از مجموعهٔ من کی هستم؟
· درس 170 از 296
با صحابه و علما و بزرگان آشنا شوید | من کی هستم؟ | قسمت شماره (170)
0:000:00
متن کامل
ترجمهٔ ماشینی — ممکن است خطا داشته باشد
0:01
توقف و آشنایی با صحابه، علما و اعلام
0:12
چالش تازه: من کیستم؟
0:16
من از اصحاب پیامبر (صلیاللهعلیهوسلم) و از فقرای مهاجرین هستم.
0:25
و من از بزرگان اهل صفّه و یکی از گریهکنندگانی هستم که خداوند با این سخنش عذرشان را پذیرفت:
0:33
و بر کسانی (نیز) گناهی نیست که چون نزد تو آمدند تا آنان را (بر مرکبی) سوار کنی، گفتی: چیزی ندارم که شما را بر آن سوار کنم، (و) بازگشتند.
0:43
(آنان) بازگشتند، در حالی که چشمانشان از اشک سرشار بود، از اندوه آنکه چیزی نمییابند که (در راه الله) انفاق کنند.
0:54
همواره بر درِ خانهی رسول الله (صلیاللهعلیهوسلم) در حضر و سفر ملازم بودم.
1:00
پس چون در تبوک بودیم، برای کاری رفتم.
1:04
چون به منزل رسول الله (صلیاللهعلیهوسلم) بازگشتم، دیدم که شام خورده و میهمانانش نیز نزد او شام خوردهاند.
1:14
چون بر او وارد شدم، فرمود: «از دیشب کجا بودی؟» و من ماجرا را برایش گفتم. دو مرد نیز همراه من آمدند و ما سه نفر بودیم که همه گرسنه بودیم.
1:27
رسول الله (صلیاللهعلیهوسلم) وارد خانه شد و چیزی برای خوردن جستوجو کرد، اما نیافت.
1:35
پس نزد ما بیرون آمد و بلال را صدا زد: «ای بلال! آیا برای این گروه شامی هست؟»
1:44
[بلال] گفت: «نه، سوگند به آنکه تو را به حق برانگیخت [چیزی نیست]». [پیامبر] فرمود: «نگاه کن، شاید چیزی بیابی.»
1:54
پس بلال کیسهها را یکییکی تکان میداد؛ خرما یکی و دو تا میافتاد، تا آنکه در برابر پیامبر (صلیاللهعلیهوسلم) هفت خرما دیدم.
2:07
سپس ظرفی طلبید و خرماها را در آن ریخت، آنگاه دست خود را بر خرماها گذاشت و بسمالله گفت.
2:15
و فرمود: «به نام الله بخورید.» پس ما خوردیم. من پنجاه و چهار خرما شمردم که میخوردم و هستههایش را در دست دیگرم میگذاشتم.
2:28
و همراهانم نیز همان کار مرا میکردند؛ ما سیر شدیم و دستانمان را برداشتیم، ولی هفت خرما همانطور که بود باقی مانده بود.
2:39
پس از وفات پیامبر (صلیاللهعلیهوسلم) به شام رفتم، در حالی که در راه خدا مجاهد بودم و از دنیا رویگردان و بیرغبت.
2:52
و اگر نبود که گفته شود «ابو نجیح چنین کرد» و این راه سرمشقی برای پیروی گردد، تمام مالم را در راه خدا انفاق میکردم.
3:03
سپس به یکی از درههای لبنان رسیدم و خدا را عبادت کردم تا بمیرم. یکی از تابعین نزدم آمد و گفتند:
3:14
«نزد تو آمدهایم، برای دیدار و عیادت و کسب فیض، پس حدیثی را که از رسول الله (صلیاللهعلیهوسلم) شنیدهای برای ما بازگو.»
3:25
به ایشان گفتم: روزی رسول الله (صلیاللهعلیهوسلم) نماز صبح را با ما خواند، سپس رو به ما کرد
3:35
و موعظهای رسا برایمان ایراد فرمود که چشمها از آن اشک ریخت و دلها از آن لرزید. گفته شد: «ای رسول خدا! گویی این موعظهی کسی است که وداع میکند.
3:49
پس به ما چه سفارش میکنی؟» فرمود: «شما را به تقوای الله و شنیدن و اطاعت سفارش میکنم، اگرچه بر شما بندهای [حبشی] امیر شود؛ زیرا هر کس از شما پس از من زنده بماند،
4:05
اختلاف بسیاری خواهد دید. پس بر شما باد به سنت من و سنت خلفای راشدین مهدیین؛ به آن چنگ زنید و با دندانهای آسیا محکم بگیرید.
4:20
و از امور نوپیدا برحذر باشید، که هر نوپیدایی بدعت است و هر بدعتی گمراهی.»
4:30
یکی از امیران، مردی را پیش از تقسیم غنیمت، الاغی داد. به آن مرد گفتم: «تو نباید آن را میگرفتی و او نباید آن را به تو میداد.»
4:43
گویی تو را در آتش میبینم که آن را بر گردنت حمل میکنی! آن مرد ترسید و الاغ را به امیر بازگرداند.
4:52
چون حال مردم را دگرگون و در حقوق سهلانگار دیدم، دوست داشتم که خداوند مرا به سوی خود بگیرد؛ پس دعا میکردم:
5:03
«خدایا! سنم بالا رفته و استخوانم سست شده، پس مرا به سوی خود بگیر.» سپس روزی در مسجد دمشق مشغول نماز و دعا بودم که جانستانده شوم،
5:16
ناگاه با جوانی از زیباترین مردان مواجه شدم که عبایی سبز و تازه بر تن داشت. به من گفت: «این چیست که دعا میکنی؟» گفتم: «چگونه دعا کنم ای برادرزاده؟»
5:32
گفت: «بگو: خدایا! عمل را نیکو گردان و اجل را برسان.» گفتم: «چه زیباست این!» سپس رو گرداندم و کسی را ندیدم. پس من که بودم؟