تصاویری از زندگی صحابه - قسمت (100) - العلاء بن الحضرمی رضی الله عنه - قسمت دوم

◉ 24784 بازدید ⏱ 10:55 صدای ترجمه‌شده — فارسی
0:000:00

متن کامل

ترجمهٔ ماشینی — ممکن است خطا داشته باشد
0:00 بسم الله الرحمن الرحیم
0:15 جمعیت مودت افتخار دارد که
0:17 تصاویری از زندگی صحابه را به شما ارائه دهد.
0:21 (از) عبدالرحمن رأفت الباشا
0:25 رحمه‌الله
0:30 (درباره) العلاء بن الحضرمی رضی‌الله‌عنه
0:51 جنگاوران، از طلاب شهادت، با شتران خود کوچ کردند
0:55 و نبرد سخت خود را با صحرای دهناء در ربع الخالی از سر گرفتند
1:00 تا آنکه به اذن الله و در راه او، ریگ‌های سوزان آن را مقهور ساختند
1:05 و بیابان‌های هلاک‌کننده‌اش را رام کردند
1:07 و درندگی وحشی‌اش را به هراس انداختند
1:09 و آن را چنان کردند که از گام‌های آنان بیشتر از آنچه آنان از آن شکایت کرده بودند، شکایت می‌کرد
1:14 و هرگاه که نزدیک بود سستی به ایشان راه یابد
1:18 فرمانده نابغه و یگانه‌شان، العلاء بن الحضرمی، پیش رویشان نمایان شد
1:23 پس از روح خود در دل‌هایشان چنان ریخت که آن را از عزیمت و تصمیم لبریز کرد
1:28 و از استواری و اراده‌اش چنان در آن‌ها ریخت که آن را از غیرت و پیشروی برافروخت
1:34 و فضل الله و رحمت او را بر ایشان در صحرای دهناء به یادشان آورد
1:39 پس بر ایمانشان، ایمان افزود
1:42 و لشکر مؤمن همچنان شب را به روز و روز را به شب پیوسته می‌پیمود
1:47 تا به بحرین رسید و در حومه‌های آن اردو زد
1:51 فرمانده الهام‌بخش، لحظه‌ای از وقت خود را تلف نکرد
1:55 پس جاسوسان خود را در هر سو پراکند تا اخبار را برایش جستجو کنند
1:59 و احوال را برایش کاوش نمایند
2:01 پس دانست که رسول الله ﷺ هنوز به جوار پروردگارش نپیوسته بود
2:06 که دعوتگران بدی برخاستند و گفتند
2:11 اگر محمد پیامبر بود، نمی‌مرد
2:14 پس اهل بحرین همگی از دینشان مرتد شدند
2:18 و رهبری خود را به حطم بن ضبیعه سپردند
2:21 و هیچ‌یک از ایشان بر اسلام باقی نماند
2:24 جز اهل یک روستا، که روستای جواثا بود
2:29 و خبر این روستای مؤمن چنین بود
2:32 که در آن مردی از برجستگان صحابه رسول ﷺ بود
2:37 او جارود بن المعلی بود
2:40 او بر رسول اعظم صلی‌الله‌علیه‌وسلم وارد شده بود
2:44 و از رهنمودهای او آنقدر که خدا خواست، بهره گرفته بود
2:48 سپس به سوی قوم خود بازگشت
2:50 و میان ایشان ماند و آنان را به سوی الله عزوجل فرا می‌خواند
2:53 و دین استوار او را به آنان می‌آموخت
2:56 چون دید که قومش به ارتداد همراه مرتدان گرایش یافته‌اند
3:00 ایشان را گرد آورد و گفت
3:02 ای قوم
3:03 من از شما درباره امری می‌پرسم، اگر می‌دانید به من خبر دهید
3:07 گفتند بپرس
3:09 گفت
3:10 آیا می‌دانید که پیش از محمد برای الله پیامبرانی بودند؟
3:14 گفتند آری
3:16 گفت
3:17 پس ایشان کجایند؟
3:18 گفتند
3:19 مردند
3:20 گفت
3:21 پس محمد صلی‌الله‌علیه‌وسلم
3:24 همچنان که ایشان مردند، مرد
3:26 و من گواهی می‌دهم که جز الله معبودی نیست
3:29 و اینکه محمد رسول الله است
3:31 و اینکه الله زنده است و نمی‌میرد
3:34 گفتند
3:35 تو برترین و خردمندترین ما و سرور ماستی
3:39 و تو جز حق نگفتی
3:41 سپس بر اسلام پایدار ماندند
3:43 در حالی که در این کار با همه خویشاوندان قومشان مخالفت کردند
3:47 در این هنگام حطم با سپاهیانش ایشان را محاصره کرد
3:50 و حلقه محاصره را بر ایشان تنگ کرد
3:52 و خوراک را از ایشان بازداشت
3:54 و آنان را رها کرد تا بی‌آنکه جنگی یا نبردی در میان باشد، از گرسنگی بمیرند
3:58 آن محاصره سخت، ایشان را از ایمانشان باز نداشت
4:02 و شاعرشان گفت
4:04 از دور از ابوبکر صدیق رضی‌الله‌عنه یاری می‌طلبد
4:08 آگاه باد که ابوبکر را شکایتی برسانم
4:11 و جوانان مدینه را همگی
4:14 آیا شما را به سوی قومی بزرگوار راهی هست؟
4:17 که در جواثا، محصور نشسته‌اند
4:20 ما بر رحمان توکل کردیم، زیرا ما
4:23 صبر را برای متوکلان یافتیم
4:26 العلاء بن الحضرمی هنوز به بحرین نرسیده بود
4:30 که فرستاده‌ای پنهانی از جانب خود به سوی جواثا فرستاد
4:34 و به او فرمان داد که جارود را از آمدن لشکر مسلمانان آگاه کند
4:38 و عزم او و قومش را استوار سازد
4:42 و از ایشان بخواهد که برای لحظه سرنوشت‌ساز آماده باشند
4:45 آنگاه که مسلمانان تصمیم بگیرند بر دشمنشان بتازند
4:49 العلاء بن الحضرمی دریافت که او را توان مقابله
4:53 با حطم و یارانش نیست
4:55 زیرا آنان بسیار و لشکر او اندک بود
4:58 و نیرومندی آنان و ناتوانی او
5:00 و فراوانی ساز و برگ آنان و کمی امکاناتش
5:04 پس برای لشکرش خندقی کند تا با آن خود را در پناه دارد
5:08 حطم نیز چنین کرد
5:10 زیرا ترسش از مسلمانان
5:12 کمتر از ترس مسلمانان از او نبود
5:16 فرمانده مسلمان کارآزموده، خود را به صبر مسلح ساخت
5:19 و احتیاط و هوشیاری را پیشه کرد
5:22 و هر دو گروه یک ماه کامل ادامه دادند و در روز
5:25 نبرد سبکی با یکدیگر داشتند
5:27 و شب‌ها به خندق‌های خود بازمی‌گشتند
5:30 و العلاء در این مدت گوش‌به‌زنگ
5:34 تیزبین
5:36 و کاملاً هوشیار به آنچه پشت خندق‌های دشمن می‌گذشت، بود
5:40 و در انتظار فرصتی بود که به او امکان دهد
5:43 بر دشمنش در یکی از لحظات غفلتش ناگهان یورش برد
5:47 و در یکی از شب‌ها
5:49 مسلمانان جاسوسان و دیدبانان لشکر اسلام، گوش و چشم سپاه، در حال گوش‌به‌زنگی بودند.
5:52 در اردوگاه دشمن هم‌هایهو و سروصدا بود.
5:55 و از دور، جنبش غیرعادی‌ای را دید.
5:58 پس علاء به یارانش گفت:
6:00 «کیست که خبری از آن گروه برای ما بیاورد؟»
6:02 مردی به نام عبدالله بن حذف برخاست.
6:06 و گفت:
6:07 «ای امیر، من خبرشان را برایت می‌آورم.»
6:10 علاء او را برای این کار برگزید.
6:12 و او را برحذر داشت و سفارش کرد.
6:14 و او را به خدا سپرد.
6:16 عبدالله بن حذف به سوی خندق‌های دشمن رفت.
6:19 در پناه تاریکی شب، خود را پنهان کرده بود.
6:21 با سبک‌بالی و احتیاط از خندق‌ها گذشت.
6:24 چون صبح شد، به درون اردوگاهشان درآمد.
6:27 آنان او را شناسایی کردند و دستگیرش نمودند.
6:29 در آن هنگام،
6:31 فریادکنان و دادخواهان، ندا می‌داد:
6:33 «ای ابجر! ای ابجر!»
6:36 و ابجر کسی بود که از او کمک خواست.
6:38 او مردی از بنی عجل بود.
6:40 در سپاه حطم از جایگاه والایی برخوردار بود.
6:43 و مادر عبدالله، زنی از قبیله عجل بود.
6:46 ابجر نزد او آمد و از نسبش پرسید.
6:49 او خود را به وی منتسب کرد و گفت:
6:51 «شما دایی‌های من هستید.»
6:53 پس ابجر او را شناخت و پناهش داد.
6:55 و از او درباره کارش پرسید.
6:57 گفت:
6:58 «راهم را گم کرده‌ام،
7:00 و میان سپاهیان شما فرود آمده‌ام،
7:02 و مرا به اسارت گرفتند.»
7:04 ابجر به او گفت:
7:06 «به خدا سوگند که گمان می‌کنم تو…»
7:09 [دایی‌های او آمدند.]
7:12 عبدالله به او گفت:
7:14 «این حرف‌ها را رها کن،
7:15 و به من غذا بده که گرسنگی مرا کشته است.»
7:18 برایش غذایی آوردند.
7:20 او با آرامش و به آهستگی شروع به خوردن کرد،
7:23 تا از احوال آن قوم آگاه شود،
7:25 و از اسرار اخبارشان باخبر گردد.
7:28 چون آنچه را می‌خواست دریافت، گفت:
7:31 «توشه‌ام بده و سوارم کن،
7:33 و پناهم ده تا به اردوگاه قومم برسم.»
7:36 او را توشه داد و بر مرکبی سوارش کرد،
7:39 و کسی را همراهش فرستاد تا به جای امنش رساند.
7:43 چون به اردوگاه مسلمانان رسید،
7:46 علاء را آگاه کرد که آن قوم جشن می‌گیرند
7:49 به مناسبتی از مناسبت‌هایشان،
7:51 و مشک‌های شراب را در همه جا ریخته‌اند،
7:55 و با ولع به نوشیدن آن روی آورده‌اند،
7:58 تا آنکه مستی بر آنان چیره شد.
8:01 پس صبح کردند، میان خفته و بی‌حال،
8:03 و عربده‌کش که نمی‌داند چه می‌کند،
8:06 و یار او عجلی از گروه آخری بود.
8:10 علاء یک دقیقه از وقت را بیهوده تلف نکرد،
8:14 و کسی را نزد جارود فرستاد تا او را به حمله
8:17 از پشت سر دشمنان فرمان دهد،
8:19 و خود با سپاهش از جلو به سوی آنان روان شد،
8:22 همچون تیرها که در تاریکی سپیده‌دم پرتاب می‌شوند.
8:25 و بر سپاه مست، از هر سو، به خندق‌های استوارشان یورش برد،
8:27 [و آنان را در هم شکست.]
8:30 و شمشیرها را بر گردن سپاهیان دشمن بی‌امان به کار گرفت.
8:35 پس نبرد با شکستی سهمگین برای سپاه مرتد پایان یافت،
8:39 و فرماندهشان حطم [نیز کشته شد].
8:41 اما فرمانده سپاه
8:43 در خواب بود، هنگامی که مسلمانان همچون صاعقه بر اردوگاهش فرود آمدند،
8:48 و او را از بی‌خبری‌اش بیدار نکرد
8:50 جز صدای برخورد شمشیرها و نیزه‌زدن‌ها،
8:53 و آوای تهلیل و تکبیر.
8:55 پس هراسان برخاست و بر پشت اسبش جست،
8:59 اما اندکی نگذشت که بند رکاب زینش پاره شد،
9:02 و شروع کرد به فریاد زدن:
9:04 «من حطمم! چه کسی رکاب مرا اصلاح می‌کند؟»
9:07 یکی از سربازان مسلمان به سوی او آمد و گفت:
9:11 «ای امیر، پایت را بالا بیاور تا آن را برایت درست کنم.»
9:14 چون پایش را بالا آورد،
9:16 با شمشیرش بر آن فرود آمد و پا را از تنش جدا کرد.
9:20 او بر زمین افتاد و خون از او فوران می‌کرد،
9:24 و دردها جگرش را چون آتش می‌سوزاند.
9:27 در آن حال، از هر کس که از کنارش می‌گذشت می‌خواست که کارش را تمام کند،
9:32 تا از دردهایش رهایی یابد،
9:34 و از زیر پای گریختگانی که از رویش عبور می‌کردند نجات یابد.
9:38 و همچنان در این حال ماند،
9:40 تا آنکه یکی از سربازان مسلمان او را کشت،
9:43 در حالی که از حقیقت او هیچ نمی‌دانست.
9:46 اما سپاه،
9:48 شکستی سخت و ننگین به آنان رسید.
9:52 گروهی در خندق‌هایی که با دست خود کنده بودند، کشته شدند،
9:56 و آن خندق‌ها برای ایشان گورهایی گشت.
9:58 و گروهی به اسارت مسلمانان درآمدند.
10:01 جز آنکه بیشتر سپاه،
10:04 به کشتی‌هایی که در کناره‌ها لنگر انداخته بودند پناه بردند،
10:07 و پشت به میدان کرده، به سوی جزیره دارین گریختند.
10:11 علاء بن حضرمی، بحرین را آزاد ساخت،
10:15 و آن را به قلمرو اسلام بازگرداند.
10:17 اما آیا گمان می‌کنی که قهرمان مجاهدی چون او می‌تواند پهلو بر بالین آرامش نهد،
10:24 یا پلک بر هم گذارد،
10:26 تا زمانی که مرتدان در نزدیکی او بتازند و شادمانی کنند؟
10:30 پناه‌گرفته در جزیره دارین