از مجموعهٔ تفسیر الطبری (سریال کامل شد) · درس 156 از 308

نتیجه از تفسیر طبری | قسمت (38-3) | سوره ص | آیات (52) تا (88)

◉ 245 بازدید ⏱ 12:20 صدای ترجمه‌شده — فارسی
0:000:00

متن کامل

ترجمهٔ ماشینی — ممکن است خطا داشته باشد
0:00 بسم الله الرحمن الرحیم
0:05 خلاصهٔ تفسیر طبری
0:08 اختصار دکتور عقیل بن سالم الشمر
0:12 سورهٔ ص
0:18 بسم الله الرحمن الرحیم
0:22 و نزد آنان (بهشتیان) زنانی است که چشم‌هایشان فروافتاده است و همسنّ‌وسال‌اند.
0:28 این است آنچه به شما وعده داده می‌شد، برای روز حساب.
0:33 این روزی ماست که هیچ پایانی ندارد.
0:40 نزد این پرهیزگاران
0:43 زنانی که چشمانشان بر همسرانشان محدود شده است،
0:47 پس جز آنان را نمی‌خواهند.
0:49 همه هم‌سن‌وسال‌اند.
0:51 این است آنچه الله در آخرت به‌عنوان کرامت به شما وعده می‌دهد.
0:55 این روزی ماست که از ایشان قطع نمی‌شود.
0:58 و آن چنین است که هرگاه از میوه‌ای برگیرند و بخورند،
1:04 در جای آن، دیگری مانندش بازمی‌گردد.
1:07 این است.
1:09 و برای سرکشان، بدترین بازگشتگاه است.
1:14 در دوزخ وارد می‌شوند.
1:18 چه بد بستری است.
1:20 این (عذاب) را بچشند: آب بسیار داغ و چرک‌آب.
1:27 و عذابی دیگر از همان نوع، که گونه‌گون است.
1:33 این است آنچه برای این پرهیزگاران توصیف کردم.
1:38 سپس سخن دربارهٔ کافرانی که بر او سرکشی کردند را از سر گرفت.
1:42 و برای ایشان بدترین بازگشتگاه و سرانجامی است که روز قیامت به آن می‌رسند.
1:47 چه بد بستری است که برای خود گسترده‌اند؛ دوزخ.
1:52 ایشان را آب بسیار داغ نوشانده می‌شود.
1:54 و (نیز) آنچه از چرک‌های ایشان جاری می‌شود.
1:57 و عذاب دیگری از گونهٔ آب داغ، با انواع و اقسام.
2:01 و ممکن است مراد از «جفت‌ها» (ازواج) همین باشد:
2:04 خبر از آب داغ و چرک‌آب،
2:07 و عذابی دیگر از همان نوع.
2:09 و آن سه گونه است؛ گفته شده که (آن‌ها) جفت‌ها هستند.
2:13 این گروهی است که با شما به (دوزخ) هجوم می‌آورد؛ خوش‌آمد به آنان نیست.
2:21 به‌راستی که ایشان در آتش خواهند سوخت.
2:27 این گروه و جماعتی است که با شما ای سرکشان به آتش هجوم می‌آورند.
2:34 و این، ورود امتی از امت‌های کافر پس از امتی دیگر است.
2:39 سرکشانی که پیش از این گروهِ هجوم‌آور وارد آتش شده بودند، گفتند:
2:45 «جایگاه‌هایشان برایشان تنگ نشود.»
2:48 به‌راستی ایشان وارد آتش می‌شوند و در آن درمی‌آیند.
2:51 (پیروان) گفتند: بلکه خود شما، خوش‌آمد به شما نیست.
2:56 شما این (عذاب) را برای ما پیش آوردید.»
3:00 چه بد قرارگاهی است.
3:04 گروه واردشوندگان گفتند:
3:06 «نه، بلکه شما ای گروه؛ جایگاه‌هایتان برایتان تنگ باد.
3:11 شما برای ما این منزلگاه را فراهم کردید.»
3:14 (گفتند) به سبب گمراه کردن ما و دعوت‌تان ما را به کفر به الله.
3:19 چه بد جایگاهی است آتش که در آن قرار می‌گیرند.
3:24 گفتند: پروردگارا، هر که این (عذاب) را برای ما پیش آورد، عذاب دوچندان او را در آتش بیفزای.
3:36 و پیروان نیز گفتند، و این سخن گروه هجوم‌آور هم است:
3:41 «پروردگارا، هر که این را برای ما پیش آورد»؛ یعنی
3:45 کسی که در دنیا ایشان را به کاری فراخواند که سزاوار آتشی است که به آن وارد شده‌اند،
3:52 پس عذابش را بر عذابی که در آن است دوچندان کن.
3:56 و گفتند: ما را چه شده که مردانی را که ما آنان را از بدکاران می‌شمردیم نمی‌بینیم؟
4:06 آیا آنان را به مسخره می‌گرفتیم، یا چشم‌هایمان از آنان منحرف شده است؟
4:12 این حقیقتی است: ستیزه‌کردن اهل دوزخ (با یکدیگر).
4:19 سرکشان گفتند:
4:22 «ما را چه شده که در آتش مردانی را همراه خود نمی‌بینیم؟
4:26 کسانی که در دنیا آنان را از اشرار خود می‌شمردیم.»
4:29 و (گفته شده) که به این (سخن) مراد این‌ها بوده است، چنان‌که نقل شده:
4:32 صهیب و خباب و بلال و سلمان.
4:36 «آیا ایشان را به مسخره گرفته بودیم؟ یا…»
4:40 آنان امروز در آتش با ما نیستند.
4:42 چشم‌هایمان از ایشان منحرف شده و نمی‌دانیم کجایند؟
4:46 این که برایتان خبر دادم، همان تخاصم اهل آتش است،
4:50 و لعن کردن برخی ایشان بر برخی دیگر و ستیز اهل آتش.
4:55 حقیقتی یقینی است؛ پس در آن تردید نکنید.
4:59 بگو: جز این نیست که من بیم‌دهنده‌ام.
5:04 و هیچ معبودی جز الله، یگانهٔ قهّار نیست.
5:09 پروردگار آسمان‌ها و زمین و آنچه میان آن دو است، آن شکست‌ناپذیر آمرزنده.
5:16 ای محمد، به مشرکان قومت بگو:
5:20 جز این نیست که من برای شما، پیش از عذابی سخت، بیم‌دهنده‌ام.
5:24 و هیچ معبودی که شایستهٔ عبادت باشد نیست، جز الله یگانه،
5:29 که نمی‌شاید در ملکش شریکی داشته باشد،
5:34 قهار هر آنچه غیر اوست به قدرتش،
5:37 مالک آسمان‌ها و زمین و آنچه میان آن‌هاست از مخلوقات،
5:42 او معبودی است که جز او معبودی نیست،
5:45 عزیز در انتقامش از اهل کفر به او،
5:49 آمرزندهٔ گناهان کسانی از ایشان که توبه کنند.
5:52 بگو: آن خبری بزرگ است.
5:55 که شما از آن روی‌گردانید.
5:59 مرا هیچ دانشی از فرشتگان عالی‌مقام نبود، آنگاه که ستیزه می‌کردند.
6:06 به من وحی نمی‌شود مگر این که من فقط بیم‌دهندهٔ آشکارم.
6:14 ای محمد، بگو: «این قرآن خبری بزرگ است،
6:20 که شما از آن روی‌گردانید و به آن عمل نمی‌کنید.»
6:24 ای محمد، بگو: «مرا هیچ دانشی از ملأ اعلی نبود
6:29 آن‌گاه که دربارهٔ آدم به ستیز می‌پرداختند،
6:32 پیش از آن‌که پروردگارم به من وحی کند
6:34 و مرا از آن آگاه سازد.»
6:36 پس خبر دادنم به شما از آن،
6:38 دلیلی روشن است بر این‌که این قرآن وحیی از جانب الله است.
6:43 ای محمد، بگو: «الله به من جز دانشی که آن را ندارم وحی نمی‌کند،
6:49 مانند دانش از ملأ اعلی،
6:52 و ستیز ایشان در کار آدم، آن‌گاه که الله خواست او را بیافریند.
6:56 جز این نیست که من بیم‌دهندهٔ آشکارم.»
7:00 آنگاه که پروردگارت به فرشتگان گفت: من بشری از گِل خواهم آفرید.
7:13 پس چون او را به اعتدال آوردم و از روح خود در او دمیدم، برای او به سجده افتید.
7:21 پس فرشتگان همه با هم سجده کردند.
7:27 جز ابلیس که تکبر ورزید و از کافران شد.
7:33 آن‌گاه که پروردگارت، ای محمد، به فرشتگان گفت:
7:38 من بشری از گِل خواهم آفرید.
7:41 پس چون اندام او را درست کردم و از روح خود در او دمیدم،
7:45 برای او به سجده درافتید.
7:48 پس همهٔ فرشتگان که در آسمان‌ها و زمین‌اند، همگی سجده کردند، جز ابلیس.
7:55 او از سجده برای او تکبّر ورزید و بزرگ‌منشی کرد.
7:59 و او به سبب تکبّرش بر پروردگارش، از کسانی بود که در علم پیشین الله کافر شدند.
8:05 پس ربوبیّت او را انکار کرد و آنچه را که بر او لازم بود، یعنی اقرار به او و گردن نهادن به فرمانبرداری، رد کرد.
8:12 گفت: ای ابلیس، چه چیز تو را بازداشت که بر آنچه با دو دست خود آفریدم سجده کنی؟
8:19 آیا تکبر کردی یا از برترین‌ها بودی؟
8:24 گفت: من از او بهترم؛ مرا از آتش آفریدی و او را از گِل آفریدی.
8:34 الله به ابلیس فرمود: «ای ابلیس!»
8:39 «چه چیز تو را از سجده برای آفریدهٔ دست من بازداشت؟
8:43 آیا بر آدم بزرگی فروختی و از سجده کردن برای او سر باز زدی؟
8:46 پس از روی تکبّر سجده را ترک کردی؟
8:49 یا از پیش، چنین بلندپروازی و تکبّر بر پروردگارت داشتی؟»
8:54 ابلیس به پروردگارش گفت:
8:57 «من آن کار را کردم و سجده نکردم، زیرا من از او بهترم.»
9:01 «زیرا مرا از آتش آفریدی و او را از گِل آفریدی.»
9:05 «و آتش گِل را می‌خورد و آن را می‌سوزاند.»
9:08 «پس آتش از او بهتر است.»
9:10 «من این کار را از روی تکبّر بر تو نکردم،»
9:13 «و نه به این سبب که از برتری‌جویان بودم.»
9:16 «بلکه آن را از آن رو کردم که از او شریف‌ترم.»
9:20 فرمود: «پس از آن بیرون رو که تو رانده‌شده‌ای،»
9:27 و بی‌گمان لعنت من تا روز جزا بر تو خواهد بود.
9:32 الله به ابلیس فرمود:
9:36 «پس از بهشت بیرون رو.»
9:38 «که تو رانده‌شده، سرزنش‌شده و لعنت‌شده‌ای.»
9:41 «و تا روز جزا و حساب بندگان، از بهشت راندهٔ من خواهی بود.»
9:47 گفت: پروردگارا، پس تا روزی که برانگیخته می‌شوند مهلتم ده.
9:53 فرمود: بی‌گمان تو از مهلت‌یافتگانی.
9:58 تا روز وقت معلوم.
10:02 ابلیس به پروردگارش گفت:
10:06 «پروردگارا، چون مرا لعنت کردی،»
10:08 «پس تا روزی که بندگانت را از گورهایشان برانگیزی، مرا در این زمان‌بندی نگه‌دار.»
10:13 الله به ابلیس فرمود:
10:15 «پس تو از کسانی هستی که تا روز وقت معلوم به ایشان مهلت داده‌ام.»
10:20 گفت: پس به عزّت تو سوگند که همه‌شان را گمراه خواهم کرد.
10:27 جز بندگان مخلص تو از میان آنان.
10:32 ابلیس گفت:
10:34 «به قدرت و سلطنت تو سوگند،»
10:36 «همهٔ فرزندان آدم را گمراه خواهم کرد،»
10:39 «جز آنان که ایشان را برای عبادت خود خالص گردانیده‌ای،»
10:42 «و ایشان را از گمراه کردن من نگه داشته‌ای.»
10:45 فرمود: پس حق است و حق می‌گویم.
10:50 «که دوزخ را از تو و از همهٔ کسانی که از ایشان پیروی کنند، همگی پر خواهم کرد.»
11:00 الله تعالی فرمود:
11:03 «من حق‌ام و حق می‌گویم،»
11:06 «و حتماً دوزخ را از تو و از هر که از فرزندان آدم از تو پیروی کند، همگی پر خواهم کرد.»
11:13 بگو: من از شما بر این (رسالت) مزدی نمی‌خواهم و من از متکلّفان نیستم.
11:21 این جز یادآوری برای جهانیان نیست.
11:26 و بی‌گمان خبر آن را پس از مدتی خواهید دانست.
11:33 ای محمد، به مشرکان قوم خود بگو:
11:37 «بر قرآنی که از جانب الله برای شما آوردم، از شما مزد و پاداشی نمی‌خواهم.»
11:43 «و من از کسانی نیستم که آن را با دروغ‌بافی و افترا بسازم.»
11:48 به این مشرکان از قوم خود بگو:
11:51 «این قرآن جز یادآوریی از جانب الله برای جهانیان از جن و انس نیست.»
11:57 «و ای مشرکان به الله، یقیناً خبر این قرآن را خواهید دانست.»
12:02 «و حقیقت آنچه در آن از وعده و وعید است، پس از زمانی [آشکار خواهد شد].»