تصاویری از زندگی صحابه - قسمت (105) - عبدالله بن عتیق رضی الله عنه

◉ 29398 بازدید ⏱ 13:11 صدای اصلی (عربی)
صوت ترجمه‌شده برای این درس هنوز در دسترس نیست — ضبط اصلی عربی پخش می‌شود. متن زیر به‌طور کامل ترجمه شده است.
0:000:00

متن کامل

ترجمهٔ ماشینی — ممکن است خطا داشته باشد
0:00 بسم الله الرحمن الرحیم
0:15 جمعیت مودت افتخار دارد که
0:17 برای شما نمونه‌هایی از زندگی صحابه را ارائه دهد:
0:21 نوشته‌ای از عبدالرحمن رأفت الباشا
0:25 رحمه‌الله
0:30 عبدالله بن عتیق
0:32 رضی‌الله‌عنه
0:48 لم یکابد الرسول والذین آمنوا معه من أحد — این بخش آیه را به‌صورت قطعه ترجمه می‌کنم: «پیامبر و کسانی که با او ایمان آوردند...»
0:54 آن‌گونه که از یهودیان رنج بردند، رنج نکشیدند،
0:56 و در میان یهودیان کسی نبود که بیش از آنان بر دین الله زخم زند
1:00 و نسبت به محمد، رسول الله (ﷺ)، آزار بیشتری روا دارد
1:04 از کعب بن اشرف و سلام بن ابی‌الحقیق.
1:08 در این دو طاغوت، آن شرّی گرد آمده بود که در همهٔ اشرار پراکنده بود،
1:14 و آن پلیدی‌ای نزد ایشان فراهم آمده بود که بر سایر پلیدان برتری داشت.
1:19 و دشمنی با دین الله، مشغلهٔ اصلی آن دو شده بود،
1:24 و دشمنی با محمد، رسول الله (ﷺ)، را پیشهٔ خود ساخته بودند.
1:29 پس رسول الله، که درودها و سلام الله بر او باد، با هیچ‌کس پیمانی نبست
1:36 مگر آن‌که آن دو برمی‌خاستند و او را بر شکستن آن برمی‌انگیختند،
1:39 و او را بر پیمان‌شکنی تحریک می‌کردند.
1:42 و دشمنِ آرام و خاموشی برای اسلام نمی‌یافتند
1:45 مگر آن‌که آن دو او را برای جنگ با آن برمی‌انگیختند.
1:48 و یکی از آن دو شاعر بود،
1:51 پس زبان خود را در آبروی زنان پاکدامن و فرمانبردار مسلمانان گشود،
1:57 و به دروغ و بهتان، به رسوا کردن ایشان پرداخت.
2:01 و دیگری فسادانگیز بود،
2:04 پس برخاست و گروه‌ها را علیه مسلمانان بسیج کرد،
2:07 و احساسات مشرکان را علیه ایشان برانگیخت،
2:10 و برای خیانت به پیامبر کریم نقشه می‌کشید،
2:13 که بهترین درود و کامل‌ترین سلام بر او باد.
2:16 تا آنجا که نزدیک بود با افکندن سنگی بر سر او، وی را بکشد،
2:20 اگر نبود که جبرئیل علیه‌السلام او را از خطری که در پیش داشت آگاه کرد،
2:23 ...
2:26 پس پیامبر کریم، صلی‌الله‌علیه‌وسلم، و کسانی که با او بودند، یقین یافتند
2:30 که ریشهٔ شر را جز با ریشه‌کن کردن این دو طاغوت نمی‌توان برکند،
2:34 إلا باستأصال هذه الطاغوتین
2:37 و خون مردم را جز با ریختن خون آن دو نمی‌توان حفظ کرد،
2:40 ...
2:43 و از آنچه خداوند پیامبرش، علیه‌الصلاة‌والسلام، را به آن یاری داد
2:48 این بود که او را با دو قبیلهٔ اوس و خزرج تأیید فرمود،
2:51 پس این دو گروه از انصار بودند
2:54 که در نیکی با یکدیگر رقابت می‌کردند و آن را انجام می‌دادند،
2:57 و در نیکوکاری بر یکدیگر پیشی می‌جستند و آن را ادا می‌کردند،
3:00 و همچون دو شاخ گاو نر با هم ستیزه می‌کردند،
3:03 در کسب مآثر و مفاخر.
3:06 پس اوس هیچ کاری که در آن خشنودی الله
3:09 و رسول او، صلی‌الله‌علیه‌وسلم، باشد انجام نمی‌داد،
3:12 مگر آن‌که خزرج می‌گفت:
3:14 نه، به خدا سوگند، نمی‌گذاریم در این فضیلت بر ما پیشی گیرند
3:19 و در این نیکی بر ما سبقت جویند.
3:22 پس همواره فرصت‌ها را می‌جستند تا مانند آن را انجام دهند،
3:26 یا شاید بیشتر از آن.
3:29 و خزرج هیچ کاری که در آن نیکی به اسلام و اهل آن باشد انجام نمی‌داد،
3:33 مگر آن‌که اوس همان سخن ایشان را می‌گفت
3:36 و همانند کار ایشان را انجام می‌داد.
3:38 پس در این رقابت ایشان، برکتی برای اسلام و خیری برای مسلمانان بود.
3:45 و خداوند اوس را گرامی داشت،
3:47 پس دشمن خدا، کعب بن اشرف، را به دست گروهی از جوانان آنان به سزای خود رساند.
3:54 پس خزرج گفت:
3:56 نه، به خدا سوگند، نمی‌گذاریم در این فضیلت بر ما برتری یابند
4:00 و بر ما افزونی جویند.
4:03 و اگر ایشان کعب بن اشرف را از میان بردند،
4:06 که یکی از دشمنان سرسخت اسلام بود،
4:09 پس دشمن دیگر اسلام، سلام بن ابی‌الحقیق،
4:13 هنوز زنده است.
4:15 و به خواست خدا، سرنوشت او به دست ما رقم خواهد خورد و خداوند یاری‌گر است.
4:20 خزرج از رسول الله، علیه‌الصلاة‌والسلام، اجازه خواست
4:24 که پنج تن از جوانان خود را برای کشتن دشمن خدا، سلام بن ابی‌الحقیق، گسیل دارد.
4:30 پس به ایشان اجازه داد.
4:32 سپس یکی از آن جوانان نیک و پاکیزه را به فرماندهی ایشان گمارد،
4:36 و او عبدالله بن عتیک بود.
4:39 و به ایشان سفارش کرد که زن و کودکی را نکشند
4:42 و به اهل آن‌ها آسیبی نرسانند.
4:45 پس از رسول الله، علیه‌الصلاة‌والسلام، وداع کردند
4:48 و رفتند تا جسورانه‌ترین ماجرای فداکاری را که تاریخ به خود دیده است، انجام دهند.
4:53 پس سخن را به فرمانده گروه واگذاریم
4:56 تا داستان شگفت‌انگیز ایشان را برای ما بازگوید.
4:59 عبدالله بن عتیک گفت:
5:02 هنگامی که رسول الله، علیه‌الصلاة‌والسلام، به ما اجازه داد
5:06 که به سوی آنچه خود را برای آن نامزد کرده بودیم برویم،
5:09 رو به سوی میانهٔ حجاز نهادیم،
5:13 جایی که سلام بن ابی‌الحقیق و قومش در دژی از آنِ خود اقامت داشتند.
5:18 چون به نزدیکی دژ رسیدیم،
5:21 در جای خود درنگ کردیم تا آن‌که خورشید به غروب نزدیک شد،
5:27 و اهل دژ شبانگاه دام‌های خود را از چراگاه بازمی‌گرداندند.
5:31 پس به یارانم گفتم:
5:33 همین‌جا در جای خود بمانید،
5:35 که من به سوی در دژ می‌روم،
5:38 شاید بتوانم همراه داخل‌شوندگان وارد آن شوم.
5:42 سپس خود را در میان مردم قرار دادم
5:44 و همراه ایشان راه افتادم، گویی یکی از ایشان هستم.
5:47 کسی متوجه من نشد.
5:49 چون به در نزدیک شدم،
5:51 خود را با جامه‌ام پوشاندم
5:53 تا دربان دژ متوجه من نشود،
5:56 و نشستم، گویی حاجتی دارم.
5:59 چون مردم داخل شدند و کسی جز من باقی نماند،
6:02 دربان مرا صدا زد و گفت:
6:04 ای عبدالله،
6:06 اگر می‌خواهی داخل شوی، داخل شو،
6:08 که من می‌خواهم در را ببندم.
6:11 و داخل شدم و در نزدیکی او، پنهان شدم
6:14 در حالی که با تاریکیِ شب پوشیده بودم
6:16 چون یقین کرد که کسی بیرون از دژ باقی نمانده است
6:20 در را بست
6:22 و دستهٔ کلیدها را به میخی که در دیوار بود آویخت
6:27 اما من
6:28 در مخفیگاهم ماندم
6:30 و شروع کردم به وارسی دژ
6:33 و آشنایی با راه‌های آن
6:35 و چشم‌چرخاندن در آن برای جست‌وجوی اتاقِ بالاییِ آن مرد
6:39 و یافتن راهی که به آن می‌رسید
6:43 پس چندان درنگ نکردم که جای او را شناختم
6:46 و از روشنایی چراغِ کم‌فروغ دریافتم
6:50 که گروهی از یارانش نزد او شب‌نشینی می‌کنند
6:53 چون شب‌نشینان پراکنده شدند و چراغ خاموش شد
6:57 و یقین کردم که او به بستر خود رفته و به خواب رفته است
7:01 کلیدها را از میخ برداشتم
7:04 و در تاریکی شب به سوی در بیرونیِ قصرش رفتم
7:08 و با احتیاط آن را گشودم
7:11 چون به درون قصر رسیدم
7:13 از درون آن را با قفل بستم
7:16 تا کسی به آن داخل نشود
7:18 سپس به سوی در دوم رفتم
7:21 و با آن همان کاری کردم که با در نخست کرده بودم
7:25 و همین شیوه را ادامه دادم
7:27 هر بار که به دری وارد می‌شدم، آن را از پشت سر می‌بستم
7:31 و آنچه مرا بر این کار واداشت
7:33 این برآورد من بود که اگر آن قوم از حضور من آگاه شوند
7:36 یا فریادگری در میان‌شان فریاد برآورد
7:38 نمی‌توانند به من دست یابند
7:41 مگر پس از آن‌که او را کشته باشم
7:44 چون به اتاق بالای قصر رسیدم
7:47 آن را تاریک یافتم
7:49 و او را دیدم که در میان خانواده و فرزندانش خوابیده است
7:52 نمی‌دانستم جایگاه او میان‌شان کجاست
7:55 پس ترسیدم که اگر با گمان ضربت زنم، دیگری را بزنم
7:59 و با سفارش پیامبر، علیه الصلاة و السلام، مخالفت کنم
8:03 که زن و کودکی را نکشیم
8:06 و خویشتن را بی‌سود به هلاکت افکنم
8:10 پس شتاب کردم و او را به کنیه‌ای که خواص یارانش او را با آن می‌خواندند صدا زدم
8:16 گفتم: ای ابو رافع!
8:19 گفت: این کیست؟
8:21 جایش را شناختم و شمشیرم را بر جایگاه صدا فرود آوردم
8:25 و مضطرب بودم
8:27 پس ضربتم در او هیچ اثری نگذاشت
8:30 او با تمام توان فریاد زد
8:32 من از اتاق بیرون آمدم و به چراغ برخوردم
8:35 آن را با دست برداشتم و از جایش دور انداختم
8:39 تا کسی به سوی آن نرود و آن را روشن نکند
8:43 سپس دوباره نزد او بازگشتم و صدایم را تغییر دادم و گفتم
8:46 این فریاد چیست ای ابو رافع؟
8:49 گفت: مادرت به عزایت بنشیند!
8:51 در خانه مردی است که با شمشیر به من زد و پنهان شد
8:55 به او نزدیک شدم
8:57 و ضربتی محکم‌تر و استوارتر از آن نخست بر او فرود آوردم
9:01 اثری سخت در او نهادم
9:03 اما او نمرد
9:05 شمشیرم را در شکمش فرو بردم
9:08 و تمام وزنم را بر آن فشردم
9:11 او فریادی زد که همسرش را بیدار کرد
9:14 شمشیرم را از پیکرش بیرون کشیدم و در او دیگر جنبشی نبود
9:18 زن با صدای شوهرش بیدار شد
9:21 هراسان برخاست و شروع به فریاد خواهی کرد
9:25 خواستم شمشیر بر او فرود آورم
9:28 اگر این نبود که به یاد آوردم پیامبر، علیه الصلاة و السلام،
9:32 ما را از کشتن زنان و کودکان بازداشته است
9:35 از او باز ایستادم
9:37 و چند لحظه بیش نگذشت
9:39 تا مردم با فریادش بیدار شدند
9:42 و جنب‌وجوش در دژ افتاد
9:44 پس جز این نکردم که به راه افتادم و از مردم یاری خواستم
9:48 و می‌گفتم: فریاد رسی، فریاد رسی!
9:50 کمک، کمک!
9:52 آنان به سوی اتاق بالا روان شدند
9:55 و من بیرون می‌رفتم
9:57 تا به آخرین پله‌های دژ رسیدم
10:01 و بینایی‌ام ضعیف بود
10:03 گمان کردم که به زمین رسیده‌ام
10:05 پس افتادم و ساقم شکست
10:08 ساق شکسته را با عمامه‌ام بستم
10:11 و آن را کشان‌کشان بردم تا نزد یارانم بیرون دژ رسیدم
10:17 و اهل دژ از هر سو آتش افروختند
10:20 و همگی از خوابگاه‌های خود برخاستند
10:23 و بیرون دژ به دنبال کسانی که بر ایشان تاخته بودیم، دوان دوان رفتند
10:28 اما ما
10:30 در کانال آب زیر دژ پنهان بودیم
10:34 چون قوم از یافتن ما ناامید شدند
10:37 نزد یار خود بازگشتند تا ببینند چه بر سرش آمده
10:41 یاران من گفتند: نجات، نجات!
10:44 زیرا قوم از جست‌وجوی ما دست کشیده‌اند
10:47 و به یار خود مشغول شده‌اند و از ما غافل‌اند
10:50 گفتم: نه، به خدا سوگند
10:52 از این جا جدا نمی‌شوم تا بدانم که او را کشته‌ام
10:56 یکی از یارانم گفت
10:58 من می‌روم و خبرش را برایتان می‌آورم
11:01 سپس رفت تا میان مردم درآمد و به آن مرد نزدیک شد
11:05 دید همسرش به سوی او می‌رود و چراغ در دست دارد
11:09 و بزرگان یهود پشت سرش می‌آیند و از او می‌پرسند
11:13 که چه رخ داده و درباره آن مرد غریبی که به دژشان یورش برده و چه کرده است
11:17 او گفت: به خدا سوگند، نمی‌دانم.
11:20 اما صدایی شنیدم که برایم ناآشنا نبود
11:24 وچون به آن گوش فرا دادم، گفتم
11:26 این صدای ابن عتیک است
11:28 ولی خودم را تکذیب کردم و گفتم
11:31 ابن عتیک کجا و این سرزمین کجا
11:34 سپس به سوی همسرش روی آوردم و چراغ را بالا بردم
11:38 و در چهره‌اش خیره شدم
11:40 آنگاه از او برگشتم، در حالی که می‌گفت
11:43 مرد، و سوگند به الله یهود او را کشت
11:47 چون این سخن را از او شنید، چشمش روشن شد
11:50 و نزد ما بازگشت و ما را مژده داد
11:53 در این هنگام یارانم مرا برداشتند
11:56 و مرا با خود بردند تا نزد پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) رسیدیم
12:02 او را بر منبر یافتیم که برای مردم خطبه می‌خواند
12:06 چون ما را دید فرمود: چهره‌ها رستگار شدند
12:10 چهره‌ها رستگار شدند
12:12 گفتیم: ای رسول الله، چهره‌ات رستگار باد
12:16 و کشته شدن دشمن الله را به او مژده دادیم
12:19 چون از منبر فرود آمد، آنچه را بر من بود دید
12:22 پس فرمود: ای ابن عتیک، باکی بر تو نیست
12:25 سپس فرمود: پایت را دراز کن
12:28 آن را دراز کردم و او دست بر آن کشید
12:30 و آن را بلند کردم
12:32 گویی هرگز از آن رنجی نداشتم
12:35 عبدالله بن عتیک
12:41 در راه الله جهاد کرد
12:43 تا آنکه در روز یمامه شهیدوار نزد پروردگارش رفت
12:48 ابن عبد البر