ریاض الصالحین | قسمت (35) | فصل: دستور اجرای تراست (2)

◉ 308 بازدید ⏱ 15:33 صدای ترجمه‌شده — فارسی
0:000:00

متن کامل

ترجمهٔ ماشینی — ممکن است خطا داشته باشد
0:00 ریاض الصالحین
0:03 از کلام سرور فرستادگان
0:06 صلی‌الله‌علیه‌وسلم
0:09 باب امر به ادای امانت
0:14 و از حذیفه و ابوهریره رضی‌الله‌عنهما روایت است که گفت:
0:21 رسول الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم فرمود:
0:25 الله تبارک و تعالی مردم را گرد می‌آورد.
0:29 پس مؤمنان برمی‌خیزند
0:31 تا آنکه بهشت برای ایشان نزدیک آورده شود.
0:34 پس نزد آدم صلوات الله علیه می‌آیند
0:37 و می‌گویند:
0:39 ای پدر ما! برای ما درِ بهشت را بگشا.
0:43 او می‌گوید:
0:44 آیا شما را جز خطای پدرتان از بهشت بیرون آورد؟
0:49 من شایستهٔ این کار نیستم.
0:52 نزد پسرم ابراهیم، خلیل الله، بروید.
0:56 گفت:
0:57 پس نزد ابراهیم می‌آیند.
0:59 ابراهیم می‌گوید:
1:01 من شایستهٔ این کار نیستم.
1:04 من تنها خلیلی از ورای ورای بودم.
1:08 به سوی موسی بروید، همان که الله با او سخن گفت، سخن گفتنی.
1:13 پس نزد موسی می‌آیند.
1:15 او می‌گوید:
1:16 من شایستهٔ این کار نیستم.
1:19 به سوی عیسی بروید.
1:21 کلمة الله و روح او.
1:24 عیسی می‌گوید:
1:26 من شایستهٔ این کار نیستم.
1:28 پس نزد محمد صلی‌الله‌علیه‌وسلم می‌آیند.
1:32 پس برمی‌خیزد
1:34 و به او اجازه داده می‌شود.
1:37 و امانت و رحم فرستاده می‌شوند،
1:39 و بر دو کنارهٔ صراط به راست و چپ ایستاده می‌شوند.
1:44 پس نخستین شما چون برق می‌گذرد.
1:47 گفتم:
1:48 پدر و مادرم فدایت باد!
1:50 کدام چیز مانند برق است؟
1:53 فرمود:
1:55 آیا ندیده‌اید که چگونه در یک چشم به هم زدن می‌گذرد و بازمی‌گردد؟
2:00 سپس مانند باد،
2:02 سپس مانند پرنده.
2:05 و مردان نیرومند، اعمالشان ایشان را می‌برد.
2:09 و پیامبر شما بر صراط ایستاده و می‌گوید:
2:13 پروردگارا! سلامت دار، سلامت دار!
2:16 تا آنکه اعمال بندگان ناتوان می‌شود،
2:19 تا آنکه مردی می‌آید که جز با خزیدن نمی‌تواند رفت.
2:24 و در دو کناره صراط، قلاب‌هایی آویخته است،
2:28 مأمور به گرفتن کسانی که بدان مأمور شده‌اند.
2:31 پس زخمی رها شده و نجات‌یافته است،
2:33 و در آتش فروافتاده است.
2:36 سوگند به آنکه جان ابوهریره در دست اوست،
2:39 ژرفای جهنم هفتاد پاییز است.
2:43 روایت مسلم.
2:45 گفتهٔ او «وراء وراء»
2:48 یعنی من به آن مرتبهٔ بلند نیستم،
2:52 و این عبارتی است که از روی فروتنی گفته می‌شود.
2:57 الله مردم را گرد می‌آورد،
3:00 یعنی پس از برانگیخته شدن،
3:02 در سرزمین محشر.
3:05 بهشت برای ایشان نزدیک آورده می‌شود،
3:07 یعنی بهشت برای ایشان نزدیک می‌گردد.
3:10 استفتاح
3:12 یعنی برای ما درخواست گشودن آن را بکن.
3:14 خلیل از «خُلّه» گرفته شده،
3:17 و آن بالاترین درجات محبت است.
3:20 رحم:
3:21 یعنی خویشاوندی که پیوند با آن به شرع خواسته شده است.
3:25 جنبتی:
3:27 یعنی بر دو کنار.
3:29 صراط:
3:31 پلی کشیده شده بر پشت جهنم است.
3:35 اهل محشر از روی آن می‌گذرند.
3:38 پدرم و مادرم فدای تو باد!
3:40 یعنی آن دو را فدای تو می‌کنم.
3:43 طرفة عین:
3:45 یعنی مدت فرود آمدن پلک بر پلک.
3:48 اشد الرجال:
3:50 یعنی نیرومندترین مردان در دویدن سریع.
3:55 تا آنکه اعمال بندگان ناتوان شود:
3:58 یعنی اعمال صالح ایشان از سرعت گذشتن از صراط ناتوان گردد.
4:03 کلالیب
4:05 جمع «کلوب»
4:07 و آن آهنی است با سری خمیده،
4:10 که گوشت بر آن آویخته می‌شود.
4:12 مخدوش:
4:14 یعنی زخمی و پاره‌پاره.
4:16 مکردس:
4:18 یعنی با خشونت به سوی جهنم رانده شده،
4:21 و بعضی از آنان بر بعض دیگر در آن افکنده شده‌اند.
4:24 خریف:
4:26 یعنی سال.
4:30 از فواید حدیث:
4:32 خبر دادن از سرانجام مردم است،
4:34 و اینکه الله ایشان را در روزی که هیچ شکی در آن نیست به سوی خود گرد می‌آورد،
4:39 تا اعمالشان را حساب کند.
4:43 بهشت گشوده نمی‌شود مگر با درخواست گشایش از سوی شفیع، صلی‌الله‌علیه‌وسلم.
4:50 اصل بشر از آدم علیه‌السلام است،
4:54 و این دانشی یقینی است که شک به آن راه ندارد.
4:58 فروتنی پیامبران.
5:01 پس هر یک از آنان کار را به دیگری حواله می‌دهد
5:05 و یادآور می‌شود امری از امور خود در دنیا را
5:09 رسول الله (ﷺ)
5:12 او همان شفاعت‌کنندهٔ پذیرفته‌شده در روز قیامت است
5:16 و این دلیلی است بر فضل و برتری او
5:19 و پیشی‌گرفتن او بر دیگر پیامبران
5:23 و بلندی جایگاه او نزد پروردگارش سبحانه و تعالی
5:28 بزرگ‌داشت شأن امانت و خویشاوندی
5:31 آنجا که این دو در دو سوی صراط ایستاده‌اند
5:36 حال مردم بر صراط
5:38 و اینکه آنان با اعمال خود از عذاب رهایی می‌یابند
5:42 و به رحمت الله داخل بهشت می‌شوند
5:45 سختی هول جهنم و ژرفای ته آن
5:49 و اینکه آن سرای کافران و منافقان است
5:56 از ابوخبیب عبدالله بن زبیر رضی‌الله‌عنهما روایت است که گفت:
6:02 هنگامی که زبیر در روز جمل ایستاد
6:05 مرا فرا خواند و من به پهلوی او رفتم
6:08 پس فرمود: ای پسرکم
6:11 امروز جز ستمگر یا ستم‌دیده کشته نمی‌شود
6:15 و من خود را جز ستم‌دیده‌ای که امروز کشته خواهد شد نمی‌بینم
6:20 و بزرگ‌ترین اندوه من وام من است
6:23 آیا می‌پنداری که وام ما اگر از مال ما چیزی باقی گذارد؟
6:28 سپس فرمود: ای پسرم
6:31 مال ما را بفروش و وام مرا ادا کن
6:34 و یک سوم (مال) را وصیت کرد و یک سوم آن را برای فرزندانش
6:38 یعنی برای فرزندان عبدالله بن زبیر، یک سوم از یک سوم
6:42 گفت: اگر پس از ادای وام، از مال ما چیزی بماند
6:48 پس یک سوم آن از آنِ فرزندانِ توست
6:50 هشام گفت:
6:52 و فرزندان عبدالله برخی با فرزندان زبیر هم‌سن بودند،
6:56 خبیب و عَبّاد
6:58 و او در آن روز نُه پسر و نُه دختر داشت
7:03 عبدالله گفت:
7:05 پس او مرا به ادای وامش سفارش می‌کرد و می‌گفت:
7:08 ای پسرم
7:10 اگر از ادای چیزی از آن ناتوان ماندی
7:12 از مولای من یاری بخواه
7:15 گفت:
7:16 به خدا سوگند نفهمیدم مقصودش چیست
7:19 تا آنکه گفتم:
7:21 ای پدر، مولای تو کیست؟
7:23 گفت:
7:24 الله
7:26 گفت:
7:27 به خدا سوگند هر گاه در گرفتاری از وامش فرو می‌ماندم
7:31 جز این نمی‌گفتم:
7:32 ای مولای زبیر
7:34 وامش را از جانب او ادا کن
7:36 و او ادا می‌کرد
7:38 گفت:
7:40 پس زبیر کشته شد
7:42 و نه دینار و نه درهمی بر جای نگذاشت
7:45 جز زمین‌هایی
7:47 از جمله غابه
7:49 و یازده خانه در مدینه
7:52 و دو خانه در بصره
7:54 و یک خانه در کوفه
7:56 و یک خانه در مصر
7:58 گفت:
7:59 و وام او که بر عهده داشت از آن رو بود که
8:03 مردی مالی نزد او می‌آورد
8:06 و آن را به امانت نزد او می‌نهاد
8:08 و زبیر می‌گفت:
8:10 نه
8:11 بلکه این قرض است
8:13 زیرا بیم دارم که (مال) از میان برود
8:16 و هرگز امارت و نه خراج‌گیری و نه چیز دیگری را بر عهده نگرفت
8:18 مگر آنکه در جهادی همراه رسول الله (ﷺ) باشد
8:21 یا همراه ابوبکر و عمر و عثمان رضی‌الله‌عنهم
8:27 یا با ابوبکر و عمر و عثمان رضی‌الله‌عنهم
8:32 پس میزان وامی را که بر عهده داشت حساب کردم
8:34 و آن را دو میلیون و دویست هزار یافتم
8:37 پس حکیم بن حزام با عبدالله بن زبیر دیدار کرد و گفت:
8:42 پس حکیم ابن حزام با عبدالله ابن زبیر روبه‌رو شد و گفت:
8:47 برادرم چقدر وام دارد؟
8:48 من (مبلغ را) پنهان کردم و گفتم:
8:51 صد هزار
8:53 حکیم گفت:
8:55 به خدا سوگند نمی‌بینم اموال شما این را پوشش دهد
8:57 عبدالله گفت:
9:01 به من خبر ده اگر (وام) دو میلیون و دویست هزار باشد
9:03 به من بگو، اگر دو هزار هزار و دویست هزار (دینار) باشد...
9:08 نمی‌بینم که شما توانِ این را داشته باشید
9:09 اگر از ادای چیزی از آن ناتوان شدید، از من یاری بجویید
9:12 پس اگر از انجام چیزی از آن ناتوان ماندید، از من یاری بجویید.
9:17 و زبیر غابه را به یک صد و هفتاد هزار خریده بود
9:18 پس عبدالله آن را به یک میلیون و شش‌صد هزار فروخت
9:23 سپس برخاست و گفت:
9:28 هر کس بر زبیر طلبی دارد
9:30 باید در غابه نزد ما بیاید
9:33 آنگاه عبدالله بن جعفر نزد او آمد
9:35 و چهار صد هزار (طلب) بر زبیر داشت
9:38 به عبدالله گفت:
9:42 اگر بخواهید آن را برای شما وامی‌گذارم
9:44 عبدالله گفت:
9:47 نه
9:49 گفت:
9:50 پس اگر بخواهید آن را در آنچه (در قبال) تأخیر می‌افتید قرار دهید، اگر تأخیر کنید
9:51 پس اگر بخواهید، آن را در آنچه (از کار) به تأخیر می‌اندازید قرار دهید، اگر تأخیر کنید.
9:56 پس عبدالله گفت:
9:58 نه
10:00 گفت
10:01 آن‌ها برایم یک تکه را بریدند
10:03 عبدالله گفت
10:05 برای تو از آن اینجا، تا اینجا
10:08 عبدالله از آن (زمین) فروخت.
10:11 پس [الله] از جانب او قرضش را ادا کرد و آن را تمام‌وکمال پرداخت.
10:14 و از آن چهار سهم و نیم باقی ماند
10:18 به نزد معاویه رفت و عمر بن عثمان نزد او بود
10:22 و المنذر بن الزبیر
10:24 وبن زمعة
10:26 معاویه به او گفت
10:28 کم قومت الغابة
10:30 گفت
10:31 هر سهم صد هزار
10:34 گفت
10:35 چه‌قدر از آن باقی مانده است
10:37 گفت
10:38 چهار سهم و نیم
10:41 منذر بن زبیر گفت
10:43 از آن (سهم) یک سهم به‌اندازهٔ صد هزار (درهم/دینار) برداشتم
10:47 و عمر بن عثمان گفت
10:49 از آن سهمی به مبلغ صد هزار (درهم) برداشته‌ام.
10:53 ابن زمعه گفت
10:55 سهمی به ارزش صد هزار (درهم) برداشتم.
10:58 معاویه گفت
11:00 چه‌قدر از آن باقی مانده است؟ گفت: یک سهم و نیم سهم. گفت: من آن را به صد و پنجاه هزار گرفته‌ام. گفت:
11:12 عبدالله بن جعفر سهم خود را از معاویه به صد هزار [درهم] فروخت، پس چون
11:20 ابن زبیر از ادای دین خود فارغ شد. ابن زبیر گفت: میراثمان را میان ما تقسیم کنید.
11:27 گفت: به الله سوگند، میان شما تقسیم نمی‌کنم تا آن‌که چهار سال در موسم ندا دهم که هر کس برای او
11:37 زبیر بدهکار بود؛ هر که از او طلبی دارد، نزد ما بیاید تا آن را ادا کنیم. پس او هر سال اعلام می‌کرد
11:44 موسم را گذراندند، و چون چهار سال گذشت، (عمر) آن را میان ایشان تقسیم کرد و یک‌سوم را پرداخت، و سهم زبیر (بر عهده‌اش بود).
11:53 چهار زن؛ پس به هر زنی یک میلیون و دویست هزار رسید، پس مجموع مالش
12:01 پنجاه هزار هزار و دویست هزار؛ این را بخاری روایت کرده است. روز جمل همان واقعه‌ای است
12:12 جنگ معروفی که میان علی بن ابی طالب رضی‌الله‌عنه و کسانی که
12:17 با او و عایشه رضی‌الله‌عنها و کسانی که با ایشان بودند؛ و این نبرد «جمل» نامیده شد
12:24 زیرا عایشه رضی‌الله‌عنها سوار بر شتری بزرگ بود که آن را در
12:31 صف و این در سال سی‌وششم هجرت بود؛ [جز ستمگری] کشته نمی‌شود
12:39 یا مظلوم است، زیرا آنان یا صحابی‌ای هستند که تأویل کرده‌اند، پس مظلوم است، و یا غیر (صحابی)
12:47 صحابی‌ای که برای دنیا جنگید، پس ستمکار است؛ و «ازی» یعنی برابر دانست؛ «کربة» یعنی اندوه.
12:57 (آن را) به نفس می‌گیرد؛ غابه سرزمینی بزرگ از عوالی مدینه است، پیش‌تر (از این) گذشت.
13:06 اگر بخواهید، آن را در آنچه به تأخیر می‌اندازید قرار دهید
13:16 کسی که درخواست کرد که قرض خود را بر زبیر به تأخیر اندازد، همراه با دیون دیگری که پرداخت آنها را به تأخیر می‌اندازند
13:23 موسم، یعنی موسم حج؛ از فواید حدیث، جایگاه زبیر بن عوام رضی
13:35 رضی‌الله‌عنه نزد خود، و او حواری رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) است، و اعتماد (او)
13:42 بالله و روی‌آوردن به او و خشنودی به حکم او و یاری‌جستن از او در سختی کار
13:50 دین، زیرا مانند زبیر رضی‌الله‌عنه، با همهٔ سابقه‌هایی که پیش از این داشت،
13:56 و برای او از فضایل ثابت شده است که از دین ترسید، و این ترس حتی پس از مرگ نیز مشروع است.
14:04 وصیت هنگام جنگ، زیرا که ممکن است به مرگ منجر شود؛ جواز قرض‌گرفتن
14:11 و وجوب ادای دین از ترکه‌ی میت توسط ورثه، پیش از اجرای وصیت و پیش از تقسیم (ارث)
14:18 ترکه، جایز است که مالکیت خانه‌ها و زمین، هرچقدر هم زیاد باشد، (مجاز باشد) اگر آن از راه (حلال و) مشروع باشد.
14:26 محافظت بر امانات از نظر شرعی — قوت نفس عبدالله بن زبیر رضی‌الله‌عنه
14:34 از الله عنهما و عفّت او به نپذیرفتن آنچه حکیم بن حزام رضی‌الله‌عنه درخواست کرده بود،
14:41 از کمک‌رسانی... و آنچه عبدالله بن جعفر رضی‌الله‌عنهما از او خواست
14:47 برکت از نشانه‌های (الله) است؛ هرگاه در چیزی قرار گیرد، اندک را بسیار می‌کند.
14:54 و هرگاه چیزی را از آن بیرون بکشی که وبال خطیری بوده است، باید از آنچه واقع شده خودداری کرد.
15:02 میان صحابه رضی‌الله‌عنهم از فتنه‌ها، همه‌شان عادل‌اند و چنین نبود
15:08 در میان آنان کسانی هستند که در این مسئله اجتهاد کرده‌اند و تأویل نموده‌اند، و نیت نیکو (آنان را) از (گناه) بازمی‌دارد
15:16 با صاحبش، به آسان‌کردن کارهایش و ادای بدهی‌هایش، همان‌گونه که برای زبیر پیش آمد
15:23 زبیر بن عوام رضی‌الله‌عنه؛ ریاض الصالحین