از مجموعهٔ زندگی سلف صالح (مجموعه کامل شد)
· درس 51 از 72
خلاصه ای از زندگی سلف بین قول و عمل | قسمت (51) | تسلی دادن و رفع ناراحتی و رسیدگی به فقرا
0:000:00
متن کامل
ترجمهٔ ماشینی — ممکن است خطا داشته باشد
0:00
بسم الله الرحمن الرحیم
0:04
زندگی سلف میان گفتار و عمل
0:11
دلداری دادن و برطرف کردن اندوه
0:14
از ابن مسعود رضیاللهعنه روایت است که گفت
0:20
مردم در روز قیامت (در حالی) برانگیخته میشوند که بههیچوجه برهنه نبودهاند.
0:24
و هرگز تشنهتر از آنچه بودند، نبودند.
0:27
و بیشترین (یا: سختترین) رنج را هرگز نداشتند
0:30
هر که برای الله لباسی بپوشاند، الله او را لباس بپوشاند.
0:34
و هرکس به خاطر الله (کسی را) اطعام کند، الله او را اطعام میکند.
0:37
و هر که برای الله (کسی را) سیراب کند، الله او را سیراب خواهد کرد.
0:40
هر که برای الله عمل کند، الله او را بینیاز میگرداند.
0:44
مردی نزد حسین بن علی رضیاللهعنه آمد
0:48
پس از او خواست که در کاری با او برود
0:51
گفت: من معتکفم.
0:55
امام حسن بن علی رضیاللهعنه آمد و خبر داد
0:59
حسن گفت
1:01
اگر در نیازت با تو همراهی کند
1:04
نزد من محبوبتر است از اعتکاف یک ماه
1:08
حسن بصری رحمهالله فرمود:
1:11
برآوردن نیاز یک مسلمان را بر من
1:14
برای من دوستداشتنیتر است از اینکه هزار رکعت نماز بخوانم
1:19
و چون مادر صالح، رحمها الله، درگذشت
1:22
همسر احمد بن حنبل
1:25
امام احمد رحمهالله به زنی که نزد ایشان بود گفت
1:29
برو پیش فلانی، دختر عموی من
1:32
برای من از خودش خواستگاری کن
1:35
گفت: پس نزد او آمد و او پاسخ داد.
1:39
وقتی نزد او بازگشتم، گفت
1:42
خواهرش سخنان تو را میشنید
1:45
و گفت: و او یکچشم بود.
1:48
گفت: بله
1:50
گفت: «برو و خواستگاری کن از آن زنی که یکچشم است.»
1:55
پس (آن زن) نزد او آمد و (او) پاسخ داد.
1:58
او مادر عبدالله است
2:01
ابراهیم بن ادهم رحمهالله فرمود
2:04
سخاوت و بخشندگی و جود و همدردی با نیازمندان از میان رفت
2:08
پس کسی که به مردم با مال و غذا و آشامیدنیاش همدردی نکند
2:13
باید با گشادهرویی و اخلاق نیکو با آنان همدردی کند.
2:17
در فزونی اموالتان نباشید
2:20
بر فقیران خود تکبر میورزید
2:23
و به ضعیفانتان گرایش پیدا نکنید
2:26
و یکدیگر را به اطعام مسکینان ترغیب نمیکنید.
2:30
توجه سلف به فقرا و مساکین
2:37
اسلم گفت
2:40
یک شب همراه عمر رضیاللهعنه به بیرون شهر مدینه رفتم
2:45
برای ما یک بیت شعر فلاح (رستگاری) بود، پس آن را قصد کردیم.
2:49
او در آنجا زنی دید که به خود میپیچید و گریه میکرد
2:53
عمر از حال او پرسید.
2:56
گفت: من زنی غریبهام.
2:59
و نزد من چیزی نیست
3:01
عمر گریست
3:03
و او با شتاب به سوی خانهاش بازگشت
3:06
او به همسرش، ام کلثوم دختر عقبه بن ابیمعیط، گفت...
3:11
آیا تو را به اجری که الله برای تو فراهم کرده، رغبتی هست؟
3:14
و خبر را به او داد
3:16
گفت: آری
3:18
او آرد و چربی را بر پشت خود حمل کرد.
3:22
و مادر کلثوم آنچه برای زایمان لازم است فراهم کرد و آمد.
3:27
ام کلثوم بر آن زن وارد شد.
3:30
عمر با شوهرش نشست و گفتگو کرد
3:33
و او آن را نمیشناسد
3:35
زن پسری به دنیا آورد.
3:38
ام کلثوم گفت
3:40
ای امیرالمؤمنین
3:42
«به دوستت مژده بده: پسری (به تو داده میشود)».
3:44
وقتی آن مرد سخن او را شنید
3:47
او این را بزرگ شمرد و شروع کرد به عذرخواهی از عمر
3:51
عمر گفت: هیچ ایرادی بر تو نیست.
3:54
سپس آنان را با هزینهای و آنچه اصلاحشان میکند، رساند و بازگشت.
3:59
و اَسلم گفت
4:02
با عمر بن الخطاب رضیاللهعنه به سوی حرّه واقم بیرون رفتیم.
4:08
تا آنگاه که ما در صرار بودیم، ناگاه آتشی
4:12
پس گفت
4:13
ای اسلم
4:15
من او را اینجا سوارانی میبینم.
4:17
شب و سرما آنان را کوتاه کردهاند
4:20
بیا با هم برویم
4:22
پس به سوی آنان شتابان بیرون رفتیم تا به ایشان نزدیک شدیم.
4:25
ناگاه زنی را دیدم که با او کودکان خردسالی بودند
4:29
و دیگهایی بر روی آتش نصبشده بود
4:32
و کودکانش نالهکنان گریه میکردند
4:35
عمر گفت
4:37
سلام بر شما ای یاران نور
4:40
و ناخوش داشت که بگوید
4:42
ای اصحاب دوزخ
4:44
و او گفت: و بر تو نیز سلام
4:47
گفت: نزدیک میشوم.
4:50
بگو: «نزدیکتر بیا، با خیر» یا «رهایش کن»
4:54
پس نزدیک آمد و فرمود
4:56
شما را چه شده است؟
4:58
گفت
4:59
شب و سرما آن را کوتاه کردند
5:02
گفت
5:03
پس این کودکان را چه شده که اینگونه ناله و زاری میکنند؟
5:07
گفت
5:08
گرسنگی
5:10
گفت
5:11
پس در این مقدار (چه چیزی هست)؟
5:14
گفت
5:15
با آن (حرف/قصه) خاموششان میکنم تا بخوابند
5:19
به الله سوگند میان ما و عمر
5:22
پس گفت:
5:23
ای، خدا تو را رحمت کند
5:25
و عمر نمیداند که شما (چه وضعی دارید)
5:27
گفت:
5:28
عمر کار ما را بر عهده دارد،
5:30
اما سپس از ما غافل میشود
5:32
(اسلم) گفت:
5:33
پس او رو به من کرد و گفت:
5:36
با ما بیا برویم
5:38
پس دواندوان بیرون رفتیم تا به خانهٔ آرد رسیدیم
5:42
او یک گونی آرد و کوزهای (یا قطعهای) پیه بیرون آورد
5:47
پس گفت:
5:48
این را بر دوشم بگذار
5:50
گفتم:
5:51
من آن را از جانب تو حمل میکنم
5:53
گفت:
5:54
تو بار مرا در روز قیامت بر دوش میکشی؟
5:58
پس آن را بر دوشم نهاد
6:00
پس او رفت و من با او دواندوان به سوی آن (خانه) رفتم
6:04
آن را نزد آن زن انداخت
6:07
و مقداری از آرد را بیرون آورد
6:09
پس به آن زن گفت:
6:11
(آرد را) برای من بریز تا من برای تو هم بزنم
6:15
و زیر دیگ میدمید
6:17
سپس آن را پایین آورد
6:19
پس گفت:
6:20
برای من چیزی (ظرف) بیاور
6:22
پس (زن) برایش کاسهای آورد و (غذا) را در آن ریخت
6:26
سپس به آن زن گفت:
6:29
به آنان بخوران و من برایشان (غذا را) میهمزنم
6:32
پس همچنان (این کار را ادامه داد) تا سیر شدند
6:35
و باقیماندهٔ آن را نزد آن زن گذاشت
6:38
و برخاست و من هم با او برخاستم
6:40
پس آن زن گفت:
6:42
خدا به تو جزای خیر دهد،
6:44
تو به این کار از امیرالمؤمنین سزاوارتری
6:48
پس (عمر) گفت:
6:50
نیکو بگو
6:52
هرگاه نزد امیرالمؤمنین رفتی
6:55
مرا آنجا خواهی یافت، انشاءالله
6:58
سپس از آن زن کناره گرفت
7:01
آنگاه رو به آن (زن) کرد و (در آنجا) نشست
7:04
به او گفتیم:
7:06
ما را کار دیگری غیر از این است
7:09
و با من سخن نمیگوید
7:11
تا آنکه دیدم کودکان با هم کشتی میگیرند
7:14
سپس خوابیدند و آرام گرفتند
7:16
پس (عمر) گفت:
7:17
ای اسلم،
7:19
گرسنگی آنان را بیخواب و گریان کرده است
7:22
پس دوست داشتم که بازنگردم تا آنچه را دیدم (به چشم) ببینم
7:27
و عمر بن خطاب رضیاللهعنه در تاریکی شب بیرون آمد
7:32
پس طلحه او را دید
7:34
عمر رفت و وارد خانهای شد
7:37
سپس وارد خانهٔ دیگری شد
7:40
چون صبح شد طلحه
7:42
به آن خانه رفت
7:44
ناگاه پیرزنی نابینا و زمینگیر را یافت
7:47
به او گفت:
7:49
این مرد چرا نزد تو میآید؟
7:52
(زن) گفت:
7:53
او از فلان و فلان زمان به دیدار من میآید
7:57
آنچه را که مرا اصلاح میکند برایم میآورد
8:00
و آزار (و سختی) را از من دور میکند
8:02
طلحه گفت:
8:04
مادرت به عزایت بنشیند، ای طلحه!
8:06
آیا لغزشهای عمر را دنبال میکنی؟
8:09
و سلمان فارسی رضیاللهعنه با دستان خود کار میکرد
8:14
هرگاه چیزی به دست میآورد
8:16
با آن گوشت یا ماهی میخرید
8:19
سپس جذامیان را فرا میخواند
8:21
و آنان با او میخوردند
8:23
و مسکینی نابینا
8:26
نزد ابن مسعود رضیاللهعنه آمد
8:29
در حالی که مردم نزد او ازدحام کرده بودند
8:31
پس (مسکین) ندا داد:
8:32
ای ابا عبدالرحمن!
8:35
صاحبان خواری و (اهل) یمنیه را نزدیک کردهای
8:38
و مرا بهخاطر اینکه مسکینم دور ساختهای
8:42
پس به او (ابن مسعود) گفت:
8:43
(ایشان را) نزدیک آورید
8:44
پس همچنان (آنان را) نزدیک میکرد
8:46
تا آنکه او را در کنار خود و نزد خویش نشاند
8:50
و عبدالله بن عمر رضیاللهعنهما
8:54
هیچ غذایی نمیخورد مگر آنکه بر سفرهاش یتیمی باشد
8:59
و جابر بن زید رضیاللهعنه گفت:
9:03
اگر یک درهم به یتیم یا مسکین صدقه دهم
9:07
نزد من محبوبتر است از یک حج پس از حجةالاسلام
9:12
و قیمت لباسهای بکر بن عبدالله رحمهالله
9:17
چهار هزار (درهم) بود
9:19
و با فقیران و مسکینان همنشینی میکرد و با ایشان سخن میگفت
9:24
و میگفت که این کار آنان را خوشحال میکند
9:28
و علی بن حسین رحمهالله
9:31
هرگاه صدقه را به سائل میداد
9:34
آن را میبوسید، سپس به او میداد
9:37
و زبید یامی رحمهالله
9:40
هرگاه شبی بارانی میشد، شعلهای از آتش برمیداشت
9:45
و به دور پیرزنان محله میگشت
9:48
و میگفت: آیا بر شما خانه را گرم کنم؟ آیا آتش میخواهید؟
9:54
وقتی صبح میشد، بر پیرزنان محله سر میزد.
9:58
آیا در بازار چیزی لازم دارید یا چیزی میخواهید؟
10:03
متولیان خانهٔ الله الحرام به عمر بن عبدالعزیز رحمهالله نامه نوشتند
10:10
که دستور دهد برای خانه (کعبه) پوششی بیاورند،
10:12
همانگونه که کسانی که پیش از او بودند چنین میکردند.
10:15
او برای آنان چنین نوشت:
10:17
من چنین دیدم که آن (مال) را در شکمهای گرسنه قرار دهم،
10:22
زیرا آنان به آن سزاوارترند تا خانه (کعبه).
10:25
و از مروذی روایت شده که گفت:
10:28
هرگز فقیری را در مجلسی گرامیتر از مجلس احمد بن حنبل رحمهالله ندیدم.
10:36
او به سوی آنان متمایل بود
10:38
و از اهل دنیا فاصله میگرفت.
10:42
زندگی با سلاح
10:44
میان گفتار و کردار