از مجموعهٔ تفسیر الطبری (سریال کامل شد) · درس 178 از 308

نتیجه از تفسیر طبری | قسمت (11-5) | سوره هود | آیات (61) تا (83)

◉ 182 بازدید ⏱ 16:58 صدای اصلی (عربی)
صوت ترجمه‌شده برای این درس هنوز در دسترس نیست — ضبط اصلی عربی پخش می‌شود. متن زیر به‌طور کامل ترجمه شده است.
0:000:00

متن کامل

ترجمهٔ ماشینی — ممکن است خطا داشته باشد
0:00 بسم الله الرحمن الرحیم
0:05 خلاصه‌ای از تفسیر طبری
0:08 اختصار دکتر عقیل بن سالم الشمر
0:14 سوره هود
0:18 بسم الله الرحمن الرحیم
0:23 و به سوی قوم ثمود، برادرشان صالح را [فرستادیم].
0:26 گفت: «ای قوم من، الله را بپرستید؛ جز او برای شما معبودی نیست.»
0:33 «او شما را از زمین پدید آورد»
0:37 و شما را در آن (زمین) به آبادانی گماشت.
0:39 «پس از او آمرزش بخواهید، سپس به سوی او توبه کنید»
0:48 «بی‌گمان پروردگارم نزدیک و اجابت‌کننده است.»
0:55 و به سوی ثمود، برادرشان صالح را فرستادیم،
0:58 پس به ایشان گفت:
1:00 ای قوم من، الله را که یگانه است و شریکی ندارد، بپرستید.
1:04 جز او هیچ معبودی برای شما نیست که شایستهٔ عبادت باشد.
1:09 او آفرینش شما را از زمین آغاز کرد،
1:11 و شما را برای آبادانی آن (زمین) قرار داد،
1:14 و تا پایان روزگار زندگی‌تان در آن سکونت داد.
1:17 پس کارهایی انجام دهید که سبب پوشیده ماندن گناهانتان از سوی الله باشد،
1:23 سپس از کارهایی که پروردگارتان آن‌ها را ناپسند می‌دارد، دست بردارید.
1:27 همانا پروردگار من به کسی که عبادت را برای او خالص گرداند، نزدیک است،
1:31 و (او) به توبه (کردن) به سوی او رغبت دارد،
1:33 و هرگاه او را بخواند، اجابت‌کننده است.
1:37 گفتند: «ای صالح، پیش از این، میان ما مورد امید بودی.»
1:45 «آیا ما را از پرستش آنچه پدرانمان می‌پرستیدند بازمی‌داری؟»
1:51 و همانا ما در شکّی
1:55 «و بی‌گمان ما در تردیدی سخت‌آمیز به سوی آنچه ما را بدان فرا می‌خوانی هستیم.»
2:04 قوم ثمود به پیامبرشان صالح گفتند:
2:07 ای صالح، پیش از این سخنی که به ما گفتی، امید آن داشتیم که در میان ما آقا باشی،
2:15 «که برای ما جز الله معبودی نیست.»
2:18 آیا ما را از پرستش معبودانی که پدرانمان آن‌ها را می‌پرستیدند بازمی‌داری؟
2:24 و ما درستیِ آنچه ما را به سوی یگانه‌پرستیِ الله فرا می‌خوانی، نمی‌دانیم.
2:30 گفت: «ای قوم من، آیا دیدید اگر من از سوی پروردگارم دلیلی روشن داشته باشم»
2:39 «و از جانب خود رحمتی به من داده باشد، پس اگر از او نافرمانی کنم، چه کسی مرا از الله یاری خواهد کرد؟»
2:49 «پس جز زیان‌کاری بر من نمی‌افزایید.»
2:55 صالح به قوم خود گفت:
2:57 ای قوم من، به من بگویید اگر من بر برهان و بیانی از سوی الله باشم که آن را به من آموخته است،
3:03 و او نبوت و حکمت و اسلام را به من داده باشد،
3:07 پس اگر نافرمانی‌اش کنم، چه کسی عقوبتش را از من دور خواهد کرد؟
3:13 شما با عذری که می‌آورید، جز زیان‌کاری بر من نمی‌افزایید،
3:17 (این) که شما آنچه پدرانتان می‌پرستیدند، می‌پرستید.
3:21 این زیان‌کاری‌ای است که بهره‌های شما را از رحمت الله تباه می‌کند.
3:27 «و ای قوم من، این ماده‌شتر الله است، برای شما نشانه‌ای است.»
3:32 «پس رهایش کنید تا در زمین الله بچرد، و به آن آسیبی نرسانید.»
3:39 «و به آن آسیبی نرسانید که عذابی نزدیک شما را فرو گیرد.»
3:49 ای قوم من، این ماده‌شتر الله برای شما حجّت و نشانه‌ای بر حقیقت آنچه به سوی آن شما را فرا می‌خوانم، می‌باشد.
3:56 «پس رهایش کنید تا در زمین الله بچرد.»
3:59 و روزی و نگهداریِ آن بر عهدهٔ شما نیست.
4:03 و آن را نکشید و به آن آسیبی نرسانید،
4:07 که اگر آن را آزار دهید،
4:10 عذاب الله که دور نیست، شما را فرو خواهد گرفت و هلاکتان خواهد کرد.
4:16 پس آن را پی کردند. [صالح] گفت: «در خانه‌هایتان سه روز بهره‌مند شوید.»
4:23 پس ثمود ماده‌شتر الله را پی کردند، و صالح به ایشان گفت:
4:29 سه روز در سرای دنیا با زندگی‌تان بهره‌مند شوید.
4:34 و این مهلت وعده‌ای از الله است که در آن به شما دروغ نگفته است،
4:38 وعده داده که با پایان یافتن آن، هلاکت و فرود آمدن عذاب (فرا خواهد رسید).
4:42 پس چون فرمان ما آمد، صالح را نجات دادیم.
4:50 صالح و کسانی را که با او ایمان آوردند، به رحمتی از جانب خود نجات دادیم.
4:58 به رحمتی از جانب خود، و [نجات دادیم آنان را] از رسوایی آن روز.
5:04 «بی‌گمان پروردگار تو همان توانای شکست‌ناپذیر است.»
5:11 پس چون عذاب ما به ثمود رسید،
5:14 صالح را نجات دادیم،
5:17 و چون عذاب ما به ثمود رسید،
5:20 صالح و کسانی را که با او به (الله) ایمان آوردند، به نعمت و فضلی از جانب الله نجات دادیم،
5:26 و ایشان را از خواری آن روز رهانیدیم.
5:30 همانا پروردگار تو، در گرفتن (مجرمان) نیرومند است،
5:33 شکست‌ناپذیری است که هیچ غالبی بر او چیره نمی‌شود و هیچ قاهری او را مقهور نمی‌کند.
5:39 و کسانی که ستم کردند، صیحه (بانگ هولناک) آنان را فرو گرفت و در خانه‌هایشان به زانو درآمده و بی‌جان شدند.
5:48 گویی هرگز در آن [خانه‌ها] نبودند.
5:51 آگاه باشید که ثمود پروردگارشان را انکار کردند. آگاه باشید که دوری [از رحمت الله] برای ثمود است.
6:01 و کسانی که آنچه را نباید انجام می‌دادند، یعنی پی کردن ماده‌شتر الله، کردند، صیحه ایشان را فرا گرفت.
6:07 مرگ‌ها ایشان را در جایگاه‌هایشان بر زانو درافکند و آنان را در سراهایشان بی‌جان گذاشت،
6:12 گویی در آن (سراها) زندگی نکرده و در آن آباد نبوده‌اند.
6:16 آگاه باشید که ثمود به نشانه‌های پروردگارشان کفر ورزیدند و آن‌ها را انکار کردند.
6:21 آگاه باشید که الله ثمود را، به سبب فرود آمدن عذاب بر ایشان، دور کرد.
6:27 و بی‌گمان فرستادگان ما با مژده نزد ابراهیم آمدند، گفتند: «سلام.»
6:35 گفت: «سلام»، و درنگ نکرد تا گوساله‌ای بریان آورد.
6:45 و به یقین فرستادگان ما از فرشتگان با مژده نزد ابراهیم آمدند،
6:51 پس به او سلام گفتند.
6:53 ابراهیم به ایشان گفت: بر شما سلام باد.
6:57 پس درنگ نکرد تا گوساله‌ای بریان‌شده آورد.
7:01 چون دید دست‌هایشان به آن (غذا) نمی‌رسد، آنان را ناشناس یافت،
7:08 [ابراهیم] ایشان را ناشناس دید و از آنان در دلش ترسی احساس کرد.
7:11 گفتند: «مترس، ما به سوی قوم لوط فرستاده شده‌ایم.»
7:20 چون ابراهیم دید دست‌هایشان به گوساله‌ای که برایشان آورده بود نمی‌رسد،
7:26 آنان را ناشناس یافت،
7:27 و خودداری ایشان از خوردن (غذا) برایش ناخوشایند بود،
7:31 و در دل از ایشان ترسی احساس کرد و آن را پنهان داشت.
7:35 فرشتگان گفتند: مترس، ما از جانب تو (ترسی نداریم)، و آسوده باش.
7:40 همانا ما فرشتگان پروردگار تو هستیم که به سوی قوم لوط فرستاده شده‌ایم.
7:47 و همسرش ایستاده بود، پس خندید، آنگاه او را به اسحاق و از پس اسحاق به یعقوب مژده دادیم.
8:06 و همسرش ساره ایستاده بود، از پشت پرده،
8:10 سخن فرستادگان و سخن ابراهیم علیه‌السلام را می‌شنید.
8:15 گفته شده که ساره ایستاده بود و به فرستادگان خدمت می‌کرد،
8:19 پس خندید و از غفلت قوم لوط از عذاب الله که بر ایشان احاطه کرده بود و از بی‌خبری‌شان از آن، شگفت‌زده شد.
8:27 پس ساره، همسر ابراهیم، را به اسحاق، فرزندی برای او، مژده دادیم،
8:33 و از پس اسحاق، یعقوب را از فرزند او اسحاق (مژده دادیم).
8:39 گفت: «ای وای بر من، آیا فرزند آورم در حالی که من پیرزنم و این شوهرم پیرمرد است؟»
8:48 «بی‌گمان این چیزی شگفت‌انگیز است.»
8:53 گفتند: «آیا از فرمان الله تعجب می‌کنی؟»
8:57 رحمت الله و برکاتش بر شما ای اهل بیت
9:03 همانا او ستوده و بزرگوار است.
9:12 ساره گفت: «ای وای بر من! آیا من فرزند بیاورم در حالی که پیرزنم و این شوهرم پیرمرد است؟»
9:19 این‌که فرزندی از کسی مانند من و همسری مانند من، در این سنی که ما داریم، پدید آید، واقعاً چیزی شگفت‌انگیز است.
9:27 فرستادگان به او گفتند: «آیا از فرمان الله تعجب می‌کنی؟ فرمانی که الله به آن امر کرده است تا محقق شود.»
9:33 رحمت الله و سعادت او بر شما، ای اهل بیت ابراهیم
9:38 الله در بخشش‌هایش به شما از نعمت‌ها ستوده است.
9:42 و بر سایر مخلوقاتش، آن‌که دارای مجد، ستایش و ثنای بزرگوارانه است
10:04 پس چون ترس از ابراهیم برطرف شد، آن ترسی که در دلش از فرستادگان ما احساس کرده بود،
10:13 و مژده‌ی تولد اسحاق به او رسید.
10:16 و گفته شده: بشارت به او رسید که آنان او را نمی‌خواهند.
10:22 (ابراهیم) در مورد قوم لوط با ما مجادله می‌کرد تا عذاب را از آنان بازگرداند.
10:27 همانا ابراهیم (علیه‌السلام) بسیار بردبار و کم‌خشم بود.
10:30 همانا ابراهیم بسیار بردبار و کم‌خشم است.
10:32 فروتن در برابر پروردگارش، خاشع در برابر او
10:35 منقاد برای فرمان او
10:37 بازگشت به طاعت او
10:59 فرستادگان گفتند
11:00 از بحث و ستیز درباره‌ی کار آنان دست بردار.
11:04 زیرا فرمان پروردگارت درباره عذاب آنان فرا رسیده است.
11:08 و قوم لوط به‌زودی عذابی از سوی الله بر آنان فرود آمد که هیچ‌کس نمی‌توانست آن را بازگرداند.
11:15 و چون فرستادگان ما نزد لوط آمدند، به سبب آنان اندوهگین و دلتنگ شد.
11:23 به سبب آنان اندوهگین شد و از ایشان دل‌تنگ گشت.
11:28 و گفت: «این روزی سخت دشوار است.»
11:33 و چون فرشتگان ما نزد لوط آمدند، آمدنشان او را اندوهگین کرد.
11:38 و از آمدنشان جانش از اندوه تنگ شد.
11:42 و این به آن سبب بود که او نمی‌دانست که آنان فرستادگان الله‌اند.
11:46 و او از قوم خود آگاه بود به آنچه بر آن بودند از ارتکاب آن عمل زشت
11:51 از این رو به سبب آمدنشان دلتنگ و ناراحت شد.
11:55 و دانست که به دفاع از میهمانانش نیاز خواهد داشت
11:59 گفت: این روز، روزی سخت است؛ شرّ آن بزرگ و بلای آن عظیم است.
12:06 و قومش شتابان به سوی او آمدند.
12:11 و پیش از این، کارهای زشت می‌کردند.
12:16 [لوط] گفت: «ای قوم من، اینان دختران من‌اند، برای شما پاک‌تر هستند.»
12:23 از الله پروا کنید و مرا در برابر مهمانانم خوار مکنید
12:28 آیا از میان شما مردی رشیدِ (خردمند) نیست؟
12:34 و لوط نزد قومش آمد، در حالی که آنان (با شتاب و شور) به سوی او می‌آمدند.
12:38 با شتاب در راه رفتن می‌لرزند، از شدت خواهش گناه (فاحشه) که در وجودشان است.
12:43 و پیش از این، آنان با مردان در پشت‌هایشان (کارِ ناپسند) می‌کردند
12:47 لوط گفت: «این‌ها ای قوم، زنان امّت من‌اند؛ پس با آنان ازدواج کنید.»
12:53 آنها برای شما پاکیزه‌تر است از آنچه که (شما) از فحشا قصد می‌کنید.
12:57 پس از الله بترسید ای مردم و از عقاب او برحذر باشید
13:01 و مرا رسوا مکنید که (با آنان) در مورد مهمانانم چنان کنید که آنان ناخوش دارند از شما انجام شود
13:08 آیا در میان شما مردی خردمند نیست که از آنکه قصد زشتکاری با مهمانانم را دارد، باز دارد؟
13:14 و میان آنان و آن حائل می‌شود
13:18 گفتند: یقیناً تو می‌دانی که ما در (مورد) دخترانت حقّی نداریم و تو خوب می‌دانی که ما چه می‌خواهیم
13:29 قوم لوط گفتند
13:31 «همانا می‌دانی ای لوط که ما را در دختران تو هیچ حقی نیست، زیرا آنان برای ما همسرانی نیستند.»
13:39 و تو ای لوط، یقیناً می‌دانی که نیاز ما به دخترانت نیست، و آنچه ما می‌خواهیم همان است که تو ما را از آن بازمی‌داری.
13:48 گفت: کاش نیرویی در برابر شما داشتم یا به تکیه‌گاهی استوار پناه می‌بردم
13:59 لوط به قومش گفت
14:02 اگر به شما نیرویی می‌داشتم، یا یاورانی می‌داشتم که مرا بر شما یاری دهند...
14:06 و یاورانی که مرا یاری می‌دهند
14:08 یا اینکه به قبیله‌ای نیرومند و بازدارنده پیوسته شوم که مرا از (گزند) شما باز دارد.
14:13 میان شما و آنچه برای آن آمده‌اید و از من می‌خواهید، حائل شده است؛ در این میهمانی‌هایم (ضیافت‌هایم)
14:20 گفتند: ای لوط، ما فرستادگان پروردگار تو هستیم، (آنان) هرگز به تو دست نخواهند یافت
14:28 پس شبانگاه با خانواده‌ات (از شهر) بیرون رو و هیچ‌یک از شما نباید به پشت سر بنگرد، مگر همسرت
14:38 همانا او (نیز) به آنچه آنان را رسید دچار خواهد شد
14:43 وعده‌گاهشان بامداد است؛ آیا بامداد نزدیک نیست؟
14:52 فرشتگان به لوط (علیه‌السلام) گفتند
14:54 ای لوط، ما فرستادگان پروردگارت هستیم [که] برای نابودی آنان فرستاده شده‌ایم.
14:59 و آنان هرگز به تو و به مهمانت آسیبی نخواهند رساند
15:04 پس [امر] بر تو [آسان است]
15:06 پس در بخشی از شب، تو و خانواده‌ات از میان آنان بیرون برو.
15:11 و هیچ یک از شما به عقب ننگرد، مگر همسرت.
15:15 زیرا لوط او را همراه خود بیرون برد
15:18 نهی الهی به لوط و کسانی که با او بودند این بود که هیچ‌کدام به پشت سر نگاه نکنند، جز همسرش.
15:24 و او [زن] رو برگرداند و به‌همین سبب هلاک شد.
15:27 این [آیه/سخن] به‌راستی درست است؛ آنچه بر قوم تو از عذاب رسید.
15:32 وعدهٔ قوم تو نابودی است، صبح‌گاهان.
15:36 لوط از این کندی آنان (در پاسخ‌گویی به فرمانش) تعجب کرد و به ایشان گفت:
15:39 بلکه هلاکت را برایشان شتاب کردند
15:42 گفتند: «آیا صبح نزدیک نیست؟»
15:47 پس چون فرمان ما آمد، زیرین آن (شهر) را زبرین آن گردانیدیم
15:54 زبرینش را زیرینش گردانیدیم و بر آن سنگ‌هایی (از گِل پخته) فرو باراندیم
16:01 و بر آن از سنگ‌های گِلین متراکم باراندیم
16:10 «نشان‌کرده نزد پروردگارت»
16:14 و آن (عذاب) از ستمکاران دور نیست
16:21 و چون فرمان ما (برای عذاب) فرا رسید
16:24 و (الله) آن‌جا را زیر و رو کردیم؛ بالای شهرشان را پایین آوردیم.
16:27 و بر آنان سنگ‌هایی از گل پخته‌شده، رده‌ردیف، فرستادیم
16:32 معلّمه نزد الله
16:34 و این سنگ‌ها چیست که بر قوم لوط باراندند؟
16:39 از مشرکان قوم تو ای محمد، (عذاب ایشان) به فاصله‌ای دور نیست که بر آنان باریده شود
16:43 مگر آن‌که از شرک خود توبه کنند
16:48 خلاصه‌ای از تفسیر طبری