از مجموعهٔ تصاویری از زندگی صحابه (سریال تکمیل شد)
· درس 16 از 93
تصاویری از زندگانی صحابه - قسمت (31) - جعفر بن ابی طالب رضی الله عنه
صوت ترجمهشده برای این درس هنوز در دسترس نیست — ضبط اصلی عربی پخش میشود. متن زیر بهطور کامل ترجمه شده است.
0:000:00
متن کامل
ترجمهٔ ماشینی — ممکن است خطا داشته باشد
0:00
بسم الله الرحمن الرحیم
0:15
جمعیت مودت خرسند است که
0:18
نمونههایی از زندگی صحابه را در اختیار شما قرار دهد.
0:22
عبدالرحمن رأفت پاشا
0:25
رحمهالله
0:27
جعفر بن ابیطالب
0:31
رضیاللهعنه
0:46
در بنی عبد مناف پنج مرد بودند
0:49
که بیش از همه شبیه رسول الله (ﷺ) بودند.
0:54
تا جایی که کمبینایان بسیار اوقات میان پیامبر (ﷺ) و ایشان اشتباه میکردند.
0:59
و شکی نیست که دوست داری این پنج نفری را که شبیه پیامبرت، که برترین درود و پاکیزهترین سلام بر او باد، هستند بشناسی.
1:10
پس بیا تا با ایشان آشنا شویم.
1:13
ایشان عبارتاند از: ابوسفیان بن حارث بن عبدالمطلب، که پسرعموی رسول الله و برادر رضاعی ایشان است،
1:21
و قُثَم بن عباس بن عبدالمطلب، که او نیز پسرعموی پیامبر است،
1:26
و سائب بن عبید بن عبد یزید بن هاشم، جد امام شافعی رضیاللهعنه،
1:34
و حسن بن علی، نوه رسول الله (ﷺ)،
1:39
و او از این پنج نفر، بیش از همه شبیه پیامبر، که درود و سلام الله بر او باد، بود.
1:45
و جعفر بن ابیطالب، که برادر امیرالمؤمنین علی بن ابیطالب است.
1:51
پس بیا تا تصویرهایی از زندگی جعفر را برایت بازگو کنیم.
1:54
ابوطالب با آنکه شرافتش در قریش بلند و جایگاهش در میان قومش والا بود،
2:02
وضعش نازک و خانوادهاش پرجمعیت بود.
2:05
و وضعش به سبب آن سال خشک و قحطی که به قریش رسید، بدتر شد.
2:12
که چهارپایان را هلاک کرد و مردم را وادار ساخت که استخوانهای پوسیده بخورند.
2:17
و در آن روزگار در بنی هاشم
2:20
کسی توانگرتر از محمد بن عبدالله و عمویش عباس نبود.
2:24
پس محمد به عباس گفت:
2:27
ای عمو، برادرت ابوطالب خانوادهاش پرجمعیت است،
2:31
و مردم دچار سختی قحطی شدهاند که میبینی و گرسنگی ادامه یافته است.
2:37
پس با ما به سوی او برویم تا بخشی از فرزندانش را از او برداریم،
2:41
من یکی از پسرانش را بگیرم و تو یکی دیگر را بگیری،
2:44
و ما آن دو را از او کفایت کنیم.
2:47
عباس گفت:
2:49
تو به کار خیر فراخواندهای و بر نیکی حریص شدهای.
2:52
سپس رفتند تا نزد ابوطالب رسیدند،
2:55
و به او گفتند:
2:57
ما میخواهیم بخشی از بار سنگین خانوادهات را از دوشت سبک کنیم،
3:01
تا این زیانی که مردم را فرا گرفته برطرف شود.
3:05
ابوطالب به آن دو گفت:
3:07
اگر عقیل را برای من بگذارید، هرچه خواستید بکنید.
3:11
پس محمد علی را گرفت و او را به سینه خود فشرد،
3:14
و عباس جعفر را گرفت و او را در خانواده خود جای داد.
3:18
پس علی همچنان با محمد بود تا آنکه خدا او را با دین هدایت و حق مبعوث کرد،
3:24
و او نخستین کسی از جوانان بود که ایمان آورد.
3:27
و جعفر نزد عمویش عباس ماند
3:30
تا بزرگ شد و اسلام آورد و از او بینیاز گشت.
3:33
جعفر بن ابیطالب به کاروان نور پیوست،
3:37
او و همسرش اسماء بنت عمیس، از آغاز راه،
3:41
زیرا به دست ابوبکر صدیق رضیاللهعنه اسلام آوردند،
3:45
پیش از آنکه رسول الله (ﷺ) به خانه ارقم وارد شود.
3:48
این جوان هاشمی و همسر جوانش، از آزار و عقوبت قریش به آنچه مسلمانان نخستین دیدند، دچار شدند،
3:54
و همان را دیدند.
3:57
پس بر آزار صبر کردند،
3:59
زیرا میدانستند که راه بهشت با خارها فرش شده
4:04
و با ناخوشایندیها احاطه شده است.
4:06
اما آنچه ایشان و برادرانشان در راه خدا را آزرده میکرد
4:11
این بود که قریش میان ایشان و ادای شعائر اسلام حائل میشد،
4:16
و آنان را از چشیدن لذت عبادت محروم میساخت.
4:20
زیرا در هر کمینگاهی برای ایشان میایستاد و نفسهایشان را میشمرد.
4:26
در این هنگام جعفر بن ابیطالب از رسول الله (ﷺ) اجازه خواست
4:32
که با همسرش و گروهی از صحابه به سرزمین حبشه هجرت کند.
4:38
پیامبر به ایشان اجازه داد، در حالی که بسیار اندوهگین بود،
4:41
زیرا بر او گران میآمد که این پاکان نیکوکار را
4:46
به ترک خانههایشان و دوری از جایگاه کودکی و سرزمین جوانیشان وادار کند،
4:53
بی آنکه گناهی کرده باشند،
4:55
جز اینکه گفتند: پروردگار ما الله است.
4:57
اما او توان و نیرویی نداشت که با آن ایشان را از آزار قریش نگه دارد.
5:04
کاروان مهاجران نخستین به سوی سرزمین حبشه رفت،
5:09
و جعفر بن ابیطالب رضیاللهعنه در رأس ایشان بود.
5:13
و در پناه نجاشی، پادشاه عادل آن سرزمین، ساکن شدند،
5:18
و برای نخستین بار از زمانی که اسلام آورده بودند، طعم امنیت را چشیدند،
5:21
و از شیرینی عبادت بهره بردند، بی آنکه چیزی لذت عبادتشان را تیره کند
5:28
یا خوشیشان را مکدر سازد.
5:31
اما قریش همین که آگاه شد این گروه از مسلمانان به حبشه کوچ کردهاند،
5:38
و از آرامشی که در دینشان و امنیتی که در عقیدهشان یافتهاند،
5:43
با خبر شد،
5:44
به تکاپو افتاد تا برای کشتن ایشان یا بازگرداندنشان به زندان بزرگ توطئه کند.
5:51
پس سخن را به ام سلمه میسپاریم تا خبر را همانگونه که چشمانش دیده و گوشش شنیده، برای ما نقل کند.
5:59
ام سلمه گفت: چون به سرزمین حبشه فرود آمدیم، در آنجا بهترین همسایگی را یافتیم.
6:06
بر دینمان ایمن بودیم و خداوند متعال، پروردگار ما را بی آنکه آزار ببینیم یا چیزی ناخوشایند بشنویم، عبادت میکردیم.
6:13
چون این خبر به قریش رسید، با یکدیگر مشورت کردند و دو مرد نیرومند از خودشان را نزد نجاشی فرستادند،
6:22
عمروبن عاص و عبدالله بن ابی ربیعه.
6:26
و هدایای فراوانی از آنچه از سرزمین حجاز برای ایشان شگفتانگیز بود، برای نجاشی و درباریانش همراه آنان کردند.
6:34
سپس به آن دو سفارش کردند که پیش از آنکه با پادشاه حبشه درباره کار ما سخن بگویند، هدیه هر بزرگ درباری را به او بدهند.
6:43
چون به حبشه رسیدند، نزد بزرگان درباری نجاشی رفتند و هدیه هر یک را به او دادند،
6:50
و کسی از ایشان باقی نماند مگر آنکه هدیهاش را گرفت. سپس به او گفتند:
6:54
در سرزمین پادشاه، نوجوانانی از سفیهان ما فرود آمدهاند که از دین پدران و نیاکان خود برگشته و وحدت کلمه قومشان را پراکنده کردهاند.
7:05
پس هرگاه با پادشاه درباره ایشان سخن گفتیم، به او رأی دهید که ایشان را به ما تحویل دهد، بی آنکه از ایشان درباره دینشان بپرسد،
7:13
زیرا بزرگان قومشان به ایشان آگاهترند و از آنچه معتقدند باخبرترند.
7:18
بزرگان درباری گفتند: آری.
7:20
ام سلمه گفت:
7:24
و برای عمرو و همراهش هیچ چیزی ناخوشایندتر از این نبود که نجاشی یکی از ما را فرا بخواند و سخنش را بشنود.
7:32
سپس نزد نجاشی رفتند و هدایا را به او تقدیم کردند،
7:36
و او آنها را پسندید و از آنها خوشش آمد.
7:39
سپس با او سخن گفتند و گفتند:
7:41
ای پادشاه، گروهی از نوجوانان تبهکار ما به قلمرو تو پناه آوردهاند،
7:47
که دینی آوردهاند که نه ما و نه شما آن را نمیشناسیم،
7:51
ایشان دین ما را رها کردهاند و در دین تو داخل نشدهاند.
7:55
و بزرگان قومشان را از پدرانشان و عمویانشان و عشیرهشان نزد تو فرستادهایم،
8:01
تا ایشان را به آنان بازگردانی، زیرا آنان به آنچه این فتنه را به وجود آوردهاند، داناترند.
8:06
نجاشی به درباریانش نگاه کرد.
8:09
بطارقه گفتند:
8:11
ای پادشاه، آنان دوستان ما هستند؛
8:13
زیرا قوم ایشان به آنان آگاهترند و به آنچه کردهاند، دانایند.
8:17
پس آنان را به ایشان بازگردان تا نظر خود را دربارهشان ببینند.
8:19
پس پادشاه از سخن بطارقهاش سخت خشمگین شد و گفت:
8:24
نه، به الله سوگند! آنان را به هیچکس تسلیم نخواهم کرد تا آنان را فرا خوانم و از آنچه به ایشان نسبت داده شده، بپرسم.
8:31
اگر آنان چنان باشند که این دو مرد میگویند، آنان را به ایشان تسلیم خواهم کرد.
8:36
و اگر جز این باشند، از ایشان حمایت میکنم و تا زمانی که در جوار من هستند، نیکو همسایگیشان را پاس میدارم.
8:43
ام سلمه گفت:
8:45
سپس نجاشی کسی فرستاد تا ما را برای دیدارش فرا خواند.
8:48
پیش از رفتن نزد او گرد آمدیم.
8:51
و برخی از ما به برخی دیگر گفتیم:
8:53
پادشاه از دین شما خواهد پرسید.
8:56
پس آنچه را که به آن ایمان دارید، آشکارا بیان کنید.
8:58
و باید جعفر بن ابی طالب از جانب شما سخن بگوید.
9:01
و جز او هیچکس سخن نگوید.
9:04
ام سلمه گفت:
9:06
سپس نزد نجاشی رفتیم.
9:08
او را دیدیم که بطارقهاش را فرا خوانده بود.
9:10
آنان در سمت راست و چپ او نشسته بودند.
9:13
و جامههای طیلسان خود را پوشیده بودند،
9:15
و کلاههای بلند خود را بر سر نهاده بودند،
9:17
و کتابهای خود را پیش رو گشوده بودند.
9:20
و در نزد او عمرو بن عاص را دیدیم،
9:22
و عبدالله بن ابی ربیعه را.
9:24
چون پادشاه در جایگاه خود قرار گرفت،
9:26
نجاشی به ما روی کرد و گفت:
9:29
این دینی که خودتان آن را پدید آوردهاید، چیست؟
9:33
و به سبب آن از دین قوم خود جدا شدهاید،
9:36
و در دین من داخل نشدهاید،
9:38
و نه در دین هیچیک از این ملتها؟
9:40
پس جعفر بن ابی طالب پیش آمد و گفت:
9:44
ای پادشاه!
9:45
ما قومی جاهلی بودیم؛
9:48
بتها را میپرستیدیم و مردار میخوردیم،
9:51
و زشتیها را انجام میدادیم و پیوند خویشاوندی را میبریدیم،
9:54
و همسایگی را بد رعایت میکردیم،
9:56
و قویترین ما ناتوانترین را میخورد.
9:58
و بر همین حال بودیم،
10:00
تا آنکه الله رسولی از میان ما به سوی ما برانگیخت،
10:03
که نسب و راستگویی و امانتداری و پاکدامنی او را میشناختیم.
10:07
او ما را به سوی الله فرا خواند
10:09
تا او را یگانه بدانیم و بپرستیم،
10:11
و آنچه را ما و پدرانمان به جای او میپرستیدیم، از سنگها و بتها، واگذاریم.
10:13
و او ما را به راستگویی و ادای امانت،
10:16
و صله رحم و نیکو همسایگی،
10:20
و خودداری از حرامها و خونریزی فرمان داد.
10:23
و ما را از زشتیها و سخن دروغ،
10:26
و خوردن مال یتیم و تهمت زدن به زنان پاکدامن بازداشت.
10:29
و به ما فرمان داد که الله را یگانه بپرستیم
10:32
و هیچ چیز را با او شریک نسازیم،
10:35
و هیچ چیزی را با او شریک قرار ندهیم.
10:37
و ماه رمضان را روزه بگیریم.
10:40
پس او را تصدیق کردیم و به او ایمان آوردیم،
10:41
و از آنچه از جانب الله آورده، پیروی کردیم.
10:44
پس آنچه را او حلال شمرده حلال دانستیم،
10:47
و آنچه را بر ما حرام کرده حرام دانستیم.
10:49
پس ای پادشاه، قوم ما
10:52
جز آنکه بر ما دشمنی ورزیدند،
10:55
کاری نکردند؛
10:57
ما را سخت شکنجه دادند تا ما را از دینمان بفریبند
11:01
و به پرستش بتها بازگردانند.
11:04
چون بر ما ستم کردند و ما را مقهور ساختند و بر ما تنگ گرفتند،
11:08
و میان ما و دینمان حائل شدند،
11:11
به سرزمین تو هجرت کردیم،
11:13
و تو را بر دیگران برگزیدیم،
11:15
و به جوار تو رغبت نمودیم،
11:17
و امیدواریم که نزد تو مورد ستم واقع نشویم.
11:20
ام سلمه گفت:
11:22
آنگاه نجاشی به جعفر بن ابی طالب روی کرد
11:25
و گفت: آیا چیزی از آنچه پیامبرتان از جانب الله آورده، همراه داری؟
11:30
گفت: آری.
11:32
گفت: پس آن را بر من بخوان.
11:34
تا آنکه بخشی از سوره را برایش خواند.
11:37
ام سلمه گفت:
11:38
پس نجاشی چنان گریست که ریش او از اشک تر شد،
11:42
و اسقفهایش نیز چنان گریستند که کتابهایشان را تر کردند،
11:46
از آنچه از کلام الله شنیده بودند.
11:49
در این هنگام نجاشی به ما گفت:
11:52
این همان چیزی است که پیامبرتان آورده،
11:55
و همان است که عیسی آورده بود،
11:57
که از یک چراغدان بیرون آمدهاند.
12:00
سپس به عمرو و همراهش روی کرد
12:03
و به آن دو گفت: بروید،
12:05
به الله سوگند که هرگز ایشان را به شما تسلیم نخواهم کرد.
12:08
ام سلمه گفت:
12:10
چون از نزد نجاشی بیرون آمدیم،
12:13
عمرو بن عاص ما را تهدید کرد
12:15
و به همراهش گفت:
12:17
به الله سوگند که فردا نزد پادشاه خواهم رفت
12:19
و از کار ایشان چیزی به او خواهم گفت که سینهاش را از خشم بر ایشان پر کند،
12:24
و دلش را از کینه به ایشان لبریز سازد،
12:27
و او را وادار خواهم کرد که ایشان را از ریشه برکند.
12:31
عبدالله بن ابی ربیعه به او گفت:
12:34
ای عمرو، چنین مکن،
12:35
زیرا ایشان خویشاوندان ما هستند،
12:38
اگرچه با ما مخالفت کردهاند.
12:40
عمرو به او گفت:
12:42
این سخن را رها کن،
12:44
به الله سوگند که چیزی را به او خواهم گفت که پایههای ایشان را به لرزه درآورد.
12:47
به الله سوگند، حتماً به او خواهم گفت.
12:49
آنان میپندارند که عیسی بن مریم بنده است.
12:52
چون فردا شد،
12:54
عمر بر نجاشی وارد شد
12:57
و به او گفت: ای پادشاه،
12:59
این کسانی که تو پناهشان دادی و از ایشان حمایت کردی،
13:02
دربارهٔ عیسی بن مریم چنین میگویند:
13:05
«عظیماً» (بزرگتر از آن)
13:07
پس نجاشی به دنبال ایشان فرستاد
13:09
و از ایشان بپرس که دربارهٔ او چه میگویند.
13:11
امسلمه گفت:
13:13
چون ما این را دانستیم،
13:15
اندوه و غم بزرگی بر ما فرود آمد
13:17
که هرگز مانند آن را تجربه نکرده بودیم.
13:19
و برخی از ما به برخی دیگر گفتیم:
13:21
دربارهٔ عیسی بن مریم چه میگویید،
13:24
اگر پادشاه از شما دربارهٔ او بپرسد؟
13:26
پس گفتیم:
13:28
به خدا سوگند، دربارهٔ او جز آنچه الله فرموده نمیگوییم،
13:31
و در امر او ذرّهای از آیین
13:33
آنچه پیامبر ما آورده، فراتر نمیرویم،
13:35
و هر چه از این کار پیش آید، پیش آید.
13:38
سپس توافق کردیم که سخن را از جانب ما
13:41
جعفر بن ابیطالب نیز بر عهده گیرد.
13:44
چون نجاشی ما را فراخواند،
13:46
بر او وارد شدیم.
13:48
در نزد او اسقفهای خود را دیدیم، به همان هیئتی
13:51
که پیشتر ایشان را بر آن دیده بودیم،
13:53
و نزد او عمر بن العاص و همراهش را نیز یافتیم.
13:56
چون در برابر او قرار گرفتیم،
13:58
او پیشدستی کرد و گفت:
14:00
دربارهٔ عیسی بن مریم چه میگویید؟
14:03
پس جعفر بن ابیطالب به او گفت:
14:06
ما دربارهٔ او همان را میگوییم که پیامبر ما ﷺ آورده است.
14:11
نجاشی گفت:
14:13
و او چه میگوید دربارهٔ او؟
14:15
جعفر پاسخ داد:
14:17
او دربارهٔ او میگوید:
14:19
«او بندهٔ الله و فرستادهٔ اوست،
14:21
و روح و کلمهٔ اوست که به مریم باکرهٔ پاکدامن افکند».
14:26
چون نجاشی سخن جعفر را شنید،
14:29
تا آنجا که دست بر زمین زد و گفت:
14:31
به الله سوگند،
14:33
به الله سوگند، عیسی بن مریم به اندازهٔ مویی از آنچه پیامبر شما آورده، تجاوز نکرده است.
14:39
پس اسقفهای اطراف نجاشی به خشم و خروش برآمدند
14:42
از سر انکار آنچه از او شنیده بودند.
14:44
نجاشی گفت: گرچه خشمگین شوید،
14:47
سپس رو به ایشان کرد و گفت:
14:49
بروید که شما در امان هستید،
14:51
هر که شما را دشنام دهد، غرامت خواهد پرداخت،
14:53
و هر که به شما آسیبی رساند، کیفر خواهد دید.
14:55
به الله سوگند، دوست ندارم که کوهی از طلا از آنِ من باشد
14:58
و یکی از شما گزندی ببیند.
15:02
سپس به عمر و همراهش نگریست و گفت:
15:05
این هدایای این دو مرد را به ایشان بازگردانید،
15:08
که مرا به آن نیازی نیست.
15:10
امسلمه گفت:
15:12
عمر و همراهش شکستهخاطر و خوار بیرون رفتند
15:15
در حالی که دامنهای ناکامی را میکشیدند.
15:18
اما ما
15:20
با بهترین خانه و کریمترین همسایه نزد نجاشی اقامت گزیدیم.
15:25
جعفر بن ابیطالب
15:26
او و همسرش ده سال در پناه نجاشی زیستند،
15:30
در امان و آرامش.
15:33
و در سال هفتم هجرت،
15:35
همراه گروهی از مسلمانان سرزمین حبشه را ترک کرد
15:39
و به سوی یثرب رهسپار شد.
15:41
چون به آنجا رسیدند،
15:43
پیامبر الله ﷺ
15:46
تازه از خیبر بازگشته بود،
15:48
پس از آنکه الله آن را برای او گشود.
15:50
او از دیدار جعفر بسیار شادمان شد،
15:53
تا آنجا که فرمود:
15:54
نمیدانم به کدامیک بیشتر شادمانم:
15:57
به فتح خیبر،
15:59
یا به آمدن جعفر.
16:01
و شادی مسلمانان به طور عام،
16:04
و فقیران ایشان به طور خاص، به بازگشت جعفر
16:07
کمتر از شادی رسول خدا (درود و سلام الله بر او) نبود.
16:11
زیرا جعفر به ضعیفان بسیار مهربان بود
16:15
و به ایشان بسیار نیکی میکرد،
16:17
تا آنجا که به «ابوالمساکین» ملقّب شده بود.
16:20
ابوهریره دربارهٔ او خبر داد و گفت:
16:22
او برای ما، گروه بینوایان، بهترین مردم بود:
16:26
جعفر بن ابیطالب.
16:28
او ما را به خانهٔ خود میبرد
16:30
و آنچه نزدش بود به ما میخورانید،
16:33
تا آنگاه که غذایش تمام میشد،
16:35
ظرف روغنی را که در آن کره میریختند برای ما بیرون میآورد
16:38
که در آن چیزی نبود،
16:40
پس آن را میبوییدیم و آنچه به درونش چسبیده بود میلیسیدیم.
16:43
اقامت جعفر بن ابیطالب در مدینه طولانی نشد.
16:47
در آغاز سال هشتم هجرت،
16:49
رسول الله (درود و سلام الله بر او) سپاهی را آماده کرد
16:53
تا با روم در سرزمین شام نبرد کند،
16:56
و زید بن حارثه را فرمانده سپاه قرار داد
16:59
و فرمود: اگر زید کشته شد یا آسیب دید،
17:02
فرمانده جعفر بن ابیطالب است،
17:05
و اگر جعفر کشته شد یا آسیب دید،
17:08
فرمانده عبدالله بن رواحه است.
17:11
اگر عبدالله بن رواحه کشته شود یا آسیب ببیند،
17:14
مسلمانان برای خود امیری از میان خودشان برگزینند.
17:16
چون مسلمانان به مؤته رسیدند،
17:19
که دهکدهای است واقع بر کرانههای شام در اردن،
17:23
دریافتند که رومیان صد هزار نفر را برای آنان آماده کردهاند
17:26
و صد هزار نفر دیگر از یاریدهندگان عرب
17:29
از قبایل لخم و جذام و قضاعه و دیگران، پشتیبان آناناند.
17:33
اما لشکر مسلمانان
17:36
سه هزار نفر بود.
17:39
و چون دو گروه به هم رسیدند،
17:41
و نبردی سخت درگرفت،
17:43
زید بن حارثه
17:46
درحالیکه رو به دشمن بود و پشت نکرده بود، به خاک افتاد و کشته شد.
17:49
پس دیری نگذشت که جعفر بن ابیطالب شتابان
17:52
از پشت اسب شقرایش که از آن او بود
17:55
فرود آمد و آن را با شمشیرش پی کرد،
17:57
تا پس از او دشمنان از آن بهره نبرند.
18:00
سپس پرچم را برداشت و به دل صفوف رومیان فرو رفت،
18:03
در حالی که این ابیات را میسرود:
18:05
«ای خوش به حال بهشت و نزدیکی آن،
18:07
گوارا و خنک است آشامیدنیاش،
18:10
و رومیان، که عذابشان نزدیک شده،
18:13
کافرانیاند که نسبهایشان دور است.
18:16
بر من است که چون با آنان روبهرو شوم، بر آنان بتازم.»
18:19
او همچنان در میان صفوف دشمنان میگشت
18:22
و با شمشیرش حمله میکرد،
18:25
تا آنکه ضربهای به او رسید که دست راستش را برید،
18:28
پس پرچم را با دست چپ گرفت،
18:31
و اندکی بعد ضربهای دیگر دست چپش را برید،
18:34
پس پرچم را میان بازوان و سینهاش نگه داشت،
18:37
تا آنکه ضربهای سخت به او رسید
18:40
و او را به دو نیم کرد.
18:43
آنگاه پرچم را عبدالله بن رواحه از او گرفت،
18:46
تا به یارش ملحق شد.
18:49
به پیامبر (صلیاللهعلیهوسلم) خبر رسید
18:52
که هر سه فرماندهاش کشته شدهاند،
18:55
پس بسیار و سخت اندوهگین شد.
18:59
آنگاه به خانه پسرعمویش جعفر بن ابیطالب رفت
19:02
و همسرش اسماء را یافت
19:05
که خود را برای استقبال از شوهر غایبش آماده میکرد،
19:08
زیرا خمیرش را ورز داده بود،
19:11
و فرزندانش را شسته، روغن زده و لباس پوشانده بود.
19:14
اسماء گفت:
19:15
چون رسول الله (صلیاللهعلیهوسلم) به سوی ما آمد،
19:19
غبار اندوهی را بر چهره کریمش دیدم
19:24
و ترسها در دلم راه یافت،
19:27
اما نخواستم از جعفر دربارهاش بپرسم،
19:30
از ترس آنکه چیزی بشنوم که ناخوش دارم.
19:33
پیامبر سلام کرد و فرمود:
19:35
«فرزندان جعفر را نزد من بیاور.»
19:37
ما آنان را صدا زدیم،
19:39
و شادمان و شادیکنان به سوی او دویدند
19:42
و بر او ازدحام کردند،
19:43
هر یک میخواست او را به خود اختصاص دهد.
19:45
پیامبر بر آنان خم شد
19:47
و آنان را بو میکرد،
19:49
و چشمانش از اشک جاری بود.
19:52
گفتم: ای رسول الله،
19:54
پدر و مادرم فدایت، چه چیز تو را میگریاند؟
19:57
آیا خبری از جعفر و دو یارش به تو رسیده است؟
20:00
فرمود: آری.
20:02
آنان امروز شهید شدهاند.
20:04
در این هنگام
20:06
لبخند از چهره کودکان محو شد،
20:09
چون شنیدند مادرشان میگرید و ناله میکند،
20:11
و در جای خود خشک شدند، گویی پرندگان بر سرهایشان نشستهاند.
20:15
اما رسول الله (صلیاللهعلیهوسلم)
20:18
رفت و اشکهایش را پاک میکرد
20:21
و میفرمود:
20:23
«خدایا، جانشین جعفر در فرزندانش باش،
20:26
خدایا، جانشین جعفر در خاندانش باش.»
20:29
سپس فرمود:
20:31
«جعفر را در بهشت دیدم
20:34
که دو بال دارد که به خون رنگین است،
20:37
و او با پرهایش آراسته است.»
20:38
جعفر را در بهشت دیدم،
20:41
که دو بال دارد که به خون رنگین است،
20:47
و او با پرهایش آراسته است.
20:50
حدیث شیء