تصاویری از زندگی صحابه - قسمت (77) - عبدالله بن الزبیر رضی الله عنه

◉ 24099 بازدید ⏱ 13:35 صدای ترجمه‌شده — فارسی
0:000:00

متن کامل

ترجمهٔ ماشینی — ممکن است خطا داشته باشد
0:00 بسم الله الرحمن الرحیم
0:15 جمعیت مودت بر خود افتخار دارد که
0:17 تصاویری از زندگی صحابه را به شما تقدیم کند،
0:22 (این اثر از) عبدالرحمن رأفت الباشا
0:25 رحمه‌الله
0:30 عبدالله بن زبیر
0:32 رضی‌الله‌عنه
0:51 ذات‌النطاقین (اسماء) به آن (مدینه) رسید،
0:53 اسماء بنت ابی‌بکر صدیق،
0:56 در حالی که در حومه یثرب خسته و فرسوده بود.
0:59 زیرا سایر مهاجران
1:01 تنها از سختی‌های سفر رنج می‌بردند،
1:04 اما او
1:06 افزون بر سختی‌های سفر، رنج می‌برد،
1:09 و نیز سختی‌های بارداری.
1:11 اسماء هنوز در قبا، از نواحی یثرب، بار سفر را فرود نیاورده بود
1:15 که درد زایمان به سراغش آمد،
1:19 و پسری زاد که ولادتش
1:22 در شهر رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وسلم رخ داد،
1:25 و (این درد) او را از حرکت بازداشت.
1:26 زیرا یهودیان مدینه
1:28 میان مردم شایع کرده بودند
1:31 که احبارشان بر مسلمانان مهاجر سحری بسته‌اند،
1:36 و این سحر آنان را نازا می‌کند،
1:39 تا پس از آن، فرزندی برایشان متولد نشود.
1:42 پس همین که خبر ولادت آن نوزاد خجسته
1:45 میان مسلمانان منتشر شد،
1:47 سراسر شهر رسول اعظم
1:50 صلی‌الله‌علیه‌وسلم
1:52 با تهلیل و تکبیر طنین‌انداز شد،
1:54 و مسلمانان به یکدیگر روی آوردند،
1:56 با شادی و شعف به هم مژده می‌دادند و فریاد می‌زدند:
1:59 «یهودیان دروغ گفتند، یهودیان دروغ گفتند!»
2:02 نوزاد تازه‌متولدشده خجسته را
2:05 نزد رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وسلم آوردند،
2:08 و او را در دامن خود نهاد،
2:10 و خرمای عجوه طلب کرد،
2:12 آن را در دهان شریف خود جوید،
2:14 سپس آن را در دهان آن نوزاد خوش‌اقبال گذاشت،
2:17 و او آن را فرو برد.
2:19 سپس او را عبدالله نامید،
2:21 و این نام جد او، صدیق، رضوان‌الله‌علیه بود،
2:24 و کنیه‌اش را ابوبکر نهاد،
2:26 و این کنیه خود او بود.
2:28 سپس صدیق فرمان داد که در گوش او اذان گفته شود،
2:31 و چنین شد.
2:33 پس نخستین چیزی که به درون آن نوزاد خجسته رسید،
2:37 آب دهان رسول خدا، درود و سلام خدا بر او باد، بود،
2:41 و نخستین صدایی که در گوشش جای گرفت، صدای اذان بود
2:45 که صدیق، رضی‌الله‌عنه و خشنود باد از او، آن را بلند کرد.
2:49 و عبدالله بن زبیر از بزرگواری نسب
2:53 چیزی را گرد آورد که جز اندکی از مردمان گرد نیاوردند:
2:57 پدرش زبیر بن عوام بود،
2:59 حواری رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وسلم،
3:03 و یکی از ده تن مژده‌یافته به بهشت.
3:06 مادرش اسماء بنت ابی‌بکر ذات‌النطاقین بود،
3:11 و جدّ مادری‌اش ابوبکر صدیق،
3:14 خلیفه و برگزیده رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وسلم بود،
3:19 و خاله‌اش عایشه، ام‌المؤمنین،
3:22 پاک و تبرئه‌شده بود.
3:25 جدّه پدری‌اش صفیه بنت عبدالمطلب بود،
3:29 عمّه رسول خدا، درود و سلام خدا بر او باد،
3:33 و عمّه پدرش خدیجه بنت خویلد بود،
3:36 سرور زنان عرب.
3:39 آیا عزتی برتر از عزت اسلام وجود دارد؟
3:43 و آیا مجدی والاتر از مجد ایمان یافت می‌شود؟
3:47 عبدالله بن زبیر در خانه نبوت پرورش یافت،
3:51 و بر زمین آن خانه پاک گام برداشت،
3:54 و با آداب والای آن ادب آموخت.
3:57 او نزد خاله‌اش عایشه، محبوب‌ترین مخلوق خدا بود،
4:01 پس از رسول کریم که بهترین درود و پاک‌ترین سلام بر او باد،
4:06 و پس از پدر آن بانو، صدیق، رضی‌الله‌عنه و خشنود باد از او.
4:10 و چون عبدالله بن زبیر به هفت سالگی رسید،
4:14 پدرش زبیر بن عوام
4:17 او را فرمان داد که نزد رسول خدا، درود و سلام خدا بر او باد، برود
4:21 و با او بر شنیدن و اطاعت، در شادی و ناخوشی، بیعت کند.
4:26 او نزد پیامبر کریم صلی‌الله‌علیه‌وسلم رفت،
4:30 و عبدالله بن جعفر بن ابی‌طالب همراهش بود،
4:34 و او نیز نوجوانی هم‌سال او بود.
4:37 چون پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم آن دو را دید
4:41 که برای بیعت با او روی آورده‌اند،
4:43 همان‌گونه که مردان کامل چنین می‌کنند،
4:45 از کار آن دو، از سر شادمانی لبخند زد،
4:48 و دست کریمانه خود را به سوی ایشان دراز کرد و با آن دو بیعت نمود.
4:52 عبدالله بن زبیر تا زمانی که عمرش امتداد یافت،
4:56 این بیعت را یاد می‌کرد،
4:58 و در تمام کارهایش به آن پایبند بود،
5:00 و فرزندانش را به آنچه رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وسلم بر آن بود، فرمان می‌داد.
5:06 روزی پسرش از خانه غایب شد و غیبتش طولانی گشت،
5:10 پس چون بازگشت، به او گفت:
5:12 «ای پسرم، کجا بودی؟»
5:14 گفت:
5:15 «قومی را یافتم که بهتر از آنان ندیده بودم.
5:19 آنان خدای متعال را یاد می‌کردند،
5:22 پس یکی از ایشان کف بر لب می‌آورد و می‌غرید
5:24 تا از خشیت خدا بیهوش می‌شد.
5:27 پس تمام روزم را با ایشان نشستم.»
5:30 او به وی گفت:
5:31 «ای پسرم، دیگر هرگز این بار با آنان منشین،
5:36 زیرا من رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وسلم را دیدم که...»
5:40 قرآن تلاوت می‌کرد
5:41 و الله تبارک و تعالی را به نیکوترین و ژرف‌ترین و راست‌ترین یاد می‌کرد
5:47 و ابوبکر و عمر و عثمان و علی را دیدم، رضی‌الله‌عنهم
5:53 قرآن تلاوت می‌کردند
5:55 و الله را نیز یاد می‌کردند
5:57 پس چیزی از این [آسیب] به ایشان نمی‌رسید
6:00 آیا گمان داری که یاران تو این‌ها
6:03 در برابر الله فروتن‌تر از ابوبکر و عمر و عثمان و علی بودند؟
6:08 و همان‌گونه که عبدالله بن زبیر بر صلاح و تقوا پرورش یافت
6:12 بر سوارکاری و تمرین جنگ‌ها نیز از کودکی پرورش یافت
6:18 پدرش بسیار حریص بود که او را در غزوه‌ها حاضر کند
6:23 و او را همراه خود به سرزمین‌های دور ببرد
6:26 تا در نبردها حاضر شود و فتح‌ها را ببیند
6:29 او را در روز یرموک از مدینه تا سرزمین شام همراه خود برد
6:35 و او را به اسبی اصیل از نژاد برگزیده اختصاص داد
6:38 و سرپرستی برای نگهداری‌اش استخدام کرد
6:41 و این فرصت برای او فراهم شد که بزرگ‌ترین نبرد تاریخ اسلام را از نزدیک ببیند
6:47 و لشکرهای انبوه را در حمله و گریز ببیند
6:51 و در شکست و پیروزی با آن‌ها همراه باشد
6:54 پس او برافروزندهٔ جنگ شد، همان‌گونه که عابد شب‌زنده‌دار بود
6:58 عبدالله بن زبیر از هیچ غزوه‌ای که مسلمانان بدان رفتند عقب نماند
7:03 از زمانی که شایستهٔ حمل سلاح شد
7:06 و در هر نبردی که مجاهدان در آن شرکت کردند
7:10 او را اثری بود که یاد می‌شود و سپاس گفته می‌شود
7:12 از جمله آن‌که خلیفهٔ مسلمانان عثمان بن عفان، رضی‌الله‌عنه و ارضاه
7:18 به والی‌اش در مصر اجازه داد که به افریقیه لشکر کشد
7:22 پس لشکر غازی به سوی هدفش رفت
7:25 اما اندکی نگذشت که اخبارش از خلیفه قطع شد
7:30 پس امر آن لشکر او را نگران کرد و اندوهگین ساخت
7:33 پس عبدالله بن زبیر را در رأس گروهی از سوارکاران مسلمان فرستاد
7:39 تا لشکر را یاری دهد و از اخبارش آگاه شود
7:43 عبدالله بن زبیر با لشکر غازی دیدار کرد
7:46 و از احوال آن‌ها آگاه شد
7:48 دید که فرماندهشان هر روز از صبح تا ظهر با مشرکان می‌جنگد
7:55 سپس لشکر او و لشکر آنان برای آسایش از سختی هوا و شدت گرما دست می‌کشند
8:01 پس زود بدو پیشنهاد داد که لشکرش را به دو بخش تقسیم کند
8:06 بخشی در نیمهٔ نخست روز بجنگد
8:09 و بخشی در نیمهٔ دوم روز بجنگد
8:12 تا دو گروه به نوبت استراحت کنند و نبرد ادامه یابد
8:16 و بدین ترتیب به دشمن فرصت نفس تازه کردن ندهند
8:21 فرماندهٔ لشکر از این طرح پیشنهادی خوشحال شد
8:24 و دستور اجرای آن را داد
8:26 و فرماندهی را به میل و اختیار خود به عبدالله بن زبیر واگذار کرد
8:31 دو لشکر روز بعد همان‌گونه که هر روز می‌جنگیدند، به جنگ پرداختند
8:36 چون وقت ظهر فرا رسید
8:39 دشمنان بنا به عادت خود آغاز به بازگشت کردند
8:42 ناگهان غافلگیر شدند که مسلمانان
8:45 با لشکری پرشور و نیرومند همچنان می‌جنگند
8:49 با عزمی تیز
8:51 و نشاطی فراوان
8:53 پس ترس در دل‌هایشان افتاد
8:55 و در صف‌هایشان شکاف پدید آمد
8:58 و نشانه‌های شکست بر آنان آشکار شد
9:01 در این هنگام ابن زبیر فرصت را مناسب دید
9:04 سی تن از مردان نیرومند خود را برگزید
9:07 و به ایشان گفت: پشتم را نگه دارید
9:10 و آنچه را من انجام می‌دهم خواهید دید
9:13 جرجیر، پادشاه دشمنان
9:15 و فرماندهٔ لشکرشان در میان اردوگاهش مستقر بود
9:19 بر استر سفیدرنگش سوار بود
9:22 دو کنیزش با پر طاووس بر او سایه می‌افکندند
9:27 پس عبدالله بن زبیر به مردانی که برگزیده بود گفت
9:31 من به سوی او می‌روم، از من پیروی کنید
9:34 و هر کس را که سر راهم قرار گیرد از من دور کنید
9:37 سپس به سوی جرجیر رفت
9:39 دلی استوار و عزمی پابرجا و گامی متین داشت
9:43 و با آرامش با هر دو دست صف‌ها را می‌شکافت
9:47 پس قوم گمان بردند که او فرستاده‌ای است
9:49 از سوی مسلمانان برای مذاکره آمده است
9:52 چون به میان اردوگاه رسید
9:55 پادشاه قصدش را دریافت و از سطوتش بیمناک شد
9:58 پس [از ترس] به دامان گریز پناه برد
10:00 عبدالله بن زبیر به او رسید
10:02 و نیزه‌ای بر او زد که او را بر زمین افکند
10:05 سپس بر رویش خم شد
10:07 کار او را تمام کرد و سرش را برید
10:10 و آن را بر نیزهٔ خود نصب کرد
10:12 سپس با صدای بلند تکبیر گفت
10:14 مسلمانان نیز به تکبیر او تکبیر گفتند
10:17 پس غیرت در جان مسلمانان به جنبش درآمد
10:20 و ترس در دل مشرکان افتاد
10:23 پس پشت کردند و گریختند
10:25 و پشت خود را به ابن زبیر و لشکریان جنگجوی او در راه خدا نمودند
10:27 و الله، عبدالله بن زبیر را گرامی داشت
10:32 پس او با همهٔ فضیلت‌هایش
10:35 به والایی تقوا و پاکی صلاح نیز دست یافت
10:38 زیرا شب‌ها را به عبادت و روزها را به روزه می‌گذراند
10:41 دلش به خانه‌های الله پیوسته بود
10:45 مردم او را «کبوتر مسجد» می‌خواندند
10:48 و از او معروف است که شب‌های عمرش را به سه بخش تقسیم کرده بود
10:51 شبی را که تا صبح ایستاده نماز می‌گزارد
10:56 و شبی را که تا صبح در رکوع می‌گذراند
11:00 و شبی را که تا صبح در سجده می‌گذراند
11:05 و برای او در موسم‌ها مواضعی بود
11:10 که دل‌های مسلمانان را به لرزه می‌انداخت
11:13 و گنجینه‌های ایمان را در دل‌هایشان برمی‌انگیخت
11:16 از جمله آنچه محمد بن عبدالله الثقفی روایت کرده است
11:19 گفت: روزی پیش از روز ترویه، در حالی که محرم بود، عبدالله ابن زبیر بر ما بیرون آمد
11:23 [و شرح آن را داد]
11:26 [ادامهٔ روایت]
11:30 تلبیه‌ای گفت که هرگز بهتر از آن نشنیده‌ام
11:34 و هرگز به مانندش هم نشنیده‌ام.
11:36 سپس الله را ستود، ستایشی بسیار فراوان،
11:39 و او را ثنا گفت، ثنایی بسیار بزرگ،
11:41 و فرمود: اما بعد،
11:44 شما از کرانه‌های گوناگون آمده‌اید،
11:47 هیئت‌هایی به سوی الله عزّ و جلّ.
11:50 پس بر الله سزاوار است که هیئت خود را گرامی دارد.
11:53 پس هر یک از شما که برای طلب آنچه نزد الله است آمده،
11:56 بی‌تردید طالبِ الله ناامید نمی‌شود.
11:59 و گفتار خود را با کردار راست گردانید،
12:02 زیرا معیار گفتار، عمل است.
12:05 و نیت، نیت.
12:07 زیرا جز این نیست که اعمال به نیت‌هاست.
12:09 الله، الله را در این روزهای خود [رعایت کنید]،
12:12 زیرا این روزهایی است که گناهان در آن آمرزیده می‌شود.
12:15 سپس تلبیه گفت،
12:17 و مردم نیز به تلبیه او تلبیه گفتند.
12:19 پس هرگز روزی را ندیدم
12:21 که گریه‌کنندگانش از آن روز بیشتر باشند.
12:24 و بعد،
12:26 عبدالله ابن زبیر تمام عمرش
12:30 برای آنچه حق می‌پنداشت، مبارزه کرد،
12:33 تا آنکه نزد کعبه معظّمه کشته شد.
13:09 و از کسانی که هنگام مرگ او تکبیر گفتند،
13:13 عبدالله ابن عمر ابن خطّاب بود.