تصاویری از زندگانی صحابه - قسمت (90) - طلیحه بن خویلد اسدی رضی الله عنه

◉ 24190 بازدید ⏱ 14:41 صدای اصلی (عربی)
صوت ترجمه‌شده برای این درس هنوز در دسترس نیست — ضبط اصلی عربی پخش می‌شود. متن زیر به‌طور کامل ترجمه شده است.
0:000:00

متن کامل

ترجمهٔ ماشینی — ممکن است خطا داشته باشد
0:00 بسم الله الرحمن الرحیم
0:15 جمعیت مودت افتخار دارد که
0:17 برای شما نمونه‌هایی از زندگی صحابه را ارائه دهد:
0:22 عبدالرحمن رأفت الباشا
0:25 رحمه‌الله
0:30 طلیحة بن خویلد دین الاسدی
0:33 رضی‌الله‌عنه
0:48 در سال نهم هجرت،
0:53 هیئتی از بنی اسد به مدینه منوره آمد
0:57 و طلیحة بن خویلد دین الاسدی در رأس آنان بود.
1:01 چون به مسجد نبوی رسیدند،
1:04 در حضور رسول خدا صلوات‌الله و سلامه علیه ایستادند.
1:08 سپس سخنگوی آنان برخاست و گفت:
1:11 ای رسول خدا!
1:13 ما گواهی می‌دهیم که الله یکتاست و شریکی ندارد،
1:16 و گواهی می‌دهیم که تو بنده و فرستاده‌ی او هستی،
1:19 و اینکه تو را با دین هدایت و حق مبعوث کرده است.
1:23 ما از پیش خود نزد تو آمده‌ایم
1:26 و کسی را به سوی ما نفرستادی.
1:28 پس ای رسول خدا، اسلام ما را بپذیر.
1:31 پیامبر (ﷺ) با نهایت گرمی از ایشان استقبال کرد
1:36 و بهترین جایگاه را برای آنان فراهم ساخت.
1:38 اما طلیحة بن خویلد دین
1:41 پس از مدتی کوتاه، نفسش نسبت به رسول اعظم (ﷺ) دگرگون شد
1:46 و حسد ایشان در دلش جوانه زد.
1:49 او به کار خود می‌نگریست
1:51 که چگونه آغاز شد، هرچند کوچک بود،
1:53 سپس روز به روز رشد کرد و بزرگ شد،
1:57 تا آنکه جزیره‌العرب از سر تا ته با وفاداری و طاعت در برابرش سر فرود آورد.
2:03 آنگاه شیطان طلیحه او را فریفت و امان دادن به او را وعده داد
2:08 و به او گفت:
2:10 ای طلیحه، محمد نسبت به تو کجاست؟
2:13 او از نظر فصاحت زبان از تو برتر نیست،
2:16 تو ادیبی زیرک و شاعری.
2:19 و او از نظر دلاوری از تو قوی‌تر نیست،
2:22 تو دلاورترین عرب از نظر شجاعت هستی
2:24 و سخت‌ترین آنان در نبرد.
2:26 تا آنجا که مردم وقتی کار جدی شود، تو را معادل هزار سوار می‌دانند.
2:31 سپس او از تو عزیزتر در میان خویشاوندان نیست،
2:35 زیرا تو از بنی اسد هستی،
2:37 و بنی اسد آتش‌افروز جنگ‌اند،
2:40 ایشان در میدان‌های آن روزهای مشهور و موقعیت‌های شمرده‌شده دارند.
2:43 ...
2:45 چون هیئت به منازل خود بازگشت،
2:48 طلیحه در میان بنی اسد توقف کرد
2:51 و به آنان ادعا می‌کرد که پیامبری است فرستاده‌شده از جانب الله.
2:55 همگی از او پیروی کردند،
2:57 یا از روی ایمان به او
2:59 یا از روی تعصب برای او.
3:01 رسول خدا صلوات‌الله و سلامه علیه لشکری فرستاد
3:06 به فرماندهی ضرار بن الازور
3:08 برای نبرد با طلیحه و قومش.
3:11 لشکر مؤمن در میان بنی اسد
3:14 و هم‌پیمانانشان، بلای بزرگی به بار آورد.
3:16 نزدیک بود کار طلیحه نابود شود،
3:19 اگر نه آن بود که ضرار با او رو در رو شد
3:22 و با شمشیرش بر او زد،
3:24 اما خدا خواست که شمشیر از او منحرف شود
3:27 و در او اثر نکند.
3:29 طلیحه از این فرصت بهره برد
3:31 و در میان قومش شایع کرد که الله او را حفظ می‌کند و از او دفع می‌نماید،
3:36 و شمشیرهای برنده در بدنش کارگر نیست.
3:40 پس کسانی که از او پراکنده شده بودند، گرد او جمع شدند
3:43 و خلق بسیاری از او پیروی کردند،
3:45 و این بر قدرت او قدرتی افزود.
3:48 پیامبر صلوات‌الله و سلامه علیه از دنیا رفت
3:52 و بسیاری از عرب از دین الله برگشتند
3:55 و گروه گروه از اسلام خارج شدند،
3:59 همان‌گونه که گروه گروه در آن داخل شده بودند.
4:02 صدیق رضوان‌الله علیه به زودی زمام امور مسلمانان را در دست گرفت
4:07 و یازده پرچم برای یازده فرمانده بست
4:12 و همگی را برای جنگ با مرتدان فرستاد.
4:15 طلیحة بن خویلد و قومش بنی اسد
4:19 در سهم خالد بن الولید قرار گرفتند.
4:21 سیف‌الله به سوی مواطن بنی اسد در نجد روی آورد
4:26 و در پیشاپیش لشکرش دو تن از دلاوران مسلمانان را فرستاد،
4:32 عکاشة بن محصن و ثابت بن سلمة،
4:36 تا میان دیارها جست‌وجو کنند
4:38 و خبرهای مسلمانان را پی گیرند.
4:41 طلیحه بر آن دو دست یافت و ایشان را به بدترین شیوه کشت.
4:45 چون مسلمانان از کشته شدن آن دو آگاه شدند،
4:48 بسیار اندوهگین شدند و به شدت متأثر گشتند
4:52 و بر خود سوگند خوردند که انتقام آنان را بگیرند،
4:55 هر قدر هم بهای آن گران باشد.
4:57 دو گروه در چاه بزاخه در سرزمین نجد به هم رسیدند
5:02 و جنگی سخت و خونین درگرفت.
5:05 در آغاز نبرد، دو گروه برابر بودند،
5:07 و سیّد بنی فزاره
5:09 عیینة بن حصن
5:11 با قومش برای یاری طلیحه شتافته بود
5:14 و لشکر مسلمانان را از او بازداشت.
5:17 چون کفه‌ی مسلمانان بر کفه‌ی مشرکان سنگینی کرد،
5:22 عیینه به طلیحه نگریست
5:24 و دید که او به خیمه‌اش پناه برده،
5:27 و خود را در عبای خویش پیچیده است،
5:29 و به پیروانش ادعا می‌کرد که وحی بر او نازل خواهد شد
5:33 و الله او را با فرشتگان یاری خواهد داد.
5:36 چون آتش جنگ شعله‌ور شد
5:38 و فشار مسلمانان بر پیروان طلیحه سنگین گشت،
5:42 سیّد بنی فزاره به او رو کرد و گفت:
5:45 آیا فرشته (ملک) نزد تو آمد، ای طلیحه؟
5:48 گفت: نه، ای عیینه.
5:50 پس بازگشت و جنگید،
5:52 تا آنکه فشار بر او و قومش سنگین‌تر شد.
5:56 بر طلیحه حمله کرد و گفت:
5:59 «مادرت به عزایت بنشیند! آیا جبرئیل نزد تو آمد؟»
6:02 گفت: نه.
6:03 عیینه گفت: «تا کی؟
6:06 به الله سوگند که کار بر ما به نهایت سختی رسیده است.»
6:10 سپس بازگشت و نبردی سخت کرد،
6:13 آنگاه بار دیگر بر طلیحه حمله کرد
6:15 و گفت: «آیا جبرئیل نزد تو آمد؟»
6:18 گفت: آری.
6:19 گفت: «پس چه چیزی به تو وحی شد؟»
6:22 گفت: «او به من گفت:
6:25 برای تو روزی است که با آن روبه‌رو خواهی شد،
6:27 آغازش برای تو نیست،
6:29 ولی پایانش برای توست،
6:31 و پس از آن، سخنی برای تو خواهد بود که فراموشش نخواهی کرد.»
6:35 عیینه به او گفت:
6:37 «نابود شوی!
6:38 به الله سوگند می‌بینم که برای تو سخنی است که فراموشش نخواهی کرد.»
6:41 سپس به قومش روی کرد و گفت:
6:44 «ای بنی فزاره!
6:46 این مرد دروغگویی بدسرشت است.»
6:49 آنگاه با کسانی که با او بودند، از او جدا شد،
6:51 و مسلمانان بر بنی اسد پیروز شدند.
6:54 طلیحه گریزان روی برتافت
6:56 و در سرزمین شام نزد غسانیان فرود آمد.
7:00 مدت زیادی از اقامت طلیحه نزد غسانیان نگذشته بود
7:04 که
7:06 به خود آمد و به رشد رسید،
7:08 و انگشتان ندامت را می‌جوید
7:10 بر آنچه از کارش تباه کرده بود، و می‌گفت:
7:13 «مادرت به عزایت بنشیند، ای طلیحه!
7:15 چه اندوهبار است!
7:17 ای کاش شمشیر ضرار بن ازور
7:19 سرت را از تن جدا کرده بود!
7:21 تو باید بر دین خود از ارتداد کشته می‌شدی،
7:24 و مشرک به پروردگارت بودی،
7:26 و سرانجامت آتش خواهد بود.
7:28 مادرت به عزایت بنشیند، ای طلیحه!
7:30 اگر در این ساعت
7:32 نزد خلیفه رسول الله (ﷺ) نروی،
7:36 مسلمان و تسلیم‌شده،
7:38 آنگاه او هر چه بخواهد با تو انجام دهد،
7:40 که این برای تو آسان‌تر است از یک لحظه عذابی
7:44 که در جهنم در روز قیامت بر آن خواهی افتاد.
7:47 ای طلیحه، با الله پیمان ببند
7:49 که اگر تو را امان دهد تا به مدینه برسی،
7:53 گردنت را که از شمشیر ضرار بن ازور جان به در برده،
7:57 فدای دین الله سازی
7:59 و بقای مسلمانان.»
8:01 سپس به چاهی فرود آمد
8:03 و با آب آن غسل کرد،
8:05 و شهادت داد که جز الله معبودی به حق نیست، یگانه است و شریکی ندارد،
8:10 و اینکه محمد بنده و فرستاده و برگزیده و دوست اوست.
8:15 طلیحه بن خویل دین اسدی
8:18 به مدینه منوره رسید
8:20 و بر امیرالمؤمنین عمر بن خطاب وارد شد
8:23 در حالی که اسلام خود را اعلام می‌کرد.
8:25 فاروق به او گفت:
8:27 «وای بر تو!
8:28 آیا تو همان کسی نیستی که آن دو مرد صالح را کشتی:
8:31 عکاشه و ثابت؟»
8:33 سپس افزود و گفت:
8:35 «به الله سوگند که دل من هرگز با تو آرام نخواهد گرفت.»
8:39 طلیحه گفت:
8:41 «ای امیرالمؤمنین!
8:43 چه اهمیتی دارد که دو مرد باشند؟
8:45 آنان به دست من به شهادت گرامی داشته شدند،
8:48 و من به واسطه آن دو تیره‌بخت شدم.
8:50 و من از الله بزرگ آمرزش می‌خواهم و به سوی او توبه می‌کنم.»
8:54 عمر پذیرفت
8:56 و اسلام او را قبول کرد.
8:58 توبه طلیحه بن خویل دین از لغزش بزرگش بود،
9:02 توبه‌ای راستین و خالص.
9:05 و با الله پیمان بست که در راه او جهاد کند
9:08 تا آنگاه که در او رگی بتپد،
9:11 و بر خود سوگند خورد که خود را به جایگاه‌های مرگ سرِ راه بیفکند،
9:15 شاید در راه الله شهید شود.
9:18 پس خواست الهی عزوجل چنین شد که
9:21 مسلمانان روزی سوار دریا شدند
9:24 برای غزوه سرزمین روم،
9:26 و طلیحه بن خویل دین نیز در میان آنان بود.
9:29 و در حالی که آنان امواج دریا را می‌شکافتند،
9:31 کشتی بزرگی از کشتی‌های دشمن در برابرشان نمایان شد
9:35 که از نظر نفرات و تعداد بیش از ایشان سپاهی بر خود داشت،
9:39 و در میانه دریا شروع به تعقیب آنان کرد.
9:42 طلیحه به یارانش گفت:
9:44 «ما را به آن نزدیک کنید.»
9:46 به او گفتند:
9:48 «ای طلیحه، ما را توان رویارویی با آن نیست.»
9:51 به آنان گفت:
9:53 «به الله سوگند، یا کشتی ما را به کشتی آنان نزدیک می‌کنید،
9:57 یا با این شمشیر گردن‌هایتان را خواهم زد.»
10:01 آنان چاره‌ای جز فرمانبرداری از او نیافتند.
10:04 و چون دو کشتی در کنار هم قرار گرفتند،
10:07 طلیحه به کسانی که با او بودند گفت:
10:09 «مرا بر شانه‌هایتان بلند کنید.»
10:11 «مرا بر کشتی رومیان بیندازید»
10:14 «و به‌زودی آنچه چشم‌هایتان را روشن کند به شما نشان خواهم داد، ان‌شاءالله»
10:18 آنان آنچه را که او به ایشان فرمان داده بود انجام دادند
10:20 و چیزی نگذشت که
10:22 طلیحه بر کشتی دشمنان جَست زد
10:25 و همچون صاعقه بر کسانی که در آن بودند فرود آمد
10:29 و شمشیرش را در گردنهایشان به راست و چپ چرخاند
10:33 پس مدهوش شدند
10:34 و زیر ضربات او به هوا پرت می‌شدند
10:37 و کمی بیش نگذشت که
10:39 برخی از ایشان کشته شدند
10:42 و برخی غرق شدند
10:44 و بقیه تسلیم شدند
10:46 و در شب قادسیه
10:49 سعد بن ابی وقاص رضی‌الله‌عنه
10:51 طلیحه بن خویلد اسدی را فرستاد
10:53 همراه پنج تن از مردانش
10:55 و عمر بن معدی‌کرب را بیرون فرستاد
10:58 همراه پنج تن دیگر
11:00 و به ایشان فرمان داد که زیر پرده تاریکی شب آهسته بروند
11:03 به اردوگاه‌های ایرانیان
11:05 تا اخبار آنان را برایش بیاورند
11:07 پس همین که دو دسته به اردوگاه وارد شدند
11:10 دل‌های مردان‌شان از ترس تهی شد
11:13 و چون شمار و تجهیزات (دشمن) را دیدند
11:15 و آمادگی و هوشیاری ایشان را یافتند
11:18 عمر بن معدی‌کرب و یارانش بازگشتند
11:21 و پنج مرد طلیحه به ایشان پیوستند
11:24 اما خود طلیحه
11:26 بی‌هراس و بی‌بیم به سوی مقصد خود رفت
11:30 و شب را در گردش میان اطراف اردوگاه گذراند
11:34 و چون شب رو به پایان نهاد
11:36 نخواست که از همان راه بازگردد
11:39 در حالی که آنچه از اسرار آگاه شده بود با خود داشت
11:42 و قصد بزرگ‌ترین خیمه اردوگاه را کرد
11:47 که در برابرش اسبی بود که مانندش را هرگز ندیده بود
11:51 پس شمشیرش را کشید و افسار اسب را برید
11:55 و بر پشتش جست و با آن میان خیمه‌ها تاخت
11:59 سواری از سواران قوم به او رسید
12:03 و چون به او رسید نیزه‌اش را راست کرد تا با آن به او نیزه زند
12:07 طلیحه به سویش بازگشت
12:09 و چنان نیزه‌ای به او زد که وی را کشته بر زمین افکند
12:12 سوار دیگری به سوی او شتافت
12:15 و با او همان کرد که با همراهش کرده بود
12:18 سوار سومی برخاست
12:21 طلیحه به سویش بازگشت
12:23 چون آن سوار دانست که بی‌هیچ تردید کشته خواهد شد
12:27 در برابر او تسلیم شد
12:29 طلیحه به او فرمان داد که پیشاپیش او بتازد
12:32 سپس با او رفت و به‌شتاب ادامه داد تا به اردوگاه مسلمانان رسیدند
12:36 چون مسلمانان ایشان را دیدند
12:39 به تهلیل و تکبیر پرداختند
12:42 سعد بن ابی وقاص رضی‌الله‌عنه مترجمی را فراخواند
12:45 سپس از اسیر درباره قوم و اردوگاهشان پرسید
12:48 او گفت:
12:50 نخست می‌خواهم درباره این یار شما برایتان سخن بگویم
12:54 آنگاه هرچه خواستید از من بپرسید
12:56 گفتند: آنچه نزد توست بگو
12:59 او گفت:
13:00 من با جنگ‌ها سروکار داشته‌ام و در میان آن‌ها بوده‌ام
13:03 از کودکی پهلوانان را دیده و با ایشان دیدار کرده‌ام
13:07 تا به آنجا رسیدم که می‌بینید
13:09 هرگز نشنیده‌ام که کسی به اردوگاهی وارد شده باشد که در آن
13:12 هفتاد هزار جنگجو باشد
13:15 که هر جنگجوی آن‌ها پنج مرد یا بیشتر را خدمت کند
13:19 اما او نخواست از اردوگاه بیرون رود
13:22 تا آنکه به خیمه فرمانده حمله کرد
13:25 و طناب‌های خیمه‌اش را برید
13:27 و اسبش را ربود
13:29 سواری که برابر با هزار سوار بود به او رسید
13:33 و او را کشت
13:34 سپس دیگری که در دلاوری از او کم نبود به او رسید
13:38 و او را به او پیوست (کشت)
13:40 سپس من به او رسیدم
13:42 و گمان نمی‌کنم پس از خود کسی را بر جای گذاشته باشم که با من برابری کند
13:45 و می‌خواستم انتقام آن دو را بگیرم
13:48 زیرا آن دو پسرعموهای من بودند
13:50 چون مرگ را پیش چشم خود دیدم
13:52 در برابر او تسلیم شدم
13:54 این همه دلاوری‌های طلیحه بن خویلد اسدی نبود
14:00 و این همه جهاد او در راه الله نبود
14:04 زیرا او همواره زیر پرچم‌های قرآن جهاد کرد
14:08 تا آنکه در نبرد نهاوند به شهادت رسید و بر زمین افتاد
14:13 طلیحه بن خویلد اسدی
14:18 مورخان او را برابر با هزار سوار می‌شمارند