تصاویری از زندگانی صحابه - قسمت (107) - عمرو بن امیه الدمری رضی الله عنه.

◉ 34666 بازدید ⏱ 11:09 صدای ترجمه‌شده — فارسی
0:000:00

متن کامل

ترجمهٔ ماشینی — ممکن است خطا داشته باشد
0:00 بسم الله الرحمن الرحیم
0:15 جمعیت مودت مفتخر است
0:17 که نمونه‌هایی از زندگی صحابه را به شما ارائه دهد
0:21 از عبدالرحمن رأفت الباشا
0:25 رحمه‌الله
0:30 عمر بن امیه الضمری
0:32 رضی‌الله‌عنه
0:48 سال پنجم هجرت بود
0:53 از سخت‌ترین سال‌ها از نظر شدت در جنگ جاری میان مشرکان
0:57 و محمد رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
1:02 زیرا قریش دیوانه شد
1:05 هنگامی که دید کفه مسلمانان هر روز بر آن سنگینی می‌کند
1:09 و جنگ برای آنان جنگ بقا یا فنا شده بود
1:14 پس برای نابودی پیامبر، درود و سلام الله بر او، هر سلاحی را آماده کردند
1:20 از جمله ترور و خیانت
1:23 و مسلمانان از نیرنگ قریش غافل نبودند
1:27 و نه کمتر از آنان در شدت و توان
1:30 و جاسوسان و فدائیان در هر دو اردوگاه نقشی بسیار مهم داشتند
1:36 و در یکی از روزها
1:38 پیامبر، درود و سلام الله بر او، در میان یاران خاص خود ایستاد و فرمود
1:44 کیست که به مکه برود و ناشناس بماند
1:47 و در میان آن قوم تأثیری بگذارد که عرب آن را به یاد آورد
1:50 و خبرهای تازه‌ای را که نزد آنان پیش آمده برای ما بیاورد
1:54 پس عمر بن امیه الضمری برخاست
1:57 و گفت: من، ای رسول الله
1:59 پس چهره پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) گشاده شد و فرمود
2:05 ای ابا امیه، این کار از آن توست
2:08 عمر بن امیه الضمری بود
2:10 از دلاوران نامدار عرب
2:13 دلیر و تیزهوش
2:16 سخت‌کوش و حاضرجواب
2:19 هیچ گره‌ای نبود مگر آنکه نزد او گشودنی داشت
2:22 و هیچ تنگنایی نبود مگر آنکه نزد او راه برون‌رفتی داشت
2:27 از جمله برای نمونه آنکه پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
2:31 او را با نامه‌ای نزد نجاشی
2:34 پادشاه حبشه فرستاد
2:36 و نجاشی از مسلمانان پناهندگی و حمایت می‌کرد
2:39 و چون به او اجازه داده شد که همراه وارد شوندگان بر او وارد شود
2:43 دید که سقف دری که به تالار پادشاه راه داشت
2:47 بسیار پایین ساخته شده است
2:50 تا آنکه کسی از آن داخل نشود
2:52 مگر آنکه خم شده باشد از روی بزرگداشت پادشاه
2:55 پس چون در برابر در ایستاد
2:57 روی برگرداند و پشت به پیش‌رو وارد شد
3:00 این بر آن قوم گران آمد
3:02 و قصد او کردند
3:04 پس نجاشی گفت
3:06 چه چیز تو را بازداشت که چنان داخل نشوی که مردم داخل می‌شوند؟
3:09 گفت
3:10 زیرا ما گروه مسلمانان از آن نهی شده‌ایم
3:13 که برای غیر الله رکوع کنیم
3:15 پس عذر او را پذیرفت
3:17 و به اختصار
3:19 عمر بن امیه
3:21 شایسته‌ترین مردم برای این مأموریت بود
3:23 که خود را برای آن داوطلب کرد
3:25 اگر نه یک عیب در او بود
3:27 و آن این بود که اهل مکه همگی
3:30 او را می‌شناختند
3:31 نه فقط با چهره‌اش
3:33 بلکه با صدا و راه رفتنش نیز
3:36 پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) عمر را
3:41 با مردی از انصار یاری داد
3:43 پس او و همراهش روان شدند
3:45 و قصد پناهگاه‌های شرک در مکه کردند
3:48 و در شب پیوسته راه می‌رفتند
3:51 و در روز پنهان می‌شدند
3:53 به این امید که هیچ چشمی از جاسوسان قریش آنان را نبیند
3:56 و در دل آرزو می‌کردند
3:59 که ابوسفیان بن حرب را
4:02 کشته یا اسیر به مدینه بیاورند
4:05 چون نزدیک مکه رسیدند
4:08 شترهایشان را در دره‌ای از دره‌های دورِ آن بستند
4:12 و با ردای تاریکی پیچیده وارد آن شدند
4:15 و قصد خانه ابوسفیان بن حرب کردند
4:18 پس آن انصاری به عمر گفت
4:21 ای ابا امیه
4:23 کاش طواف خانه کعبه می‌کردیم و دو رکعت نماز می‌گزاردیم
4:26 سپس به کار خود می‌رفتیم
4:29 زیرا شاید این آخرین دیدار با خانه خدا باشد
4:32 پس عمر به او گفت
4:34 از عادت قریش است که چون شام می‌خورند
4:37 در حیاط خانه‌هایشان می‌نشینند
4:40 و بیشتر آنها مشرف بر کعبه است
4:43 و قوم در حال جنگ‌اند
4:45 و برای هر رفت‌وآمدکننده‌ای بیدارند
4:48 پس آن انصاری با التماس به او گفت
4:50 تو را سوگند می‌دهم که چنین کنی
4:52 و اگر الله بخواهد، شری به ما نخواهد رسید
4:55 پس عمر راضی شد
4:57 و به سوی خانه رفت و هفت بار گرد آن طواف کرد
5:00 و در حجر دو رکعت نماز گزارد
5:03 سپس برای کاری که برای آن آمده بودند بیرون رفت
5:07 عمر گفت
5:08 پس همین که دو رکعت را تمام کردیم
5:11 ناگاه مردی را دیدم که در تاریکی شب به من خیره شده است
5:14 چون مرا شناخت گفت
5:16 عمر بن امیه
5:18 به خدا سوگند او به مکه نیامده مگر برای شری
5:21 و صدایش را بلند کرد و مردم را به فریاد خواند
5:24 به همراهم گفتم
5:26 نجاء، نجاء (نجات، نجات)
5:28 زیرا این قوم از ما آگاه شده‌اند
5:30 و آنان، به الله سوگند، اگر بر ما دست یابند،
5:33 چوب‌دار مرا به دار آویخته ما را
5:35 کنار چوب‌دار خُبیب قرار خواهند داد
5:37 و ما بالا رفتیم و در کوه روان شدیم
5:40 ناگهان آن قوم برای جست‌وجوی ما شتاب‌زده بیرون آمده بودند
5:44 و من بیش از همه مردم به گردنه‌های مکه آشنا بودم
5:47 پس پیوسته از دره‌ای بیرون می‌آمدیم و به دره‌ای دیگر وارد می‌شدیم
5:50 تا آنکه ما را گم کردند و از ما ناامید شدند
5:53 و به راه خود بازگشتند
5:55 من و همراهم به غاری در بلندای کوه وارد شدیم
5:59 و آن شب را در آن گذراندیم
6:02 چون صبح شد
6:04 نزدیک غار مردی را دیدیم که اسب خود را می‌چراند
6:08 پس در جای خود ماندیم و از حرکت خودداری کردیم
6:11 تا مبادا ما را احساس کند
6:13 اما او اندکی بعد به سوی غار روی آورد
6:16 و قصد ورود به آن را کرد
6:18 با خود گفتم: اگر ما را ببیند
6:21 با صدای بلند فریاد برمی‌آورد و قریش را از مکان ما آگاه می‌کند
6:25 و با من خنجری بود
6:27 بر او جَستم و آن را در سینه‌اش فرو کردم
6:30 او فریادی زد که صدایش در دره‌ها پیچید
6:34 پس فریادها [در پی آن] برخاست
6:36 و اندکی نگذشت
6:38 که دیدم مردم به سوی منبع صدا می‌شتابند
6:42 پس به جای خود در غار بازگشتم
6:44 و در کنار همراهم آرام گرفتم
6:47 چون آنان به همراه خود رسیدند، او را در آخرین نفس یافتند
6:52 به او گفتند: چه کسی تو را زده است؟
6:54 گفت: عمرو بن امیه
6:57 گفتند: او کجاست؟
6:59 پیش از آنکه ما را به آنان نشان دهد، مرگ او را فرا گرفت
7:03 و با آنکه ما نزدیک به سی نفر از آنان یا کمتر بودیم
7:07 سخنانشان را می‌شنیدیم و کارهایشان را می‌دیدیم
7:11 زیرا به خاطر هیچ‌یک از آنان نمی‌گذشت که به غار ما درآید
7:15 و آنان در پی ما به جست‌وجو از این سو و آن سو پرداختند
7:19 چون اثری از ما نیافتند
7:22 همراه خود را برداشتند و به سوی مکه بازگشتند
7:26 من و همراهم تمام آن روز را در غار ماندیم
7:30 چون شب ما را فرا گرفت
7:33 به او گفتم: نجاء، نجاء
7:36 زیرا جاسوسان قوم، زمین را برای جست‌وجوی ما زیر و رو می‌کنند
7:40 چون در راه مدینه افتادیم
7:43 به یاد خُبیب افتادم
7:45 مشرکان او را به چنگ آورده و کشته بودند
7:49 و بر چوبی در بیرون مکه به دار آویخته بودند
7:52 و نگهبانی بر او گماشته بودند
7:54 تا مردم صبح و شام او را ببینند
7:57 گفتم: به الله سوگند، اگر او را از آنان نجات دهم، او را پنهان خواهم کرد
8:02 پس راه خود را به سوی مکانی که او در آن به دار آویخته شده بود قرار دادیم
8:06 چون به نگهبانان نزدیک شدیم
8:09 یکی از آنان گفت:
8:11 به الله سوگند، پیش از این شب، راه رفتنی ندیده بودم
8:13 که بیش از راه رفتن عمرو بن امیه باشد
8:17 اگر نه این بود که او در مدینه است
8:20 می‌گفتم که خود اوست
8:22 پس از سخنش چنان خود را به ندانستن زدم که گویی به من مربوط نیست
8:26 و به سوی چوب دار رفتم
8:29 چون به آن نزدیک شدم
8:31 بر آن جَستم
8:33 و آن را از جایش کندم
8:35 بر دوش نهادم
8:37 و با آن به سرعت دویدم
8:39 نگهبانان به من رسیدند
8:41 و پیوسته مرا دنبال می‌کردند
8:43 تا به صخره‌ای رسیدم که زیر آن رودخانه‌ای بزرگ جاری بود
8:47 خُبیب را در آن انداختم
8:49 نگهبانان از من دست برداشتند
8:51 و به سوی او بازگشتند تا او را از آن بیرون آورند
8:54 اما الله او را از نظرشان پنهان کرد و نیافتندش
8:57 سپس من و همراهم رفتیم
9:01 تا به غاری در کوه صحنان پناه بردیم
9:04 در حالی که ما در آن بودیم
9:06 ناگهان پیرمردی یک‌چشم وارد شد
9:09 سلام کرد، سپس رو به ما کرد و گفت:
9:12 این مرد از کدام قبیله است؟
9:14 گفتم: از بنی بکر
9:16 تو از کدام قبیله‌ای؟
9:18 گفت: من هم از بنی بکرم
9:21 گفتم: خوش آمدی
9:23 سپس اندکی نگذشت که دراز کشید
9:25 و با صدای بلند به آواز خواندن پرداخت و گفت:
9:28 مادام که زنده‌ام، مسلمان نخواهم شد
9:31 و به آیین مسلمانان گردن ننهاده‌ام
9:34 با خود گفتم: خواهی دانست
9:37 سپس به او مهلت دادم
9:39 چون خوابید، کمانم را برداشتم
9:42 یکی از دو سرش را در چشم سالم او نهادم
9:45 و تمام وزنم را بر آن فشردم
9:48 تا آنکه به استخوان رسید
9:51 سپس همراهم را بیدار کردم و گفتم:
9:53 نجاء، نجاء
9:55 زیرا کاری کرده‌ام
9:57 و هر دو به سوی مدینه روان شدیم
10:00 چون به نقیع فرود آمدیم
10:02 که دو شب فاصله از یثرب بود
10:05 ناگاه با دو مرد از مشرکان روبه‌رو شدیم
10:08 قریش آن دو نفر را فرستاد تا از احوال مسلمانان جاسوسی کنند.
10:10 اخبار مسلمانان را
10:12 کمانم را گذاشتم و گفتم:
10:14 «تسلیم شو!» اما او امتناع کرد.
10:17 من یکی از آن دو را با تیری زدم
10:19 و او به خاک افتاد.
10:21 و آن دیگری تسلیم شد،
10:23 پس او را محکم بستم،
10:25 و او را نزد رسول الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم آوردم.
10:29 با هر آنچه از اسرار و اخبار همراه داشت.
10:32 وقتی پیامبر علیه‌الصلاة‌والسلام ما را دید،
10:35 چهره‌اش درخشید و لبخندش گشوده شد،
10:38 و فرمود: «چهره‌ها رستگار شدند.»
10:41 سپس از احوال ما پرسید
10:44 و من شروع کردم به شرح دادن برای او
10:46 در حالی که او می‌خندید.