از مجموعهٔ زندگی سلف صالح (مجموعه کامل شد) · درس 51 از 72

خلاصه ای از زندگی سلف بین قول و عمل | قسمت (51) | تسلی دادن و رفع ناراحتی و رسیدگی به فقرا

◉ 380 بازدید ⏱ 10:54 صدای ترجمه‌شده — فارسی
0:000:00

متن کامل

ترجمهٔ ماشینی — ممکن است خطا داشته باشد
0:00 بسم الله الرحمن الرحیم
0:04 زندگی سلف میان گفتار و عمل
0:11 دلداری دادن و برطرف کردن اندوه
0:14 از ابن مسعود رضی‌الله‌عنه روایت است که گفت
0:20 مردم در روز قیامت (در حالی) برانگیخته می‌شوند که به‌هیچ‌وجه برهنه نبوده‌اند.
0:24 و هرگز تشنه‌تر از آنچه بودند، نبودند.
0:27 و بیش‌ترین (یا: سخت‌ترین) رنج را هرگز نداشتند
0:30 هر که برای الله لباسی بپوشاند، الله او را لباس بپوشاند.
0:34 و هرکس به خاطر الله (کسی را) اطعام کند، الله او را اطعام می‌کند.
0:37 و هر که برای الله (کسی را) سیراب کند، الله او را سیراب خواهد کرد.
0:40 هر که برای الله عمل کند، الله او را بی‌نیاز می‌گرداند.
0:44 مردی نزد حسین بن علی رضی‌الله‌عنه آمد
0:48 پس از او خواست که در کاری با او برود
0:51 گفت: من معتکفم.
0:55 امام حسن بن علی رضی‌الله‌عنه آمد و خبر داد
0:59 حسن گفت
1:01 اگر در نیازت با تو همراهی کند
1:04 نزد من محبوب‌تر است از اعتکاف یک ماه
1:08 حسن بصری رحمه‌الله فرمود:
1:11 برآوردن نیاز یک مسلمان را بر من
1:14 برای من دوست‌داشتنی‌تر است از اینکه هزار رکعت نماز بخوانم
1:19 و چون مادر صالح، رحمها الله، درگذشت
1:22 همسر احمد بن حنبل
1:25 امام احمد رحمه‌الله به زنی که نزد ایشان بود گفت
1:29 برو پیش فلانی، دختر عموی من
1:32 برای من از خودش خواستگاری کن
1:35 گفت: پس نزد او آمد و او پاسخ داد.
1:39 وقتی نزد او بازگشتم، گفت
1:42 خواهرش سخنان تو را می‌شنید
1:45 و گفت: و او یک‌چشم بود.
1:48 گفت: بله
1:50 گفت: «برو و خواستگاری کن از آن زنی که یک‌چشم است.»
1:55 پس (آن زن) نزد او آمد و (او) پاسخ داد.
1:58 او مادر عبدالله است
2:01 ابراهیم بن ادهم رحمه‌الله فرمود
2:04 سخاوت و بخشندگی و جود و همدردی با نیازمندان از میان رفت
2:08 پس کسی که به مردم با مال و غذا و آشامیدنی‌اش همدردی نکند
2:13 باید با گشاده‌رویی و اخلاق نیکو با آنان هم‌دردی کند.
2:17 در فزونی اموالتان نباشید
2:20 بر فقیران خود تکبر می‌ورزید
2:23 و به ضعیفانتان گرایش پیدا نکنید
2:26 و یکدیگر را به اطعام مسکینان ترغیب نمی‌کنید.
2:30 توجه سلف به فقرا و مساکین
2:37 اسلم گفت
2:40 یک شب همراه عمر رضی‌الله‌عنه به بیرون شهر مدینه رفتم
2:45 برای ما یک بیت شعر فلاح (رستگاری) بود، پس آن را قصد کردیم.
2:49 او در آنجا زنی دید که به خود می‌پیچید و گریه می‌کرد
2:53 عمر از حال او پرسید.
2:56 گفت: من زنی غریبه‌ام.
2:59 و نزد من چیزی نیست
3:01 عمر گریست
3:03 و او با شتاب به سوی خانه‌اش بازگشت
3:06 او به همسرش، ام کلثوم دختر عقبه بن ابی‌معیط، گفت...
3:11 آیا تو را به اجری که الله برای تو فراهم کرده، رغبتی هست؟
3:14 و خبر را به او داد
3:16 گفت: آری
3:18 او آرد و چربی را بر پشت خود حمل کرد.
3:22 و مادر کلثوم آنچه برای زایمان لازم است فراهم کرد و آمد.
3:27 ام کلثوم بر آن زن وارد شد.
3:30 عمر با شوهرش نشست و گفتگو کرد
3:33 و او آن را نمی‌شناسد
3:35 زن پسری به دنیا آورد.
3:38 ام کلثوم گفت
3:40 ای امیرالمؤمنین
3:42 «به دوستت مژده بده: پسری (به تو داده می‌شود)».
3:44 وقتی آن مرد سخن او را شنید
3:47 او این را بزرگ شمرد و شروع کرد به عذرخواهی از عمر
3:51 عمر گفت: هیچ ایرادی بر تو نیست.
3:54 سپس آنان را با هزینه‌ای و آنچه اصلاحشان می‌کند، رساند و بازگشت.
3:59 و اَسلم گفت
4:02 با عمر بن الخطاب رضی‌الله‌عنه به سوی حرّه واقم بیرون رفتیم.
4:08 تا آن‌گاه که ما در صرار بودیم، ناگاه آتشی
4:12 پس گفت
4:13 ای اسلم
4:15 من او را اینجا سوارانی می‌بینم.
4:17 شب و سرما آنان را کوتاه کرده‌اند
4:20 بیا با هم برویم
4:22 پس به سوی آنان شتابان بیرون رفتیم تا به ایشان نزدیک شدیم.
4:25 ناگاه زنی را دیدم که با او کودکان خردسالی بودند
4:29 و دیگ‌هایی بر روی آتش نصب‌شده بود
4:32 و کودکانش ناله‌کنان گریه می‌کردند
4:35 عمر گفت
4:37 سلام بر شما ای یاران نور
4:40 و ناخوش داشت که بگوید
4:42 ای اصحاب دوزخ
4:44 و او گفت: و بر تو نیز سلام
4:47 گفت: نزدیک می‌شوم.
4:50 بگو: «نزدیک‌تر بیا، با خیر» یا «رهایش کن»
4:54 پس نزدیک آمد و فرمود
4:56 شما را چه شده است؟
4:58 گفت
4:59 شب و سرما آن را کوتاه کردند
5:02 گفت
5:03 پس این کودکان را چه شده که این‌گونه ناله و زاری می‌کنند؟
5:07 گفت
5:08 گرسنگی
5:10 گفت
5:11 پس در این مقدار (چه چیزی هست)؟
5:14 گفت
5:15 با آن (حرف/قصه) خاموششان می‌کنم تا بخوابند
5:19 به الله سوگند میان ما و عمر
5:22 پس گفت:
5:23 ای، خدا تو را رحمت کند
5:25 و عمر نمی‌داند که شما (چه وضعی دارید)
5:27 گفت:
5:28 عمر کار ما را بر عهده دارد،
5:30 اما سپس از ما غافل می‌شود
5:32 (اسلم) گفت:
5:33 پس او رو به من کرد و گفت:
5:36 با ما بیا برویم
5:38 پس دوان‌دوان بیرون رفتیم تا به خانهٔ آرد رسیدیم
5:42 او یک گونی آرد و کوزه‌ای (یا قطعه‌ای) پیه بیرون آورد
5:47 پس گفت:
5:48 این را بر دوشم بگذار
5:50 گفتم:
5:51 من آن را از جانب تو حمل می‌کنم
5:53 گفت:
5:54 تو بار مرا در روز قیامت بر دوش می‌کشی؟
5:58 پس آن را بر دوشم نهاد
6:00 پس او رفت و من با او دوان‌دوان به سوی آن (خانه) رفتم
6:04 آن را نزد آن زن انداخت
6:07 و مقداری از آرد را بیرون آورد
6:09 پس به آن زن گفت:
6:11 (آرد را) برای من بریز تا من برای تو هم بزنم
6:15 و زیر دیگ می‌دمید
6:17 سپس آن را پایین آورد
6:19 پس گفت:
6:20 برای من چیزی (ظرف) بیاور
6:22 پس (زن) برایش کاسه‌ای آورد و (غذا) را در آن ریخت
6:26 سپس به آن زن گفت:
6:29 به آنان بخوران و من برایشان (غذا را) می‌هم‌زنم
6:32 پس همچنان (این کار را ادامه داد) تا سیر شدند
6:35 و باقی‌ماندهٔ آن را نزد آن زن گذاشت
6:38 و برخاست و من هم با او برخاستم
6:40 پس آن زن گفت:
6:42 خدا به تو جزای خیر دهد،
6:44 تو به این کار از امیرالمؤمنین سزاوارتری
6:48 پس (عمر) گفت:
6:50 نیکو بگو
6:52 هرگاه نزد امیرالمؤمنین رفتی
6:55 مرا آنجا خواهی یافت، ان‌شاءالله
6:58 سپس از آن زن کناره گرفت
7:01 آنگاه رو به آن (زن) کرد و (در آن‌جا) نشست
7:04 به او گفتیم:
7:06 ما را کار دیگری غیر از این است
7:09 و با من سخن نمی‌گوید
7:11 تا آن‌که دیدم کودکان با هم کشتی می‌گیرند
7:14 سپس خوابیدند و آرام گرفتند
7:16 پس (عمر) گفت:
7:17 ای اسلم،
7:19 گرسنگی آنان را بی‌خواب و گریان کرده است
7:22 پس دوست داشتم که بازنگردم تا آنچه را دیدم (به چشم) ببینم
7:27 و عمر بن خطاب رضی‌الله‌عنه در تاریکی شب بیرون آمد
7:32 پس طلحه او را دید
7:34 عمر رفت و وارد خانه‌ای شد
7:37 سپس وارد خانهٔ دیگری شد
7:40 چون صبح شد طلحه
7:42 به آن خانه رفت
7:44 ناگاه پیرزنی نابینا و زمین‌گیر را یافت
7:47 به او گفت:
7:49 این مرد چرا نزد تو می‌آید؟
7:52 (زن) گفت:
7:53 او از فلان و فلان زمان به دیدار من می‌آید
7:57 آنچه را که مرا اصلاح می‌کند برایم می‌آورد
8:00 و آزار (و سختی) را از من دور می‌کند
8:02 طلحه گفت:
8:04 مادرت به عزایت بنشیند، ای طلحه!
8:06 آیا لغزش‌های عمر را دنبال می‌کنی؟
8:09 و سلمان فارسی رضی‌الله‌عنه با دستان خود کار می‌کرد
8:14 هرگاه چیزی به دست می‌آورد
8:16 با آن گوشت یا ماهی می‌خرید
8:19 سپس جذامیان را فرا می‌خواند
8:21 و آنان با او می‌خوردند
8:23 و مسکینی نابینا
8:26 نزد ابن مسعود رضی‌الله‌عنه آمد
8:29 در حالی که مردم نزد او ازدحام کرده بودند
8:31 پس (مسکین) ندا داد:
8:32 ای ابا عبدالرحمن!
8:35 صاحبان خواری و (اهل) یمنیه را نزدیک کرده‌ای
8:38 و مرا به‌خاطر این‌که مسکینم دور ساخته‌ای
8:42 پس به او (ابن مسعود) گفت:
8:43 (ایشان را) نزدیک آورید
8:44 پس همچنان (آنان را) نزدیک می‌کرد
8:46 تا آن‌که او را در کنار خود و نزد خویش نشاند
8:50 و عبدالله بن عمر رضی‌الله‌عنهما
8:54 هیچ غذایی نمی‌خورد مگر آن‌که بر سفره‌اش یتیمی باشد
8:59 و جابر بن زید رضی‌الله‌عنه گفت:
9:03 اگر یک درهم به یتیم یا مسکین صدقه دهم
9:07 نزد من محبوب‌تر است از یک حج پس از حجة‌الاسلام
9:12 و قیمت لباس‌های بکر بن عبدالله رحمه‌الله
9:17 چهار هزار (درهم) بود
9:19 و با فقیران و مسکینان همنشینی می‌کرد و با ایشان سخن می‌گفت
9:24 و می‌گفت که این کار آنان را خوشحال می‌کند
9:28 و علی بن حسین رحمه‌الله
9:31 هرگاه صدقه را به سائل می‌داد
9:34 آن را می‌بوسید، سپس به او می‌داد
9:37 و زبید یامی رحمه‌الله
9:40 هرگاه شبی بارانی می‌شد، شعله‌ای از آتش برمی‌داشت
9:45 و به دور پیرزنان محله می‌گشت
9:48 و می‌گفت: آیا بر شما خانه را گرم کنم؟ آیا آتش می‌خواهید؟
9:54 وقتی صبح می‌شد، بر پیرزنان محله سر می‌زد.
9:58 آیا در بازار چیزی لازم دارید یا چیزی می‌خواهید؟
10:03 متولیان خانهٔ الله الحرام به عمر بن عبدالعزیز رحمه‌الله نامه نوشتند
10:10 که دستور دهد برای خانه (کعبه) پوششی بیاورند،
10:12 همان‌گونه که کسانی که پیش از او بودند چنین می‌کردند.
10:15 او برای آنان چنین نوشت:
10:17 من چنین دیدم که آن (مال) را در شکم‌های گرسنه قرار دهم،
10:22 زیرا آنان به آن سزاوارترند تا خانه (کعبه).
10:25 و از مروذی روایت شده که گفت:
10:28 هرگز فقیری را در مجلسی گرامی‌تر از مجلس احمد بن حنبل رحمه‌الله ندیدم.
10:36 او به سوی آنان متمایل بود
10:38 و از اهل دنیا فاصله می‌گرفت.
10:42 زندگی با سلاح
10:44 میان گفتار و کردار