از مجموعهٔ خلاصه ای از زندگی نامه پیامبر (ص) (سریال کامل است)
· درس 5 از 182
خلاصه ای از سیره پیامبر | قسمت (147) | عهد رضوان
0:000:00
متن کامل
ترجمهٔ ماشینی — ممکن است خطا داشته باشد
0:00
بسم الله الرحمن الرحیم
0:03
محمد رسول الله
0:13
المختصر در سیره نبوی
0:17
تألیف شیخ موسی بن راشد العازمی
0:23
حفظه الله
0:25
بیعت رضوان
0:30
پس رسول الله (صلیاللهعلیهوسلم) دستور داد
0:36
رضیاللهعنهم برای بیعت
0:38
و این بیعت به بیعت رضوان معروف شد
0:42
زیرا الله سبحانه از یاران آن راضی شد
0:46
و رسول الله (صلیاللهعلیهوسلم)
0:49
نشسته بود زیر درختی
0:51
امام مسلم در صحیح خود روایت کرده است
0:54
از معقل بن یسار رضیاللهعنه که گفت
0:58
ما را در روز درخت دیدم
1:01
و پیامبر (صلیاللهعلیهوسلم) با مردم بیعت میکرد
1:04
و من شاخهای از شاخههای آن را بالای سر او گرفته بودم
1:08
و ما هزار و چهارصد نفر بودیم
1:11
و امام مسلم در صحیح خود روایت کرده است
1:14
از جابر بن عبدالله رضیاللهعنهما که گفت
1:18
در روز حدیبیه ما هزار و چهارصد نفر بودیم
1:21
پس با او بیعت کردیم
1:23
و عمر رضیاللهعنه زیر درخت دست او را گرفته بود
1:28
و رسول الله (صلیاللهعلیهوسلم) بیعت کرد
1:31
به نیابت از عثمان رضیاللهعنه، با دست خود
1:35
امام بخاری در صحیح خود روایت کرده است
1:38
از ابن عمر رضیاللهعنهما که گفت
1:42
اما غیبت او از بیعت رضوان
1:45
اگر کسی در بطن مکه عزیزتر از عثمان بود
1:49
پیامبر او را به جای او میفرستاد
1:51
پس رسول الله (صلیاللهعلیهوسلم) عثمان را فرستاد
1:55
و بیعت رضوان
1:57
پس از آنکه عثمان به مکه رفته بود برگزار شد
2:00
پس رسول الله (صلیاللهعلیهوسلم) با دست راست خود فرمود
2:05
این دست عثمان است
2:07
و آن را بر دست خود زد
2:10
فرمود این برای عثمان است
2:13
امام ترمذی در جامع خود با سند حسن روایت کرده است
2:18
از انس بن مالک رضیاللهعنه که گفت
2:21
هنگامی که رسول الله (صلیاللهعلیهوسلم) دستور داد
2:25
به بیعت رضوان
2:27
عثمان بن عفان رضیاللهعنه فرستاده رسول الله (صلیاللهعلیهوسلم) به اهل مکه بود
2:35
گفت پس مردم بیعت کردند
2:38
پس رسول الله (صلیاللهعلیهوسلم) فرمود
2:42
عثمان در حاجت الله و حاجت رسول او است
2:46
پس یک دست خود را بر دست دیگر زد
2:49
پس دست رسول الله (صلیاللهعلیهوسلم) برای عثمان
2:54
بهتر از دستهای آنان برای خودشان بود
2:57
حافظ ابن کثیر گفت
3:00
پس این برای او بزرگتر از حضور او در آن بیعت بود رضیاللهعنه
3:05
و الله سبحانه در این باره نازل کرد
3:08
بیگمان الله از مؤمنان خشنود شد، آنگاه که زیر آن درخت با تو بیعت میکردند
3:14
فضیلت اهل بیعت رضوان
3:19
بزرگترین چیزی که در فضیلت اهل بیعت رضوان وارد شده
3:24
فرموده تعالی
3:26
بیگمان الله از مؤمنان خشنود شد، آنگاه که زیر آن درخت با تو بیعت میکردند
3:31
شیخان در صحیحین خود روایت کردهاند
3:34
از جابر بن عبدالله رضیاللهعنهما که گفت
3:38
رسول الله (صلیاللهعلیهوسلم) در روز حدیبیه به ما فرمود
3:44
شما بهترین اهل زمین هستید
3:46
و ما هزار و چهارصد نفر بودیم
3:49
حافظ در فتحالباری گفت
3:51
این صریح در فضیلت اصحاب شجره است
3:55
زیرا در آن زمان از مسلمانان
3:58
گروهی در مکه و مدینه و غیر آن دو بودند
4:02
امام احمد در مسند خود و ترمذی و ابوداود روایت کردهاند
4:07
از جابر بن عبدالله رضیاللهعنهما که گفت
4:11
رسول الله (صلیاللهعلیهوسلم) فرمود
4:15
هیچکس از کسانی که زیر درخت بیعت کردهاند وارد دوزخ نمیشود
4:20
عدهای از مشرکان اسیر شدند
4:25
هنگامی که قریش از بیعت آگاه شد
4:29
دستهای شبانه به اردوگاه مسلمانان فرستاد
4:33
پس همگی اسیر شدند
4:36
امام مسلم در صحیح خود روایت کرده است
4:39
و امام احمد در مسند خود
4:41
و لفظ از احمد است
4:43
از انس بن مالک رضیاللهعنه که گفت
4:47
هنگامی که روز حدیبیه بود
4:50
هشتاد مرد از اهل مکه مسلح
4:54
از جانب کوه تنعیم
4:58
بر رسول الله (صلیاللهعلیهوسلم) و یارانش فرود آمدند
5:00
پس او بر آنان نفرین کرد و گرفتار شدند
5:03
و این آیه نازل شد
5:05
و اوست که دستهای آنان را از شما و دستهای شما را از آنان بازداشت
5:11
«ببطن مکة»
5:13
«ببطن مکة من بعد أن أظفرکم علیهم»
5:18
و الله به آنچه انجام میدهید بیناست
5:24
و در روایت دیگری در مسند و مستدرک با سند صحیح آمده است
5:29
از عبدالله بن مغفل مزنی رضیاللهعنه که گفت
5:34
در حالی که ما چنین بودیم
5:36
ناگهان سی جوان مسلح به سوی ما بیرون آمدند
5:40
پس به روی ما هجوم آوردند
5:42
پس پیامبر (صلیاللهعلیهوسلم) بر آنان نفرین کرد
5:46
پس الله دیدگان آنان را گرفت
5:49
پس ما به سوی آنان رفتیم و آنان را گرفتیم
5:52
پس رسول الله (صلیاللهعلیهوسلم) به آنان فرمود
5:56
آیا برای پیمان کسی آمدهاید
5:58
یا کسی برای شما امانی قرار داده است؟
6:02
گفتند نه، به خدا سوگند
6:05
پس آنان را رها کرد
6:07
الله عزّ وجلّ نازل فرمود
6:09
و اوست که دستهای آنان را از شما و دستهای شما را از آنان بازداشت
6:15
در بطن مکه
6:17
در بطن مکه، پس از آنکه شما را بر ایشان پیروز ساخت
6:23
و الله به آنچه انجام میدهید بیناست
6:30
زمان اسیر شدنشان کی بود؟
6:34
به نظر میرسد این واقعه پس از آنکه صلح منعقد شده بود، یا اندکی پیش از آن، رخ داده است
6:39
یا اندکی پیش از آن
6:41
امام مسلم در صحیح خود روایت کرده است
6:45
از سلمة بن الأکوع رضیاللهعنه که گفت:
6:49
مشرکان برای صلح پیام فرستادند
6:52
تا آنکه برخی از ما با برخی دیگر آمیخته شدیم
6:54
و در میان ما آمیزش و رفتوآمد پدید آمد
6:56
و من غلام طلحة بن عبید الله بودم
6:59
اسبش را آب میدادم و تیمار میکردم و خدمتش را میکردم
7:02
و از خوراک او میخوردم
7:04
و خانواده و مالم را رها کرده، مهاجرت کردم به سوی الله و رسولش صلیاللهعلیهوسلم
7:11
چون ما و اهل مکه با هم آمیخته شدیم
7:14
و برخی از ما با برخی دیگر درآمیختیم
7:16
به درختی رفتم و خارهایش را پاک کردم
7:19
در زیر آن دراز کشیدم
7:22
ناگاه چهار نفر از مشرکان اهل مکه نزد من آمدند
7:26
و شروع کردند به دشنام دادن به رسول الله صلیاللهعلیهوسلم
7:30
و من خشمگین شدم
7:32
پس به درخت دیگری رفتم
7:35
و سلاحشان را آویختند و دراز کشیدند
7:38
در حالی که ایشان چنین بودند
7:40
ناگاه منادیای از پایین دره ندا داد
7:43
ای مهاجران! به یاری برخیزید
7:45
ابن زنیم کشته شد
7:47
[سلمه] گفت:
7:48
پس شمشیرم را کشیدم
7:50
سپس بر آن چهار نفر که در خواب بودند حمله بردم
7:54
و سلاحشان را گرفتم
7:56
و آن را بهصورت بستهٔ یکجا در دستم قرار دادم
7:58
سپس گفتم:
8:00
سوگند به آن کسی که چهرهٔ محمد را گرامی داشت
8:02
هیچ یک از شما سرش را بلند نکند
8:05
مگر آنکه بر آن کسی که چشمانش در اوست، ضربه بزنم
8:08
سپس آنان را در حالی که پیشپیش ایشان میراندم، نزد رسول الله صلیاللهعلیهوسلم آوردم
8:13
[سلمه] گفت:
8:15
و عمویم عامر آمد
8:17
همراه مردی از قبیله عِبلات
8:19
که مکرز نام داشت
8:21
که او را نزد رسول الله صلیاللهعلیهوسلم میآورد
8:25
بر اسبی زینشده
8:27
همراه هفتاد نفر از مشرکان
8:30
پس رسول الله صلیاللهعلیهوسلم به ایشان نگریست
8:34
و فرمود:
8:35
ایشان را رها کنید
8:37
آغازگر فجور ایشان باشد و پایانش نیز
8:40
پس رسول الله صلیاللهعلیهوسلم از ایشان درگذشت
8:44
و الله [آیه را] نازل فرمود
9:04
حافظ ابن کثیر در تفسیر این آیه گفته است:
9:07
این منّت الهی است بر بندگان مؤمنش
9:11
آنگاه که دستان مشرکان را از ایشان بازداشت
9:14
پس هیچ آسیبی از ناحیهٔ آنان به ایشان نرسید
9:17
و دستان مؤمنان را از مشرکان [بازداشت]
9:20
پس نزد مسجد الحرام با آنان نجنگیدند
9:23
بلکه هر یک از دو گروه را حفظ کرد
9:26
و میان ایشان صلحی برقرار ساخت که در آن برای مؤمنان خیر است
9:30
و فرجامی نیک برای ایشان در دنیا و آخرت است
9:34
المختصر
9:37
در السیرة النبویة