تصاویری از زندگانی صحابه - قسمت (71) - حمزه بن عبدالمطلب رضی الله عنه

◉ 30902 بازدید ⏱ 14:49 صدای اصلی (عربی)
صوت ترجمه‌شده برای این درس هنوز در دسترس نیست — ضبط اصلی عربی پخش می‌شود. متن زیر به‌طور کامل ترجمه شده است.
0:000:00

متن کامل

ترجمهٔ ماشینی — ممکن است خطا داشته باشد
0:00 بسم الله الرحمن الرحیم
0:15 جمعیت مودت با افتخار
0:18 می‌خواهد نمونه‌هایی از زندگی صحابه را به شما ارائه دهد
0:22 (ترجمه این بخش به‌دلیل نامفهومی متن پیاده‌شده، به‌صورت دقیق ممکن نیست؛ به‌احتمال «رحمت الرحمن و رأفت...» است)
0:25 رحمه الله
0:30 حمزه بن عبدالمطلب
0:33 رضی‌الله‌عنه
0:51 این صحابی جلیل‌القدر
0:53 همدم و همبازی رسول الله (صلوات‌الله‌وسلامه‌علیه) بود
0:57 در آن روزگاری که دو کودک در دره‌های مکه بازی می‌کردند
1:01 و او برادر شیری ایشان بود
1:03 زیرا هر دو از یک سینه شیر نوشیدند
1:06 و پیوندی بسیار نزدیک میان آن دو برقرار بود
1:10 او همان حمزه بن عبدالمطلب است
1:13 عموی پیامبر بزرگوار (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
1:17 و سرور شهیدان مسلمانان
1:20 هنگامی که رسول کریم (علیه افضل الصلاة و ازکی التسلیم) به پیامبری مبعوث شد، حمزه بن عبدالمطلب
1:26 اندکی از چهل سال گذشته بود
1:29 و او در آن روزگار از سروران برجسته قریش به شمار می‌رفت
1:34 و از دلیران سرشناس ایشان بود
1:37 مکه برای او حساب ویژه‌ای باز می‌کرد
1:40 و مردم آن شهر او را با محبتی آمیخته به احترام و بزرگداشت دوست می‌داشتند
1:45 با وجود پیوند خویشاوندی نزدیکی که میان او و رسول الله (صلوات‌الله‌وسلامه‌علیه) بود
1:52 به دعوت ایشان چندان توجهی نشان نداد
1:55 و هنگامی که رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) خویشاوندان نزدیک خود را انذار کرد، اسلام نیاورد
2:01 حمزه سوارکاری از بنی‌هاشم و شکارچی‌ای بود
2:04 که لذت بزرگ خود را در آن می‌یافت
2:07 و توان و نیروی جوشان خویش را در این شکار به‌کار می‌گرفت
2:12 و روزی که از شکار بازمی‌گشت
2:16 کمان بر دوش و نیزه‌ای در دست داشت
2:19 و با گام‌های غرورآمیز و خودپسندانه راه می‌رفت
2:22 که کنیزی از آنِ عبدالله بن جدعان با او روبه‌رو شد
2:25 و به او گفت
2:27 ای ابوعماره، اگر آنچه را من از دشنام ابوالحکم به برادرزاده‌ات محمد شنیدم، می‌شنیدی
2:34 و آن یورش او را بر محمد می‌دیدی
2:37 امروز حال دیگری داشتی
2:40 هنوز سخنانش به گوشش نرسیده بود
2:43 که از خشم به‌شدت برآشفت و سینه‌اش از غیرت لبریز شد
2:48 و از کنیز پرسید که آیا کسی او را در حال دشنام دادن دیده است
2:53 کنیز گفت: مردم بسیاری او را دیده‌اند
2:57 آنگاه آن سوارکار هاشمی بازگشت
3:00 و رو به سوی صفا نهاد
3:02 جایی که ابوجهل در میان حلقه‌ای از مردم نشسته بود
3:06 حمزه به سوی او رفت و با کمان خود چنان ضربه‌ای بر سرش زد که سرش شکافت و خونش جاری شد
3:13 سپس در برابر دیدگان همگان اسلام خود را اعلام کرد
3:16 و با صدای بلند کلمه «لا إله إلا الله، محمد رسول الله» را بر زبان آورد
3:21 و به‌صورت تحدی‌آمیز گفت
3:23 اینک من مسلمان شدم
3:25 و اگر قریش توان دارد، مرا از اسلام بازگرداند
3:29 پس چنین کند
3:31 و چون بنی‌مخزوم دیدند که از سر سرورشان ابوجهل خون جاری است
3:34 و چهره‌اش را پوشانده است
3:37 به سوی حمزه بن عبدالمطلب برخاستند
3:40 و قصد داشتند به او آسیبی برسانند
3:42 اما ابوجهل
3:44 گفت: ابوعماره را رها کنید
3:47 زیرا من در حق برادرزاده‌اش بدی کردم
3:50 آنگاه که او را در برابر مردم دشنام دادم و ناسزا گفتم
3:54 و در یک چشم‌برهم‌زدن
3:56 خبر اسلام حمزه در مکه پیچید
3:59 و این خبر بر مشرکان همچون صاعقه‌ای فرود آمد
4:03 اما رسول الله (صلوات‌الله‌وسلامه‌علیه)
4:07 از شادی ایشان به اسلام عمویشان هر چه بخواهی بگو که جای سرزنش نیست
4:12 و اما مسلمانان
4:14 هرچه بگویی از شادمانی ایشان به پیوستن این سرور قریش به آنان، سخن نیکو گفته‌ای
4:20 زیرا در مکه دو روز را شناختند که بیش از همه دلهایشان را شاد و جانهایشان را عزیز کرد
4:26 یکی روز اسلام آوردن عمر بن خطاب
4:29 و دیگری روز اسلام آوردن حمزه بن عبدالمطلب
4:33 پس همین که اسلام آوردند
4:34 بر رسول الله (صلوات‌الله‌وسلامه‌علیه) تصمیم گرفتند
4:39 که به کعبه برود و گرد آن طواف کند
4:42 و نماز خود را نزد آن در برابر چشم و گوش قریش به‌جا آورد
4:47 و رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) به این درخواست پاسخ مثبت داد
4:51 و در پناه حراست آن دو بیرون رفت، یکی پیش روی او و دیگری پشت سرش
4:57 تا به کعبه معظمه رسید
5:00 و هفت بار گرد خانه طواف کرد
5:02 و نماز ظهر را نزد آن با آرامش و اطمینان خاطر به‌جا آورد
5:06 سپس به خانه ارقم بازگشت
5:08 و چشمان قریش به او دوخته بود
5:11 و دلهایشان از خشم و کینه‌ای که نسبت به او داشتند می‌سوخت
5:15 و چون رسول الله (صلوات‌الله‌وسلامه‌علیه) به مدینه هجرت کرد
5:20 نخستین پرچمی که بست، برای عمویش حمزه بن عبدالمطلب بود
5:25 و این نخستین پرچمی بود که در اسلام بسته شد
5:28 و در روز بدر
5:30 حمزه در جنگ با مشرکان سخت‌ترین و بزرگ‌ترین آزمون را از خود نشان داد
5:35 و بر مشرکان سنگین و سهمگین بود
5:38 و در ضربه زدن به ایشان بسیار سخت‌گیر بود
5:40 و چون دو گروه در آن روز درخشان با یکدیگر روبه‌رو شدند
5:44 حمزه همچون شتر نر سفیدمایل به خاکستری بیرون آمد
5:47 و بر سینه‌اش نشانه‌ای داشت که او را از دیگران متمایز می‌کرد
5:51 و کسی که قصد او را داشت با آن نشانه او را می‌شناخت
5:54 و نشانه او پر شترمرغ سرخ بود که بر سینه‌اش نصب کرده بود
6:00 در این هنگام از میان صفوف مشرکان
6:03 اسود بن عبدالاسد مخزومی بیرون آمد
6:06 مردی تندخو و بدخلق بود
6:09 و گفت: با لات و عزی عهد می‌بندم
6:12 که حتماً از حوض مسلمانان خواهم نوشید
6:15 یا آن را ویران خواهم کرد
6:17 یا در راه آن خواهم مرد
6:19 پس حمزه رضوان‌الله‌علیه به مقابله او شتافت
6:22 و ضربتی زد که ساقش را از بدن جدا کرد.
6:25 پس به پشت افتاد و خون از او فوران می‌کرد.
6:30 سپس شروع کرد به خزیدن به سوی حوض تا با دست راستش آب بنوشد.
6:34 پیش از آن‌که به خواسته‌اش برسد، حمزه کار او را تمام کرد.
6:38 پس از او عتبة بن ربیعه بیرون آمد.
6:41 و برادرش شیبه و پسرش ولید همراهش بودند.
6:44 چون از صف جدا شدند، مبارزه طلبیدند.
6:48 پس با چشم به هم زدنی به سوی آنان حمله کرد.
6:51 سه جوان از انصار که چون نیزه‌های راست بودند.
6:55 عتبه به آنان گفت: شما کیستید؟
6:58 گفتند: گروهی از انصاریم.
7:01 گفت: بازگردید، ما به شما نیازی نداریم.
7:05 سپس ندا دادند: ای محمد!
7:07 همتایان ما را از میان قوم خودمان بیرون بیاور.
7:10 پس رسول الله (ﷺ) فرمود:
7:13 ای عبیده بن حارث، برخیز.
7:16 و ای حمزه بن عبدالمطلب، برخیز.
7:19 و ای علی بن ابی‌طالب، برخیز.
7:22 عتبه گفت: اکنون، آری، همتایانی بزرگوارند.
7:26 پس علی به سوی ولید بن عتبه برخاست.
7:29 و آن دو جوانانی همسال بودند.
7:32 پس او را کشت.
7:33 سپس حمزه بن عبدالمطلب برخاست.
7:35 به سوی شیبه بن ربیعه.
7:37 و آن دو از نظر سنی نزدیک به هم بودند.
7:40 پس او را کشت.
7:41 و عبیده بن حارث برخاست.
7:43 به سوی عتبه بن ربیعه.
7:45 و آن دو پیرمردانی بودند.
7:47 پس او را کشت.
7:48 سپس عبیده بر اثر جراحاتش به شهادت رسید.
7:52 و همین که سه پهلوان قریش کشته شدند،
7:55 در لحظاتی اندک،
7:57 آتش نبرد شعله‌ور شد.
7:59 و حمزه چنان شجاعتی نشان داد
8:01 که دل‌های مشرکان را پر کرد
8:03 از کینه و خشم نسبت به او.
8:05 و در احد،
8:07 مشرکان می‌خواستند
8:09 از قاتلان بزرگانشان به‌طور عام انتقام بگیرند.
8:12 و می‌خواستند
8:14 به‌طور ویژه از حمزه انتقام بگیرند،
8:16 پس از آن‌که در بدر، آنان را خوار ساخته بود،
8:19 و از سران ایشان هرکه را کشته بود.
8:22 و چون حمزه شکست را دید
8:24 که بر مسلمانان فرود آمده بود،
8:26 برآشفت و خروشید،
8:27 و شروع به ندا دادن کرد:
8:29 من شیر خدا و شیر رسول خدایم.
8:32 (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
8:34 خدایا، من نزد تو از آنچه این‌ها آورده‌اند بیزاری می‌جویم،
8:36 (یعنی آنچه ابوسفیان و یارانش آوردند)
8:38 (یعنی ابوسفیان و یارانش)
8:41 و نزد تو از آنچه این‌ها کردند پوزش می‌خواهم،
8:44 (یعنی پراکنده شدن مسلمانان)
8:46 از پیامبرشان (صلی‌الله‌علیه‌وسلم).
8:49 و شمشیرش را به راست و چپ به کار می‌گرفت،
8:52 تا آن‌که به شهادت رسید
8:54 به‌طور غافلگیرانه، به دست
8:56 غلامی حبشی به نام وحشی.
8:59 و چون زنان مشرکان
9:01 از کشته شدن پهلوانان مسلمانان آگاه شدند،
9:03 و در رأس ایشان شیر خدا،
9:05 حمزه بن عبدالمطلب بود،
9:07 گروهی از آنان شتابان آمدند،
9:09 و پیشاپیش ایشان هند دختر عتبه بود،
9:12 که پدر و برادرش
9:14 و عمویش در بدر کشته شده بودند،
9:16 به دست حمزه بن عبدالمطلب
9:18 و علی بن ابی‌طالب
9:21 و عبیده بن حارث.
9:23 پس میان کشته‌ها به جستجو پرداخت،
9:25 شکم‌ها را می‌شکافت و چشم‌ها را از حدقه بیرون می‌کشید،
9:28 و گوش‌ها را می‌برید و بینی‌ها را می‌برید.
9:31 سپس از بینی‌ها و گوش‌ها
9:34 گردنبند و خلخال ساخت که خود را با آن آراست،
9:37 و زیورآلات خود را به وحشی بخشید
9:39 به پاس پاداش کشتن حمزه.
9:42 و چون خبر حمزه (رضی‌الله‌عنه) به هند رسید،
9:46 سینه‌اش را شکافت،
9:48 و جگرش را بیرون کشید و جوید،
9:50 اما آن را فرو نبرد و بیرون انداخت.
9:52 و از همین‌جا به «آکلة الکباد» (جگرخوار) خوانده شد.
9:56 و چون غبار نبرد فرو نشست،
9:58 و خبر مثله شدن مسلمانان پیچید،
10:01 اندوهی ژرف بر مدینه سایه افکند.
10:04 و صفیه دختر عبدالمطلب،
10:07 عمه رسول‌الله (صلوات‌الله‌وسلامه‌علیه)،
10:11 آمد تا ببیند چه بر برادرش رفته است.
10:13 پس رسول‌الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
10:16 به پسرش زبیر بن عوام فرمود:
10:18 او را دریاب و بازگردان،
10:20 تا آنچه را بر برادرش رفته نبیند.
10:23 او به سوی وی شتافت و گفت:
10:25 ای مادر!
10:26 رسول‌الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
10:29 به تو فرمان می‌دهد که بازگردی.
10:31 گفت: چرا؟
10:33 به من خبر رسیده که برادرم را مثله کرده‌اند،
10:35 و آن هم در راه خدا.
10:37 به الله سوگند صبر خواهم کرد و به امید پاداش الهی خواهم بود، ان‌شاءالله.
10:41 زبیر آنچه را که (زن) گفته بود، به رسول الله (ﷺ) خبر داد.
10:46 (آنچه) گفته بود
10:47 پس (پیامبر ﷺ) فرمود:
10:48 راهش را باز گذارید (او را رها کنید).
10:50 پس (آن زن) نزد برادرش رفت.
10:52 پس به او نگریست،
10:53 و بر او نماز گزارد (نماز جنازه خواند)،
10:55 و «إنا لله و إنا إلیه راجعون» گفت و برایش آمرزش خواست.
10:57 سپس گفت:
10:59 این دو جامه است،
11:00 آورده‌ام تا او را با آن‌ها کفن کنند.
11:03 زبیر گفت:
11:05 چون خواستیم حمزه را با آن دو (جامه) کفن کنیم،
11:08 ناگاه در کنار او مردی از انصار شهید شده بود
11:12 که همان‌گونه که با حمزه رفتار شده بود، با او نیز رفتار شده بود (بدن او مُثله شده بود).
11:15 ما احساس ناخوشایندی و شرم کردیم که حمزه را در دو جامه کفن کنیم
11:20 و حال آنکه آن انصاری کفنی نداشت.
11:22 پس (برای) حمزه یک جامه
11:25 و برای آن انصاری یک جامه (در نظر) گرفتیم.
11:27 سپس نگاه کردیم
11:29 و دیدیم یکی از آن دو جامه بزرگ‌تر از دیگری است.
11:32 پس میان آن دو قرعه کشیدیم
11:34 و هر یک از آن دو را با جامه‌ای که به او رسیده بود، کفن کردیم.
11:38 و حمزه مردی بلندقامت بود.
11:41 پس هرگاه جامه سر او را می‌پوشاند،
11:43 پاهایش آشکار می‌شد،
11:44 و هرگاه پاهای او را می‌پوشاند، سرش نمایان می‌شد.
11:47 پس پیامبر (علیه الصلاة و السلام) فرمود:
11:49 سرش را با جامه بپوشانید
11:52 و روی پاهایش مقداری از برگ درخت قرار دهید.
11:55 و از اندوه رسول الله (ﷺ) بر عمویش مپرس،
12:01 زیرا آن حضرت (علیه الصلاة و السلام) به صحنه‌ای نگریست که دردناک‌تر از آن ندیده بود.
12:06 پس فرمود:
12:08 خدا رحمتت کند،
12:10 که همواره پیوندگر با خویشاوندان،
12:12 و انجام‌دهنده کارهای نیک بودی.
12:14 به خدا سوگند، اگر بر آنان پیروز شوم، از ایشان هفتاد تن را مُثله خواهم کرد.
12:19 پیش از آنکه از جای خود برخیزد، جبرئیل با این سخن عزّ و جل بر او فرود آمد:
12:24 و اگر مجازات کردید، پس همانند آنچه به شما رسیده، مجازات کنید.
12:32 و اگر صبر کنید، قطعاً آن برای صبرکنندگان بهتر است.
12:39 پس رسول الله (ﷺ) کفاره سوگند خود را داد
12:43 و از آن (کار) بازایستاد.
12:45 و پیامبر (ﷺ) دستور داد شهیدان را (در جای خود) دفن کنند، گروه‌گروه.
12:49 و فرمود:
12:52 بنگرید کدام‌یک از اینان بیشتر قرآن را گرد آورده‌اند،
12:53 او را پیش روی یارانش قرار دهید.
12:56 سپس بر همه آنان مشرف شد و فرمود:
12:59 من بر اینان گواهم
13:02 که هیچ زخم‌خورده‌ای که در راه الله زخمی شود،
13:04 مگر آنکه الله او را روز قیامت برمی‌انگیزد در حالی که زخمش خون می‌ریزد،
13:07 رنگش رنگ خون است
13:12 و بویش بوی مشک است.
13:14 و چون پیامبر (ﷺ) آنان را در خاک نهاد،
13:16 اندوهگین به سوی مدینه بازگشت.
13:21 پس از خانه‌ای از خانه‌های انصار از بنی عبدالأشهل گذشت
13:24 و صدای گریه زنان و ناله‌ی آنان بر کشتگانشان را شنید.
13:29 پس اندوه آنان، اندوه او را برانگیخت
13:33 و سوز دل آنان، سوز دل او را شعله‌ور ساخت.
13:36 اشک از دیدگان پاکش جاری شد و فرمود:
13:39 اما حمزه، کسی برای گریستن بر او نیست.
13:43 پس مردان انصار سخن رسول الله (ﷺ) را شنیدند
13:47 و آن در جانشان اثر کرد.
13:52 و به زنان خود دستور دادند که به خانه‌ی رسول الله (صلوات الله و سلامه علیه) بروند
13:54 و به زنانشان فرمودند که به خانهٔ رسول الله (ﷺ) بروند.
14:00 چون پیامبر (صلوات الله و سلامه علیه) گریه‌ی آنان را بر حمزه شنید، فرمود:
14:02 خداوند انصار را رحمت کند،
14:08 بازگردید، خدا شما را رحمت کند،
14:10 که (در مصیبت) همدردی و تسلیت دادید.
14:13 حمزه بن عبدالمطلب، شیر خدا
14:16 و شیر رسول الله (ﷺ)
14:22 و سرور شهیدان مسلمانان است.
14:26 [این سه سطر پایانی ناهمگون و آشفته است و معنای قطعی آن از متن برنمی‌آید.]
14:35 [معنای قطعی ندارد.]
14:38 [معنای قطعی ندارد.]