبیدالله،
3:49 سلیمان بن یسار،
3:51 قاسم،
3:52 سالم،
3:53 خارجه،
3:55 ابوبکر بن عبدالرحمن،
3:57 ابوبکر بن سلیمان بن ابی حثمه،
4:01 و عبدالله بن عامر بن ربیعه.
4:04 پس الله را حمد و ستایش کرد،
4:07 سپس فرمود:
4:08 من شما را برای کاری فراخوانده‌ام که در آن پاداش داده می‌شوید
4:12 و در آن یاور حق خواهید بود.
4:15 نمی‌خواهم کاری را انجام دهم
4:17 مگر با رأی شما
4:19 یا با رأی کسانی از شما که حاضرند.
4:22 اگر کسی را دیدید که تجاوز می‌کند،
4:25 یا ستمی از کارگزاری به شما رسید،
4:28 پس شما را به الله سوگند می‌دهم که هر کس آن را دریافت کند
4:31 به من خبر دهد.
4:33 برایش دعای خیر کردند و پراکنده شدند.
4:36 و عمر بن عبدالعزیز رحمه‌الله
4:39 بر پست (چاپار) سوار نمی‌شد
4:41 مگر برای نیاز مسلمانان.
4:44 و به کارگزار خود نوشت که برایش عسل بخرد،
4:48 و در آن هیچ چیزی را به کار نگیرد.
4:51 کارگزارش او را بر وسیلهٔ نقلیهٔ پست سوار کرد.
4:55 چون آمد، فرمود:
4:57 این را بر چه چیزی حمل کرده‌ای؟
4:59 گفتند: بر پست.
5:01 پس دستور داد آن عسل
5:03 فروخته شود و بهایش در بیت‌المال مسلمانان قرار گیرد،
5:08 و فرمود:
5:09 عسل تو را بر ما تباه کردی.
5:13 و محمد بن واسع رحمه‌الله (گفت):
5:15 الاغی‌ای داشت که آن را برای فروش عرضه کرده بود.
5:18 مردی به او گفت:
5:20 آیا آن را برای من می‌پسندی؟
5:22 گفت:
5:23 اگر آن را برای تو می‌پسندیدم، نمی‌فروختم.
5:26 و شیخ عبدالله بسام رحمه‌الله (گفت):
5:30 شیخ به من خبر داد
5:32 صالح بن عبدالله زغیبی رحمه‌الله
5:35 که در دوران امامتش در مسجد نبوی،
5:39 که بیش از بیست سال به طول انجامید،
5:42 هرگز غیبت نکرد،
5:44 و هیچ‌کس را جانشین خود نمی‌کرد.
5:47 (این نشان‌دهندهٔ) پایداری بر دین و فداکاری در راه آن است.
5:53 عبدالله بن مسعود رضی‌الله‌عنه (فرمود):
5:58 همراه (گروه) نباش
6:00 (و) گفتند: «و هیچ‌گاه همراه آن نباش»؛
6:03 (او) گفت:
6:04 می‌گوید: من با مردم هستم،
6:06 اگر آنان هدایت یابند، من هدایت یافته‌ام،
6:08 و اگر گمراه شوند، من گمراه شده‌ام.
6:11 آگاه باشید که هر یک از شما باید خود را بر این آماده کند که اگر مردم کافر شوند، او کافر نشود.
6:18 و (ابن مسعود) رضی‌الله‌عنه فرمود:
6:20 نخستین کسانی که اسلام خود را آشکار کردند، هفت تن بودند:
6:24 رسول الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم،
6:27 و ابوبکر و عمار،
6:30 و مادرش سمیه و صهیب،
6:33 و بلال و مقداد.
6:36 اما رسول الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم،
6:40 الله او را به وسیلهٔ عمویش ابوطالب حفظ کرد.
6:44 و اما ابوبکر،
6:46 الله او را به وسیلهٔ قومش حفظ کرد.
6:49 و اما دیگران،
6:51 مشرکان آنان را گرفتند
6:53 و زره‌های آهنین بر تنشان پوشاندند
6:56 و در آفتاب گداختند.
6:58 از میان آنان کسی نبود
7:00 مگر آنکه با آنچه (مشرکان) می‌خواستند همراهی کرد،
7:03 جز بلال رضی‌الله‌عنه،
7:06 که جان خود را در راه الله خوار شمرد
7:10 و (در نظر) قومش نیز خوار بود.
7:12 پس کودکان را بر او گماشتند
7:14 و او را در کوچه‌های مکه می‌گرداندند،
7:17 و او می‌گفت: «احد، احد».
7:20 و محمد بن حنفیه رحمه‌الله (فرمود):
7:24 الله عزّ وجلّ
7:26 بهشت را بهای جان‌های شما قرار داده است،
7:29 پس آن را به غیر آن نفروشید.
7:32 و حسن بصری رحمه‌الله می‌گفت:
7:36 تعجب از کسی نیست که هلاک شد،
7:38 که چگونه هلاک شد؛
7:40 تعجب از کسی است که نجات یافت،
7:42 که چگونه نجات یافت.
7:44 و به ابن مبارک گفته شد،
7:46 رحمه‌الله:
7:48 با چه چیزی ابن عون (به این مرتبه) رسید؟
7:50 گفت: با استقامت.
7:52 و سفیان بن عیینه
7:55 رحمه‌الله می‌گفت:
7:57 (او) می‌گفت:
7:59 راه‌های حق را بپیمایید،
8:01 و از کمی اهل آن وحشت نکنید.
8:04 و از عطاء بن یسار
8:06 رحمه‌الله روایت است که گفت:
8:08 ابلیس در هنگام مرگ بر مردی ظاهر شد
8:11 و گفت:
8:13 از دست من رهایی یافتی؟
8:15 (آن مرد) گفت:
8:16 هنوز از تو ایمن نشده‌ام.
8:18 و از عبدالله بن احمد بن حنبل
8:21 رحمه‌الله روایت است که گفت:
8:23 چون وقت مرگ پدرم فرا رسید،
8:25 نزد او نشستم،
8:27 و دستمال را در دست داشتم تا چانه‌اش را با آن ببندم.
8:30 او عرق می‌کرد،
8:32 سپس به هوش می‌آمد،
8:33 سپس چشمانش را باز می‌کرد
8:35 و با دستش چنین (اشاره) می‌کرد
8:37 «نه، دور باد!»
8:39 «نه، دور باد!»
8:41 این کار را یک بار و سپس بار دوم انجام داد.
8:44 چون نوبت سوم شد،
8:46 به او گفتم:
8:47 ای پدر،
8:49 این چه چیزی است که در این هنگام بر زبان می‌آوری؟
8:53 عرق می‌کنی تا آنجا که می‌گوییم
8:55 «تمام شد»،
8:57 سپس بازمی‌گردی و می‌گویی:
8:59 «نه، دور باد!»
9:01 «نه، دور باد!»
9:02 پس به من گفت:
9:03 ای پسرم،
9:05 نمی‌دانی چه گفتم؟
9:07 گفتم: نه.
9:08 فرمود:
9:10 ابلیس، لعنه‌الله،
9:12 (در حالی که) پشت سرم ایستاده و انگشت خود را گاز می‌گیرد،
9:15 به من می‌گوید:
9:17 «ای احمد، مرا فریب دادی!»
9:19 و من می‌گویم:
9:21 لا بعد
9:23 لا بعد تا آن‌که بمیرم
9:25 و حسن بن عَرَفَه گفت:
9:28 رحمه‌الله
9:30 بر احمد بن حنبل وارد شدم
9:32 رحمه‌الله، پس از محنت (آزمایش)
9:34 به او گفتم:
9:36 ای ابا عبدالله!
9:38 تو جایگاه پیامبران را داری
9:40 پس به من گفت:
9:42 خاموش باش!
9:43 زیرا دیدم که مردم دین‌های خود را می‌فروشند
9:47 و دیدم دانشمندانی را که با من بودند، می‌گویند و تمایل نشان می‌دهند
9:52 گفتم:
9:53 من کیستم؟
9:55 و من چه هستم؟
9:56 و در روز فردا به پروردگارم چه بگویم؟
9:58 آن‌گاه که در پیشگاه او، جل جلاله، بایستم
10:01 پس به من گفت:
10:03 دینت را فروختی، همان‌گونه که دیگری فروخت!
10:06 در کار خود اندیشیدم
10:08 و به شمشیر و تازیانه نگریستم
10:11 و آن‌ها را برگزیدم و گفتم:
10:13 اگر بمیرم
10:15 به سوی پروردگارم عزّ و جلّ خواهم رفت
10:17 پس خواهم گفت:
10:19 مرا فراخواندند که در وصفی از اوصاف تو بگویم که مخلوق است
10:23 و نگفتم
10:25 پس امر به او واگذار است
10:27 اگر بخواهد عذاب می‌کند و اگر بخواهد رحم می‌کند
10:30 گفتم:
10:32 آیا برای تازیانه‌های ایشان درد یافتی؟
10:35 به من گفت:
10:36 آری
10:37 و خود را تا آن‌جا که از بیست (ضربه) گذشتم، استوار نگه داشتم
10:40 سپس پس از آن، نفهمیدم
10:43 پس چون دو عقوبت (شمشیر و تازیانه) فرود آمد
10:45 گویی دردی از آن احساس نکردم
10:48 و نماز ظهر را ایستاده خواندم
10:51 حسن گفت:
10:52 پس گریستم
10:54 پس به من گفت:
10:55 چه چیز تو را می‌گریاند؟
10:57 گفتم:
10:58 از آنچه بر تو فرود آمد، گریستم
11:01 گفت:
11:02 آیا کفر نورزیدم؟
11:04 اگر تلف شوم، باکی ندارم
11:06 و ربیع بن سلیمان رحمه‌الله گفت:
11:11 بر بویطی رحمه‌الله وارد شدم
11:14 در روزگار محنت
11:16 پس او را دیدم که تا نیمه ساق‌هایش در بند بود
11:18 با زنجیری که دست‌هایش به گردنش بسته شده بود
11:20 و او می‌گفت:
11:22 همانا الله خلق را با «کن» آفرید
11:24 پس اگر (کلام الله) مخلوق باشد
11:27 پس هر مخلوقی
11:29 با مخلوقی آفریده شده است
11:31 و اگر (واثق) را ملاقات کنم
11:33 قطعاً او را تصدیق نخواهم کرد
11:35 یعنی واثق را
11:36 و در همین زنجیر خود خواهم مُرد
11:38 تا آن‌که گروهی بیایند
11:41 که بدانند او
11:43 در این امر (حق)
11:45 مردی بود که در زنجیر خود مُرد
11:47 و گروهی در زنجیرهای خود
11:49 ربیع گفت:
11:51 و او از زندان به من نامه نوشت
11:53 که می‌گوید:
11:54 به‌راستی برای من اوقاتی می‌آید
11:57 که آهن را احساس نمی‌کنم
11:59 که بر بدنم است
12:01 تا آن‌که دستم آن را لمس کند
12:03 پس چون این نامه‌ام را خواندی
12:05 اخلاق خود را نیکو دار
12:07 با اهل حلقه‌ات (درس/مجلست)
12:09 و به غریبان سفارش کن
12:11 به‌ویژه به نیکی
12:13 زیرا بسیار شنیدم
12:15 شافعی رحمه‌الله
12:17 این بیت را به‌عنوان مثل می‌آورد:
12:19 خود را برای ایشان خوار می‌کنم
12:21 تا که مرا گرامی دارند
12:23 و نفسی را که خوارش نکنی
12:25 گرامی نمی‌داری
12:27 و عبدالعزیز بن ابی رَوّاد
12:29 رحمه‌الله گفت:
12:31 گفته می‌شد:
12:33 سخن گفتن به حق و صبر بر آن
12:35 با اعمال شهیدان برابر است
12:37 و گفت:
12:40 شیخ الاسلام هَروی رحمه‌الله:
12:42 پنج بار بر شمشیر عرضه شدم
12:44 (در این حال)
12:46 به من گفته نمی‌شد:
12:48 از مذهب خود بازگرد
12:50 بلکه به من گفته می‌شد:
12:52 از کسی که با تو مخالفت می‌کند، خاموش باش!
12:54 و من می‌گفتم: خاموش نخواهم بود!
12:56 زندگیِ سَلب
13:00 میان گفتار و کردار