تصاویری از زندگانی صحابه - قسمت (96) - عثمان بن مازون رضی الله عنه

◉ 24141 بازدید ⏱ 14:25 صدای اصلی (عربی)
صوت ترجمه‌شده برای این درس هنوز در دسترس نیست — ضبط اصلی عربی پخش می‌شود. متن زیر به‌طور کامل ترجمه شده است.
0:000:00

متن کامل

ترجمهٔ ماشینی — ممکن است خطا داشته باشد
0:00 بسم الله الرحمن الرحیم
0:15 جمعیت مودّت با افتخار
0:17 که برای شما نمونه‌هایی از زندگی صحابه (اصحاب پیامبر) ارائه کند
0:21 لعبد الرحمن رأفة الباشا
0:25 رحمه‌الله
0:30 عثمان بن مظعون رضی‌الله‌عنه
0:51 عرب در دوران جاهلیت
0:53 گمان می‌کنی که تمام زندگی در جامی از شراب است
0:57 نوشندگان از حمایت آن سرمست می‌شوند
0:59 و معشوقه‌ای فریبنده که شیفتگان از زیبایی‌اش لذت می‌برند
1:04 و غزوه‌ای بر پشت اسب‌های اصیل و ایستاده‌ی صافنات
1:07 غازیان با آن، آنچه را الله از خون و اموال بندگان حرام کرده است، حلال می‌شمارند.
1:13 اما عثمان بن مظعون از حکیمان عرب در دوران جاهلیت بود.
1:18 او بر این باور بود که زندگی را غایاتی والاتر از آن است
1:22 و اهدافی والاتر
1:24 به همین سبب، شراب را بر خویشتن حرام کرد.
1:28 و طعم آن را نشناخت
1:30 و چون از او درباره آن پرسیده شد، گفت
1:33 وای بر شما! آیا چیزی بنوشم که عقلم را از بین ببرد؟
1:37 و کسی که از من پست‌تر است، مرا مسخره می‌کند.
1:40 و مرا وادار می‌کند که دخترم را به کسی که نمی‌خواهم، شوهر دهم.
1:43 به الله سوگند، تا زمانی که زندگی در من ادامه دارد، هرگز آن را نخواهم چشید.
1:47 و چون جزیرةالعرب به نور اسلام روشن شد
1:51 الله پیامبرش (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) را برانگیخت
1:55 با این هدایت و حق
1:57 عثمان بن مظعون از پیش‌گامان بود
2:00 به ورود در دین الله عزوجل
2:03 زیرا جز ۱۲ مرد، هیچ‌کس دیگری به این خیر بر او پیشی نگرفته بود.
2:08 و اسلام آوردن عثمان بن مظعون
2:11 داستانی که عبدالله بن عباس رضی‌الله‌عنهما آن را روایت کرده است
2:15 در حالی‌که پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) نشسته بود
2:21 نشسته در صحن خانه‌اش در مکه
2:24 هنگامی که عثمان بن مظعون از کنار او گذشت، بی‌توجه (به او)، الله
2:28 یا به آن توجه می‌شود.
2:30 پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) به او فرمود
2:33 آیا نزد من نمی‌نشینی ای ابا السائب؟
2:36 یک ساعت صحبت می‌کنیم
2:38 گفت: آری.
2:39 سپس روبه‌روی او نشست
2:41 و در حالی که او با پیامبر (ﷺ) سخن می‌گفت
2:46 او را دید که چشمش به آسمان خیره شده بود
2:49 و نگاهش مدتی کوتاه بر آن ثابت ماند
2:53 سپس به‌تدریج نگاهش را به سوی زمین فرود آورد
2:58 تا اینکه در آن ساکن شد
3:00 سپس او از همنشین خود، عثمان بن مظعون، روی برمی‌گرداند
3:04 تا به جایی رسید که چشمش بر آن نقطه قرار گرفت
3:08 سپس شروع کرد به تکان دادن سرش
3:10 گویی از چیزی می‌پرسد که به او گفته می‌شود
3:13 تمام این‌ها باعث شد که عثمان بن مظعون
3:16 به پیامبر (ﷺ) نگاه می‌کند
3:19 از آنچه دید، حیران شد
3:21 متعجّبم از آنچه روی داد
3:23 چون پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) آشکار شد، درود و سلام الله بر او باد.
3:27 گویی او همه آنچه به او گفته شد را فراگرفت
3:30 او کم‌کم چشمانش را به سوی آسمان بلند می‌کرد
3:34 گویی که کسی را دنبال می‌کند
3:37 سپس چشمش به همان (کسی) که در آسمان ناپدید شد، خیره ماند.
3:41 گویی از او سیراب می‌شود و او را به امانت می‌سپارد
3:44 سپس [روی‌گردانی کرد/توجه خود را برگرداند] به سوی عثمان بن مظعون
3:47 با بصر و جسد
3:49 همان‌گونه که در آغاز کار بود
3:51 آنگاه عثمان بن مظعون چشم دوخت
3:54 به چهرهٔ پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) طولانی نگاه کرد
3:59 و فرمود: ای محمد
4:02 پیش از این، با تو بسیار همنشین شده‌ام.
4:05 آنچه امروز انجام دادی را هرگز ندیده بودم که کسی انجام دهد.
4:08 پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) فرمود:
4:11 آیا به این نکته توجه کردی ای عثمان؟
4:14 گفت: بله، به آن توجه پیدا کردم.
4:17 پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) فرمود:
4:20 همین لحظه جبریل، فرستادهٔ الله، نزد من آمد و من نشسته بودم.
4:24 عثمان گفت
4:26 فرمود پیامبر (ﷺ):
4:28 پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) فرمود
4:31 بله
4:32 گفت: و چه کسی این را به تو گفت؟
4:35 او به من گفت: به‌راستی به من گفت
4:39 همانا الله به عدل و احسان فرمان می‌دهد.
4:45 و دادن (مال) به خویشاوند نزدیک
4:49 و از کار زشت و ناپسند و ستم‌گری نهی می‌کند.
4:57 امید است که پند گیرید.
5:01 عثمان گفت
5:04 به عدل و احسان فرمان می‌دهد
5:06 و دادن (مال) به خویشاوند نزدیک
5:08 و از کار زشت و ناپسند و ستم‌گری نهی می‌کند.
5:11 بله، چه خوب است آنچه برایت آمده است به آن
5:14 و همانا (پیامبر) به مغز و جوهر خیر امر کرد
5:16 و از ریشه‌های همهٔ شرّ نهی کرد
5:19 عثمان گفت
5:22 پس همین که آنچه را از او شنیدم شنیدم
5:24 تا اینکه ایمان در قلبم استقرار یافت
5:27 و محمد (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) شد
5:30 برایم از جان و فرزندم محبوب‌تر است
5:33 سپس در برابر پروردگار جهانیان تسلیم شدم.
5:36 و ابن السائب با من اسلام آورد
5:38 و برادرانم قدامه و عبدالله
5:41 قریش در آغاز امر انکار نکرد
5:44 اسلامِ مسلمانان بر ایشان (?)
5:46 هرگاه که محمد (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) از کنار او می‌گذشت، او چیزی بیش از این نمی‌کرد.
5:50 با این‌که در مقام تمسخر بگوید
5:52 همانا پسرِ بنی هاشم از آسمان سخن می‌گوید.
5:56 و وحی از آن‌جا بر او نازل می‌شود
5:59 پس چون پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) خدایان‌شان را
6:02 که جز الله می‌پرستیدند، عیب‌جویی کرد
6:06 و از هلاکت پدرانشان که کافر مردند، یاد کرد
6:10 آنان بدین سبب سخت به خشم آمدند
6:13 و بر رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
6:16 و یارانش آتش دشمنی و کینه را برافروختند
6:20 پس هر قبیله‌ای بر مسلمانانی که در میان آنان بودند، یورش برد
6:24 و آنان را به سختی و رنج گرفتار ساخت
6:27 بدن‌هایشان را با تازیانه می‌زدند
6:30 و بدن‌هایشان را با آتش داغ می‌کردند
6:32 و آنان را بر ریگ‌های تفته در گرمای سوزان مکه می‌افکندند
6:36 تا ایشان را از دینشان بازگردانند
6:38 و رسول (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
6:41 با چشم خود می‌دید آنچه بر یارانش فرود می‌آمد
6:44 و دلش از اندوه بر آنان می‌شکافت
6:47 و از حسرت آنچه تحمل می‌کردند
6:49 و جز این نمی‌توانست بگوید که به ایشان می‌فرمود:
6:52 «صبر کنید، صبر کنید، که وعده‌گاه شما بهشت است»
6:56 در این هنگام رسول، که درود و سلام الله بر او باد،
7:01 به یارانش اجازه هجرت به حبشه داد
7:04 پس گروهی از مؤمنان بدان سو کوچ کردند
7:07 و خانواده و وطن را پشت سر نهادند
7:10 و با خویشاوندان و مسکن وداع گفتند
7:13 و با دین خود به سوی الله گریختند
7:16 و در پیشاپیش مهاجران
7:18 عثمان بن مظعون بود
7:20 و پسرش و دو برادرش
7:22 مدت زیادی از هجرت مسلمانان به حبشه نگذشته بود
7:27 که خبرهای دروغین به آنان رسید
7:30 مبنی بر این‌که بزرگان قریش در دین الله داخل شده‌اند
7:34 و به آنچه بر محمد رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) نازل شده ایمان آورده‌اند
7:39 پس بسیاری از ایشان به مکه بازگشتند
7:42 در حالی که نمی‌دانستند تقدیر چه آزمونی برایشان پنهان کرده است
7:46 و در پیشاپیش بازگشتگان، عثمان بن مظعون بود
7:51 و هنوز پاهایشان به خاک مکه نرسیده بود
7:54 که قریش آنان را به همان گونه شکنجه و آزار استقبال کرد که پیش‌تر با آن وداع کرده بودند
8:00 و چنان آزار و زیانی بر آنان روا داشتند که تاب آن را نداشتند
8:05 آنگاه عثمان بن مظعون در پناه ولید بن مغیره درآمد
8:09 سرور بنی مخزوم و بزرگ‌ترین رهبران قریش
8:13 و پدر سیف‌الله خالد
8:16 زیرا پیوندهای دیرینه‌ای میان آنان برقرار بود
8:21 عثمان بن مظعون در حمایت ولید بن مغیره زندگی کرد
8:25 و در پناه او به آنچه بیش از همه آرزویش بود، یعنی آرامش و امنیت، دست یافت
8:30 اما از این حمایت خشنود نبود
8:34 زیرا آن زندگی آرام و امن را برای او تلخ می‌کرد
8:38 که رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
8:42 از آزار قریش همان می‌کشد که می‌کشد
8:45 و برادران او در الله از ستم آنان همان را تحمل می‌کنند که تحمل می‌کنند
8:49 این امر او را وا می‌داشت که خود را به خودخواهی و ترس و سستی ایمان متهم کند
8:54 و بر آتش آرام عذاب وجدان بغلتد
8:59 پس بگذار عثمان بن مظعون خود از این بحران روحی‌اش سخن گوید
9:04 آنجا که گفت: چون دیدم آنچه یاران رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) بدان گرفتارند
9:11 و من در امان ولید بن مغیره صبح و شام می‌کنم
9:16 با خود گفتم: وای بر تو ای ابن مظعون
9:20 تو در امان و آرامش در پناه مردی مشرک زندگی می‌کنی
9:25 در حالی که پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) و یارانش در راه الله از بلا و آزاری می‌کشند که به تو نمی‌رسد
9:33 این بی‌گمان نقصی بزرگ در نفس تو و سستی خطرناک در ایمان توست
9:39 سپس نزد ولید بن مغیره رفتم و به او گفتم:
9:43 ای ابا عبد شمس، به پیمانت با من وفا کردی
9:48 و در حمایت تو سلامت و امنیت یافتم
9:51 اما می‌خواهم پناهت را به تو بازگردانم
9:55 گفت: چرا ای برادرزاده، شاید کسی از قوم من به تو آزاری رسانده است؟
10:02 گفتم: نه، بلکه پناه الله را بر هر پناهی ترجیح دادم
10:07 پس نمی‌خواهم از کسی جز او پناه بجویم
10:11 گفت: اگر ناگزیری، با من به مسجد بیا
10:16 آنگاه پناهم را در حضور جمعی از قریش به من بازگردان
10:20 همان‌گونه که در حضور آنان پناهم دادی
10:23 پس رفتیم تا به مسجد رسیدیم
10:26 ولید گفت: ای قوم، این عثمان بن مظعون است
10:31 آمده تا پناهم را به من بازگرداند. گفتم: راست گفت
10:35 و من او را وفادار و نیکو پناه یافتم
10:39 اما خواستم جز از الله پناه نجویم
10:42 پس پناهش را به او بازگرداندم
10:45 عثمان بن مظعون گفت:
10:47 سپس بازگشتم و از کنار مجلسی از قریش گذشتم
10:50 که لبید شاعر در میان آن نشسته بود
10:53 و برای مردم چیزی از شعرش می‌خواند و مردم گوش می‌دادند
10:57 لبید گفت:
10:59 «آگاه باش که هر چیزی جز الله باطل است»
11:03 گفتم: راست گفتی
11:05 سپس ادامه داد و گفت:
11:07 «و هر نعمتی بی‌گمان زوال‌پذیر است»
11:10 گفتم: دروغ گفتی
11:12 که نعمت بهشت زوال نمی‌پذیرد
11:15 لبید از این سخن من سخت خشمگین شد و گفت:
11:19 ای گروه قریش!
11:21 به خدا سوگند که همنشین شما آزرده نمی‌شد
11:24 پس این چیز از کی در میان شما پیدا شده است؟
11:27 مردی از قوم گفت:
11:29 این مردی نادان است
11:31 از گروهی بی‌خرد
11:33 که خدایان ما را رها کرده و از دین ما جدا شده‌اند
11:36 پس سخنش تو را خشمگین نکند
11:39 من رو به آن مردی کردم که درباره ما و دین ما آنچه گفته بود، گفت
11:43 و با او به ستیز برخاستم
11:45 او سیلی محکمی به من زد که چشمم را جاری ساخت
11:48 پس دیگر با آن نمی‌توانستم ببینم
11:50 و ولید بن مغیره نزدیک من بود.
11:54 او به من رو کرد و گفت:
11:56 ای برادرزاده، چشم تو
11:58 به خدا سوگند، از آنچه به آن دچار شد بی‌نیاز بود.
12:02 گفتم:
12:03 نه، به خدا سوگند،
12:04 چشم سالم من، برای آنچه خواهرش در راه الله به آن دچار شد، نیازمند است.
12:10 فرمود:
12:11 آیا می‌خواهی، ای برادرزاده،
12:13 پس اگر بخواهی، به جوار من بازگرد.
12:15 گفتم:
12:17 من جوار الله تعالی را با هیچ جواری برابر نمی‌دانم.
12:21 و از آن روز
12:23 آزار مشرکان بر عثمان بن مظعون شدت یافت و سخت‌تر شد.
12:28 و او و خاندانش هدف ضربه‌زدن قریش و سرکوب آنان شدند.
12:33 و آنچه او را واداشت تا در پیشاپیش مهاجران به سوی مدینه باشد،
12:38 و آنجا
12:40 و آنجا او همراه رسول الله (ﷺ) حضور یافت،
12:44 خودش و پسرش و برادرش در جنگ بدر.
12:47 پس در میدان آن، راستین‌ترین و گرامی‌ترین آزمایش‌ها را پشت سر گذاشتند،
12:50 و حق الله و رسولش (ﷺ) را بر خود ادا کردند،
12:55 و همراه مسلمانان، پیروز و کامیاب از آن بیرون آمدند.
13:00 و جز اندکی نگذشت
13:02 تا آنکه عثمان بن مظعون بیماری مرگ گرفت و از زندگی جدا شد.
13:09 پس چون خبر درگذشتش به رسول الله (ﷺ) رسید،
13:14 با اندوهی که سراسر وجودش را پر کرده بود، به سوی او رفت،
13:18 و پارچه را از پیشانی پاک و درخشان او برداشت،
13:22 پس او را بوسید.
13:23 سپس بار دیگر بر او خم شد،
13:26 و برای بار دوم او را بوسید.
13:28 سپس برای بار سوم بر او خم شد،
13:30 و او را نیز بوسید.
13:32 ناگهان اشک‌های پیامبر گرامی (ﷺ)
13:36 بر چهرهٔ درخشان و بزرگوارش جاری شد،
13:40 پس مسلمانانی که حاضر بودند، به سبب گریه او گریستند.
13:44 خدا از صحابی بزرگوار، عثمان بن مظعون راضی باشد و او را خشنود گرداند،
13:49 و جایگاه و مأوایش را در بالاترین علیین قرار دهد،
13:53 زیرا او جوار الله را بر هر جواری ترجیح داد،
14:01 زیرا ابن مظعون جوار الله را بر هر جواری ترجیح داد.