تصاویری از زندگی صحابه - قسمت (32) - ابوسفیان بن الحارث رضی الله عنه.

◉ 46930 بازدید ⏱ 15:30 صدای ترجمه‌شده — فارسی
0:000:00

متن کامل

ترجمهٔ ماشینی — ممکن است خطا داشته باشد
0:00 بسم الله الرحمن الرحیم
0:15 جمعیت مودت افتخار دارد
0:18 که نمونه‌هایی از زندگی صحابه را به شما تقدیم کند
0:22 نوشته عبدالرحمن رأفت الباشا
0:25 رحمه الله
0:27 ابوسفیان بن حارث رضی‌الله‌عنه
0:47 گفت: هنگامی که پیوندهای میان دو نفر برقرار شود
0:50 و بندهای دوستی میان دو تن استوار گردد
0:52 همان‌گونه که میان محمد بن عبدالله ـ صلوات الله و سلامه علیه ـ
0:58 و ابوسفیان بن حارث پیوند و استواری برقرار بود
1:01 ابوسفیان همسال و هم‌سن‌وسال رسول الله ﷺ بود
1:06 و هم‌بازی و هم‌سال او به شمار می‌رفت
1:08 زیرا در زمانی نزدیک به هم متولد شدند
1:11 و در یک خانواده پرورش یافتند
1:13 و او پسرعموی نزدیک پیامبر بود
1:16 پدرش حارث و عبدالله، پدر رسول ﷺ، دو برادر بودند
1:22 که هر دو از صلب عبدالمطلب بودند
1:26 افزون بر این، او برادر رضاعی پیامبر ﷺ بود
1:29 زیرا هر دو را حلیمه سعدیه با هم از پستان خود شیر داد
1:34 و پس از همه اینها
1:36 پیش از بعثت، دوستی صمیمی برای رسول الله ﷺ بود
1:42 و از نظر شباهت ظاهری و رفتاری نزدیک‌ترین مردم به او بود
1:44 آیا خویشاوندی نزدیک‌تر یا شنیده‌ای؟
1:47 یا پیوندی استوارتر از آنچه میان محمد بن عبدالله و ابوسفیان بن حارث بود؟
1:54 از این‌رو گمان می‌رفت که ابوسفیان
1:58 نخستین کسی باشد که دعوت پیامبر ﷺ را اجابت کند
2:04 و شتابان‌ترین مردم در پیروی از او باشد
2:07 اما کار برخلاف همه انتظارِ انتظارکشندگان پیش آمد
2:12 زیرا همین که پیامبر ﷺ دعوتش را آشکار کرد
2:16 و عشیره خود را انذار داد
2:18 کینه در دل ابوسفیان نسبت به رسول الله ﷺ شعله‌ور شد
2:25 و دوستی به دشمنی بدل گشت
2:28 و پیوند خویشاوندی به گسستن
2:30 و برادری به روی‌گردانی و اعراض
2:33 و ابوسفیان بن حارث، روزی که پیامبر به فرمان پروردگارش آشکارا سخن گفت
2:38 از نام‌آورترین سواران قریش بود
2:41 و از برترین شاعران آنان به شمار می‌رفت
2:45 پس نیزه و زبان خود را در جنگ با پیامبر و دشمنی با دعوتش به کار گرفت
2:50 و تمام توان خود را برای زیان رساندن به اسلام و مسلمانان بسیج کرد
2:55 قریش در هیچ جنگی با پیامبر وارد نشد
2:58 مگر آنکه او برافروزنده آتش آن بود
3:00 و هیچ آزاری به مسلمانان نرسید
3:03 مگر آنکه سهم بزرگی در آن داشت
3:06 ابوسفیان شیطان شعر خود را بیدار کرد
3:09 و زبانش را در هجو پیامبر ﷺ به کار انداخت
3:14 و سخنان زشت، رسوا و آزاردهنده‌ای درباره او گفت
3:18 دشمنی ابوسفیان با پیامبر ﷺ به درازا کشید
3:23 تا جایی که نزدیک به بیست سال طول کشید
3:26 در این مدت هیچ نوع نیرنگ علیه رسول را فروگذار نکرد
3:31 و هیچ گونه آزار مسلمانان را
3:34 جز آنکه مرتکب شد و بار گناهش را بر دوش کشید
3:37 اندکی پیش از فتح مکه
3:41 برای ابوسفیان مقدر شد که اسلام آورد
3:43 و اسلام آوردن او داستانی شگفت داشت
3:46 کتاب‌های سیره آن را ثبت کرده و کتاب‌های تاریخ نقلش کرده‌اند
3:51 پس بگذاریم خود مرد درباره داستان اسلامش سخن بگوید
3:55 زیرا احساس او از آن عمیق‌تر است
3:57 و توصیفش از آن دقیق‌تر و راست‌تر است
4:00 گفت: هنگامی که کار اسلام استوار شد و قرارش محکم گشت
4:05 و خبر حرکت پیامبر به سوی مکه برای فتح آن فاش شد
4:09 زمین با همه وسعتش بر من تنگ شد
4:12 و گفتم: کجا بروم؟
4:15 و با چه کسی همراه شوم و با که باشم؟
4:18 سپس نزد همسر و فرزندانم رفتم و گفتم:
4:21 برای خروج از مکه آماده شوید
4:24 زیرا رسیدن محمد نزدیک شده است
4:27 و اگر مسلمانان به من برسند، بی‌تردید کشته خواهم شد
4:31 به من گفتند:
4:33 آیا وقت آن نرسیده که دریابی عرب و عجم
4:36 در برابر محمد به طاعت درآمده‌اند
4:39 و به دین او گرویده‌اند
4:41 و تو همچنان بر دشمنی با او پافشاری می‌کنی؟
4:44 در حالی که تو شایسته‌ترین مردم برای پشتیبانی و یاری او بودی
4:47 پیوسته مرا به دین محمد مایل می‌کردند
4:51 و به آن ترغیبم می‌نمودند
4:53 تا آنکه خداوند سینه‌ام را برای اسلام گشود
4:56 همان دم برخاستم
4:58 و به غلامم مذکور گفتم:
5:00 برای ما شتران و توشه آماده کن
5:03 و با پسرم جعثر همراه شدم
5:05 و به شتاب راه بیابان‌ها را در پیش گرفتیم
5:08 میان مکه و مدینه
5:10 زیرا به من خبر رسیده بود که محمد در آنجا فرود آمده است
5:13 و چون به آنجا نزدیک شدم
5:15 خود را ناشناس کردم تا کسی مرا نشناسد
5:18 تا پیش از آنکه به پیامبر برسم کشته نشوم
5:21 و در حضور او اسلامم را اعلام کنم
5:23 و نزدیک یک میل پیاده راه رفتم
5:27 و پیشاهنگان مسلمانان روی به سوی مکه
5:30 گروه‌گروه پی‌درپی در حرکت بودند
5:33 من از ترس آنان از راهشان کناره می‌گرفتم
5:37 و از اینکه کسی از یاران محمد مرا بشناسد بیمناک بودم
5:39 از اصحاب محمد
5:41 و در همین حال بودم
5:44 که ناگاه پیامبر با کاروان خود نمایان شد
5:47 پس در برابرش ایستادم و روبه‌رویش قرار گرفتم
5:50 و چهره‌ام را آشکار کردم
5:52 همین که چشمانش به من افتاد و مرا شناخت
5:55 از من روی گرداند و به سوی دیگری رو کرد
5:58 پس من نیز به سمتی که او رو کرده بود، رو گرداندم
6:01 پس از من روی گرداند و چهره‌اش را برگرداند،
6:04 پس من به سوی روی او رفتم،
6:06 تا آنکه این کار را چندین بار کرد.
6:09 من شکی نداشتم، در حالی که به سوی پیامبر می‌رفتم،
6:12 که رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
6:15 از اسلام آوردنم شادمان خواهد شد،
6:17 و اصحابش به شادی او شاد خواهند شد.
6:20 اما مسلمانان چون دیدند
6:22 که رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) از من روی گردانده است،
6:25 با من ترش‌رویی کردند،
6:28 و همگی از من رو گرداندند.
6:30 ابوبکر با من روبه‌رو شد،
6:32 و بسیار شدید از من روی گرداند.
6:35 و به عمر بن خطاب نگریستم،
6:37 نگاهی که با آن می‌خواستم دلش را نرم کنم،
6:40 اما دیدم که او از همراهش شدیدتر روی‌گردان است.
6:43 بلکه یکی از انصار را بر من تحریک کرد،
6:46 و آن انصاری به من گفت:
6:48 ای دشمن الله!
6:50 تو همان کسی هستی که رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) را آزار می‌دادی،
6:54 و اصحابش را آزار می‌دادی،
6:56 و در دشمنی با پیامبر به جایی رسیده بودی که
6:58 شرق و غرب زمین را فرا گرفته بود.
7:01 و آن انصاری همچنان بر من برتری می‌جست و صدایش را بلند می‌کرد،
7:05 و مسلمانان با چشمانشان مرا می‌کاویدند،
7:08 و از آنچه بر من می‌رفت شاد می‌شدند.
7:11 در آن هنگام
7:12 عمویم عباس را دیدم،
7:14 و به او پناه بردم،
7:15 و گفتم: ای عمو!
7:17 امیدوار بودم که رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) به اسلام آوردنم شاد شود،
7:21 به سبب خویشاوندی‌ام با او،
7:24 و شرافتم در میان قومم،
7:26 و آنچه از او بود که خود می‌دانی.
7:28 پس با او سخن بگو تا از من خشنود شود.
7:31 گفت: نه، به الله سوگند،
7:33 هرگز یک کلمه با او سخن نخواهم گفت،
7:36 پس از آنچه از روی‌گردانی‌اش از تو دیده‌ام،
7:39 مگر آنکه فرصتی پیش آید،
7:41 که من رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) را بزرگ می‌دارم و از او هراس دارم.
7:46 گفتم: ای عمو!
7:48 پس اگر چنین است، مرا به که واگذاری؟
7:50 گفت:
7:52 نزد من برای تو جز آنچه شنیدی چیزی نیست.
7:54 اندوه بر من چیره شد و غم بر دلم نشست،
7:57 و زمانی نگذشت که پسر عمویم را دیدم،
8:00 علی بن ابی‌طالب را،
8:02 و درباره کارم با او سخن گفتم،
8:04 او نیز همان سخنی را به من گفت که عمویمان عباس گفته بود.
8:08 در آن هنگام
8:09 نزد عمویم عباس بازگشتم و گفتم: ای عمو!
8:13 اگر نمی‌توانی دل رسول را به من مهربان کنی،
8:17 پس آن مردی را که مرا دشنام می‌دهد و مردم را بر دشنام دادن به من برمی‌انگیزد، از من بازدار.
8:22 گفت:
8:23 او را برایم توصیف کن.
8:24 پس او را برایش وصف کردم.
8:26 گفت:
8:27 او نعیمان بن حارث نجاری است.
8:31 نزد او رفت و به او گفت:
8:33 ای نعیمان!
8:35 ابوسفیان
8:36 پسرعموی رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) است،
8:40 و اگر رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
8:43 امروز بر او خشمگین است،
8:45 روزی از او خشنود خواهد شد.
8:47 پس او از من بازایستاد،
8:49 و پیوسته با او سخن گفت تا آنکه راضی شد که از من بازایستد.
8:53 و گفت:
8:54 از این پس دیگر با او درنمی‌افتم.
8:57 و چون رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) در جُحفه فرود آمد،
9:01 بر در خانه‌اش نشستم،
9:03 و پسرم جعفر ایستاده بود.
9:06 چون مرا دید که از خانه‌اش بیرون می‌آید،
9:09 با چهره‌ای از من روی گرداند،
9:11 و من دیدم که راه جلب خشنودی او نیست.
9:13 و هر جا که فرود می‌آمد، بر در منزلش می‌نشستم،
9:17 و پسرم جعفر را در برابر خود می‌ایستاندم.
9:21 پس هرگاه مرا می‌دید، از من روی می‌گرداند.
9:24 و مدتی بر این حال ماندم.
9:27 چون کار بر من سخت و تنگ شد،
9:30 به همسرم گفتم:
9:32 به الله سوگند، یا رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) از من خشنود خواهد شد،
9:36 یا دست این پسرم را خواهم گرفت،
9:39 سپس هر دو در زمین سرگردان به راه خواهیم افتاد،
9:43 تا از گرسنگی و تشنگی بمیریم.
9:46 چون این خبر به رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) رسید،
9:50 دلش بر من نرم شد.
9:52 و چون از خیمه‌اش بیرون آمد،
9:54 به من نگریست، نگاهی که از نگاه نخست برایم دلنشین‌تر بود،
9:58 و امیدوار بودم که لبخند بزند.
10:00 سپس پیامبر (علیه‌الصلاة‌والسلام) وارد مکه شد،
10:04 و من در رکاب او داخل شدم،
10:06 و به سوی مسجد رفت،
10:08 و من پیشاپیش او می‌دویدم و به هیچ حال از او جدا نمی‌شدم.
10:12 و چون روز حنین فرا رسید،
10:15 عرب برای جنگ با پیامبر (علیه‌الصلاة‌والسلام) گرد آمد،
10:19 چنان که هرگز گرد نیامده بود،
10:21 و برای رویارویی با او آماده شد، چنان که پیش از آن آماده نشده بود،
10:25 و عزم کرد که آن را پایان‌بخش اسلام و مسلمانان سازد.
10:30 و رسول (صلوات‌الله‌وسلامه‌علیه) بیرون آمد.
10:33 برای دیدارشان در گروهی از یارانش
10:36 پس با او بیرون رفتم
10:38 و چون گروه بزرگ مشرکان را دیدم
10:41 گفتم: به خدا سوگند امروز باید کفاره دهم
10:44 برای هر دشمنی که از من نسبت به رسول الله (ﷺ) سر زده بود
10:49 و پیامبر (ﷺ) از اثر من آنچه را که الله و پیامبرش را خشنود کند به ما نشان دهد
10:53 و چون دو گروه رو‌به‌روی هم شدند
10:55 فشار مشرکان بر مسلمانان سخت شد
10:58 و سستی و ناتوانی در میانشان راه یافت
11:01 و مردم از پیامبر (ﷺ) پراکنده می‌شدند
11:04 و نزدیک بود شکست سختی بر ما فرود آید
11:08 که ناگاه رسول (ﷺ) — پدر و مادرم فدایش باد —
11:11 در میان معرکه، بر استر سفیدش استوار ایستاده بود
11:15 گویی کوهی استوار است
11:18 و شمشیرش را برکشیده بود
11:20 و از خود و از اطرافیانش دفاع می‌کرد، گویی شیری خشمگین است
11:25 در آن هنگام
11:27 من از اسبم پایین پریدم
11:29 و غلاف شمشیرم را شکستم
11:31 و الله می‌داند که من می‌خواستم در راه رسول الله (ﷺ) جان بدهم
11:35 و عمویم عباس لگام استر پیامبر (ﷺ) را گرفت
11:39 و در کنار او ایستاد
11:41 و من هم در جانب دیگر جایم را گرفتم
11:44 در دست راستم شمشیرم بود که با آن از رسول الله (ﷺ) دفاع می‌کردم
11:47 و در دست چپم رکاب او را گرفته بودم
11:50 چون پیامبر (ﷺ) به نیکی آزمایش من نگریست
11:53 به عمویم عباس فرمود: این کیست؟
11:56 گفت: این برادر تو و پسرعموی توست
11:59 ابوسفیان بن حارث
12:01 پس پیامبر (ﷺ) از او خشنود شد
12:04 فرمود: انجام دادی
12:06 و الله هر دشمنی را که با من داشت بر او بخشید
12:10 و دلم از شادی برای خشنودی رسول الله (ﷺ) از من به پرواز درآمد
12:15 و پای او را در رکاب بوسیدم
12:18 سپس رو به من کرد و فرمود:
12:20 برادرم، به جانم سوگند، پیش برو و بجنگ
12:23 سخنان رسول (ﷺ)، که درود و سلام الله بر او باد، شور و حماسه مرا برانگیخت
12:28 پس بر مشرکان یورش بردم، یورشی که آنان را از جای‌هایشان برکند
12:32 و مسلمانان نیز با من حمله کردند تا آنان را به اندازه یک فرسخ عقب راندیم
12:36 و آنان را در هر سو پراکنده ساختیم
12:39 ابوسفیان بن حارث از روز حنین
12:43 به خشنودی پسندیده پیامبر (ﷺ) از خودش بهره‌مند بود
12:46 و به همراهی بزرگوارانه او خوشبخت می‌شد
12:48 اما هرگز چشمش را به سوی او بالا نگرفت
12:52 و از شرم او نگاهش بر چهره‌اش ثابت نماند
12:56 و از گذشته‌اش نزد او شرمسار و خجل بود
12:58 و ابوسفیان انگشتان پشیمانی را می‌گزید
13:02 بر روزهای سیاهی که در جاهلیت، محروم از نور الله، سپری کرده بود
13:07 و از کتاب او بی‌بهره مانده بود
13:10 شب و روز بر قرآن خم می‌شد و آیاتش را تلاوت می‌کرد
13:14 و در احکامش ژرف‌اندیشی می‌کرد و از پندهایش سیر نمی‌شد
13:19 و از دنیا و زیورهایش روی گردانید
13:22 و با هر عضوی از اعضای خویش به سوی الله روی آورد
13:26 تا آنکه رسول (ﷺ) یک بار او را دید که وارد مسجد می‌شود
13:32 پس به عایشه رضی‌الله‌عنها فرمود:
13:35 ای عایشه، می‌دانی این کیست؟
13:38 گفت: نه، ای رسول الله
13:40 فرمود: او پسرعموی من، ابوسفیان بن حارث است
13:45 ببین، او اولین کسی است که وارد مسجد می‌شود
13:48 و آخرین کسی است که از آن بیرون می‌رود
13:50 و نگاهش هرگز از بند کفش‌هایش جدا نمی‌شود
13:53 و چون رسول (ﷺ)، که درود و سلام الله بر او باد، به رفیق اعلی پیوست
13:59 ابوسفیان بن حارث چون مادری که فرزند یگانه‌اش را از دست داده، اندوهگین شد
14:04 و بر او گریست، گریه دوستی بر دوست خویش
14:07 و او را با قصیده‌ای از بهترین مرثیه‌ها سوگواری کرد
14:11 که از شدت اندوه و سوز سرشار بود
14:13 و از حسرت و ناله ذوب می‌شد
14:16 و در خلافت فاروق، رضی‌الله‌عنه
14:19 ابوسفیان احساس کرد که اجلش نزدیک است
14:22 پس گوری برای خویش با دستانش کند
14:25 و جز سه روز از آن نگذشت
14:29 که مرگ بر او حاضر شد
14:31 گویی با مرگ وعده‌ای داشت
14:35 پس رو به همسر و فرزندان و خانواده‌اش کرد
14:38 و گفت: بر من گریه نکنید
14:41 که به الله سوگند از زمانی که مسلمان شدم به گناهی آلوده نشدم
14:45 سپس روح پاکش جدا شد
14:49 و فاروق، رضوان‌الله‌علیه، بر او نماز گزارد
14:52 و او و صحابه کرام بر فقدان او اندوهگین شدند
14:56 و مرگ او را مصیبتی بزرگ شمردند که بر اسلام و اهل آن فرود آمده است
15:01 ابوسفیان بن حارث، سرور جوانان بهشت
15:07 محمد رسول الله