تصاویری از زندگانی صحابه - قسمت (31) - جعفر بن ابی طالب رضی الله عنه

◉ 57576 بازدید ⏱ 21:19 صدای اصلی (عربی)
صوت ترجمه‌شده برای این درس هنوز در دسترس نیست — ضبط اصلی عربی پخش می‌شود. متن زیر به‌طور کامل ترجمه شده است.
0:000:00

متن کامل

ترجمهٔ ماشینی — ممکن است خطا داشته باشد
0:00 بسم الله الرحمن الرحیم
0:15 جمعیت مودت خرسند است که
0:18 نمونه‌هایی از زندگی صحابه را در اختیار شما قرار دهد.
0:22 عبدالرحمن رأفت پاشا
0:25 رحمه‌الله
0:27 جعفر بن ابی‌طالب
0:31 رضی‌الله‌عنه
0:46 در بنی عبد مناف پنج مرد بودند
0:49 که بیش از همه شبیه رسول الله (ﷺ) بودند.
0:54 تا جایی که کم‌بینایان بسیار اوقات میان پیامبر (ﷺ) و ایشان اشتباه می‌کردند.
0:59 و شکی نیست که دوست داری این پنج نفری را که شبیه پیامبرت، که برترین درود و پاکیزه‌ترین سلام بر او باد، هستند بشناسی.
1:10 پس بیا تا با ایشان آشنا شویم.
1:13 ایشان عبارت‌اند از: ابوسفیان بن حارث بن عبدالمطلب، که پسرعموی رسول الله و برادر رضاعی ایشان است،
1:21 و قُثَم بن عباس بن عبدالمطلب، که او نیز پسرعموی پیامبر است،
1:26 و سائب بن عبید بن عبد یزید بن هاشم، جد امام شافعی رضی‌الله‌عنه،
1:34 و حسن بن علی، نوه رسول الله (ﷺ)،
1:39 و او از این پنج نفر، بیش از همه شبیه پیامبر، که درود و سلام الله بر او باد، بود.
1:45 و جعفر بن ابی‌طالب، که برادر امیرالمؤمنین علی بن ابی‌طالب است.
1:51 پس بیا تا تصویرهایی از زندگی جعفر را برایت بازگو کنیم.
1:54 ابوطالب با آنکه شرافتش در قریش بلند و جایگاهش در میان قومش والا بود،
2:02 وضعش نازک و خانواده‌اش پرجمعیت بود.
2:05 و وضعش به سبب آن سال خشک و قحطی که به قریش رسید، بدتر شد.
2:12 که چهارپایان را هلاک کرد و مردم را وادار ساخت که استخوان‌های پوسیده بخورند.
2:17 و در آن روزگار در بنی هاشم
2:20 کسی توانگرتر از محمد بن عبدالله و عمویش عباس نبود.
2:24 پس محمد به عباس گفت:
2:27 ای عمو، برادرت ابوطالب خانواده‌اش پرجمعیت است،
2:31 و مردم دچار سختی قحطی شده‌اند که می‌بینی و گرسنگی ادامه یافته است.
2:37 پس با ما به سوی او برویم تا بخشی از فرزندانش را از او برداریم،
2:41 من یکی از پسرانش را بگیرم و تو یکی دیگر را بگیری،
2:44 و ما آن دو را از او کفایت کنیم.
2:47 عباس گفت:
2:49 تو به کار خیر فراخوانده‌ای و بر نیکی حریص شده‌ای.
2:52 سپس رفتند تا نزد ابوطالب رسیدند،
2:55 و به او گفتند:
2:57 ما می‌خواهیم بخشی از بار سنگین خانواده‌ات را از دوشت سبک کنیم،
3:01 تا این زیانی که مردم را فرا گرفته برطرف شود.
3:05 ابوطالب به آن دو گفت:
3:07 اگر عقیل را برای من بگذارید، هرچه خواستید بکنید.
3:11 پس محمد علی را گرفت و او را به سینه خود فشرد،
3:14 و عباس جعفر را گرفت و او را در خانواده خود جای داد.
3:18 پس علی همچنان با محمد بود تا آنکه خدا او را با دین هدایت و حق مبعوث کرد،
3:24 و او نخستین کسی از جوانان بود که ایمان آورد.
3:27 و جعفر نزد عمویش عباس ماند
3:30 تا بزرگ شد و اسلام آورد و از او بی‌نیاز گشت.
3:33 جعفر بن ابی‌طالب به کاروان نور پیوست،
3:37 او و همسرش اسماء بنت عمیس، از آغاز راه،
3:41 زیرا به دست ابوبکر صدیق رضی‌الله‌عنه اسلام آوردند،
3:45 پیش از آنکه رسول الله (ﷺ) به خانه ارقم وارد شود.
3:48 این جوان هاشمی و همسر جوانش، از آزار و عقوبت قریش به آنچه مسلمانان نخستین دیدند، دچار شدند،
3:54 و همان را دیدند.
3:57 پس بر آزار صبر کردند،
3:59 زیرا می‌دانستند که راه بهشت با خارها فرش شده
4:04 و با ناخوشایندی‌ها احاطه شده است.
4:06 اما آنچه ایشان و برادرانشان در راه خدا را آزرده می‌کرد
4:11 این بود که قریش میان ایشان و ادای شعائر اسلام حائل می‌شد،
4:16 و آنان را از چشیدن لذت عبادت محروم می‌ساخت.
4:20 زیرا در هر کمینگاهی برای ایشان می‌ایستاد و نفس‌هایشان را می‌شمرد.
4:26 در این هنگام جعفر بن ابی‌طالب از رسول الله (ﷺ) اجازه خواست
4:32 که با همسرش و گروهی از صحابه به سرزمین حبشه هجرت کند.
4:38 پیامبر به ایشان اجازه داد، در حالی که بسیار اندوهگین بود،
4:41 زیرا بر او گران می‌آمد که این پاکان نیکوکار را
4:46 به ترک خانه‌هایشان و دوری از جایگاه کودکی و سرزمین جوانی‌شان وادار کند،
4:53 بی آنکه گناهی کرده باشند،
4:55 جز اینکه گفتند: پروردگار ما الله است.
4:57 اما او توان و نیرویی نداشت که با آن ایشان را از آزار قریش نگه دارد.
5:04 کاروان مهاجران نخستین به سوی سرزمین حبشه رفت،
5:09 و جعفر بن ابی‌طالب رضی‌الله‌عنه در رأس ایشان بود.
5:13 و در پناه نجاشی، پادشاه عادل آن سرزمین، ساکن شدند،
5:18 و برای نخستین بار از زمانی که اسلام آورده بودند، طعم امنیت را چشیدند،
5:21 و از شیرینی عبادت بهره بردند، بی آنکه چیزی لذت عبادتشان را تیره کند
5:28 یا خوشی‌شان را مکدر سازد.
5:31 اما قریش همین که آگاه شد این گروه از مسلمانان به حبشه کوچ کرده‌اند،
5:38 و از آرامشی که در دینشان و امنیتی که در عقیده‌شان یافته‌اند،
5:43 با خبر شد،
5:44 به تکاپو افتاد تا برای کشتن ایشان یا بازگرداندنشان به زندان بزرگ توطئه کند.
5:51 پس سخن را به ام سلمه می‌سپاریم تا خبر را همان‌گونه که چشمانش دیده و گوشش شنیده، برای ما نقل کند.
5:59 ام سلمه گفت: چون به سرزمین حبشه فرود آمدیم، در آنجا بهترین همسایگی را یافتیم.
6:06 بر دینمان ایمن بودیم و خداوند متعال، پروردگار ما را بی آنکه آزار ببینیم یا چیزی ناخوشایند بشنویم، عبادت می‌کردیم.
6:13 چون این خبر به قریش رسید، با یکدیگر مشورت کردند و دو مرد نیرومند از خودشان را نزد نجاشی فرستادند،
6:22 عمروبن عاص و عبدالله بن ابی ربیعه.
6:26 و هدایای فراوانی از آنچه از سرزمین حجاز برای ایشان شگفت‌انگیز بود، برای نجاشی و درباریانش همراه آنان کردند.
6:34 سپس به آن دو سفارش کردند که پیش از آنکه با پادشاه حبشه درباره کار ما سخن بگویند، هدیه هر بزرگ درباری را به او بدهند.
6:43 چون به حبشه رسیدند، نزد بزرگان درباری نجاشی رفتند و هدیه هر یک را به او دادند،
6:50 و کسی از ایشان باقی نماند مگر آنکه هدیه‌اش را گرفت. سپس به او گفتند:
6:54 در سرزمین پادشاه، نوجوانانی از سفیهان ما فرود آمده‌اند که از دین پدران و نیاکان خود برگشته و وحدت کلمه قومشان را پراکنده کرده‌اند.
7:05 پس هرگاه با پادشاه درباره ایشان سخن گفتیم، به او رأی دهید که ایشان را به ما تحویل دهد، بی آنکه از ایشان درباره دینشان بپرسد،
7:13 زیرا بزرگان قومشان به ایشان آگاه‌ترند و از آنچه معتقدند باخبرترند.
7:18 بزرگان درباری گفتند: آری.
7:20 ام سلمه گفت:
7:24 و برای عمرو و همراهش هیچ چیزی ناخوشایندتر از این نبود که نجاشی یکی از ما را فرا بخواند و سخنش را بشنود.
7:32 سپس نزد نجاشی رفتند و هدایا را به او تقدیم کردند،
7:36 و او آنها را پسندید و از آنها خوشش آمد.
7:39 سپس با او سخن گفتند و گفتند:
7:41 ای پادشاه، گروهی از نوجوانان تبهکار ما به قلمرو تو پناه آورده‌اند،
7:47 که دینی آورده‌اند که نه ما و نه شما آن را نمی‌شناسیم،
7:51 ایشان دین ما را رها کرده‌اند و در دین تو داخل نشده‌اند.
7:55 و بزرگان قومشان را از پدرانشان و عمویانشان و عشیره‌شان نزد تو فرستاده‌ایم،
8:01 تا ایشان را به آنان بازگردانی، زیرا آنان به آنچه این فتنه را به وجود آورده‌اند، داناترند.
8:06 نجاشی به درباریانش نگاه کرد.
8:09 بطارقه گفتند:
8:11 ای پادشاه، آنان دوستان ما هستند؛
8:13 زیرا قوم ایشان به آنان آگاه‌ترند و به آنچه کرده‌اند، دانایند.
8:17 پس آنان را به ایشان بازگردان تا نظر خود را درباره‌شان ببینند.
8:19 پس پادشاه از سخن بطارقه‌اش سخت خشمگین شد و گفت:
8:24 نه، به الله سوگند! آنان را به هیچ‌کس تسلیم نخواهم کرد تا آنان را فرا خوانم و از آنچه به ایشان نسبت داده شده، بپرسم.
8:31 اگر آنان چنان باشند که این دو مرد می‌گویند، آنان را به ایشان تسلیم خواهم کرد.
8:36 و اگر جز این باشند، از ایشان حمایت می‌کنم و تا زمانی که در جوار من هستند، نیکو همسایگی‌شان را پاس می‌دارم.
8:43 ام سلمه گفت:
8:45 سپس نجاشی کسی فرستاد تا ما را برای دیدارش فرا خواند.
8:48 پیش از رفتن نزد او گرد آمدیم.
8:51 و برخی از ما به برخی دیگر گفتیم:
8:53 پادشاه از دین شما خواهد پرسید.
8:56 پس آنچه را که به آن ایمان دارید، آشکارا بیان کنید.
8:58 و باید جعفر بن ابی طالب از جانب شما سخن بگوید.
9:01 و جز او هیچ‌کس سخن نگوید.
9:04 ام سلمه گفت:
9:06 سپس نزد نجاشی رفتیم.
9:08 او را دیدیم که بطارقه‌اش را فرا خوانده بود.
9:10 آنان در سمت راست و چپ او نشسته بودند.
9:13 و جامه‌های طیلسان خود را پوشیده بودند،
9:15 و کلاه‌های بلند خود را بر سر نهاده بودند،
9:17 و کتاب‌های خود را پیش رو گشوده بودند.
9:20 و در نزد او عمرو بن عاص را دیدیم،
9:22 و عبدالله بن ابی ربیعه را.
9:24 چون پادشاه در جایگاه خود قرار گرفت،
9:26 نجاشی به ما روی کرد و گفت:
9:29 این دینی که خودتان آن را پدید آورده‌اید، چیست؟
9:33 و به سبب آن از دین قوم خود جدا شده‌اید،
9:36 و در دین من داخل نشده‌اید،
9:38 و نه در دین هیچ‌یک از این ملت‌ها؟
9:40 پس جعفر بن ابی طالب پیش آمد و گفت:
9:44 ای پادشاه!
9:45 ما قومی جاهلی بودیم؛
9:48 بت‌ها را می‌پرستیدیم و مردار می‌خوردیم،
9:51 و زشتی‌ها را انجام می‌دادیم و پیوند خویشاوندی را می‌بریدیم،
9:54 و همسایگی را بد رعایت می‌کردیم،
9:56 و قوی‌ترین ما ناتوان‌ترین را می‌خورد.
9:58 و بر همین حال بودیم،
10:00 تا آنکه الله رسولی از میان ما به سوی ما برانگیخت،
10:03 که نسب و راستگویی و امانت‌داری و پاکدامنی او را می‌شناختیم.
10:07 او ما را به سوی الله فرا خواند
10:09 تا او را یگانه بدانیم و بپرستیم،
10:11 و آنچه را ما و پدرانمان به جای او می‌پرستیدیم، از سنگ‌ها و بت‌ها، واگذاریم.
10:13 و او ما را به راستگویی و ادای امانت،
10:16 و صله رحم و نیکو همسایگی،
10:20 و خودداری از حرام‌ها و خون‌ریزی فرمان داد.
10:23 و ما را از زشتی‌ها و سخن دروغ،
10:26 و خوردن مال یتیم و تهمت زدن به زنان پاکدامن بازداشت.
10:29 و به ما فرمان داد که الله را یگانه بپرستیم
10:32 و هیچ چیز را با او شریک نسازیم،
10:35 و هیچ چیزی را با او شریک قرار ندهیم.
10:37 و ماه رمضان را روزه بگیریم.
10:40 پس او را تصدیق کردیم و به او ایمان آوردیم،
10:41 و از آنچه از جانب الله آورده، پیروی کردیم.
10:44 پس آنچه را او حلال شمرده حلال دانستیم،
10:47 و آنچه را بر ما حرام کرده حرام دانستیم.
10:49 پس ای پادشاه، قوم ما
10:52 جز آنکه بر ما دشمنی ورزیدند،
10:55 کاری نکردند؛
10:57 ما را سخت شکنجه دادند تا ما را از دینمان بفریبند
11:01 و به پرستش بت‌ها بازگردانند.
11:04 چون بر ما ستم کردند و ما را مقهور ساختند و بر ما تنگ گرفتند،
11:08 و میان ما و دینمان حائل شدند،
11:11 به سرزمین تو هجرت کردیم،
11:13 و تو را بر دیگران برگزیدیم،
11:15 و به جوار تو رغبت نمودیم،
11:17 و امیدواریم که نزد تو مورد ستم واقع نشویم.
11:20 ام سلمه گفت:
11:22 آنگاه نجاشی به جعفر بن ابی طالب روی کرد
11:25 و گفت: آیا چیزی از آنچه پیامبرتان از جانب الله آورده، همراه داری؟
11:30 گفت: آری.
11:32 گفت: پس آن را بر من بخوان.
11:34 تا آنکه بخشی از سوره را برایش خواند.
11:37 ام سلمه گفت:
11:38 پس نجاشی چنان گریست که ریش او از اشک تر شد،
11:42 و اسقف‌هایش نیز چنان گریستند که کتاب‌هایشان را تر کردند،
11:46 از آنچه از کلام الله شنیده بودند.
11:49 در این هنگام نجاشی به ما گفت:
11:52 این همان چیزی است که پیامبرتان آورده،
11:55 و همان است که عیسی آورده بود،
11:57 که از یک چراغدان بیرون آمده‌اند.
12:00 سپس به عمرو و همراهش روی کرد
12:03 و به آن دو گفت: بروید،
12:05 به الله سوگند که هرگز ایشان را به شما تسلیم نخواهم کرد.
12:08 ام سلمه گفت:
12:10 چون از نزد نجاشی بیرون آمدیم،
12:13 عمرو بن عاص ما را تهدید کرد
12:15 و به همراهش گفت:
12:17 به الله سوگند که فردا نزد پادشاه خواهم رفت
12:19 و از کار ایشان چیزی به او خواهم گفت که سینه‌اش را از خشم بر ایشان پر کند،
12:24 و دلش را از کینه به ایشان لبریز سازد،
12:27 و او را وادار خواهم کرد که ایشان را از ریشه برکند.
12:31 عبدالله بن ابی ربیعه به او گفت:
12:34 ای عمرو، چنین مکن،
12:35 زیرا ایشان خویشاوندان ما هستند،
12:38 اگرچه با ما مخالفت کرده‌اند.
12:40 عمرو به او گفت:
12:42 این سخن را رها کن،
12:44 به الله سوگند که چیزی را به او خواهم گفت که پایه‌های ایشان را به لرزه درآورد.
12:47 به الله سوگند، حتماً به او خواهم گفت.
12:49 آنان می‌پندارند که عیسی بن مریم بنده است.
12:52 چون فردا شد،
12:54 عمر بر نجاشی وارد شد
12:57 و به او گفت: ای پادشاه،
12:59 این کسانی که تو پناهشان دادی و از ایشان حمایت کردی،
13:02 دربارهٔ عیسی بن مریم چنین می‌گویند:
13:05 «عظیماً» (بزرگ‌تر از آن)
13:07 پس نجاشی به دنبال ایشان فرستاد
13:09 و از ایشان بپرس که دربارهٔ او چه می‌گویند.
13:11 ام‌سلمه گفت:
13:13 چون ما این را دانستیم،
13:15 اندوه و غم بزرگی بر ما فرود آمد
13:17 که هرگز مانند آن را تجربه نکرده بودیم.
13:19 و برخی از ما به برخی دیگر گفتیم:
13:21 دربارهٔ عیسی بن مریم چه می‌گویید،
13:24 اگر پادشاه از شما دربارهٔ او بپرسد؟
13:26 پس گفتیم:
13:28 به خدا سوگند، دربارهٔ او جز آنچه الله فرموده نمی‌گوییم،
13:31 و در امر او ذرّه‌ای از آیین
13:33 آنچه پیامبر ما آورده، فراتر نمی‌رویم،
13:35 و هر چه از این کار پیش آید، پیش آید.
13:38 سپس توافق کردیم که سخن را از جانب ما
13:41 جعفر بن ابی‌طالب نیز بر عهده گیرد.
13:44 چون نجاشی ما را فراخواند،
13:46 بر او وارد شدیم.
13:48 در نزد او اسقف‌های خود را دیدیم، به همان هیئتی
13:51 که پیش‌تر ایشان را بر آن دیده بودیم،
13:53 و نزد او عمر بن العاص و همراهش را نیز یافتیم.
13:56 چون در برابر او قرار گرفتیم،
13:58 او پیشدستی کرد و گفت:
14:00 دربارهٔ عیسی بن مریم چه می‌گویید؟
14:03 پس جعفر بن ابی‌طالب به او گفت:
14:06 ما دربارهٔ او همان را می‌گوییم که پیامبر ما ﷺ آورده است.
14:11 نجاشی گفت:
14:13 و او چه می‌گوید دربارهٔ او؟
14:15 جعفر پاسخ داد:
14:17 او دربارهٔ او می‌گوید:
14:19 «او بندهٔ الله و فرستادهٔ اوست،
14:21 و روح و کلمهٔ اوست که به مریم باکرهٔ پاکدامن افکند».
14:26 چون نجاشی سخن جعفر را شنید،
14:29 تا آنجا که دست بر زمین زد و گفت:
14:31 به الله سوگند،
14:33 به الله سوگند، عیسی بن مریم به اندازهٔ مویی از آنچه پیامبر شما آورده، تجاوز نکرده است.
14:39 پس اسقف‌های اطراف نجاشی به خشم و خروش برآمدند
14:42 از سر انکار آنچه از او شنیده بودند.
14:44 نجاشی گفت: گرچه خشمگین شوید،
14:47 سپس رو به ایشان کرد و گفت:
14:49 بروید که شما در امان هستید،
14:51 هر که شما را دشنام دهد، غرامت خواهد پرداخت،
14:53 و هر که به شما آسیبی رساند، کیفر خواهد دید.
14:55 به الله سوگند، دوست ندارم که کوهی از طلا از آنِ من باشد
14:58 و یکی از شما گزندی ببیند.
15:02 سپس به عمر و همراهش نگریست و گفت:
15:05 این هدایای این دو مرد را به ایشان بازگردانید،
15:08 که مرا به آن نیازی نیست.
15:10 ام‌سلمه گفت:
15:12 عمر و همراهش شکسته‌خاطر و خوار بیرون رفتند
15:15 در حالی که دامن‌های ناکامی را می‌کشیدند.
15:18 اما ما
15:20 با بهترین خانه و کریم‌ترین همسایه نزد نجاشی اقامت گزیدیم.
15:25 جعفر بن ابی‌طالب
15:26 او و همسرش ده سال در پناه نجاشی زیستند،
15:30 در امان و آرامش.
15:33 و در سال هفتم هجرت،
15:35 همراه گروهی از مسلمانان سرزمین حبشه را ترک کرد
15:39 و به سوی یثرب رهسپار شد.
15:41 چون به آنجا رسیدند،
15:43 پیامبر الله ﷺ
15:46 تازه از خیبر بازگشته بود،
15:48 پس از آنکه الله آن را برای او گشود.
15:50 او از دیدار جعفر بسیار شادمان شد،
15:53 تا آنجا که فرمود:
15:54 نمی‌دانم به کدامیک بیشتر شادمانم:
15:57 به فتح خیبر،
15:59 یا به آمدن جعفر.
16:01 و شادی مسلمانان به طور عام،
16:04 و فقیران ایشان به طور خاص، به بازگشت جعفر
16:07 کمتر از شادی رسول خدا (درود و سلام الله بر او) نبود.
16:11 زیرا جعفر به ضعیفان بسیار مهربان بود
16:15 و به ایشان بسیار نیکی می‌کرد،
16:17 تا آنجا که به «ابوالمساکین» ملقّب شده بود.
16:20 ابوهریره دربارهٔ او خبر داد و گفت:
16:22 او برای ما، گروه بینوایان، بهترین مردم بود:
16:26 جعفر بن ابی‌طالب.
16:28 او ما را به خانهٔ خود می‌برد
16:30 و آنچه نزدش بود به ما می‌خورانید،
16:33 تا آنگاه که غذایش تمام می‌شد،
16:35 ظرف روغنی را که در آن کره می‌ریختند برای ما بیرون می‌آورد
16:38 که در آن چیزی نبود،
16:40 پس آن را می‌بوییدیم و آنچه به درونش چسبیده بود می‌لیسیدیم.
16:43 اقامت جعفر بن ابی‌طالب در مدینه طولانی نشد.
16:47 در آغاز سال هشتم هجرت،
16:49 رسول الله (درود و سلام الله بر او) سپاهی را آماده کرد
16:53 تا با روم در سرزمین شام نبرد کند،
16:56 و زید بن حارثه را فرمانده سپاه قرار داد
16:59 و فرمود: اگر زید کشته شد یا آسیب دید،
17:02 فرمانده جعفر بن ابی‌طالب است،
17:05 و اگر جعفر کشته شد یا آسیب دید،
17:08 فرمانده عبدالله بن رواحه است.
17:11 اگر عبدالله بن رواحه کشته شود یا آسیب ببیند،
17:14 مسلمانان برای خود امیری از میان خودشان برگزینند.
17:16 چون مسلمانان به مؤته رسیدند،
17:19 که دهکده‌ای است واقع بر کرانه‌های شام در اردن،
17:23 دریافتند که رومیان صد هزار نفر را برای آنان آماده کرده‌اند
17:26 و صد هزار نفر دیگر از یاری‌دهندگان عرب
17:29 از قبایل لخم و جذام و قضاعه و دیگران، پشتیبان آنان‌اند.
17:33 اما لشکر مسلمانان
17:36 سه هزار نفر بود.
17:39 و چون دو گروه به هم رسیدند،
17:41 و نبردی سخت درگرفت،
17:43 زید بن حارثه
17:46 درحالی‌که رو به دشمن بود و پشت نکرده بود، به خاک افتاد و کشته شد.
17:49 پس دیری نگذشت که جعفر بن ابی‌طالب شتابان
17:52 از پشت اسب شقرایش که از آن او بود
17:55 فرود آمد و آن را با شمشیرش پی کرد،
17:57 تا پس از او دشمنان از آن بهره نبرند.
18:00 سپس پرچم را برداشت و به دل صفوف رومیان فرو رفت،
18:03 در حالی که این ابیات را می‌سرود:
18:05 «ای خوش به حال بهشت و نزدیکی آن،
18:07 گوارا و خنک است آشامیدنی‌اش،
18:10 و رومیان، که عذابشان نزدیک شده،
18:13 کافرانی‌اند که نسب‌هایشان دور است.
18:16 بر من است که چون با آنان روبه‌رو شوم، بر آنان بتازم.»
18:19 او همچنان در میان صفوف دشمنان می‌گشت
18:22 و با شمشیرش حمله می‌کرد،
18:25 تا آنکه ضربه‌ای به او رسید که دست راستش را برید،
18:28 پس پرچم را با دست چپ گرفت،
18:31 و اندکی بعد ضربه‌ای دیگر دست چپش را برید،
18:34 پس پرچم را میان بازوان و سینه‌اش نگه داشت،
18:37 تا آنکه ضربه‌ای سخت به او رسید
18:40 و او را به دو نیم کرد.
18:43 آنگاه پرچم را عبدالله بن رواحه از او گرفت،
18:46 تا به یارش ملحق شد.
18:49 به پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) خبر رسید
18:52 که هر سه فرمانده‌اش کشته شده‌اند،
18:55 پس بسیار و سخت اندوهگین شد.
18:59 آنگاه به خانه پسرعمویش جعفر بن ابی‌طالب رفت
19:02 و همسرش اسماء را یافت
19:05 که خود را برای استقبال از شوهر غایبش آماده می‌کرد،
19:08 زیرا خمیرش را ورز داده بود،
19:11 و فرزندانش را شسته، روغن زده و لباس پوشانده بود.
19:14 اسماء گفت:
19:15 چون رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) به سوی ما آمد،
19:19 غبار اندوهی را بر چهره کریمش دیدم
19:24 و ترس‌ها در دلم راه یافت،
19:27 اما نخواستم از جعفر درباره‌اش بپرسم،
19:30 از ترس آنکه چیزی بشنوم که ناخوش دارم.
19:33 پیامبر سلام کرد و فرمود:
19:35 «فرزندان جعفر را نزد من بیاور.»
19:37 ما آنان را صدا زدیم،
19:39 و شادمان و شادی‌کنان به سوی او دویدند
19:42 و بر او ازدحام کردند،
19:43 هر یک می‌خواست او را به خود اختصاص دهد.
19:45 پیامبر بر آنان خم شد
19:47 و آنان را بو می‌کرد،
19:49 و چشمانش از اشک جاری بود.
19:52 گفتم: ای رسول الله،
19:54 پدر و مادرم فدایت، چه چیز تو را می‌گریاند؟
19:57 آیا خبری از جعفر و دو یارش به تو رسیده است؟
20:00 فرمود: آری.
20:02 آنان امروز شهید شده‌اند.
20:04 در این هنگام
20:06 لبخند از چهره کودکان محو شد،
20:09 چون شنیدند مادرشان می‌گرید و ناله می‌کند،
20:11 و در جای خود خشک شدند، گویی پرندگان بر سرهایشان نشسته‌اند.
20:15 اما رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
20:18 رفت و اشک‌هایش را پاک می‌کرد
20:21 و می‌فرمود:
20:23 «خدایا، جانشین جعفر در فرزندانش باش،
20:26 خدایا، جانشین جعفر در خاندانش باش.»
20:29 سپس فرمود:
20:31 «جعفر را در بهشت دیدم
20:34 که دو بال دارد که به خون رنگین است،
20:37 و او با پرهایش آراسته است.»
20:38 جعفر را در بهشت دیدم،
20:41 که دو بال دارد که به خون رنگین است،
20:47 و او با پرهایش آراسته است.
20:50 حدیث شیء