ریاض الصالحین | قسمت (94) | باب عزت و آرامش و دریچه بزرگداشت میهمان

◉ 252 بازدید ⏱ 17:18 صدای اصلی (عربی)
صوت ترجمه‌شده برای این درس هنوز در دسترس نیست — ضبط اصلی عربی پخش می‌شود. متن زیر به‌طور کامل ترجمه شده است.
0:000:00

متن کامل

ترجمهٔ ماشینی — ممکن است خطا داشته باشد
0:00 ریاض الصالحین از کلام سرور فرستادگان صلی‌الله‌علیه‌وسلم
0:09 باب وقار و آرامش
0:17 الله تعالی فرمود
0:19 و بندگان خدای رحمان کسانی‌اند که با فروتنی بر زمین راه می‌روند
0:24 و هنگامی که نادانان با آنان سخن گویند، می‌گویند: «سلام».
0:29 از عایشه رضی‌الله‌عنها روایت است که گفت:
0:35 ندیدم رسول الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم
0:38 هرگز چنان‌که کامل بخندد و تا جایی که کام او دیده شود، بخندد
0:44 جز این نیست که لبخند می‌زد
0:47 متفق علیه
0:49 «لهوات» جمع «لهات» است
0:52 و آن گوشتی است که در انتهای سقف دهان است
0:56 «مستجمعاً» یعنی در خنده مبالغه‌کننده
1:01 چیزی از او باقی نمی‌گذاشت
1:06 رسول الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم چنین بود
1:09 خنده‌اش لبخند بود
1:11 هنگامی که از چیزی خشنود یا شگفت‌زده می‌شد
1:14 بسیار خندیدن و بلند کردن صدا با قهقهه
1:19 از صفات صالحان نیست
1:21 زیرا دل را می‌میراند
1:24 باب ترغیب به آمدن به نماز و علم
1:29 و مانند آن دو از عبادات، با آرامش و وقار
1:34 الله تعالی فرمود
1:37 و هر که شعائر الله را بزرگ دارد، پس آن از تقوای دل‌هاست.
1:44 از ابوهریره رضی‌الله‌عنه روایت است که گفت:
1:50 شنیدم رسول الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم می‌فرمود:
1:54 چون نماز برپا شود
1:57 به سوی آن با شتاب نیایید
2:00 و با راه رفتن به سوی آن آیید
2:03 و بر شما باد آرامش
2:05 پس آنچه را درک کردید، نماز بگزارید
2:08 و آنچه از دست شما رفت، کامل کنید
2:11 متفق علیه
2:13 مسلم در روایتی افزوده است: «الله»
2:16 زیرا یکی از شما چون قصد نماز کند
2:20 پس او در نماز است
2:22 از فواید حدیث
2:25 نهی از شتاب هنگام برپایی نماز
2:28 برای درک تکبیرة الاحرام
2:31 زیرا این کار ممکن است خشوع را از نماز ببرد
2:34 یا تدبر هنگام شنیدن قرآن را
2:38 بر بنده شایسته است که با وقار و آرامش به نماز آید
2:42 با وقار و آرامش
2:44 زیرا او در حکم نمازگزار است
2:46 پس شایسته است که بر آنچه نمازگزار باید بر آن تکیه کند، تکیه کند
2:48 آنچه نمازگزار باید بر آن تکیه کند
2:51 و از آنچه نمازگزار باید از آن دوری کند، دوری کند
2:54 مأموم با امام وارد می‌شود
2:57 بر همان حالی که امام در آن است
3:00 پس آنچه را درک کند، نماز است
3:02 و آنچه از دست بدهد، کامل کند
3:04 نشتاب رفتن
3:07 مستلزم گام‌های بسیار است
3:09 و این در آمدن به نماز مقصود است
3:12 کسی که بخشی از نماز را درک کند
3:15 فضیلت جماعت را به دست آورده است
3:17 به دلیل فرموده رسول الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم
3:20 پس آنچه را درک کردید، نماز بگزارید
3:23 در آن میان کم و زیاد فرق نگذاشته است
3:26 و از ابن عباس رضی‌الله‌عنهما روایت است
3:32 که او با پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم
3:35 در روز عرفه حرکت کرد
3:37 پس پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم از پشت سر خود
3:40 صدای سخت بازدارنده و زدن و صدایی برای شتر شنید
3:45 پس با تازیانه‌اش به آنان اشاره کرد و فرمود:
3:48 ای مردم، بر شما باد آرامش
3:52 زیرا نیکی به شتاب تاختن نیست
3:56 بخاری روایت کرده و مسلم بخشی از آن را روایت کرده است
4:00 «بِر» یعنی طاعت
4:03 و «إیضاع» یعنی شتاب
4:08 از فواید حدیث
4:11 شتاب زیاده‌روی در رفتن
4:13 از اموری نیست که به وسیله آن به الله تقرب جسته شود
4:16 زیرا به ازدحام و تنه‌زدن می‌انجامد
4:19 و آزار مسلمانان
4:22 ولی رسول الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم
4:25 هرگاه فضایی می‌یافت، شتاب می‌کرد
4:28 دلسوزی پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم نسبت به امتش
4:32 پس آنان را از شتاب نهی کرد
4:35 تا با وجود دوری مسافت، خود را به زحمت نیندازند
4:42 باب اکرام مهمان
4:44 الله تعالی فرمود
4:48 آیا داستان مهمانان گرامی ابراهیم به تو رسیده است؟
4:53 آنگاه که بر او درآمدند و گفتند: «سلام».
4:56 گفت: «سلام، شما قومی ناشناس‌اید.»
5:01 پس به سوی خانوادهٔ خود رفت و گوساله‌ای فربه آورد.
5:06 آن را نزد ایشان نزدیک کرد و گفت: «آیا نمی‌خورید؟»
5:10 و فرمود
5:12 و قومش شتابان به سوی او آمدند.
5:15 و پیش از این، آنان کارهای زشت می‌کردند.
5:19 گفت: «ای قوم من، اینان دخترانم‌اند؛ برای شما پاک‌تراند.»
5:25 پس از الله بپرهیزید و مرا در مورد مهمانم رسوا نکنید
5:29 آیا از میان شما مردی رشید نیست؟
5:34 از ابوهریره رضی‌الله‌عنه
5:37 که پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم فرمود
5:41 هر که به الله و روز آخرت ایمان دارد...
5:45 باید مهمانش را گرامی دارد
5:47 و هر که به الله و روز آخرت ایمان دارد
5:51 باید صله رحم کند
5:53 و هر که به الله و روز آخرت ایمان دارد
5:57 باید سخن نیک بگوید یا خاموش بماند
6:00 و از ابو شریح
6:03 خویلد بن عمر خزاعی رضی‌الله‌عنه روایت کرده که گفت:
6:08 از رسول الله (ﷺ) شنیدم که می‌فرمود:
6:12 هر که به الله و روز آخرت ایمان دارد...
6:16 باید مهمانش را گرامی بدارد و جایزه‌اش را بدهد.
6:19 گفتند: ای رسول الله، جایزه‌اش چیست؟
6:24 فرمود: شبانه‌روز اول (پذیرایی ویژه).
6:27 و میهمانی سه روز است،
6:30 و آنچه بعد از آن باشد
6:33 صدقه‌ای است بر او.
6:35 (این حدیث) متفق‌علیه است.
6:37 و در روایتی از مسلم آمده است:
6:39 برای مسلمان روا نیست که نزد برادرش آنقدر بماند که او را به گناه بیندازد.
6:45 گفتند: ای رسول الله،
6:47 چگونه او را به گناه می‌اندازد؟
6:49 فرمود:
6:50 (میهمان) نزدش می‌ماند در حالی که چیزی ندارد که او را با آن پذیرایی کند.
6:54 «یؤثمه» یعنی:
6:58 او را به گناه می‌اندازد.
7:00 «یقریه به» یعنی:
7:02 او را با آن گرامی می‌دارد و پذیرایی می‌کند.
7:05 از فواید حدیث:
7:09 گرامی داشتن میهمان واجب است.
7:11 بر این امور دلالت می‌کند:
7:14 از جمله امر به آن،
7:16 و قرار دادن آن به‌عنوان نشانه‌ای بر ایمان به الله و روز آخرت.
7:23 و آنچه بیش از سه روز باشد صدقه است،
7:26 پس دلالت دارد که آنچه پیش از آن است واجب است.
7:29 و نهی میهمان از اینکه میزبان را به گناه بیندازد،
7:33 هنگامی که (میهمان) نزد او بماند و او چیزی برایش فراهم نکرده باشد.
7:37 مدت میهمانی سه روز است،
7:40 و آنچه بیش از آن باشد صدقه و تفضل و احسان است.
7:45 برای میهمان مستحب است که سبک‌بار باشد،
7:49 و بر میزبان سنگینی نکند.
7:52 باب استحباب مژده دادن و تبریک گفتن به خیر.
7:59 الله تعالی فرموده است:
8:02 «پس بنده‌گانم را مژده ده،
8:04 کسانی که سخن را می‌شنوند و از بهترین آن پیروی می‌کنند.
8:09 و (الله) تعالی فرموده است:
8:11 پروردگارشان ایشان را به رحمتی از جانب خود و خشنودی و بهشت‌هایی که در آن نعمتی پایدار دارند، مژده می‌دهد.
8:20 و (الله) تعالی فرموده است:
8:22 و به بهشتی که به شما وعده داده می‌شد، مژده باد!
8:27 و (الله) تعالی فرموده است:
8:29 «پس او را به پسری بردبار مژده دادیم.»
8:32 و (الله) تعالی فرموده است:
8:34 «و به راستی فرستادگان ما برای ابراهیم مژده آوردند.»
8:39 و (الله) تعالی فرموده است:
8:41 «و همسرش ایستاده بود و خندید.»
8:45 پس او را به اسحاق مژده دادیم و پس از اسحاق، یعقوب را.
8:51 و (الله) تعالی فرموده است:
8:53 پس فرشتگان در حالی که او ایستاده و در محراب نماز می‌گزارد، او را ندا دادند که: «الله تو را به یحیی مژده می‌دهد.»
9:02 و (الله) تعالی فرموده است:
9:05 آنگاه که فرشتگان گفتند: «ای مریم، الله تو را به کلمه‌ای از جانب خود مژده می‌دهد که نامش مسیح است.»
9:13 «الآیه»
9:15 و آیات در این باب بسیار و معروف‌اند.
9:20 و اما احادیث بسیار زیادند،
9:23 و در صحیح‌ها مشهورند.
9:26 از جمله:
9:29 از ابو ابراهیم، و گفته می‌شود ابو محمد،
9:33 و گفته می‌شود ابو معاویه،
9:35 عبدالله بن ابی اوفی رضی‌الله‌عنه،
9:38 که رسول الله (ﷺ)
9:42 خدیجه رضی‌الله‌عنها را به خانه‌ای در بهشت از نی مژده داد،
9:47 که در آن نه سر و صدایی است و نه رنجی.
9:50 (این حدیث) متفق‌علیه است.
9:52 «قصب» در اینجا:
9:54 مروارید توخالی است.
9:56 و «صخب»:
9:58 فریاد و هیاهو است،
10:00 و «نصب»:
10:02 رنج و خستگی است.
10:03 از فواید حدیث:
10:06 بیان فضیلت خدیجه بنت خویلد رضی‌الله‌عنها،
10:11 که او از پیشگامان در اسلام است،
10:14 و در سختی‌های رسول الله (ﷺ) با هر چیز نفیسی او را یاری کرد،
10:20 دلیلی بر بزرگی جایگاه خدیجه رضی‌الله‌عنها
10:26 در دل رسول الله (ﷺ) است.
10:30 کسانی که به بهشت مژده داده شده‌اند بیش از ده نفرند،
10:34 و هنگامی که ذکر «عشره مبشره» می‌شود،
10:36 مقصود کسانی‌اند که نامشان در یک حدیث آمده است.
10:40 در آن دلالتی است بر نیکی پیمان و حفظ دوستی،
10:45 و رعایت حرمت یار و همنشین، در زندگی و پس از مرگ.
10:50 الله عزوجل از بندگانش هر که را بخواهد، پس از مرگش به آنچه در آخرت برای اوست، مژده می‌دهد.
10:57 و از ابو موسی اشعری رضی‌الله‌عنه روایت است
11:02 که در خانه‌اش وضو گرفت،
11:04 سپس بیرون آمد و گفت:
11:06 «حتماً ملازم رسول الله (ﷺ) خواهم شد،
11:10 و امروز را حتماً با او خواهم بود.»
11:14 پس به مسجد آمد
11:16 و از پیامبر (ﷺ) جویا شد،
11:19 گفتند: به این سو رفته است.
11:23 (ابو موسی) گفت:
11:24 پس به دنبال ردّ پای او بیرون رفتم و از او می‌پرسیدم،
11:27 تا آنکه وارد چاه آریس شد،
11:30 پس نزد در نشستم،
11:32 تا رسول الله (ﷺ) حاجتش را برآورد و وضو گرفت.
11:38 پس به سوی او برخاستم،
11:40 دیدم که او بر لبه چاه آریس نشسته است،
11:43 و میانه‌ی آن (چاه) را گشوده است.
11:45 و ساقهایش را برهنه کرد و هر دو پایش را در چاه آویخت.
11:49 پس بر او سلام کردم و سپس بازگشتم.
11:52 پس نزد در نشستم.
11:54 گفتم:
11:56 «امروز قطعاً دربان رسول الله ﷺ خواهم بود.»
12:01 پس ابوبکر رضی‌الله‌عنه آمد.
12:04 در را فشار داد.
12:06 گفتم: «این کیست؟»
12:08 گفت:
12:09 «ابوبکر.»
12:11 گفتم:
12:12 «آهسته باش.»
12:13 سپس رفتم و گفتم: «ای رسول الله!
12:16 این ابوبکر است که اجازهٔ ورود می‌خواهد.»
12:19 فرمود:
12:20 «به او اجازه ده و او را به بهشت بشارت ده.»
12:24 پس نزد ابوبکر آمدم و گفتم: «داخل شو،
12:27 ...
12:29 و رسول الله تو را به بهشت بشارت می‌دهد.»
12:32 پس ابوبکر داخل شد و در سمت راست پیامبر ﷺ، همراه او بر آن سکو نشست،
12:39 و پاهای خود را در چاه آویخت،
12:41 همان‌گونه که رسول الله ﷺ کرده بود،
12:45 و ساقهای خود را برهنه کرد.
12:48 سپس بازگشتم و نشستم،
12:50 در حالی که برادرم را رها کرده بودم که وضو بگیرد و به من ملحق شود.
12:53 پس گفتم:
12:55 «اگر الله برای فلانی خیر بخواهد،
12:57 [یعنی] برای برادرش خیر بخواهد،
12:59 او را (به اینجا) خواهد آورد.»
13:01 ناگاه کسی در را تکان داد.
13:04 گفتم: «این کیست؟»
13:06 گفت:
13:07 «عمر بن الخطاب.»
13:09 گفتم:
13:10 «آهسته باش.»
13:12 سپس نزد رسول الله ﷺ آمدم،
13:16 بر او سلام کردم و گفتم:
13:19 «این عمر است که اجازهٔ ورود می‌خواهد.»
13:21 فرمود:
13:23 «به او اجازه ده و او را به بهشت بشارت ده.»
13:26 پس نزد عمر آمدم و گفتم:
13:28 «داخل شو،
13:30 و رسول الله ﷺ تو را به بهشت بشارت می‌دهد.»
13:35 پس عمر داخل شد و در سمت چپ رسول الله ﷺ بر آن سکو نشست،
13:41 و پاهای خود را در چاه آویخت.
13:44 سپس بازگشتم و نشستم و گفتم:
13:48 «اگر الله برای فلانی خیر بخواهد،
13:51 یعنی برای برادرش،
13:53 او را (به اینجا) باز خواهد آورد.»
13:55 ناگاه کسی آمد و در را تکان داد.
13:58 گفتم: «این کیست؟»
14:01 گفت:
14:02 «عثمان بن عفان.»
14:04 گفتم:
14:05 «آهسته باش.»
14:07 و نزد پیامبر ﷺ آمدم و او را آگاه کردم.
14:11 فرمود:
14:12 «به او اجازه ده،
14:14 و او را به بهشت بشارت ده، همراه با بلایی که به او می‌رسد.»
14:18 پس آمدم و گفتم:
14:20 «و رسول الله ﷺ تو را به بهشت بشارت می‌دهد، همراه با بلایی که به تو می‌رسد.»
14:27 پس داخل شد و دید که جای خالی برای او در سکو گذاشته شده است.
14:30 پس نشست، رو به روی آن دو، از طرف دیگر چاه.
14:34 سعید بن مسیّب گفت:
14:37 «من آن [نشستن] را به قبرهایشان تعبیر کردم.»
14:39 متفق علیه.
14:41 و در روایتی افزوده است:
14:43 «و رسول الله ﷺ مرا به نگهبانی در مأمور فرمود.»
14:49 و در آن [روایت] آمده که عثمان هنگامی که بشارت یافت،
14:52 الله تعالی را حمد گفت،
14:54 سپس فرمود:
14:56 «الله (یاری‌دهنده) است.»
14:58 گفتار [راوی]: «وجه»
15:00 یعنی «توجه».
15:02 چاه أریس،
15:04 باغی در مدینه نزدیک قبا [است].
15:07 و «قف» (سکو)
15:08 همان [سکوی] ساخته‌شده پیرامون چاه است.
15:12 و گفتار [پیامبر]: «علی رسلک»
15:14 یعنی «با مدارا».
15:17 از فواید حدیث:
15:19 رسول الله ﷺ دربان ثابت و معینی نداشت،
15:25 بلکه ابوموسی را بر در گماشت
15:28 به اندازهٔ آنکه حاجتش را برآورد و وضو بگیرد.
15:31 اما ابوموسی از خودش ادامه داد.
15:35 این حدیث دربردارندهٔ آداب اجازه‌خواستن است.
15:40 از جمله:
15:41 اجازه‌خواستن پیش از ورود بر مردم ضروری است.
15:45 اجازه‌خواستن باید با ادب نیکو باشد.
15:49 ذکر نام هنگام اجازه‌خواستن [لازم است].
15:53 کسی که اجازه می‌خواهد تا به او اجازه داده نشود، داخل نشود.
15:57 کسی که بر کاری گماشته شود،
15:59 شایسته نیست که در چیزی تصرف کند
16:02 جز با اجازهٔ کسی که او را گماشته است.
16:05 بیان فضایل ابوبکر و عمر و عثمان،
16:09 و اینکه ایشان از اهل بهشت‌اند.
16:12 این حدیث از دلایل نبوت است،
16:15 زیرا رسول الله ﷺ به عثمان خبر داد
16:19 از آنچه به او خواهد رسید،
16:20 و آنچه رسول الله ﷺ خبر داده بود، واقع شد.
16:25 قول سعید بن المسیب رحمه‌الله
16:29 «فأولتها قبورهم» (آن را به قبورشان تأویل کردند)
16:31 در آن، وقوع تأویل در بیداری وجود دارد
16:34 و این همان چیزی است که «فراست» نامیده می‌شود
16:37 و مقصود او، همنشینی آن دو صاحب با پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) در دفن است
16:43 و جدا بودن عثمان از ایشان در بقیع
16:47 ورود ابوبکر و عمر و عثمان به‌ترتیب، بر رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)
16:55 سخنی دربارهٔ ترتیب آنان در خلافت
16:59 استحباب مژده دادن به خیر
17:02 چنان‌که رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) انجام داد
17:06 آنجا که یاران سه‌گانهٔ خود را به بهشت مژده داد
17:10 ریاض الصالحین